III SA/GD 347/24

III SA/Gd 347/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-11-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik /sprawozdawca/
Bartłomiej Adamczak
Jacek Hyla /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 5 pkt 12, pkt 15, pkt 16, pkt 26, pkt 33, art. 15 ust. 2, art. 22 ust. 1, art. 46, art. 77 ust. 2, art. 173, art. 174
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U.UE.L 2015 nr 343 poz 1 art. 148, art. 150 ust. 2
Rozporządzenie Delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady  (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Asesor WSA Adam Osik (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Robert Daduń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2024 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 16 maja 2024 r., nr 2201-IGC.4424.2.2024.EŻ w przedmiocie sprostowania zgłoszenia celnego uzupełniającego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13 grudnia 2023 r. nr 328000-COC-2.4424.19.2022.AGR, wydaną na podstawie art. 22 ust. 7 w związku z art. 173 ust. 3 i art. 174 ust. 2, art. 254 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L z 2013 r. nr 269, str. 1) – dalej jako: UKC", art. 148 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. U. UE. L. z 2015 r., nr 343, str. 1) – dalej jako: "RD" oraz art. 73d ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1590 ze zm.) – dalej jako: "p.c.", w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni odmówił A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (zwanej dalej: spółką, stroną, stroną skarżącą lub importerem) oraz E. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (zwanej dalej: uczestnikiem postępowania) sprostowania zgłoszenia celnego uzupełniającego z dnia 20 września 2021 r. nr [...].
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 16 września 2021 r. importer za pośrednictwem przedstawiciela pośredniego, poprzez wpis do rejestru nr 401 i 402, zgłosił do objęcia procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu towary: w pozycji 1 - folia aluminiowa o grubości 6 mikrona folia aluminiowa (nawet zadrukowana lub na podłożu z papieru, tektury, tworzyw sztucznych lub podobnych materiałów podłożowych) o grubości (z wyłączeniem dowolnego podłoża) nieprzekraczającej 0,2 mm o masie brutto 3794,00 kg/masie netto 3207,80 kg oraz w pozycji 2 - folia aluminiowa o grubości 8 oraz 9 mikronów, do zastosowań innych niż jako folia aluminiowa do użytku domowego, w rolkach, wyżarzona o masie brutto 36338,00 kg/masie netto 31521,20 kg. Następnie w dniu 20 września 2021 r. złożono zgłoszenie celne uzupełniające w procedurze uproszczonej, które zostało przyjęte i zarejestrowane pod ww. numerem.
Dnia 1 marca 2022 r. przedstawiciel pośredni w imieniu spółki złożył wniosek o sprostowanie ww. zgłoszenia celnego poprzez usunięcie w całości pozycji 2 zgłoszenia i objęcie towaru z tej pozycji procedurą specjalną końcowego przeznaczenia (end use) oraz zmianę wartości faktury w polu 22 SAD.
Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni decyzją z dnia 14 października 2022 r. odmówił sprostowania ww. zgłoszenia celnego. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia 12 stycznia 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W toku ponownie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji wezwał spółkę do przedstawienia dokumentów dotyczących realizacji procedury końcowego przeznaczenia. Spółka wyraziła stanowisko, że przedmiotowa folia aluminiowa została w całości wykorzystana do produkcji opakowań do pakowania produktów spożywczych. Jako dowód spółka załączyła: kopię faktury handlowej nr [...], kopię zgłoszenia celnego [...], wydruk ewidencjonujący przyjęte surowce na magazyn PZ nr [...] oraz PZ nr [...], rejestr operacji dla pozycji nr 2 zgłoszenia celnego [...] w postaci załączników 4A i 4B, pozwolenie na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia [...], pozwolenie na złożenie zabezpieczenia generalnego [...], zabezpieczenie generalne [...], budowę grup asortymentowych, opis procesów technologicznych, w których następuje zużycie folii aluminiowej.
Zdaniem spółki organ nie zweryfikował, czy system AIS/IMPORT poprawnie zwalidował powiadomienie i zgłoszenie celne pod względem formalnym. Spółka podkreśliła, że E. sp. z o.o. posiadała zarówno upoważnienie bezpośrednie, jak i pośrednie, gdy reprezentowała spółkę.
Spółka, wskazując na rozporządzenie wykonawcze Komisji nr 2021/1474 z dnia 14 września 2021 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/2384 i rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/271 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej wysyłanych z Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii (Dz. Urz. UE L z 2021 r., nr 325, s. 6) – dalej jako: "rozporządzenie nr 2021/1474", które weszło w życie w dniu 16 września 2021 r., tj. w dniu objęcia zgłoszeniem do odprawy towarów na podstawie zgłoszenia celnego nr [...], podniosła, że ze względu na fakt, iż system nie uwzględniał wytycznych ww. rozporządzenia możliwym było dokonanie odprawy z użyciem kodu CN 7607111960 w procedurze innej niż końcowego przeznaczenia.
Organ pierwszej instancji, odnosząc się do zakresu postępowania dowodowego, które powinien zgodnie z decyzją organu odwoławczego przeprowadzić w celu ustalenia stanu faktycznego, wyjaśnił, że z wyjaśnień spółki wynika, iż przedmiotowa folia aluminiowa została w całości wykorzystana do produkcji opakowań do pakowania produktów spożywczych. Z opisu technologicznego wynika, że folia aluminiowa stanowi bazę oraz jest częścią różnego rodzaju laminatów z papierem i tworzywami sztucznymi w produkcji opakowań dla wyrobów spożywczych, farmaceutycznych, chemicznych.
