III SA/GD 348/24

III SA/Gd 348/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Janina Guść /przewodniczący/
Jolanta Sudoł
Maja Pietrasik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 15 ust. 2, art. 48, art. 77, art. 103, art. 119, art. 120, art. 172  ust. 2, art. 182 ust. 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Asesor WSA Maja Pietrasik (spr.), Protokolant: Starszy asystent sędziego Robert Daduń, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 15 maja 2024 r. nr 2201-IGC.4322.2.2024.EP w przedmiocie cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 lutego 2024 r. nr 328000-COC-3.4322.4.2023.MW Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni w odniesieniu do towaru objętego zgłoszeniem celnym nr [...] z 30 sierpnia 2019 r. orzekł w następujący sposób:
1. określił kraj pochodzenia - Chiny,
2. określił kod dodatkowy Taric - B999,
3. określił stawkę ostatecznego cła antydumpingowego A30 w wysokości 48,5%,
4. orzekł o zaksięgowaniu wymaganej kwoty ostatecznego cła antydumpingowego (A30) w wysokości 68.301 zł,
5. określił różnicę między kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w prawidłowej wysokości a kwotą podatku wykazaną w ww. zgłoszeniu celnym w wysokości 15.709 zł.
Jak wynika z akt sprawy zgłoszeniem celnym uzupełniającym o ww. numerze, złożonym przez agencję celną O. Sp. z o.o. działającą jako przedstawiciel pośredni Z. K. (zwanego dalej "stroną", "skarżącym" lub "importerem"), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Z. K. [...], objęto towary w postaci rowerów dwukołowych z łożyskami tocznym, w łącznej liczbie 741 sztuk. Dla przedmiotowych towarów zadeklarowano kraj pochodzenia - Indie (IN) oraz kod towaru 8712 00 30 90 Eksporterem towarów był indyjski podmiot – U. W zgłoszeniu ujęto towary objęte fakturą wystawioną przez eksportera nr [...] obejmującą łącznie 741 sztuk rowerów, na którą to liczbę sztuk składały się 4 rodzaje rowerów dziecięcych opisanych szczegółowo w fakturze (185 sztuk – 12" Kids Bike Boy, 188 sztuk -12" Kids Bike Girl, 190 sztuk - 16" Magnesium Alloy Kids Bike Red, 178 sztuk - 16" Magnesium Alloy Kids Bike Pink).
Organ wskazał, że rozporządzeniem wykonawczym nr 990/2011 z 3 października 2011 r. (Dz. Urz. UE L nr 261/2 z 6.10.2011 r.), zmienionym rozporządzeniem Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 r. (Dz. Urz. UE L nr 153/17 z dnia 5.06.2013 r.) Rada (UE) nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów dwukołowych i innych rowerów (włączając trzykołowe wózki-rowery dostawcze, ale wyłączając rowery jednokołowe), bezsilnikowych, objętych kodami CN 8712 00 30 oraz ex 8712 00 70 (kodami TARIC 8712 00 70 91 i 8712 00 70 99), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009. Przedsiębiorstwom innym niż wymienione w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 r. przyporządkowano kod dodatkowy Taric B999 i ustalono dla nich stawkę cła antydumpingowego w wysokości 48,5%.
W przedmiotowej sprawie organ wskazał, że objęte zgłoszeniem celnym towary (o kodzie 8712 00 30 90) miały w rzeczywistości pochodzenie chińskie, co wiązało się z koniecznością nałożenia cła antydumpingowego. Zmiana w zakresie wysokości należności celnych, spowodowała także w konsekwencji zmianę należności w zakresie podatku VAT.
Stwierdzając, że importowane towary nie miały pochodzenia indyjskiego, organ powołał się na dochodzenie prowadzone przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (dalej jako "OLAF") i jego wyniki.
W tym zakresie zaznaczono, że komunikatem z dnia 28 września 2020 r. OLAF poinformował Polskę i inne kraje członkowskie Unii Europejskiej o wszczęciu dochodzenia dotyczącego nieprawidłowości przy imporcie rowerów dwukołowych z Indii. Przyczyną wszczętego dochodzenia było podejrzenie przeładowywania chińskich rowerów w Indiach przez poszczególne indyjskie spółki celem uniknięcia zapłaty ceł antydumpingowych przy przywozie przedmiotowych rowerów do UE.
Organ wskazał, że w ramach prowadzonego dochodzenia wnioskiem z 14 stycznia 2021 r. OLAF zwrócił się do indyjskich władz celnych o udzielenie pomocy, tj. przeprowadzenie dochodzenia w sprawie podejrzewanego przeładunku lub prostego montażu rowerów i części rowerowych dokonywanego przez indyjskie spółki eksportujące na towarach pochodzących z Chin poprzez weryfikację kraju pochodzenia towarów wywożonych z Indii przez tych eksporterów. W odpowiedzi, pismem z 15 grudnia 2022 r. indyjskie władze celne przekazały wyniki z przeprowadzonej weryfikacji. Poinformowano, że niezbędne dochodzenie przeprowadzono z udziałem członka zarządu/wspólnika indyjskiej spółki U., który w złożonym oświadczeniu wyjaśnił, iż spółka zajmuje się działalnością handlową oraz montażową w zakresie rowerów, które importowane są w formie kompletnego rozłożenia na elementy składowe (CKD), a następnie na terenie przedsiębiorstwa w Indiach są montowane i eksportowane do różnych krajów. Księgowy ww. spółki, który przekazał jednocześnie tabelę przedstawiającą korelację jeden do jednego eksportów z Chińskiej Republiki Ludowej oraz eksportów z Indii. Dodatkowo, w toku dochodzenia OLAF zebrał odpowiednie dokumenty handlowe, przywozowe i wywozowe, które zostały włączone do sprawozdania.
W dniu 11 lipca 2023 r. do organu wpłynął raport końcowy OLAF OC/2020/0611/B3 wraz z załącznikami zawierający ustalenia w zakresie błędnego deklarowania pochodzenia rowerów oraz części rowerowych importowanych z Indii. Wynika z niego, że w konsekwencji przeprowadzonych czynności potwierdzono proceder omijania cła antydumpingowego przy przywozie do UE chińskich rowerów oraz części rowerowych poprzez błędne deklarowanie kraju pochodzenia jako Indii przez poszczególnych indyjskich eksporterów, w tym spółkę U.
Na podstawie dopasowania poszczególnych faktur chińskich oraz indyjskich, a także bazując na przekazanej tabeli przedstawiającej zestawienie przesyłek importowanych do Indii oraz eksportowanych z Indii, ustalono istniejące powiązania pomiędzy transakcjami dokonanymi przez chińskiego eksportera towaru do Indii, w których odbiorcą tego towaru był indyjski podmiot U. a transakcjami dokonanymi przez U., w których odbiorcą towaru była strona.
W odniesieniu do niniejszej sprawy porównano fakturę handlową o numerze [...] wystawioną przez chińskie przedsiębiorstwo H. CO.LTD. z fakturą o numerze [...] wystawioną przez indyjskiego eksportera U. Stwierdzono, iż opis towarów, a także ilość sztuk oraz masa towaru wysłanego z Chin do Indii jest identyczna jak opis i ilość towaru sprowadzonego według faktury indyjskiej przez polskiego importera. Dodatkowo, powiązanie między indyjskim dokumentem importowym oraz eksportowym potwierdził zapis na dokumencie Shipping Bill For Export Of Duty Free Goods o numerze [...] załączonym do faktury [...] przywołujący jako dokument pierwotny, którym towary zostały zaimportowane chiński dokument Bill Of Entry For Home Consumption o numerze [...], a także wskazujący wprost chińskie pochodzenie przeładowywanych towarów. Korelacja pomiędzy ww. dokumentami wywozu oraz przywozu widoczna jest również w tabeli przedstawionej przez księgowego spółki indyjskiej.
Opierając się na powyższych dokumentach organ pierwszej instancji podkreślił, że przeprowadzone przez OLAF dochodzenie, zakończone raportem końcowym, potwierdziło, że w odniesieniu do towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym rowery sprowadzane przez indyjskiego eksportera U. z Chin, na terenie Indii były w tym przypadku poddane jedynie czynnościom przeładunkowym i nie dokonano na nich żadnych procesów przetwarzania. W konsekwencji eksportowane przez U. rowery zachowały swoje pierwotne – chińskie – pochodzenie i należało uznać, że faktycznym krajem pochodzenia towarów objętych ww. zgłoszeniem celnym są Chiny.
