III SA/Gd 363/23

III SA/Gd 363/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-03-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik
Alina Dominiak /sprawozdawca/
Jolanta Sudoł /przewodniczący/
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2132
62 ust. 1, art. 65 ust. 3, art. 66 ust. 1
Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia ( t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 15, art. 77, art. 107 par. 1, art. 162 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Adam Osik Protokolant: Starszy asystent sędziego Konrad Milczanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2024 r. sprawy ze skargi P. Spółki z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 10 maja 2023 r. nr OBŻ.906.1.5.2023.ADM w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o zatwierdzeniu zakładu oraz wykreślenia z rejestru zakładów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdyni z dnia 20 marca 2023 r. nr 155/2023; 2. zasądza od Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącej P. Spółki z o.o. z siedzibą w P. kwotę 697 ( sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 10 maja 2023 r. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdyni z dnia 20 marca 2023 r. o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o zatwierdzeniu zakładu nr 31/2020 z dnia 22 stycznia 2020 r. i wykreśleniu z rejestru zakładów X.
Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdyni (dalej: "organ I instancji") stwierdził, że X. w R. w G. (dalej: "kawiarnia") spełnia wymagania niezbędne do prowadzenia działalności w zakresie sprzedaży i konsumpcji wyrobów czekoladowych, ciastkarskich oraz napojów i decyzją z dnia 22 stycznia 2020 r. zatwierdził zakład. Obiekt został wpisany do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów państwowej inspekcji sanitarnej.
Dnia 24 sierpnia 2022 r. K. Sp. k. z siedzibą w B. złożyła wniosek o zatwierdzenie S. w R. w G. W toku kontroli przedłożono umowę najmu z dnia 28 kwietnia 2022 r. zawartą przez wnioskodawcę z U. HmbH z siedzibą w H. (wynajmującym), z której wynikało, że lokal przekazano najemcy w czerwcu 2022 r.
Decyzją z dnia 20 września 2022 r. organ I instancji zatwierdził zakład. Następnie wszczął postępowanie w sprawie wykreślenia z rejestru zakładów kawiarni, o czym zawiadomił C. Sp. z o.o. z siedzibą w P.G. (dalej: "skarżąca").
Skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się postępowanie sądowe. Postanowieniem z dnia 4 listopada 2022 r. organ I instancji odmówił zawieszenia postępowania, na które skarżąca nie wniosła zażalenia.
Skarżąca w dniu 29 grudnia 2022 r. poinformowała Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w Gdyni o wszczęciu śledztwa w sprawie eksmisji i zniszczenia wystroju lokalu oraz infrastruktury technicznej kawiarni, a także oświadczyła, że nie wyraża zgody na wykreślenie zakładu z rejestru zakładów.
Decyzją z dnia 20 marca 2023 r. organ I instancji stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 22 stycznia 2020 r. o zatwierdzeniu zakładu oraz wykreślił z rejestru zakładów kawiarnię. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 62 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2022 r. poz. 2132, dalej: "u.b.ż.") oraz art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: "k.p.a.").
Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, zaskarżoną decyzją z dnia 10 maja 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 65 ust. 3 pkt 3 u.b.ż. wykreślenie z rejestru zakładów następuje, jeżeli zakład zaprzestał produkcji lub obrotu żywnością (...), a podmiot działający na rynku spożywczym nie złożył wniosku o wykreślenie z rejestru zakładów. Wyjaśnił przy tym, że art. 65 ust. 3 u.b.ż. zawiera enumeratywny wykaz okoliczności skutkujących wykreśleniem z rejestru zakładów.
Skarżąca zaprzestała prowadzenia kawiarni, co potwierdziła przeprowadzona w dniu 19 września 2022 r. kontrola sanitarna przeprowadzona w dniu 19 września 2022 r. oraz okazane dokumenty. Lokal został przejęty do użytkowania przez inny podmiot i dostosowany (przebudowany i wyposażony) do potrzeb działalności tego podmiotu. W ocenie organu odwoławczego bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pozostają okoliczności powoływane przez skarżącą, tj. postępowanie toczące się przed sądem okręgowym o ustalenie treści stosunku najmu łączącego skarżącą z wynajmującym (spółką niemiecką) oraz śledztwo prowadzone przez prokuraturę rejonową w sprawie eksmisji i zniszczenia wystroju lokalu oraz infrastruktury technicznej kawiarni.