Z opisu procedury postępowania z towarem do jego całkowitego wykorzystania wynika, że w pierwszej kolejności przedłożony został dowód zakupu towaru w ilości 31.521 kg na podstawie faktury nr [...] z dnia 20 lipca 2021 r. Towar ten został objęty zgłoszeniem celnym nr [...], a następnie przyjęty na magazyn spółki w dniu 22 września 2021 r. w oparciu o dokument PZ [...] oraz PZ nr [...] dnia 13 kwietnia 2023 r. (data wydruku).
Materiał przyjmowany był partiami, którym były nadawane indywidualne numery pozwalające na dalszą ich identyfikację. Przypisany numer partii był używany w odniesieniu do towaru do jego całkowitego wykorzystania. W kolejnych krokach towar był wydawany partiami z magazynu na linię produkcyjną i po jego przetworzeniu powracał do magazynu do całkowitego zużycia zaimportowanego surowca.
Udostępnione przez spółkę dokumenty pozwalają stwierdzić, że towar został w całości wykorzystany zgodnie z warunkami pozwolenia na procedurę końcowego przeznaczenia i spełniał warunki objęcia tą procedurą, gdyby został zgłoszony do procedury końcowego przeznaczenia.
Organ pierwszej instancji zbadał również kwestię poprawności działania systemu AIS/Import w dniu 16 września 2021 r., tj.: w dniu dokonania wpisu do rejestru. Z informacji otrzymanych drogą mailową w dniu 3 maja 2023 r. na podstawie przesłanej z Ministerstwa Finansów informacji wynika, że środek 464 zgłoszenie podpozycji podlegającej postanowieniom o końcowym przeznaczeniu, dla kodu 7607 11 19 60 został wprowadzony do bazy systemu ISZTAR/TARIC w dniu 23 września 2021 r. o godz. 19:02. Zatem w dniu 16 i 20 września 2021 r. nie dopominał się o kod dodatkowy C601.
Organ podkreślił, że to spółka jako zgłaszający odpowiada za prawidłowość i kompletność danych zawartych w zgłoszeniu celnym. W dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, tj. 16 września 2021 r., spółka posiadała już pozwolenie na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia. W tym dniu obowiązywało również rozporządzenie nr 2021/1474, zgodnie z którym by zastosować kod TARIC 7607 11 19 60 importer musi posiadać pozwolenie na końcowe przeznaczenie, na które spółka powołuje się w swoim wniosku.
W tej sytuacji nie ma znaczenia, czy system AIS dopominał się o kod dodatkowy C601, gdyż spółka powinna działać zgodnie z obowiązującymi przepisami, a zgłaszający zobowiązany był sporządzić prawidłowo zgłoszenie - zgodnie z przepisami, bez względu na to, czy system domaga się określonego kodu w danym polu, czy nie.
Walidacja systemowa jest narzędziem pomocniczym i nie zwalnia zgłaszającego z przestrzegania obowiązujących przepisów. Nie można zrzucić odpowiedzialności w tym zakresie na funkcjonowanie systemu, chyba że system odrzuciłby prawidłowo wypełnione zgłoszenie, co nie miało miejsca w sprawie.
Organ wskazał, że nie ma podstaw by twierdzić, iż system nie działał prawidłowo, przez co spółka nie mogła złożyć zgłoszenia celnego zgodnie z obowiązującymi przepisami, gdyż takiego zgłoszenia nie dokonano.
W ocenie organu dla sprostowania ww. zgłoszenia celnego istotnym jest, że przedstawiciel pośredni w dniu 16 września 2021 r. objął procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu poprzez wpis do rejestru procedur uproszczonych (nr 401 i 402) na podstawie pozwolenia na korzystanie z wpisu do rejestru zgłaszającego [...], towar o kodzie CN 7607 11 19 60, o łącznej wartości 147.231,76 USD. Następnie w dniu 20 września 2021 r. złożył zgłoszenie uzupełniające, które zostało przyjęte i zarejestrowane pod [...]. Z uwagi na zapis w pkt 17.2 ww. pozwolenia na korzystanie z wpisu do rejestru zgłaszającego, E. sp. z o.o. jako posiadacz pozwolenia mogła dokonywać zgłoszeń celnych w ramach tego pozwolenia, wyłącznie na podstawie upoważnienia pośredniego, natomiast zgłoszenia towarów do procedury końcowego przeznaczenia jak już wyżej wspomniano wymaga przedstawicielstwa bezpośredniego. Nie ma zatem możliwości sprostowania zgłoszenia celnego poprzez zmianą zapisów w części dotyczącej zmiany procedury (kodów dodatkowych).
Zdaniem organu pierwszej instancji, jeżeli zgłoszenie celne zawiera pewne oczywiste błędy, czy też nieścisłości, zgłaszający ma możliwość dokonania jego korekty, sprostowania i nadania mu brzmienia, jakiego w gruncie rzeczy oczekiwał, a na skutek niedopatrzenia w jego treści ujawniły się oczywiste nieścisłości. W sprawie nie można było natomiast dokonać sprostowania przedmiotowego zgłoszenia celnego zgodnie z art. 173 ust. 3 UKC w rozumieniu prostej czynności. Sprostowanie zgłoszenia celnego poprzez usunięcie pozycji 2 traktowanej, jako odrębne zgłoszenie zgodnie z art. 194 UKC, stanowi faktycznie unieważnienie tej pozycji.