Organ zaznaczył, że w przedmiotowym zgłoszeniu celnym pochodzenie indyjskie zostało poparte uzyskanym przez eksportera świadectwem niepreferencyjnego pochodzenia towaru wystawionym przez Indyjską Izbę Handlową. Choć świadectwo takie ma wartość dowodową, w kwestii pochodzenia towarów których dotyczy, to jednak nie jest ona absolutna. W rzeczywistości bowiem takie świadectwo, wystawione przez państwo trzecie, nie może wiązać organów Unii w zakresie ustalenia pochodzenia tych towarów, uniemożliwiając tym organom zbadanie owego pochodzenia za pomocą innych środków, jeżeli istnieją obiektywne, poważne i zgodne poszlaki wywołujące wątpliwość co do rzeczywistego pochodzenia towarów stanowiących przedmiot tych świadectw. W rzeczywistości, gdyby stosowanie takich świadectw mogło samo w sobie uzasadniać przyznanie obniżenia należności celnych, kontrole a posteriori zostałyby w dużej części pozbawione skuteczności. W sprawie zgromadzono zaś materiał dowodowy, który jednoznacznie potwierdza, że indyjski podmiot importował rowery z Chin, a następnie eksportował je do strony, przy czym nie poddawał on rowerów wystarczającym czynnościom lub wystarczającemu przetworzeniu, aby można było je uznać za produkty pochodzące z Indii w sensie art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L nr 269 z 2013 r. ze zm.) – dalej powoływanego jako "UKC". Organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że indyjskie władze wydały nieprawidłowe świadectwa pochodzenia na skutek wprowadzenia ich w błąd przez eksportera. Oznacza to, że choć wydane świadectwa są autentyczne, to jest wystawione przez właściwy indyjski organ, nie oznacza to jeszcze, iż materialnie są one prawidłowe, ale zostały wystawione, czego dowiodło dochodzenie OLAF, na skutek podania władzom indyjskim przez eksportera fałszywych danych.
Odnośnie kwestii przedawnienia długu celnego organ wskazał, że zgodnie z art. 103 ust. 1 UKC, powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat licząc od dnia powstania długu celnego. Z kolei art. 103 ust. 2 UKC stanowi, że jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących przepisach, po upływie terminu trzech lat. W przypadku, o którym mowa w art. 103 ust. 2 UKC, powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 5 lat licząc od dnia powstania długu celnego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny dowodzi, że towary importowane przez stronę nie posiadały niepreferencyjnego pochodzenia z Indii, gdzie indyjski podmiot eksportował do UE chińskie towary, dla których uzyskał niepreferencyjne świadectwa pochodzenia, przedstawiając fałszywe informacje. Analiza i ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego uzasadnia zatem twierdzenie, iż w niniejszej sprawie doszło do popełnienia czynu polegającego na umyślnym wprowadzeniu w błąd organu uprawnionego do kontroli celnej i narażeniu należności celnych na uszczuplenie, a więc czynu realizującego znamiona występku z art. 87 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 654 ze zm.) – dalej jako "k.k.s.". W związku z powyższym termin na powiadomienie dłużnika o zaksięgowaniu uszczuplonych kwot należności celnych uległ przedłużeniu zgodnie z art. 103 ust. 2 UKC. Zaznaczono, że dla zastosowania ww. przepisu nie jest konieczne wydanie prawomocnego wyroku skazującego, ani nawet wszczęcie postępowania przygotowawczego. Organ celny, niezależnie od organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości dokonuje bowiem takiej klasyfikacji wyłącznie na potrzeby postępowania celnego. Bez znaczenia pozostaje też, czy przestępstwa dopuścił się dłużnik celny (w przypadku osób fizycznych), osoba, której sprawstwo implikuje odpowiedzialność posiłkową dłużnika celnego (w przypadku osób prawnych), czy też osoba zupełnie z dłużnikiem niezwiązana.
Opisana wyżej decyzja została skierowana zarówno do importera jak i przedstawiciela pośredniego, jako dłużników solidarnie zobowiązanych do uiszczenia należności celno-podatkowych.
Z. K. odwołał się od decyzji organu pierwszej instancji zarzucając naruszenie art. 60 ust. 1 i 2 UKC, poprzez uznanie, że organ dysponuje wystarczającymi dowodami pozwalającymi uznać, że zakres montażu importowanych rowerów wskazuje, iż rowery są pochodzenia chińskiego oraz naruszenie art. 61 ust. 1 UKC, poprzez uznanie, że dowód pochodzenia potwierdzający indyjskie pochodzenie importowanych rowerów nie jest wystarczającym dowodem potwierdzającym fakt pochodzenia indyjskiego.
Podkreślił w uzasadnieniu, że towar posiadał świadectwo pochodzenia z Indii, a w trakcie kontroli potwierdzono, iż w fabryce odbywa się działalność produkcyjna, ram, błotników i widelców. Importer działał w dobrej wierze i podjął czynności sprawdzające w stosunku do swojego kontrahenta.
W odrębnym piśmie procesowym strona podtrzymała zarzuty odwołania i jednocześnie wskazała, że w okolicznościach tej sprawy organ powinien rozważyć zastosowanie art. 120 UKC, ponieważ importer działał w dobrej wierze, podjął wszelkie racjonalne środki jakie pozostawały w jego mocy oraz jego udział w oszustwie celnym jest wykluczony.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją z dnia 15 maja 2024 r. nr 2201-IGC.4322.2.2024.EP, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) – dalej jako "o.p.", art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne, art. 34 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał przebieg postępowania oraz obowiązujące w chwili dokonania zgłoszenia przepisy dotyczące ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na rowery o określonych kodach sprowadzane z Chin.
Organ wyjaśnił następnie, że zgodnie z art. 60 ust. 1 UKC towary pochodzące z kraju to towary, które zostały w całości uzyskane lub wyprodukowane w danym kraju. Zgodnie z art. 60 ust. 2 UKC w przypadku gdy dwa lub więcej krajów uczestniczy w produkcji, towary uznaje się za pochodzące z kraju, w którym przeszły ostatnie, zasadnicze i ekonomicznie uzasadnione przetwarzanie lub obróbkę w przedsiębiorstwie wyposażonym dla tego celu, którego wynikiem jest wytworzenie nowego produktu lub stanowiące istotny etap produkcji. Z kolei art. 34 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz. UE L nr 343 z 2015 r. ze zm.) zawiera pełny katalog minimalnych operacji, których nie uznaje się za istotne ekonomicznie uzasadnione przetworzenie lub obróbkę do celów nadania pochodzenia. Te proste czynności, których wykonanie jest niewystarczające, aby towar został uznany za pochodzący z kraju, gdzie te czynności przeprowadzono to m. in.: pakowanie; dzielenie i łączenie paczek; dobieranie towarów w zestawy lub komplety lub przygotowywanie do sprzedaży; umieszczanie znaków, etykiet lub innych podobnych wyróżniających się oznaczeń na towarach lub na ich opakowaniach; prosty montaż części produktu.
W dniu składania przedmiotowego zgłoszenia celnego importer dysponował zwykłym świadectwem pochodzenia wskazującymi na niepreferencyjne indyjskie pochodzenie importowanego towaru. Natomiast zebrany w aktach sprawy materiał dowodowy w postaci raportu końcowego OLAF wraz z dokumentami przekazanymi przez indyjskie władze celne, jednoznacznie świadczy o tym, że sprowadzone przez stronę rowery, deklarowane jako pochodzące z Indii, były faktycznie importowane z Chińskiej Republiki Ludowej przez indyjskiego kontrahenta strony U. i następnie jedynie przepakowane w specjalnej strefie ekonomicznej Falta, oznakowane przez indyjskiego eksportera, po czym wysłane do strony.
Z raportu OLAF wynika, że księgowy ww. spółki przedstawił tabele korelacji dla spółki U., która stanowi korelację jeden do jednego eksportów z Chińskiej Republiki Ludowej oraz eksportów z Indii do Unii Europejskiej. OLAF opracował odpowiednie powiązane dokumenty przywozowe i wywozowe, które zostały uwzględnione w indyjskim sprawozdaniu i są to:
- tabela korelacji (lm/EX) dla spółki U. - aneks 6,
- dokumenty handlowe i kopie ewidencji celnych (ewidencja przywozu do Indii) dla poszczególnych operacji - aneksy 6.1 do 6.39.
Z powyższych dokumentów nie wynika, żeby objęte zgłoszeniem celnym rowery były sprowadzane w formie kompletnego rozłożenia na elementy (CKD). Przeciwnie zebrane na podstawie przekazanego przez księgowego spółki U. wykazu dokumenty jednoznacznie wskazują, że kompletne rowery przywiezione z Chin na terytorium Indii były jedynie przepakowywane i następnie wywiezione do UE.