Zdaniem organu odwoławczego art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. został prawidłowo zastosowany w rozpatrywanej sprawie. Przeprowadzona kontrola sanitarna potwierdziła, że w lokalu nie jest prowadzona kawiarnia, został on przebudowany, wyposażony w nowy sprzęt i przygotowany na potrzeby działalności innego zakładu. W dniu kontroli kawiarnia zatwierdzona decyzją z 2020 r. nie była prowadzona.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja o zatwierdzeniu zakładu wydawana jest po przeprowadzonej na wniosek przedsiębiorcy kontroli zakładu i potwierdzeniu jego przygotowania, w tym w zakresie infrastruktury i wyposażenia do prowadzenia planowanej przez przedsiębiorcę działalności. Decyzja jest więc potwierdzeniem spełnienia przez podmiot określonych w prawie żywnościowym wymagań do prowadzenia danej działalności. Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139/1 z 30.04.2004; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13, Tom 34, str. 319-337 ze zm., dalej: "rozporządzenie"), w przypadku dokonania zmian w infrastrukturze, wyposażeniu zakładu lub zmiany zakresu prowadzonej działalności, podmiot zobowiązany jest do ponownego poddania zakładu ocenie. Natomiast w przypadku zaprzestania działalności w zakresie produkcji lub obrotu żywnością następuje wykreślenie zakładu z rejestru zakładów, a decyzja o zatwierdzeniu zakładu staje się bezprzedmiotowa, co stanowi przesłankę stwierdzenia jej wygaśnięcia na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.
Organ odwoławczy nie podzielił żadnego z podniesionych w odwołaniu zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 10 § 1, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.).
Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając uchylenia decyzji organów obu instancji i umorzenia postępowania. Podniosła zarzut naruszenia przepisów:
1/ art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie ustalenia okoliczności toczącego się postępowania przed Sądem Okręgowym w Gdańsku (w sprawie [...]) o ustalenie treści stosunku najmu łączącego skarżącą z wynajmującym – U. GmbH z siedzibą w H. (właścicielem R. w G.). W ocenie skarżącej pozytywne dla skarżącej rozstrzygnięcie sporu będzie skutkowało przyjęciem, że stosunek prawny łączący wynajmującego ze skarżącą nigdy nie ustał. Zatem skarżąca nie utraciła tytułu prawnego do lokalu i ma prawo do prowadzenia w nim działalności gospodarczej;
2/ art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez odmowę zawieszenia postępowania, podczas gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny zagadnienia wstępnego opisanego w punkcie 1;
3/ art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż w sprawie nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające jego zastosowanie; organy zobowiązane były odnieść się również do przesłanki określonej w dalszej części powołanego przepisu, czego nie uczyniły (wyroki WSA w Łodzi z dnia 10 grudnia 2013 r. II SA/Łd 747/13 i z dnia 8 sierpnia 2012 r. II SA/Łd 433/12, wyroki NSA z dnia 11 października 1985 r. SA/Wr 556/85 i z dnia 22 lutego 2018 r. II OSK 2398/17). Organy nie wykazały przepisu prawa, który nakazywałby stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, a także nie wykazały, że wygaśnięcie decyzji leży w interesie społecznym lub słusznym interesie strony;
4/ art. 65 ust. 3 u.b.ż., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż w sprawie nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające jego zastosowanie, skutkujące stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji z dnia 22 stycznia 2020 r. o zatwierdzeniu zakładu oraz wykreśleniem z rejestru zakładów. Przesłanka wymieniona w tym przepisie pozostaje w ścisłym związku z kwestią toczącego się postępowania sądowego dotyczącego prawa skarżącej do dysponowania wynajmowanym lokalem. W przypadku rozstrzygnięcia pozytywnego dla skarżącej stan faktyczny w części dotyczącej zakładu nie ulegnie zmianie i oznaczać będzie, że skarżąca nie zaprzestała prowadzenia działalności w zakresie produkcji/obrotu żywnością;
5/ art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz w zw. z wyżej powołanymi przepisami, poprzez ich niezasadne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ odwoławczy winien uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Powyższe unormowanie zobowiązuje sąd do uwzględnienia wszystkich naruszeń prawa, które są istotne dla wyniku indywidualnej sprawy, bez względu na treść skargi.
Oceniając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów Sąd stwierdził, że naruszają one prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.
Kwestionowane decyzje dotyczyły stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o zatwierdzeniu zakładu nr 31/2020 z dnia 22 stycznia 2020 r. oraz wykreślenia z rejestru zakładów X. w G. w Centrum Handlowym.
Jako podstawę rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. , a także art. 62 ust.1 pkt 3 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.
Decyzję te zaakceptował organ odwoławczy, utrzymując ją w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Rozstrzygnięcie zamieszczone w punkcie 1. decyzji organu pierwszej instancji – stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o zatwierdzeniu zakładu nr 31/2020 z dnia 22 stycznia 2020 r. – oparte zostało na przepisie art. 162 §1 pkt 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.
Ponadto , w myśl art. 162 § 3 k.p.a., organ stwierdza wygaśnięcie decyzji w drodze decyzji.