Z uwagi na pierwotny wniosek o sprostowanie ww. zgłoszenia celnego poprzez usunięcie pozycji 2 organ rozpatrzył również sprawę pod tym względem, jak i przepisów dotyczących unieważnienia zgłoszenia celnego i stwierdził, że w sprawie nie zostały spełnione warunki wymienione w art. 148 ust. 1 lit. a, c i d RD, tym samym nie ma możliwości unieważnienia pozycji 2 ww. zgłoszenia celnego na wniosek. Zgłoszenie celne zostało przyjęte w dniu 16 września 2021 r., a przedmiotowy wniosek został złożony dopiero w dniu 1 marca 2022 r., czyli po upływie 90 dni od daty przyjęcia zgłoszenia. Organ podkreślił, że przepisy nie przewidują przedłużenia terminu na złożenie wniosku o unieważnienie zgłoszenia, a wszystkie warunki muszą być spełnione łącznie.
Nie został spełniony również warunek wymieniony w art. 148 ust. 1 pkt d RD z uwagi na fakt, że do chwili wydania decyzji nie zostało złożone zgłoszenie celne do procedury celnej, do której towary zostałyby zgłoszone, gdyby nie popełniono błędu.
W wyniku rozpoznania odwołania A. Sp. z o.o. z siedzibą w K., decyzją z dnia 16 maja 2024 r. nr 2201-IGC.4424.2.2024.EŻ, wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.), zwanej dalej: "o.p." oraz art. 73 ust. 1 p.c., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że przyjęcie zgłoszenia celnego jest czynnością materialnotechniczną, która nie przesądza o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym. Jednakże osoba składająca zgłoszenie celne zobowiązana jest do podania prawidłowych i kompletnych danych przy dołożeniu należytej staranności. Obowiązek ten odnosi się do importera oraz przedstawiciela celnego i to bez względu na formę przedstawicielstwa (por. zwłaszcza art. 15 ust. 2 UKC). Rozporządzeniem wykonawczym nr 2021/1474, od dnia 16 września 2021 r. zostało nałożone cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej wysyłanych z Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii. Zostało ono opublikowane w dniu 15 września 2021 r. na portalu EUR Lex i zaczęło obowiązywać od 16 września 2021 r. Zgodnie z tym rozporządzeniem, ewentualne zwolnienie folii aluminiowej z ostatecznego cła antydumpingowego podlega warunkom ustanowionym w przepisach celnych dotyczących procedury końcowego przeznaczenia, w szczególności w art. 254 UKC. Każdy importer folii aluminiowej przywiezionej z Tajlandii do dalszego przetwarzania, który odprawi swoje produkty w Unii, musi poddać towar procedurze końcowego przeznaczenia albo opłacić rozszerzone cło antydumpingowe.
Końcowe przeznaczenie jest procedurą specjalną, w ramach której towary mogą zostać dopuszczone do obrotu z zastosowaniem zwolnienia z cła lub z zastosowaniem obniżonej stawki celnej ze względu na ich szczególne przeznaczenie (art. 254 ust. 1 UKC). W przypadkach stosowania procedury końcowego przeznaczenia wymagane jest pozwolenie (art. 211 UKC).
W związku z tym, przedmiotowy towar przywieziony z Tajlandii, sklasyfikowany do kodu TARIC 7607111960, zgodnie z rozporządzeniem nr 2021/1474 od dnia 16 września 2021 r. musiał podlegać warunkom ustanowionym w przepisach celnych dotyczących procedury końcowego przeznaczenia.
Spółka w dniu dokonania zgłoszenia posiadała stosowne pozwolenie na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia - nr [...], ważne od 2018 r. Zgodnie z przepisami prawa celnego przedstawiciel pośredni mógł zgłaszać towary do procedury końcowego przeznaczenia tylko w charakterze przedstawiciela bezpośredniego (w imieniu i na rzecz importera), nie mógł być zatem zgłaszającym w rozumieniu art. 5 pkt 15 UKC (działać w charakterze przedstawiciela pośredniego).
Zgodnie z tym pozwoleniem, zaimportowaną folię aluminiową, zaklasyfikowaną do kodu TARIC 7607 11 19 60, można było objąć końcowym przeznaczeniem, jednakże importer nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień, gdyż przedmiotowe zgłoszenie celne nie zostało dokonane w jego imieniu. Organ odwoławczy, kierując się w szczególności stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości UE wyrażonym w wyroku w sprawie C-97/19 z dnia 16 lipca 2020 r., rozważył przy tym, czy w sprawie nie mogłoby dojść do sprostowania w zgłoszeniu celnym "zgłaszającego" poprzez zmianę formy przedstawicielstwa z pośredniego na bezpośrednie. W przywołanym wyroku TSUE uznał, że nie można wykluczyć zmiany zgłoszenia celnego poprzez wskazanie, że rumuński przedsiębiorca, który dokonał zgłoszenia celnego we własnym mieniu i na własną rzecz działał w istocie na w charakterze przedstawiciela pośredniego, do czego miał umocowanie rzeczywistego importera towaru (spółki niemieckiej). Wyrok ten nie dotyczył jednak zmiany "zgłaszającego" na inny podmiot - pozostać miał w nim wciąż - tyle że jako przedstawiciel pośredni - rumuński przedsiębiorca, a niemiecka spółka jako dopisany do zgłoszenia celnego odbiorca towaru stać się miała jednym z dłużników solidarnych. Głębsza analiza prawna znaczenia tej różnicy jest jednak niecelowa. W sprawie, nie złożono wniosku o korektę zgłoszenia celnego w taki sposób, aby wskazać, że zgłaszającym był importer. Przede wszystkim jednak byłoby to niemożliwe, gdyż zgłoszenie zostało dokonane w formie wpisu do rejestru zgłaszającego; spółka nie posiadała pozwolenia na korzystanie z procedury uproszczonej, nie mogłaby zatem dokonać zgłoszenia poprzez wpis do rejestru. W tym kontekście prawnie irrelewantnym jest podnoszony przez stronę i niekwestionowany przez organy celne fakt, że E. Sp. z o.o. posiadała pełnomocnictwo do działania zarówno w formie przedstawicielstwa pośredniego, jak i bezpośredniego.