W aktach sprawy znajdują się wszelkie niezbędne informacje dotyczące przepływu towarów przedstawiające numery i daty deklaracji celnych, dane dotyczące towaru (również w zakresie pochodzenia towaru) oraz numery identyfikacyjne kontenerów stosowanych do transportu przy imporcie z Chin do Indii, jak i eksporcie z Indii. Niezaprzeczalny jest również fakt, że towary objęte poszczególnymi deklaracjami eksportowymi z Indii zostały przez stronę zgłoszone do odprawy w Polsce.
Organ ustalił, że na podstawie deklaracji importowej [...] z 24 maja 2019 r. ujętej w "BILL OF ENTRY FOR HOME CONSUMPTION FALTA SPECJAL ECONOMIC ZONE (INFLT6) dla której nadano odręczny numer [...] z 25 maja 2019 r. spółka U. wprowadziła na teren Indii 741 sztuk towaru w postaci rowerów ujętych w fakturze handlowej nr [...] z 24 kwietnia 2019 r. wystawionej przez chińskiego eksportera H. CO.LTD. dla spółki U. w Indiach. Towar wprowadzono w kontenerze numer [...]. Indyjska spółka U. dokonała przeładunku ww. towaru w ilości 741 sztuk rowerów i całość towaru pochodzenia chińskiego pierwotnie wprowadzonego na teren Indii pod numerem [...] została wyeksportowana do UE wg dokumentu wywozowego SHIPING BILL FOR EXPORT OF DUTY FREE GOODS o numerze [...] z 10 czerwca 2019 r. W dokumencie tym jest wskazany numer za którym pierwotnie towar wprowadzono do Indii, tj. [...]. Spółka U. wystawiła fakturę [...] z 10 czerwca 2019 r. dla odbiorcy towaru strony, w której jeden do jednego ujęto towary pierwotnie sprowadzone z Chin do Indii wg ww. dokumentów. Opis towaru na chińskiej fakturze jest identyczny z opisem na fakturze [...] wystawionej przez U. dla strony. W dniu 14 sierpnia 2019 r. ww. towar w ilości 741 sztuk rowerów został wprowadzony na unijny obszar celny w kontenerze [...] (PWD [...]) i objęty zgłoszeniem uzupełniającym nr [...]. Do zgłoszenia celnego została załączona faktura [...] wystawiona przez indyjskiego eksportera towarów U.
Opisane wyżej faktury wskazują zatem w ocenie organu, że w przypadku rowerów, wobec których toczy się postępowanie, w Indiach miał miejsce jedynie przeładunek. Potwierdzenie tego także stanowią dane zawarte w indyjskiej deklaracji przywozowej [...] z odręcznym numerem [...] i deklaracji wywozowej [...]. Reeksportowane przez indyjski podmiot rowery zachowały zatem swoje pierwotne chińskie pochodzenie.
W kwestii świadectwa pochodzenia towarów organ odwoławczy podkreślił, że zostało ono wystawione na skutek przedstawienia przez indyjskiego eksportera fałszywych informacji, a organy wystawiając świadectwo zostały wprowadzone w błąd przez eksportera, który we wniosku o wydanie świadectwa, nie ujawnił chińskiego pochodzenia towarów. Przy czym nie wymaga się unieważnienia świadectwa niepreferencyjnego pochodzenia. Jednocześnie, co potwierdził wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie T-191/09 (HIT Trading i Berkman Forwarding versus Komisja Europejska), w przypadku, gdy dowody wskazują, że towary podlegają cłom antydumpingowym z racji swojego pochodzenia, jakiekolwiek świadectwo pochodzenia nie przeszkodzi w odzyskaniu ceł antydumpingowych.
Z uwagi na okoliczność, że organ celny został wprowadzony w błąd poprzez podanie w zgłoszeniach celnych nieprawdziwych danych dotyczących rzekomego pochodzenia przywiezionych towarów z Indii, w ocenie organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że zostały wyczerpane znamiona czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu, w tym na gruncie prawa polskiego jako oszustwo celne, czyli czyn zabroniony z art. 87 § 1 k.k.s. W związku z tym organ celny pierwszej instancji był uprawniony powiadomić stronę o długu celnym w przedłużonym pięcioletnim terminie zgodnie z art. 103 ust. 2 UKC. W pełni podzielając stanowisko wyrażone w tym zakresie w decyzji pierwszej instancji podkreślono dodatkowo, że organ celny dokonuje takiej klasyfikacji wyłącznie na potrzeby postępowania celnego, to jest niezależnie od organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości. Nie jest także konieczne, aby czynu zabronionego dopuścił się dłużnik celny, czy jeden z dłużników solidarnych, gdzie może również wystąpić sytuacja, że konsekwencje związku między penalizowanym czynem i długiem celnym ponoszą nawet sami dłużnicy mogący być osobiście przez ten czyn poszkodowani (por. wyrok TSUE w sprawie Gilbert Snauwaert: C-125/08).
W odniesieniu do twierdzeń strony dotyczących art. 120 UKC organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w sprawie określenia należności celnych i powiadomienia o długu celnym ma charakter odrębny od postępowania w sprawie zwrotu bądź umorzenia należności celnych. Są to niezależne postępowania. W przypadku prawomocnego przesądzenia, że tutejsze organy prawidłowo określiły kraj pochodzenia i określiły poprawnie należności celne w tym odrębnym postępowaniu byłaby możliwość ustalenia, czy zachodzą ewentualnie przesłanki do zwrotu albo umorzenia cła na podstawie art. 120 UKC. Na obecnym etapie wypowiedzenie się przez organ odnośnie możliwości zwrotu cła byłoby przedwczesne, gdyż wciąż istnieje spór co do pochodzenia towarów i kwoty prawnie należnej, a także dlatego, że w sprawie tej nie wypowiedział się jeszcze i nie mógł się wypowiedzieć organ pierwszej instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Z. K. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji lub o ich uchylenie przez Sąd.
Zaskarżonej decyzji organu odwoławczego zarzucił:
1/ naruszenie prawa procesowego, to jest art. 210 § 1 i § 4 oraz art. 124 o.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia własnej analizy prawnej i oparcie rozstrzygnięcia sprawy o nierelewantnie ustalony stan faktyczny bez sporządzenia jakiegokolwiek własnego uzasadnienia prawnego decyzji w zakresie kwalifikacji prawnej;
2/ naruszenie prawa materialnego to jest
a/ art. 60 ust. 1 i 2 UKC poprzez uznanie, że organ dysponuje wystarczającymi dowodami pozwalającymi uznać, że zakres montażu importowanych rowerów wskazuje, że rowery są pochodzenia chińskiego,
b/ art. 61 ust. 1 UKC poprzez uznanie, że dowód pochodzenia potwierdzający indyjskie pochodzenie importowanych rowerów nie jest wystarczającym dowodem potwierdzającym fakt pochodzenia indyjskiego,
c/ art. 119 ust. 1 i 3 UKC poprzez jego niezastosowanie, pomimo że zaksięgowanie błędnej (niższej) od należnej kwoty długu celnego było spowodowane błędem organu celnego i w normalnych okolicznościach dłużnik nie mógł wykryć tego błędu oraz dłużnik działał w dobrej wierze,
d/ art. 120 ust. 1 UKC poprzez niezastosowanie, pomimo że dług celny powstał w szczególnych okolicznościach, w których nie można przypisać dłużnikowi oszustwa ani oczywistego zaniedbania.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą z dużą starannością oraz zawsze zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wszystkie należności publicznoprawe są regulowane w należnych terminach. Nie miał nigdy problemów z zaległościami finansowymi wobec Skarbu Państwa, należności wspólnotowych czy też swoich kontrahentów. Przedsiębiorstwo skarżącego zajmuję się przede wszystkim działalnością produkcyjną w zakresie produkcji sprzętu sportowego dodatkowo zajmuję się działalnością handlową oraz usługową. W ciągu ostatnich kilku lat znaczącą rolę w portfolio firmy stanowi import oraz sprzedaż hurtowa oraz detaliczna rowerów, rowerów elektrycznych, hulajnóg oraz hulajnóg elektrycznych. Wszystkie dokumenty pochodzenia rowerów z Indii miały oryginalny i niepodważalny certyfikat pochodzenia. W raporcie niejasno jest wytłumaczona kwestia odpowiedzialności za nieprawidłowo wystawione certyfikaty, błąd powstał po stronie organów wystawiających certyfikaty i to pokazuje raport. Za każdym razem skarżący sprawdzał certyfikaty z agencją celną czy są poprawne. Organy celne nigdy nie miały zastrzeżeń do dokumentów które przedstawiał skarżący w momencie zgłaszania towaru do procedury dopuszczenia do obrotu.