Z kolei rozstrzygnięcie zamieszczone w punkcie 2. decyzji organu pierwszej instancji – wykreślenie z rejestru zakładów - oparto na przepisach ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Należy zatem przytoczyć istotne dla rozstrzygnięcia przepisy tej ustawy.
Zgodnie z art. 61 u.b.ż. państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny są organami właściwymi w sprawach rejestracji oraz zatwierdzania, warunkowego zatwierdzania, przedłużania warunkowego zatwierdzenia, zawieszania oraz cofania zatwierdzenia zakładów, które:
1) produkują lub wprowadzają do obrotu żywność pochodzenia niezwierzęcego,
2) wprowadzają do obrotu produkty pochodzenia zwierzęcego, nieobjętych urzędową kontrolą organów Inspekcji Weterynaryjnej,
3) produkują lub wprowadzają do obrotu żywność zawierającą jednocześnie środki spożywcze pochodzenia niezwierzęcego i produkty pochodzenia zwierzęcego, o której mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 853/2004, z wyłączeniem zakładów prowadzących rolniczy handel detaliczny, z zastrzeżeniem art. 73 ust. 6,
4) działają na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, w tym zakładów prowadzonych przez podmioty zajmujące się recyklingiem
- w trybie i na zasadach określonych w rozporządzeniu nr 852/2004 i rozporządzeniu nr 882/2004.
Art. 62 ust. 1 u.b.ż. stanowi natomiast:
1. Właściwy ze względu na siedzibę zakładu lub miejsce prowadzenia przez zakład działalności państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny:
1) prowadzi rejestr zakładów, o których mowa w art. 61, podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zwany dalej "rejestrem zakładów", oraz uaktualnia na bieżąco dane zawarte w rejestrze;
2) wydaje decyzje w sprawie zatwierdzenia, warunkowego zatwierdzenia, przedłużenia warunkowego zatwierdzenia, zawieszenia lub cofania zatwierdzenia zakładów określonych w art. 61 oraz odmowy wpisu do rejestru zakładów, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 882/2004;
3) wydaje decyzje o wykreśleniu z rejestru zakładów;
4) wydaje zaświadczenie o wpisie do rejestru zakładów według wzoru określonego na podstawie art. 67 ust. 3 pkt 6.
Zgodnie z art. 65 ust. 3 u.b.ż. wykreślenie z rejestru zakładów następuje na podstawie:
1) wniosku podmiotu działającego na rynku spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością;
2) decyzji właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, o której mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1;
3) decyzji właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego lub państwowego granicznego inspektora sanitarnego, jeżeli zakład zaprzestał działalności w zakresie produkcji lub obrotu żywnością lub materiałami i wyrobami przeznaczonymi do kontaktu z żywnością, a podmiot działający na rynku spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością nie złożył wniosku, o którym mowa w pkt 1;
4) braku aktualizacji, o której mowa w ust. 2.
Art. 66 ust.1 u.b.ż. ma treść następującą: w przypadkach określonych w art. 31 ust. 2 lit. e rozporządzenia nr 882/2004 właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny wydaje decyzję w sprawie:
1) cofnięcia zatwierdzenia zakładu;
2) zawieszenia zatwierdzenia zakładu.
Przechodząc do merytorycznej kontroli kwestionowanych decyzji wskazać w tym miejscu ponadto trzeba, że znajdująca się w aktach administracyjnych decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 stycznia 2020 r. nr 31/2020 o zatwierdzeniu zakładu stwierdzała, że zakład – X. mieszcząca się w R. w G. spełnia wymagania Rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych niezbędne do prowadzenia działalności w zakresie sprzedaży z konsumpcją ( ...).
Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia 20 marca 2023 r. wskazał jedynie - uzasadniając rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 1. , stwierdzające wygaśnięcie w/w decyzji o zatwierdzeniu zakładu - że doszło do zmiany stanu faktycznego, bowiem zakład X. nie prowadzi już działalności, a w tym miejscu działalność prowadzi inny zakład.
Mając na uwadze treść 162 §1 pkt 1 k.p.a. stwierdzić należy, że w uzasadnieniu tej decyzji brak jest jakichkolwiek rozważań, dotyczących zaistnienia stanu bezprzedmiotowości decyzji, a także rozważań dotyczących możliwości stwierdzenia jej wygaśnięcia z uwagi na przepis prawa, który nakazywałby takie rozstrzygnięcie lub wykazania interesu społecznego czy interesu strony.
Poza przywołaniem art. 62 ust.1 pkt 3 u.ż.b. , mieszczącym się w art. 62 ust.1 tej ustawy, który dotyczy kompetencji państwowego powiatowego inspektora sanitarnego lub państwowego granicznego inspektora sanitarnego, w uzasadnieniu decyzji brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia rozstrzygnięcia, zawartego w jej punkcie 2.