Organ odwoławczy nie zgodził się ze stroną, jakoby błąd usprawiedliwiało niezrozumienie przepisów rozporządzenia nr 2021/1474. Spółka, posiadając pozwolenie na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia od 2018 r., wielokrotnie dokonywała importu folii aluminiowej, zatem posiadała wiedzę o przepisach regulujących tę procedurę oraz import foli aluminiowej. Strona ma świadomość, że przywóz folii aluminiowej na obszar Unii Europejskiej, w szczególności z krajów azjatyckich, jest pod szczególną kontrolą Komisji (UE). Importer współpracował też z agencją celną, umocowaną przez niego w charakterze przedstawiciela, od której można oczekiwać wiedzy odnośnie zagadnień regulowanych prawem celnym. Zarówno importer, jak i jego przedstawiciel, w zakresie realizowanych przez siebie działań gospodarczych działają w ramach systemu wytyczonego przede wszystkim przez przepisy prawa celnego. Planując działania w obszarze swojej działalności gospodarczej muszą zatem uwzględnić przepisy, które będą odnosić się do wykonywanych czynności i przewidzieć skutki swoich decyzji na gruncie tych przepisów.
Zdaniem organu odwoławczego, z treści z art. 1 rozporządzenia nr 2021/1474 jasno wynika, że na folię aluminiową sklasyfikowaną do wskazanych kodów TARIC i przywiezioną z Tajlandii zostało nałożone cło antydumpingowe. Z kolei w ustępie 2 ustawodawca zaznaczył, że w przypadku, gdy importer sprowadza folię aluminiową do innego przeznaczenia niż do zastosowań jako folia aluminiowa do użytku domowego i chce skorzystać ze zwolnienia z ostatecznego cła antydumpingowego wówczas jest obowiązany stosować warunki dotyczące z procedury końcowego przeznaczenia, taka folia zostaje sklasyfikowana wówczas do kodu TARIC 7607 11 19 60. Klarowne brzmienie przepisów rozporządzenia jest w pełni spójne z jego preambułą.
Wprowadzenie z opóźnieniem do systemu ISZTAR4 środków taryfowych, tylko w ograniczonym stopniu mogło mieć wpływ na błędne przekonanie o poprawności opisanego wyżej działania. Przeglądarka internetowa ISZTAR4 nie jest platformą, za pośrednictwem której następowałoby oficjalne ogłaszanie akty prawa unijnego lub krajowego. System ISZTAR4 dostarcza informacji o obowiązujących środkach taryfowych (m.in. nomenklatura, stawki celne) i pozataryfowych (środki polityki handlowej, takie jak środki dozoru lub ochrony, ograniczenia bądź limity ilościowe, kontyngenty, plafony, jak również zakazy przywozu lub wywozu) oraz podatki (VAT i akcyza). Jest również narzędziem wspomagającym klasyfikację towarową. Przepisy prawa unijnego promulgowane są w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Od 1 lipca 2013 r. jedynie Dziennik Urzędowy publikowany w formie elektronicznej jest uznawany za autentyczny i wywołujący skutki prawne (zgodnie z treścią art. 1 ust. 2 Rozporządzenia Rady (UE) nr 216/2013 z dnia 7 marca 2013 roku w sprawie elektronicznej publikacji Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej). Treść elektronicznego wydania Dziennika Urzędowego jest od 2004 r. nieodpłatnie udostępniana obywatelom na stronie internetowej EUR-Lex w aktualnej formie przez nieograniczony czas. EUR-Lex - internetowa, wielojęzyczna, bezpłatna baza danych gromadząca akty prawne Unii Europejskiej, umożliwiająca bezpośredni dostęp do prawa Unii Europejskiej. Importer zatem, gdy jego działalność gospodarcza opiera się na towarach importowanych, w pierwszej kolejności powinien korzystać z przepisów opublikowanych w Dziennikach Urzędowych UE w portalu EUR-Lex.
W ocenie organu odwoławczego, nie można uznać sytuacji, gdy strona chcąc skorzystać z preferencyjnych warunków wprowadzenia towarów na rynek europejski, dokonuje zgłoszenia celnego nie sprawdzając jednocześnie przepisów regulujących import tych towarów. Świadczy to raczej o braku należytej staranności, którą powinien cechować się profesjonalista, dbający należycie o własne interesy. Braku należytej staranności strony przy składaniu zgłoszenia celnego nie można utożsamiać z błędami systemu.