Skarżący zarzucił, że organ nie sporządził jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego swojej decyzji ale powołał się jedynie na własne przekonania i interpretacje nie poparte ustalonym w sprawie stanem faktycznym i przepisami prawa.
Sprzeczne ze sobą są też twierdzenia organu, bo z jednej strony organ wskazał, że ustalenia biura OLAF zostało dokonane na podstawie analizy dokumentów otrzymanych od indyjskich służb celnych, z drugiej strony uznał, że nieusunięte z obrotu prawnego przez indyjskie organy świadectwa pochodzenia nie mogą stanowić żadnego dowodu w sprawie, ponieważ są niezgodne z ustaleniami biura OLAF.
Nadto zdaniem strony w aktach sprawy znajdują dowody wskazujące, że zestawienie faktury przywozowych oraz faktur wywozowych przez indyjską spółkę U. nie jest wystarczającym dowodem potwierdzającym chińskie pochodzenie importowanych towarów. Organy indyjskie przesłuchały bowiem Dyrektora U., który m.in. zeznał na pytanie dotyczące zamówień z zagranicznymi nabywcami: "Zagraniczni nabywcy wystawiają faktury proforma zgodnie z warunkami faktury pro forma towary są wysyłane. Ponadto należy stwierdzić, że w przypadku gdy kompletne rowery na warunkach CKD są nabywane w jednostce SEZ poprzez zaopatrzenie w towary z innych krajów takich Chiny i Malezja szczegółowe dane, dotyczące kwitów wwozowych są wymienione w odpowiednich rachunkach przewozowych". Na pytanie czy zagraniczni nabywcy wiedzą, że eksportowane do nich towary są faktycznie importowane z Chin i Malezji w stanie CKD i montowane w jednostce SEZ: "Tak sprowadzaliśmy rowery Chin i Malezji, ale nasi zagraniczni nabywcy nie są świadomi tych faktów". Na pytanie jak to możliwe, że chociaż towary są importowane w stanie CKD i montowane w jednostce SEZ w celu ostatecznego eksportu, złożono deklarację własną, że towary mają być pochodzenia indyjskiego, odpowiedział: "Przesłaliśmy formularz deklaracji własnej, ponieważ wyeksportowaliśmy towary z Indii po ich zmontowaniu i dodaniu rozsądnej wartości. Tak więc zwykle jest to 20%-30% wartości dodanej w zakresie części, pracy, pakowania, transportu, składamy deklaracje własne".
Dla skarżącego zasadniczą kwestią było, że uzyskał świadectwo potwierdzające pochodzenia eksportowanych rowerów, ponieważ w sytuacji, gdy importer do zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu towarów dołącza autentyczny dowód pochodzenia importowanych towarów, oznacza to, iż czynności związane z importem towarów wykonał z należytą starannością i przemawia za tym zasada słuszności. Stanowisko takie wspierają załączone dokumenty przekazane do organu celnego przez indyjskiego producenta oraz ww. oświadczenie złożone przez eksportera.
Skarżący kwestionuje ustalenia organu, co do chińskiego pochodzenia towarów, gdyż w jego ocenie nie wynika to ze zgromadzonych w spawie dowodów. Skarżący podkreśla, że działania podejmowane wobec importowanego towaru przez indyjskiego eksportera nie obejmowały jedynie przepakowywania, montażu czy rebrandingu, ale towar poddany był obróbce, polegającej w szczególności na łączeniu prefabrykatów, ich malowaniu, wyposażaniu w oznaczenia związane z marką, pod którą były sprzedawane oraz finalnym lakierowaniu bądź malowaniu transparentną farbą.
Dowodem potwierdzającym niepreferencyjne pochodzenie towaru są świadectwa pochodzenia. Przepisy art. 60 ust. 1 i 2 UKC winien zastosować eksporter i organ celny kraju wywozu w celu ustalenia, a następnie udokumentowania niepreferencyjnego pochodzenia towaru. Tylko eksporter posiada dostateczną wiedzę dokumenty i informacje do ustalenia pochodzenia. W oparciu o przedstawiane przez niego dokumenty organ celny jest w stanie prawidłowo ustalić i udokumentować w eksporcie kraj pochodzenia towaru. W sprawie, wbrew ustaleniom dokonanym przez właściwe organy kraju eksportu oraz bez posiadania właściwych informacji, organ celny dokonał nierelewantnej interpretacji posiadanych informacji dokonał błędnego zastosowania art. 60 UKC poprzez stwierdzenie, że rowery zostały wytworzone w Chinach.
Zgodnie z art. 120 UKC dłużnik ma prawo do zwrotu lub umorzenia należności celnych przywozowych lub wywozowych, pod warunkiem, że wykaże, że spełnione są dwa warunki, tj. istnienie szczególnej sytuacji oraz brak oczywistego zaniedbania lub oszustwa z jego strony. W związku z tym skarżący wskazuje, że dochował należytej staranności w doborze swoich kontrahentów biznesowych. Przed zawarciem kontraktu na zakup rowerów skarżący dokonał podstawowych czynności mających na celu sprawdzenie działalności gospodarczej eksportera oraz jego rzetelności. Z producentem oraz przyszłym eksporterem zakupionych rowerów, skarżący nawiązał kontakt na targach rowerowych. W trakcie wstępnych rozmów eksporter potwierdził, że jest producentem rowerów oraz, że posiada fabrykę na terenie specjalnej strefy ekonomicznej w Indiach. Przedstawiciele producenta indyjskiego oświadczyli, że sprzedawane przez nich rowery są produkowane z części pochodzących od różnych producentów umiejscowionych w różnych krajach. W trakcie rozmów przedstawili film który obrazował proces produkcji rowerów w ich zakładzie zlokalizowanym w specjalnej strefie ekonomicznej. Kolejnym krokiem importera przy weryfikacji statusu potencjalnego eksportera było przeprowadzenie wywiadu wśród innych firm importujących rowery do Unii Europejskiej. Po potwierdzeniu statusu oraz rzetelności potencjalnego eksportera oraz potwierdzenia przez niego, że rowery sprzedane importerowi będą wyprodukowane dla eksportera na terenie Indii oraz będą miały pochodzenie indyjskie, zdecydował na zwarcie transakcji importowej. Skarżący był świadomy faktu, że jako podmiot zajmujący się profesjonalnie przywozem towarów z krajów trzecich, jest zobowiązany we własnym interesie, weryfikować pochodzenie towarów przed dokonaniem importu. Dokonane przez niego sprawdzenia niewątpliwie przekraczają zakres wymagań jakie organy mogą postawić profesjonalnemu podmiotowi w celu uniknięcia udziału w transakcjach gospodarczych naruszających prawo.
Powołując się na orzecznictwo skarżący stwierdził, że organy celne nie mogą w sposób generalny wymagać, by podatnik zamierzający skorzystać z uprawnień wynikających z przepisów prawa badał, czy wystawca dowodu pochodzenia rzeczywiście spełnia wymagania dotyczące zakresu przetworzenia importowanych towarów, w celu upewnienia się, że podmioty działające jako eksporterzy w realizowanych transakcjach nie dopuszczają się nieprawidłowości lub przestępstwa, albo żeby eksporter posiadał potwierdzające to dokumenty.
Końcowo wskazano, że w tych okolicznościach organ powinien umorzyć należności w oparciu o art. 120 UKC nawet jeśli ustalenia OLAF są wystarczające, już z uwagi na to, że dyrektor U. oświadczył, że jego zagraniczni kontrahenci eksportera nie byli świadomi, że eksporter sprawdzał rowery z Chin i Malezji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Skarżący pismem z dnia 27 sierpnia 2024 r. wniósł replikę, w której podtrzymał dotychczasowe stanowisko wskazując nadto na naruszenie art. 121, art. 122, art. 124 art. 187 § 1 oraz 191 o.p.
W toku postępowania sądowoadministracyjnego, pismem procesowym z dnia 27 listopada 2024 r. skarżący poinformował Sąd, że postanowieniem Naczelnika Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach umorzono dochodzenie prowadzone przeciwko Z. K. w na podstawie art. 56 § 2 k.k.s. (oszustwo podatkowe) w związku z art. 6 § 2 k.k.s.