Decyzja ta nie została zatem uzasadniona zgodnie z regułami określonymi przepisami art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 k.p.a. Nie wiadomo, z jakich przyczyn organ uznał, że możliwe jest stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o zatwierdzeniu zakładu, jak również wykreślenie zakładu z rejestru zakładów.
Organ odwoławczy z kolei, uzasadniając rozstrzygnięcie dotyczące stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o zatwierdzeniu zakładu, skoncentrował swe rozważania przede wszystkim na bezprzedmiotowości decyzji o zatwierdzeniu zakładu, mimo że art. 162 §1 pkt 1 k.p.a. uzależnia możliwość stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nie tylko z powodu jej bezprzedmiotowości, lecz przewiduje jeszcze inne przesłanki: stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Organ odwoławczy nie wskazał ani przepisu prawa, który nakazywałby stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o zatwierdzeniu zakładu, ani też nie przedstawił żadnej argumentacji, dotyczącej kwestii interesu społecznego lub interesu strony. Trudno bowiem za tego rodzaju argumentację uznać stwierdzenie, w żaden sposób nie nawiązujące do treści art. 162 §1 pkt 1 k.p.a., że nadrzędnym celem regulacji prawa żywnościowego jest zapewnienie bezpieczeństwa żywności realizowanego m.in. przez sprawowanie nadzoru nad zakładami oferującymi żywność.
W ocenie Sądu organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, określoną art. 15 k.p.a., który stanowi, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, aby rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Tymczasem organ odwoławczy w istocie w wydanej decyzji odniósł się do zarzutów odwołania, co nie realizuje zasady dwuinstancyjności postępowania.
Organ odwoławczy odnosząc się do kwestii wykreślenia zakładu z rejestru zakładów przywołał art. 65 ust.3 pkt 3 u.b.ż. , zgodnie z którym wykreślenie z rejestru zakładów następuje na podstawie decyzji właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, jeżeli zakład zaprzestał działalności w zakresie produkcji lub obrotu żywnością lub materiałami i wyrobami przeznaczonymi do kontaktu z żywnością, a podmiot działający na rynku spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością nie złożył wniosku, o którym mowa w pkt 1. Organ odwoławczy nie wyjaśnił jednak, czy cel , jaki zamierzał osiągnąć organ pierwszej instancji , wymagał zarówno stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o zatwierdzeniu zakładu, jak i wykreślenia zakładu z rejestru zakładów oraz zawarcia tych rozstrzygnięć w jednej decyzji. Zauważyć w tym miejscu bowiem należy, że oba punkty decyzji organu pierwszej instancji dotyczyły innej materii, regulowanej innymi przepisami prawa - przy stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a przy wykreśleniu zakładu z rejestru zakładów - przepisy ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania - art. 7, art. 15, art. 77 i art. 107 § 1 k.p.a.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że Sąd nie podziela poglądu skarżącej spółki, że organy naruszyły przepisy postępowania poprzez zaniechanie ustalenia okoliczności toczącego się przez Sądem Okręgowym w Gdańsku pod sygn. akt [...] postępowania w przedmiocie ustalenia treści stosunku najmu łączącego skarżącą spółkę oraz wynajmującego – właściciela R. w G. oraz przez odmowę zawieszenia postępowania w sprawie do czasu zakończenia postępowania w sprawie o sygnaturze akt [...].
Przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Pod pojęciem zagadnienia wstępnego, o którym mowa w powyższym przepisie, rozumie się zagadnienie, bez rozstrzygnięcia którego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. W niniejszej sprawie zależności takiej nie ma, bowiem rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie jest uzależnione od wyniku postępowania dotyczącego stosunku najmu między skarżącą spółką a wynajmującym. Organ administracji, zawieszając postępowanie na podstawie przywołanego przez skarżącą przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów i obowiązującego prawa możliwe jest rozpoznanie sprawy. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpoznanie sprawy w ogóle, a nie wydanie pozytywnego czy negatywnego rozstrzygnięcia dla strony. Tymczasem argumentacja, przedstawiona w skardze, prowadzi Sąd do konkluzji , że właśnie ten ostatni aspekt skarżąca ma na uwadze. Brak było też podstaw do uznania zasadności zarzutu skargi, dotyczącego zaniechania przez organy ustalenia okoliczności toczącego się przez sądem powszechnym postępowania. Sposób sformułowania tego zarzutu jest tak niejasny, że nie wiadomo, co właściwie miałyby organy ustalać w kwestii "okoliczności toczącego się" postępowania.
W tym stanie rzeczy Sąd, stwierdzając naruszenie przez organy przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną na rzecz skarżącej spółki kwotę składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie ustanowionego pełnomocnika w wysokości 480 zł , ustalone na podstawie §14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ) oraz opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji będzie miał na uwadze powyższe stanowisko Sądu.