Odnosząc się do brzmienia art. 173 ust. 3 UKC organ odwoławczy stwierdził, że użycie zwrotu "danej procedury" sprawia, iż można wykluczyć wszelkie sprostowania dotyczące procedury użytej w pierwotnym zgłoszeniu. Organ celny wyrażając zgodę na sprostowanie zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów, w oparciu o art. 173 UKC, musi mieć na uwadze, że sprostowanie nie spowoduje naruszenia innych przepisów kodeksu. Zmiana treści zgłoszenia celnego dotyczyć powinna jedynie sytuacji, gdy w ten sposób przywrócona zostanie obiektywna niezgodność pomiędzy treścią zgłoszenia a rzeczywistością istniejącą w chwili dokonywania zgłoszenia. Chodzi więc o rozbieżności, które powstały w chwili dokonania zgłoszenia, a nie jakiekolwiek zmiany faktyczne lub prawne, które powstały po jego przyjęciu. Z treści samego wyrażenia "sprostowanie" wynika, że jest to prosta czynność polegająca na sprecyzowaniu określonych danych. Unijny kodeks celny opiera się na systemie zgłoszeniowym w celu ograniczenia w jak największym stopniu formalności celnych i kontroli celnych, zapobiegając jednocześnie nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom mogącym przynieść szkodę budżetowi Unii. To ze względu na znaczenie, jakie dla prawidłowego funkcjonowania unii celnej mają owe uprzednie zgłoszenia unijny kodeks celny w art. 15 nakłada na zgłaszających obowiązek dostarczenia prawidłowych i kompletnych informacji. Obowiązek ten jest powiązany z zasadą nieodwołalności zgłoszenia celnego z chwilą jego przyjęcia, od której wyjątki zostały ściśle określone w regulacji unijnej w tej dziedzinie. O ile ta zasada nieodwołalności została złagodzona poprzez przewidzianą w art. 173 kodeksu możliwość sprostowania zgłoszenia celnego, o tyle możliwość ta stanowi wyjątek od tej zasady, który należy interpretować ściśle.
Słusznie zatem organ pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie mogła mieć zastosowania instytucja sprostowania zgłoszenia celnego przewidziana w art. 173 UKC.
Poza "sprostowaniem" zgłoszenia celnego ustawodawca przewidział odrębne przepisy i wprowadził drugą instytucję, która dotyczy zgłoszeń celnych przyjętych przez organ celny, a mianowicie instytucja unieważnienia zgłoszenia celnego (art. 174 UKC).
Zgodnie z art. 175 UKC, Komisja UE została uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w celu określenia przypadków, w których unieważnia się zgłoszenie celne po zwolnieniu towarów. W drodze odstępstwa od art. 174 ust. 2 UKC, zgłoszenie celne może zostać unieważnione po zwolnieniu towarów wyłącznie w przypadkach wymienionych w art. 148 RD.
Z przepisu art. 148 ust. 1 RD wynika jasno, że w przypadku, gdy omyłkowo zgłoszono towar do procedury należy złożyć wniosek o unieważnienie zgłoszenia celnego. Rozpoznając wniosek strony o unieważnienie zgłoszenia celnego organ w pierwszej kolejności jest zobowiązany do ustalenia, czy doszło do omyłkowego zgłoszenia do procedury celnej, w ramach której powstaje dług celny w przywozie towarów, jakie miały zostać zgłoszone do innej procedury celnej, a następnie, czy zostały spełnione przesłanki wskazane w lit. a-d tego przepisu.
Skoro zatem ustawodawca powołał odrębny przepis na wypadek omyłkowego zgłoszenia towaru do procedury celnej, w ramach której powstaje dług celny, to zmianę tej procedury można dokonać jedynie przez unieważnienie błędnego zgłoszenia, a nie jego korektę.
Organ odwoławczy stwierdził, że należy przyjąć za spełniony warunek wskazany w literze b art. 148 RD, tj. towary zostały wykorzystane zgodnie z procedurą końcowego przeznaczenia.
W chwili złożenia błędnego zgłoszenia celnego spełnione zostały warunki objęcia towarów procedurą końcowego przeznaczenia - spółka posiadała stosowne pozwolenie na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia. Z przepisu tego nie wynika, że nowe zgłoszenie celne musiałoby dotyczyć tego samego zgłaszającego. Jednak poza jakimkolwiek sporem jest, że strona złożyła wniosek dopiero dnia 1 marca 2022 r., czyli 166 dni od daty zgłoszenia celnego, więc nie spełniła warunku zawartego w literze a art. 148 RD. Termin 90 dni był wystarczająco długim okresem do naprawienia ewentualnego błędu. Pod lit. d Komisja (UE) pomieściła warunek - "złożono zgłoszenie celne do procedury celnej, do której towary zostałyby zgłoszone, gdyby nie popełniono błędu". Zatem niewątpliwie nieodzownym warunkiem unieważnienia zgłoszenia celnego było złożenie zgłoszenia celnego do procedury celnej, do której towary zostałyby zgłoszone, gdyby nie popełniono błędu. W okolicznościach faktycznych sprawy powinno nastąpić złożenie zgłoszenia celnego do procedury końcowego przeznaczenia, czego w sprawie strona nie uczyniła.