Z załączonej kopii postanowienia z dnia 1 listopada 2024 r. wynika, że Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach po zbadaniu akt dochodzenia postanowił umorzyć dochodzenie, prowadzone przeciwko Z. K. podejrzanemu o to, że w dniu 28 lutego 2019 r. oraz w dniu 30 sierpnia 2019 r. w Gdyni, wprowadził w błąd Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni, poprzez podanie w złożonych zgłoszenia celnych do procedury dopuszczenia do obrotu o nr [...] z dnia 28 lutego 2019 r., [...] z dnia 30 sierpnia 2019 r., danych niezgodnych ze stanem faktycznym, tj. nieprawidłowego kraju pochodzenia towaru w postaci rowerów dwukołowych z łożyskami tocznymi oraz części rowerowych, importowanych z firmy U. w Indiach, zamiast rzeczywistego kraju pochodzenia towaru, tj. Chińskiej Republiki Ludowej, co skutkowało nienaliczeniem cła antydumpingowego, czym naraził budżet Państwa na uszczuplenie należnego podatku od towarów i usług w kwocie 54.067 zł, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s., z uwagi na brak znamion czynu zabronionego.
W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że Z. K. nie przyznał się do zarzucanego mu czynu w postaci oszustwa podatkowego i wyjaśnił, że nie czuje się winny, nie zgadza się z ustaleniami oraz stwierdził, że dopełnił wszelkich starań w celu przeprowadzenia importu zgodnie z prawem. Importer przedstawił m.in. jakie podjął działania przed zakupem rowerów od indyjskiego dostawcy, które świadczyć miały o jego działaniu w dobrej wierze, m.in. nawiązywał kontakty ze swoimi kontrahentami w trakcie targów międzynarodowych odbywających się na terenie Europy, eksporter potwierdził, że jest producentem rowerów i posiada fabrykę w specjalnej strefie ekonomicznej w Indiach, przedstawił film z produkcji rowerów w ich zakładzie, pozyskał oświadczenie księgowego spółki U., potwierdzające fakt produkcji rowerów z części importowanych z różnych krajów świata w fabryce w specjalnej strefie ekonomicznej w Indiach, weryfikował danego kontrahenta za pośrednictwem innych kontrahentów z którymi wcześniej współpracował, dysponował oryginalnym Indyjskim świadectwem pochodzenia. Ponadto importer podkreślił, że zgłoszenia celne w zakresie pochodzenia importowanych towarów nie były kwestionowane przez organy celne i towar został dopuszczony do obrotu. Za każdym razem certyfikaty przedstawione przez importera były weryfikowane z administracją celną czy są poprawne. Organy celne nigdy nie miały zastrzeżeń co do dokumentów które przedstawiane były w momencie zgłaszania towaru do procedury dopuszczenia do obrotu.
W uzasadnieniu stwierdzono również, że w dokumentach przekazanych przez OLAF znajduje się m.in. oświadczenie S.- wspólnika spółki U. złożone w dniu 28 sierpnia 2020 r., który potwierdził import rowerów z Chin lub Malezji i zeznał, że zagraniczni nabywcy nie byli świadomi faktu, dotyczącego pochodzenia towarów. W dokumentach wystawianych dla importerów znajdowały się certyfikaty "niepreferencyjnego kraju pochodzenia", które eksporter uzyskiwał od różnych agencji, którym powierzono wydawanie certyfikatów niepreferencyjnych. W tym celu składany był formularz świadczenia własnego, w którym eksporter potwierdzał, że towary pochodzą z Indii. Organ uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie pozwala przypisać podejrzanemu umyślnego działania przy zgłaszaniu towarów do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie otrzymanych od eksportera, autentycznych dokumentów w postacie faktur i oświadczeń eksportera o pochodzeniu towarów. Zachowanie sprawcy czynu określonego w art. 56 k.k.s., określa się jako oszustwo podatkowe, które może być popełnione z winy umyślnej, zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i zamiarem ewentualnym. W ocenie tego organu działania importera nie wykazały znamion czynu zabronionego.
Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2025 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że skarżący od 2019 r. zaczął sprowadzać sprzęt sportowy z Indii, Malezji i Tajlandii. Kontrahentów poznał na targach rowerowych na terenie Europy. Skarżącemu udostępniono film dotyczący procesu produkcyjnego, z którego wynikało, że producent uzyskuje części z różnych krajów, w tym z Chin, które wykorzystuje do produkcji rowerów. Skarżący robił też rozeznanie wśród polskich podmiotów gospodarczych dotyczące tego podmiotu. Dopiero po uzyskaniu potwierdzenia, że jest to wiarygodny producent sprzętu, nawiązał współpracę. Pełnomocnik strony kwestionował na rozprawie raport OLAF, gdyż powstał on bez wizyty w fabryce, w której odbywała się produkcja rowerów, o czym OLAF wiedział. Podkreślił, że nie można twierdzić, że skarżący świadomie uczestniczył w oszustwie celnym, jak w ocenie pełnomocnika miał wskazywać organ pierwszej instancji. Kwestia ta jest zdaniem pełnomocnika istotna z uwagi na termin przedawnienia, który co do zasady wynosi 3 lata.
Z kolei skarżący oświadczył na rozprawie, że nie miał takich narzędzi jak OLAF i nie mógł wykryć nieprawidłowości w działaniu kontrahenta. Wskazał na upływ 3 letniego terminu przedawnienia i brak podstaw do zastosowania 5 letniego terminu przedawnienia. Oświadczył również, że kontrahent indyjski produkuje setki tysięcy a właściwie miliony rowerów i tożsamość rowerów występuje wielokrotnie i pewność, co do przypisana rowerów sprowadzanych z Chin do jego kontraktów nie została wykazana. Uważa, że dla przedłużenia okresu przedawnienia musi być wykazana jego wina.
Nadto pełnomocnik skarżącego wskazał, że eksporter ma status upoważnionego eksportera i tzw. numer REX. Jest to numer nadawany na wniosek eksporterów z krajów trzecich przez organy unijne. Potwierdza on wiarygodność danego producenta i kontrahent skarżącego posiada nadal taki status. Celem tej instytucji zgodnie z rozporządzeniem było by importerzy europejscy nie musieli dokonywać szczegółowych sprawdzeń eksporterów pochodzących z poza Unii.
Pełnomocnik organu wskazał zaś, że posiadanie numeru REX nie ma znaczenia, organ bazuje bowiem na raporcie OLAF. Wskazał także, że strona winna liczyć się z ryzykiem oszustw w sytuacji zawierania umów z kontrahentami azjatyckimi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga podlega oddaleniu.
Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku nie stwierdził naruszeń prawa materialnego ani procesowego, które miały lub mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 77 ust. 1 lit. a UKC, dług celny powstaje w przypadku objęcia towarów nieunijnych, podlegających należnościom celnym przywozowym, procedurą dopuszczenia do obrotu. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 77 ust. 2 UKC). Kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego (art. 85 ust. 1 UKC).
Zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną wyrażany jest poprzez zgłoszenie celne, w którym zgłaszający wskazuje wszelkie wymagane dane i ustalenia, które mają mieć zastosowanie. Zgodnie z art. 15 ust. 2 UKC, osoba składająca zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową lub wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu, powiadomienie o powrotnym wywozie, wniosek o udzielenie pozwolenia lub o wydanie innego typu decyzji jest odpowiedzialna za: a) prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu, deklaracji, powiadomieniu lub wniosku; b) autentyczność, prawidłowość i ważność dokumentu załączanego do zgłoszenia, deklaracji, powiadomienia lub wniosku; c) wypełnianie – w stosownych przypadkach - wszystkich zobowiązań związanych z objęciem towarów daną procedurą celną lub z prowadzeniem dozwolonych operacji.
W myśl art. 172 ust. 2 UKC, jeżeli nie przewidziano inaczej, data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne jest datą, która będzie wykorzystywana do celów stosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której towary są zgłaszane oraz do celów wszelkich innych formalności przywozowych lub wywozowych.
W przedmiotowej sprawie znacznie ma zatem art. 182 ust. 2 UKC zgodnie z którym w przypadku procedury uproszczonej zgłoszenie celne uznaje się za przyjęte w momencie dokonania wpisu towarów do rejestru. W odniesieniu do zgłoszenia celnego nr [...] z 30 sierpnia 2019 r., dokonanie wpisu towarów do rejestru nastąpiło dnia 14 sierpnia 2019 r.
W świetle art. 48 UKC, po zwolnieniu towarów organy celne mogą do celów kontroli celnych weryfikować prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu celnym, deklaracji do czasowego składowania, przywozowej deklaracji skróconej, wywozowej deklaracji skróconej, zgłoszeniu do powrotnego wywozu lub powiadomieniu o powrotnym wywozie, a także weryfikować istnienie, autentyczność, prawidłowość i ważność wszelkich załączonych dokumentów oraz mogą kontrolować księgowość zgłaszającego i pozostałą dokumentację dotyczącą operacji odnoszących się do towarów lub uprzednich lub późniejszych operacji handlowych związanych z tymi towarami po ich zwolnieniu.