W ocenie organu drugiej instancji, w przedmiotowej sprawie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania, mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. W sprawie znalazła ponadto pełne odzwierciedlenie zasada swobodnej oceny dowodów określona w art. 191 o.p., a organ pierwszej instancji kierował się zasadami logiki i prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie. Zgromadził materiał dowodowy, który jest wystarczający do podjęcia końcowego rozstrzygnięcia, realizując tym samym zasadę kompletności materiału dowodowego określoną w art. 187 § 1 o.p. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo przedstawił przesłanki, którymi kierował się dokonując rozstrzygnięcia w zakresie określenia prawidłowej podstawy opodatkowania i kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniami celnymi.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisaną decyzję organu odwoławczego A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości i zobowiązanie organu pierwszej instancji do wydania w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku decyzji zgodnej z wnioskiem z dnia 1 marca 2022 r., a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg. norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji skarżąca spółka zarzuciła:
1. błędne ustalenie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy poprzez pominięcie okoliczności faktycznej polegającej na braku technicznej możliwości dokonania zgłoszenia celnego towaru importowanego z Tajlandii pod kodem TARIC 7607 11 19 60 w procedurze end-use, spowodowanej opóźnieniem we wpisaniu środka do taryfy celnej;
2. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 187 § 1 i 191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 p.c. poprzez błędną ocenę w procesie wydawania decyzji istotnych elementów sprawy, w szczególności błędną ocenę okoliczności podnoszonej przez skarżącą, dotyczącej braku możliwości dokonania zgłoszenia celnego importowanego z Tajlandii towaru oznaczonego kodem TARIC 7607 11 19 60 przez system celny AIS z zastosowaniem procedury końcowego przeznaczenia, z uwagi na brak technicznej możliwości wprowadzenia takiego oznaczenia, oraz okoliczności związanych z możliwością przedłożenia stosownego przedstawicielstwa w przypadku dokonywania korekty zgłoszenia celnego;
3. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 173 UKC poprzez błędną jego wykładnie prowadzącą do przyjęcia, że strona nie może dokonać zgłoszenia korekty zgłoszenia celnego;
4. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 174 UKC poprzez błędne jego zastosowanie w sytuacji, w której zastosowanie winien znaleźć art. 173 UKC.
W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka wyjaśniła, że zgłoszenie celne, wraz z dwoma innymi skierowanymi przez spółkę w podobnym okresie, dokonane zostało krótko po wejściu w życie rozporządzenia wykonawczego nr 2021/1474, które weszło w życie w dniu 16 września 2021 r., a zatem w dniu kiedy dokonane zostało zgłoszenie celne. W treści rozporządzenia objęto rozszerzonym cłem antydumpingowym określone w jego treści towary (inne, niż towary stanowiące przedmiot zgłoszenia). Towary te mogły zostać zwolnione od cła rozszerzonego, jeżeli importer byłby w stanie udowodnić, że zostały przywiezione w celu dalszego przetwarzania. Tego rodzaju zapis skutkował, że do towaru faktycznie importowanego przez spółkę (posiadającego kod TARIC 7607 11 19 60) dodano dopisek, iż jego sprowadzanie wymaga stosowania procedury końcowego przeznaczenia. Abstrahując od faktu, że całe dochodzenie nie dotyczyło towaru importowanego przez spółkę, a więc brak jest podstaw do twierdzenia, iż spółka powinna była śledzić przebieg postępowania skutkującego wydaniem rozporządzenia nr 2021/1474, strona skarżąca podniosła, że jak ustaliły organy (na wniosek skarżącej) zmiana ta (tzn. dopisek do kodu TARIC 7607 11 19 60 o konieczności stosowania procedury end-use) została wprowadzona do systemu w dniu 23 września 2021 r., o godz. 19:02.
W momencie zatem kierowania zgłoszenia celnego - niezależnie od faktu obowiązywania RW - brak było technicznej możliwości dokonania w systemie zgłoszenia celnego towaru oznaczonego TARIC 7607 11 19 60 importowanego z Tajlandii w procedurze końcowego przeznaczenia. Przez brak technicznej możliwości skarżąca rozumie fakt, że po wprowadzeniu ww. kodu system nie dawał możliwości wybrania dla niego środka w postaci procedury końcowego przeznaczenia. Wobec braku - na dzień zgłoszenia - wprowadzenia do taryfy celnej zmian wynikających z RD w zakresie stosowania tego środka, taki sposób działania systemu wydaje się logiczny, zwłaszcza, że jak wynika z informacji uzyskanej przez spółkę w Ministerstwie Finansów - Departament Ceł brak jest konieczności oraz możliwości sprowadzania towaru w procedurze end-use w sytuacjach, w stosunku do których takiego środka taryfowego nie przewidziano. Korespondencja odnosiła się do importu towarów z Indii. Należy jednak podkreślić, że identyczne przepisy obowiązywały dla towarów importowanych z Tajlandii przed datą wejścia w życie cytowanego rozporządzenia.
Spółka podkreśliła, że zgłoszenia dokonano w procedurze uproszczonej, a nie w procedurze end-use, bez jej winy, z powodu okoliczności, za które nie ponosi ona odpowiedzialności. Niniejszym postępowaniem spółka stara się wyjść z sytuacji, w której - ze względów technicznych - nie miała możliwości działania zgodnego z aktualnie obowiązującymi przepisami, tak by cały zaimportowany towar znalazł się na terenie jej zakładu w sposób zgodny z przepisami.