Organy celno-skarbowe były zatem uprawnione do weryfikowania w tej sprawie zgłoszenia biorąc pod uwagę ww. wskazaną datę przyjęcia zgłoszenia celnego i obowiązujące w tej dacie przepisy. Niewątpliwie w chwili przyjęcia ww. zgłoszenia celnego od wielu lat obowiązywały już środki w postaci ostatecznych ceł antydumpingowych na przywóz rowerów z Chińskiej Republiki Ludowej.
Przedstawiając chronologicznie obowiązujące w tym zakresie kolejno akty prawne wskazać należy, że na podstawie art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2474/93 z dnia 8 września 1993 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz ustanawiającego ostateczny pobór tymczasowego cła antydumpingowego (Dz. Urz. WE L 228 z 9.9.1993) zostało nałożone ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów (w tym trójkołowych rowerów dostawczych), bez napędu silnikowego, sklasyfikowanych pod kodem CN 8712 00 i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. W ramach wskazanego rozporządzenia ustalono stawkę cła antydumpingowego na poziomie 30,6 % (środki pierwotne).
W następstwie przeglądu wygaśnięcia przeprowadzonego na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, Rada zdecydowała, że wspomniane wyżej środki powinny zostać utrzymane, co wyrażono w art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1524/2000, gdzie wskazano, że nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów dwukołowych i innych rowerów (włączając trzykołowe wózki-rowery dostawcze, ale bez rowerów jednokołowych), bezsilnikowe, sklasyfikowanych w ramach kodów CN ex 8712 00 10 (kod TARIC 8712 00 10 90), 8712 00 30 i ex 8712 00 80 (kod TARIC 8712 00 80 90) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. W następstwie przeglądu okresowego przeprowadzonego na podstawie na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, wydano rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/2005, na mocy którego w odniesieniu do rozporządzenia Rady (WE) nr 1524/2000 dokonano zmian i w odniesieniu do wyżej opisanych rowerów pochodzących z Chin podwyższono stawkę obowiązującego cła antydumpingowego do 48,5 %.
Następnie wydano rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011 z dnia 3 października 2011 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (dalej jako "rozporządzenie podstawowe"). Rozporządzenie nr 990/2011 w art. 1 analogicznie jak obowiązujące poprzednio rozporządzenie stanowiło, że nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów dwukołowych i innych rowerów (włączając trzykołowe wózki-rowery dostawcze, ale wyłączając rowery jednokołowe), bezsilnikowych, objętych obecnie kodami CN ex 8712 00 10 (kod TARIC 8712 00 10 90), 8712 00 30 i ex 8712 00 80 (kod TARIC 8712 00 80 90) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, gdzie stawkę ostatecznego cła antydumpingowego określono na 48,5 %.
W maju 2013 r., w następstwie przeglądu okresowego przeprowadzonego na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, Rada zdecydowała o utrzymaniu obowiązującego cła antydumpingowego na poziomie 48,5 % z wyjątkiem trzech przedsiębiorstw, którym przyznano indywidualne stawki cła (19,2 % dla Zhejiang Baoguilai Vehicle Co. Ltd, 0 % dla Oyama Bicycles (Taicang) Co. Ltd oraz 0 % dla Ideal (Dongguan) Bike Co., Ltd), co nastąpiło mocą rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011.
Rozporządzenie nr 502/2013 obowiązywało do dnia 29 sierpnia 2019 r. (https://eur-lex.europa.eu/eli/reg/2013/502/oj#:
:text=http%3A//data.europa.eu/eli/reg/2013/502/oj).
W zaskarżonej decyzji prawidłowo zatem wskazano, że środkami obowiązującymi w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego były ostateczne cła antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (UE) nr 502/2013 i powołano treść art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia, który stanowił, że nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów dwukołowych i innych rowerów (włączając trzykołowe wózki-rowery dostawcze, ale wyłączając rowery jednokołowe), bezsilnikowych, objętych kodami CN 8712 00 30 oraz ex 8712 00 70 (kodami TARIC 8712007091 i 8712007099), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Stawka ostatecznego cła antydumpingowego stosowana do cen netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla produktów opisanych w ust. 1 i wytwarzanych przez wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa wynosi 48,5 % (art. 1 ust. 2 ww. rozporządzenia).
W zaskarżonej decyzji, wbrew stanowisku strony skarżącej, zawarto uzasadnienie prawne rozstrzygnięcia oraz powołano ustalone przez organy istotne dla tej sprawy okoliczności faktyczne, powodujące konieczność nałożenia cła antydumpingowego na importowany towar. Podkreślenia wymaga, że strona nie kwestionowała, że w ramach ww. zgłoszenia importowała rowery o określonej klasyfikacji taryfowej, to jest do kodu mieszczącego się w pozycji i podpozycji 8712 00 30 oraz że zakupiła wskazane rowery od konkretnego indyjskiego eksportera, to jest U.
Wobec ustalenia i wykazania przez organy, że importowane rowery były pochodzenia chińskiego, a nie indyjskiego - jak wskazano w zgłoszeniu celnym, będący przedmiotem importu towar zasadnie uznano zatem za podlegający cłu antydumpingowemu według stawki 48,5 %, właściwej dla pozostałych przedsiębiorstw i dokonano wymiaru tego cła. W konsekwencji prawidłowo również przyjęto, że zmiana łącznej kwoty należności celnych skutkowała zmianą podstawy opodatkowania, a zatem należało określić także różnicę między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości, a kwotą podatku już wykazaną w zgłoszeniu celnym.
Istota sporu w tej sprawie sprowadza się zatem zasadniczo do kwestii stwierdzenia przez organy, że importowane towary pochodzą z Chin, a nie jak zadeklarowano z Indii. Ustalenie to , przełożyło się zarówno na wymiar cła antydumpingowego, a także spowodowało zmiany w zakresie należności podatkowych.
Sąd nie stwierdził, aby w przedmiotowym postępowaniu doszło do naruszeń przepisów postępowania w zakresie gromadzenia, jak i dokonywania oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Trudno w szczególności podzielić zarzuty, aby organy nie poczyniły własnych ustaleń i oceny w zakresie powodów, z jakich uznano, że towary zachowały swoje chińskie pochodzenie. Prawidłowość dokonanych w tym zakresie ustaleń nie budzi wątpliwości Sądu.
Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organy wykazały, że objęte zgłoszeniem celnym rowery zostały zakupione wcześniej przez U. w Chinach od podmiotu chińskiego i zostały jedynie przepakowane na terenie Indii i w niezmieniony stanie wysłane do Polski. Wobec powyższego prawidłowo wskazano, że rowery, które strona skarżąca zakupiła od U. nie utraciły swojego chińskiego pochodzenia, ponieważ ten konkretny towar nie podlegał żadnym czynnościom na terenie Indii poza przepakowaniem.
W tym zakresie uwzględniono raport końcowy OLAF, który wpłynął do urzędu w lipcu 2023 r., a został sporządzony w czerwcu 2023 r. jako stricte dotyczący problemu obchodzenia ceł antydumpingowych w wyniku importu rowerów i części rowerowych zadeklarowanych jako pochodzące z Indii lecz w istocie pochodzących z Chin. W ramach sformułowanego w raporcie końcowym wniosku wskazano, że w wyniku analizy i działań dochodzeniowych przeprowadzonych przez OLAF w ścisłej współpracy z odpowiednimi organami państw członkowskich i przy wsparciu organów w Indiach, ustalono, że nie przestrzegano reguł pochodzenia określonych w art. 60 UKC. W szczególności ustalono m.in., że niektóre rowery wywożone z Indii przez U. pochodzą z Chin, a nie z Indii i zostały jedynie przepakowane, a w związku z tym należało dokonać zapłaty ceł wyrównawczych i antydumpingowych mających zastosowanie względem produktów chińskich. W raporcie tym opisano wcześniejsze etapu dochodzenia prowadzonego od 2020 r., w tym informacje udzielone OLAF przez indyjskie władze celne, które zostały przekazane po zwróceniu się do nich przez OLAF o udzielenie pomocy polegającej na przeprowadzeniu dochodzenia w sprawie podejrzanego przeładunku lub prostego montażu rowerów w odniesieniu do konkretnych spółek indyjskich - w tym U. W przedmiotowej sprawie poza wnioskami raportu końcowego OLAF i załączników do tego raportu, uwzględniono dokumenty i zestawienia jakie OLAF opracował w toku dochodzenia na podstawie dokumentów przekazanych mu przez indyjskie władze oraz opracowując zebrane odpowiednie dokumenty przywozowe i wywozowe towarów. Wskazany raport końcowy w załączniku nr 3 zawiera tabelę podsumowującą na temat korelacji oraz kopii indyjskich faktur, gdzie ujęto także fakturę nr [...] wystawioną przez U. dla strony skarżącej (dołączoną do przedmiotowego zgłoszenia celnego) i wprost wskazano na przepakowanie towaru - "transhipment". Wyjaśnienia wymaga, że w ramach wskazanej tabeli podsumowującej jednoznacznie odznaczono, czy w odniesieniu do określonego towaru objętego konkretnymi fakturami i zgłoszeniem dochodziło właśnie tylko do przepakowania (ang. "transhipment"), czy też do prostego montażu (ang. "simple assembling"). Poza wskazaną tabelą w raporcie wskazano także na wcześniej opracowane przez OLAF dokumenty, w tym załączniki nr 6 i 6.1. do 6.39. do komunikatu OLAF o numerze referencyjnym AM/2020/041-(2023)S01 podpisanego 30 stycznia 2023 r.