Z kolei organ w swojej argumentacji wskazuje jedynie na obowiązek zachowania staranności po stronie spółki. Spółka podkreśliła tymczasem, że działała z należytą starannością. W przedmiotowej sprawie, nieprawidłowości nie ujawnił sam organ, lecz spółka - w momencie, w którym zdała sobie sprawę z konsekwencji wejścia w życie rozporządzenia nr 2021/1474. Spółka sama skierowała do organu wniosek o dokonanie sprostowania, bowiem chciała działać zgodnie z literą prawa. Gdyby tego nie zrobiła, bardzo prawdopodobnym jest, że kwestia ta nie zostałaby wyłapana.
Natomiast niezależnie od staranności spółka podkreśliła, że nie posiadała ona możliwości skierowania zgłoszenia zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 2021/1474, z uwagi na opóźnienie we wprowadzeniu jego postanowień do taryfy celnej. Z uwagi na fakt, że systemy celne również nie zostały zaktualizowane do obsługi zgłoszeń zgodnie z nowymi wytycznymi w używanym przez agencję celną programie, zablokowana była możliwości przypisania procedury end-use do towaru oznaczonego kodem 7607 11 19 60 importowanego z Tajlandii [C601]. Do tej okoliczności organ nie odniósł się w ogóle. Nie jest jasne, w jaki sposób spółka miałaby dokonać prawidłowego zgłoszenia. Wszak kierowanie dokumentów w formie papierowej dla tego rodzaju zgłoszeń nie jest przewidziane w przepisach prawa celnego.
Odnośnie braku zgłoszenia przez agencję celną stosownego upoważnienia do działania w charakterze przedstawiciela bezpośredniego spółka zajęła stanowisko, że rozważania organu, choć w pewnej mierze trafne, oderwane są od realiów sprawy. W niniejszej sprawie bowiem upoważnienie do działania w charakterze przedstawicielstwa pośredniego zostało złożone w pierwotnym zgłoszeniu nie na skutek błędu ale z uwagi na tryb i rodzaj kierowanego zgłoszenia. Całość zgłoszenia kierowana była w procedurze uproszczonej, a więc to procedura determinowała rodzaj złożonego przedstawicielstwa. Oczywistym jest, że zmiana rodzaju procedury na wymagającą specjalnego upoważnienia musi pociągać za sobą również zmianę w zakresie tego upoważnienia. Organ zdaje się odwracać kolejność analizy dopuszczalności sprostowania. Zamiast rozważyć, czy istnieje możliwość zmiany rodzaju upoważnienia w toku sprawy - co winno mieć charakter zagadnienia wstępnego - okoliczność, że upoważnienie w pewnej formie zostało złożone, uznaje za okoliczność uniemożliwiającą dokonanie sprostowania.
Zdaniem skarżącej upoważnienie ma charakter niejako dodatkowy do zgłoszenia, nie jest dokumentem samoistnym składanym do organu. Składane jest w celu wykazania swojego prawa do dokonania konkretnej czynności - i to czynność determinuje rodzaj upoważnienia. A zatem z samego faktu złożenia określonego upoważnienia nie może wynikać niemożność dokonania korekty. Celem jest bowiem osiągnięcie skutku w postaci wykonania określonej czynności. Upoważnienie powinno więc być dostosowane do projektowanego celu, a nie odwrotnie.
Skarżąca zgadza się, że rozważania te rodzą pewne wątpliwości w zakresie możliwości sprostowania w postępowaniu celnym również zakresu upoważnienia. Wydaje się jednak, że przywołany przez organ wyrok Trybunału nr C97-19 z dnia 16 lipca 2020 r. przesądza, że możliwość taka istnieje. Punkt 43. wyroku wskazuje, że rozstrzygnięcie może mieć, przez analogię, zastosowanie do przypadku objętego niniejszym postępowaniem, bowiem wskazano w nim, iż art. 78 kodeksu celnego może znaleźć zastosowanie w sytuacji, w której umocowany jest w stanie, również po zwolnieniu towarów, przedstawić umocowanie, w którym zlecono mu dokonanie zgłoszenia celnego.
Sama zaś teza wyroku wskazuje, że artykuł 78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, iż organy celne mogą uwzględnić wniosek o dokonanie kontroli zgłoszenia celnego mający na celu ujawnienie istnienia stosunku przedstawicielstwa pośredniego między, z jednej strony, umocowanym, który omyłkowo wskazał, że działa wyłącznie we własnym imieniu i na własną rzecz, mimo iż posiadał umocowanie od posiadacza świadectwa przywozowego, a z drugiej strony, mocodawcą, na rzecz którego zgłoszenie zostało dokonane.
Postępowanie w celu weryfikacji posiadania przez zgłaszającego innego upoważnienia do dokonania zgłoszenia, niż wskazał w pierwotnym dokumencie jest dopuszczalne. Należy więc uznać, że możliwość przyjęcia upoważnienie do działania w charakterze przedstawiciela bezpośredniego jest w przedmiotowej sprawie możliwa.