W analizie przesyłek eksportowych spółki U., która przedstawiła korelację jeden do jednego przywozu i wywozu w zakresie przesyłek, które m.in. trafiły do Polski wskazano, że OLAF opracował odpowiednie dokumenty przywozowe i wywozowe dotyczące towaru objętego przesyłkami, o których mowa w załącznikach nr 6 i kolejnych. W ramach zgromadzonego w toku dochodzenia materiału ujęto bowiem także dokumenty handlowe na podstawie których stworzono tabelę. Pod pozycją 6.18 tabeli znajdują się zaś dane dotyczące właśnie przesyłki z Chin do Indii towarów objętych fakturą nr [...], a następnie odpowiadającej jej przesyłki z Indii do Chin towarów objętych fakturą [...] – a więc towarów ujętych na podstawie tej faktury w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia 30 sierpnia 2019 r.
Organy powołały się w przedmiotowej sprawie na ustalenia końcowego raportu OLAF dotyczącego kwestii związanych z brakiem uiszczania ceł antydumpingowych w sytuacji deklarowania indyjskiego pochodzenia rowerów tak naprawdę pochodzących z Chin i do działania takiego były też ze wszech miar uprawnione, gdzie wskazany raport posiada także walor dokumentu urzędowego, a jego wiarygodność, kompletność i rzetelność nie budzi wątpliwości Sądu.
Wbrew stanowisku strony skarżącej, organy dokonały samodzielnej analizy tego dowodu oraz wskazanych w nim dokumentów, które znajdują się w aktach w sprawy w postaci załączników do ww. raportu oraz komunikatu. Podkreślenia wymaga, że dla weryfikacji i stworzenia kompletnych zestawień powiązań w zakresie towarów zakupionych przez U. w Chinach i następnie sprzedanych przez ten indyjski podmiot m.in. do Polski na rzecz Z. K., w toku dochodzenia pozyskano zarówno odpowiednie dokumenty wywozowe jak i przywozowe oraz faktury handlowe. W ramach oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zaskarżonej decyzji dokonano szczegółowej analizy ww. dokumentów, z których istotnie wynika, że dotyczą takich samych towarów, takiej samej ilości, w takiej samej wadze, dokładnie opisanych w fakturach, jak też w dokumentach przywozowych i wywozowych. Organ wskazał w tym zakresie, że na podstawie deklaracji importowej [...] z 24 maja 2019 r. ujętej w "BILL OF ENTRY FOR HOME CONSUMPTION FALTA SPECJAL ECONOMIC ZONE (INFLT6) dla której nadano odręczny numer [...] z 25 maja 2019 r. spółka U. wprowadziła na teren Indii 741 sztuk towaru w postaci rowerów ujętych w fakturze handlowej nr [...] z 24 kwietnia 2019 r. wystawionej przez chińskiego eksportera H. CO.LTD. dla spółki U. w Indiach. Towar wprowadzono w kontenerze numer [...]. Indyjska spółka U. dokonała przeładunku ww. towaru w ilości 741 sztuk rowerów i całość towaru pochodzenia chińskiego pierwotnie wprowadzonego na teren Indii pod numerem [...] została wyeksportowana do UE wg dokumentu wywozowego SHIPING BILL FOR EXPORT OF DUTY FREE GOODS o numerze [...] z 10 czerwca 2019 r. W dokumencie tym jest wskazany numer za którym pierwotnie towar wprowadzono do Indii, tj. [...]. Spółka U. wystawiła fakturę [...] z 10 czerwca 2019 r. dla odbiorcy towaru strony, w której jeden do jednego ujęto towary pierwotnie sprowadzone z Chin do Indii wg ww. dokumentów. Opis towaru na chińskiej fakturze jest identyczny z opisem na fakturze [...] wystawionej przez U. dla strony. W dniu 14 sierpnia 2019 r. ww. towar w ilości 741 sztuk rowerów został wprowadzony na unijny obszar celny w kontenerze [...] (PWD [...]) i objęty zgłoszeniem uzupełniającym nr [...]. Do zgłoszenia celnego została załączona faktura [...] wystawiona przez indyjskiego eksportera towarów U. W ocenie Sądu tak przedstawiona przez organ analiza dokumentów potwierdza wnioski raportu OLAF oraz dokumentów dochodzenia, że w przypadku rowerów objętych ww. zgłoszeniem celnym miał miejsce jedynie przeładunek. W tym zakresie zasadnie wskazano, że potwierdzenie powyższego stanowią nie tylko zapisy faktur, ale także dane zawarte w indyjskiej deklaracji przywozowej [...] z odręcznym numerem [...] i deklaracji wywozowej [...]. Dokonane przez organy ustalenie, że importowane rowery zachowały swoje indyjskie pochodzenie znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.
Odnosząc się do kwestionowanej przez stronę wiarygodności ustaleń OLAF, wskazać należy, że OLAF jest organem powołanym do ochrony interesów finansowych Wspólnoty, a prowadząc dochodzenie działa na rzecz i w imieniu Wspólnoty.
Urząd ten został ustanowiony decyzją Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz. Urz. WE. L. 99. 136. 20). Kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normuje obecnie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. UE. L. 2013. 248. 1). Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 1 października 2013 r.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 wyżej wskazanego rozporządzenia, bez uszczerbku dla art. 10 i 11 niniejszego rozporządzenia i przepisów rozporządzenia (Euratom, WE) nr 2185/96, Urząd może przekazać właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich informacje uzyskane w toku dochodzeń zewnętrznych w odpowiednim czasie, aby umożliwić im podjęcie odpowiednich działań zgodnie z ich prawem krajowym.
W tym świetle należy wskazać, że wszystkie dokumenty uzyskane od OLAF na czele z raportem końcowym stanowią dopuszczalne dowody w prowadzonym przez organy postępowaniu celnym, ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego, zgodnie z art. 180 § 1 o.p. Przepis ten stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko takiemu dokumentowi, a ciężar dowodu spoczywa wówczas na stronie wywodzącej przeciwne wnioski. W toku postępowania skarżącej nie udało się obalić ustaleń, poczynionych w oparciu o dokumenty OLAF.
W zgodzie z zasadami oceny dowodów, które należy analizować we wzajemnym powiązaniu i całokształcie, organy były uprawnione do przyjęcia, że pomimo, iż eksporter przedstawił stronie skarżącej jako kontrahentowi pozyskane od władz indyjskich świadectwo pochodzenia, okoliczność ta wobec wyników dochodzenia OLAF i całości zgromadzonego materiału dowodowego nie mogła stanowić podstawy do przyjęcia, że importowane rowery miały pochodzenie indyjskie.
W przedmiotowej sprawie nie można także zarzucić organom że nie wyjaśniły jaki był zakres czynności montażowych na terenie Indii i w jakim zakresie mogło dojść do przetworzenia towaru, gdy ze wskazanych przez organy dokumentów wynika, że w odniesieniu do towaru objętego później tym konkretnym zgłoszeniem celnym na terenie Indii nie doszło nawet do prostego montażu, a jedynie do przepakowania towaru w specjalnej strefie ekonomicznej.
Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko organu, że z raportu OLAF wynika, że przepakowanie towarów w inne kontenery oraz wyłudzanie przez eksportera od uprawnionych podmiotów na podstawie nieprawdziwych danych świadectw pochodzenia towarów, stanowią elementy przestępczego procederu omijania ceł antydumpingowych. Wobec tych ustaleń, zdaniem Sądu, zakwestionowanie certyfikatu pochodzenia jako mającego mieć, w ocenie spółki, kluczowe znaczenie w tej sprawie, było uprawnione i wyjaśnione. Materiał dowodowy przekazany organom celno-skarbowym przez OLAF nie pozawala na oparcie ustaleń faktycznych w tej sprawie na indyjskich świadectwach pochodzenia. W ocenie Sądu z okoliczności tej sprawy wynika bowiem przede wszystkim to, że również sama strona skarżąca została wprowadzona przez eksportera, z którym współpracowała w błąd co do rzeczywistego pochodzenia towaru. Tego rodzaju okoliczność powodująca niewątpliwe niekorzystne skutki dla strony skarżącej, na gruncie aktualnie ocenianego postępowania nie mogła jednak prowadzić do uznania zapisów świadectwa pochodzenia, co do którego wykazano, że zostało wydane eksporterowi w takim kształcie tylko dlatego, że wnioskując o nie przedstawił organom indyjskim wydającym to świadectwo fałszywe informacje, to jest zataił chińskie pochodzenie towarów. Wydanie przez indyjskie władze świadectwa pochodzenia powinno być więc postrzegane w tej sprawie jedynie jako skutek wprowadzenia tych organów w błąd przez eksportera. W tej sytuacji zgromadzone w sprawie dowody pochodzące od OLAF uprawniają do stwierdzenia, że towar objęty zgłoszeniem zachował pochodzenie chińskie. Strona skarżąca skutecznie tych dowodów nie podważyła innymi dowodami.
Odnosząc się do stanowiska strony skarżącej podkreślanego w pismach procesowych kierowanych do Sądu oraz na rozprawie w aspekcie uczciwości działań strony skarżącej, Sąd uznał za istotne podkreślić, że w tej sprawie w zaskarżonej decyzji nie wyrażono poglądu, aby skarżący świadomie uczestniczył w oszustwie celnym. Jednak nawet w sytuacji, gdy importer zostaje wprowadzony w błąd, czy też oszukany przez swojego kontrahenta, tego rodzaju okoliczność nie wyłącza uprawnienia organów celno-skarbowych do weryfikacji zgłoszenia celnego. Okoliczność tego rodzaju nie wyłącza również możliwości wydłużenia terminu na powiadomienie o długu celnym, zgodnie z art. 103 ust. 2 UKC. Na gruncie wskazanego przepisu ocena, czy dług celny powstał w wyniku oszustwa celnego jest po pierwsze dokonywana niejako abstrakcyjnie, gdzie bez znaczenia pozostaje czy dochodzenie i postępowanie sądowe w tym przedmiocie w istocie zostały wszczęte i prowadzone oraz z jakim rezultatem oraz wobec jakiego podmiotu. Sąd podziela przy tym w pełni stanowisko organów, że art. 103 ust. 2 UKC ma zastosowanie nie tylko wtedy, gdy popełnienie czynu zabronionego można powiązać z działaniem dłużnika celnego. Przekonanie skarżącego, wyrażone na rozprawie, że dla przedłużenia okresu przedawnienia musi być wykazana jego wina, jest błędne. Przepis art. 103 ust. 2 UKC może mieć zastosowanie również wtedy, gdy popełnienie czynu zabronionego wiąże się z działaniem innych podmiotów (np. eksportera), nie wyłączając sytuacji gdy sam dłużnik jest w wyniku tych działań poszkodowany. W zaskarżonej decyzji zasadnie więc wskazano, odwołując się do orzecznictwa, że nie jest konieczne, aby czynu zabronionego dopuścił się dłużnik celny, czy jeden z dłużników solidarnych, gdzie może również wystąpić sytuacja, że konsekwencje związku między penalizowanym czynem i długiem celnym ponoszą nawet sami dłużnicy mogący być osobiście przez ten czyn poszkodowani. Z tego względu w przedmiotowej sprawie organy były uprawnione do zastosowania przedłużonego terminu powiadomienia o długu celnym.
Sąd wyjaśnia jednocześnie, że powołane przez stronę okoliczności działania w dobrej wierze, sprawdzenia kontrahenta oraz przedkładanych przez niego dokumentów oraz braku wiedzy, co do tego, że przedstawiał on władzom indyjskim fałszywe informacje o pochodzenia towaru, nie mogły w ocenianym postępowaniu skutkować zastosowaniem art. 120 UKC. W przypadku postępowania prowadzonego w oparciu o art. 48 UKC, którego przedmiotem jest weryfikacja zgłoszenia celnego, skarżący jako importer odpowiada za prawidłowość danych jakie zawarł w zgłoszeniu celnym, również w sytuacji gdy np. sam został oszukany przez kontrahenta w zakresie pochodzenia towaru. Jedynie na marginesie przedmiotowej sprawy Sąd wskazuje, że skoro w ramach raportu OLAF i prowadzonego dochodzenia ustalono, że kontrahenci indyjskiego eksportera U. nie mieli świadomości, że towar, który od niego kupują pochodzi z Chin, a wobec strony skarżącej umorzono też dochodzenie o przestępstwo skarbowe, wskazane okoliczności mogłyby być rozważone jako istotne w odniesieniu do możliwości zastosowania art. 120 UKC, ale jedynie w ramach odrębnie prowadzonego w tym przedmiocie postępowania zainicjowanego wnioskiem strony. Podlegające ocenie postępowanie prowadzone zaś było przez organy celno-skarbowe z urzędu oraz w innym, odrębnym przedmiocie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 120 UKC mówiącego o zasadzie słuszności, Sąd wskazuje, że przedmiotowa sprawa nie dotyczy i nie jest prowadzona w przedmiocie zwrotu bądź umorzenia należności celnych i z tego właśnie względu wskazany przepis nie mógł mieć w przedmiotowej sprawie w ogóle zastosowania. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 119 UKC, tutaj analogicznie, kluczowy jest zakres niniejszego postępowania. Przepis art. 119 UKC, który dotyczy możliwości umorzenia lub zwrotu należności celnych, jeżeli kwota długu celnego była zaniżona na skutek błędu popełnionego przez właściwe organy, również ma bowiem zastosowanie tylko w odrębnym postępowaniu inicjowanym wnioskiem strony.
Reasumując, Sąd stwierdza, że w związku z weryfikacją zgłoszenia celnego w toku przeprowadzonego postępowania prawidłowo przeanalizowano i poddano ocenie cały materiał dowodowy przekazany przez OLAF, w tym dokumenty źródłowe w postaci faktur oraz deklaracji wywozowych i przywozowych. Zarówno dowody zebrane, jak i ustalenia dokonane w trakcie dochodzenia OLAF stanowiły wystarczającą podstawę do zmiany pochodzenia importowanych towarów, a w konsekwencji do określenia ostatecznego cła antydumpingowego. Zaskarżona decyzja zawiera zarówno uzasadnienie prawne, jak i faktyczne. Prawidłowo również przyjęto, że postępowanie w sprawie określenia należności celnych i powiadomienia o długu celnym ma charakter odrębny od postępowania w sprawie zwrotu bądź umorzenia należności celnych. Złożenie wniosku o umorzenie należności celnych na podstawie art. 119 lub art. 120 UKC, uzasadnione jest wówczas, gdy przesądzone już jest, że powiadomienie o kwocie należności celnych, było uzasadnione pod względem merytorycznym związanym np. z klasyfikacją taryfową, wartością celną, czy tak jak w tym przypadku - pochodzeniem towaru.
W tej sytuacji za chybione uznać należy zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia prawa procesowego oraz materialnego. Materiał dowodowy pozyskany przez organy od OLAF jest jednoznaczny i przekonujący. Organom nie można zarzucić, aby został oceniony sprzecznie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Materiał ten ujawnił mechanizm działania kontrahenta skarżącej, który wyłudzał świadectwa pochodzenia towarów i następnie przedstawiał je importerom w celu zapewnienia ich o indyjskim pochodzeniu towaru, zatajając fakt, że oferowany im towar pochodzi z Chin i w niektórych przypadkach (w tym m.in. w przedmiotowej sprawie) był jedynie przepakowany na terenie Indii. Okoliczności dotyczące sposobu działania eksportera, jak wskazano wyżej, w niniejszym postępowaniu mogły być wzięte pod uwagę tylko jako uzasadniające zastosowanie przedłużonego terminu powiadomienia o długu celnym. To zaś czy okoliczności te uzasadniają umorzenie lub zwrot należności celnych nie mogło być w ogóle ocenione w niniejszym postępowaniu.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.