Skarżąca wskazała, że dnia 18 grudnia 2020 r. wydane zostało Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/2162 wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, nałożonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/2384 i rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/271 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, przez przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej wysyłanych z Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii, oraz poddające ten przywóz wymogowi rejestracji (Dz. Urz. UE L z 2020 r., nr 431, s. 48) - dalej jako: "rozporządzenie wszczynające". W objętym dochodzeniem okresie, jak i w okresie późniejszym, skarżąca importowała z Tajlandii folię aluminiową do zastosowań innych niż jako folia aluminiowa do użytku domowego - o grubości nie mniejszej niż 0,007 mm, ale mniejszej niż 0,008 mm, nawet wyżarzona, lub - o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, w rolkach o szerokości przekraczającej 650 mm, nawet wyżarzona, lub - o grubości większej niż 0,018 mm, ale mniejszej niż 0,021 mm, nawet wyżarzona objęta kodem CN ex 76 11 19 (kod TARIC 7607 11 19 60). W stosunku do importowanej przez spółkę pozycji została wydana decyzja o Wiążącej Informacji Taryfowej, z której wynika wskazana klasyfikacja towaru.
Należy zatem podkreślić, że co do zasady skarżąca nie była podmiotem zainteresowanym wynikiem prowadzonego dochodzenia, bowiem obejmowało ono towary, których spółka nie sprowadzała. Pomimo tego skarżąca zdawała sobie sprawę z faktu toczącego się postępowania i oczekiwała na jego wynik.
Po zakończeniu dochodzenia, w dniu 14 września 2021 r. Komisja Europejska wydała rozporządzenie nr 2021/1474.
W tak ustalonym stanie faktycznym, w art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 2021/1474, Komisja wskazała że, ostateczne cło antydumpingowe nałożone na mocy ww. rozporządzenia wykonawczego, rozszerzone rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/271 z dnia 16 lutego 2017 r. na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej, rozszerza się na przywóz:
- folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, bez podłoża, walcowanej, ale nieobrobionej więcej, w rolkach o szerokości nieprzekraczającej 650 mm i o wadze przekraczającej 10 kg,
- folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,007 mm, ale mniejszej niż 0,008 mm, o dowolnej szerokości rolki, nawet wyżarzonej,
- folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, w rolkach o szerokości przekraczającej 650 mm, nawet wyżarzonej,
- folii aluminiowej o grubości większej niż 0,018 mm, ale mniejszej niż 0,021 mm, o dowolnej szerokości rolki, nawet wyżarzonej,
- folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,021 mm i nie większej niż 0,045 mm, zawierającej przynajmniej dwie warstwy, o dowolnej szerokości rolki, nawet wyżarzonej,
obecnie objętych kodami CN ex 7607 11 19 (kody TARIC 7607 11 19 10, 7607 11 19 30, 7607 11 19 40, 7607 11 19 50) i ex 7607 11 90 (kody TARIC 7607 11 90 44, 7607 11 90 46, 7607 11 90 71, 7607 11 90 72) wysyłanych z Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii (dodatkowy kod TARIC C601).
A zatem rozstrzygnięcie ww. rozporządzenia w dalszym ciągu nie odnosi się do towaru importowanego przez spółkę, a oznaczonego kodem TARIC 7607 11 19 60.
Mając na uwadze ustalenia, że środki antydumpingowe są obchodzone poprzez przywóz produktu objętego dochodzeniem wysłanego z Tajlandii, Komisja w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2021/1474 wskazała, iż produkt opisany w ust. 1 jest zwolniony z ostatecznego cła antydumpingowego, jeżeli jest on przywożony z innym przeznaczeniem niż do zastosowań jako folia aluminiowa do użytku domowego. Zwolnienie podlega warunkom ustanowionym w unijnych przepisach celnych dotyczących procedury końcowego przeznaczenia, w szczególności w art. 254 UKC. Na jego podstawie, osiem dni po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej RW, do taryfy celnej dodano wzmiankę o konieczności stosowania procedury końcowego przeznaczenia w przypadku importowania towaru objętego kodem TARIC 7607 11 19 60.
A zatem z całą pewnością bezzasadne jest twierdzenie organu, że informacja o konieczności odprawiania towaru objętego kodem TARIC 7607 11 19 60 wynika wprost z przepisów rozporządzenia nr 2021/1474. Spółka zauważyła, że wspomniane przepisy w zakresie zwolnienia towaru dotyczą pozycji opisanych powyżej, a integralną częścią tego opisu jest konkretny kod taryfy celnej. Taka konstrukcja niewątpliwie powoduje brak spójności informacji. W przekonaniu skarżącej, podmiot nie posiadający specjalistycznej wiedzy z zakresu aktów unijnego prawa celnego, nie jest w stanie wyinterpretować z ww. przepisów, że w jakikolwiek sposób wpływają one na import towaru oznaczonego kodem TARIC 7607 11 19 60, który w rozporządzeniu nr 2021/1474 nie jest wspomniany ani razu. Ze względu na duży stopień skomplikowania przepisów prawa wspólnotowego, zwłaszcza dotyczących prawa celnego, organy celne, często wprost, zalecają korzystanie z przeglądarek taryfowych. Powołując się na przykład z jednej z decyzji wydanych na rzecz skarżącej spółka wysnuła, że sam organ przyznaje, iż przepisy celne są trudne do śledzenia, zmieniają się dynamicznie i nie są proste do odczytania. Natomiast w przedmiotowej sprawie stanowisko organu jest skrajnie odmienne.
W ramach braku spełnienia przesłanek do zastosowania przewidzianej w art. 173 UKC instytucji sprostowania zgłoszenia celnego spółka wyjaśniła, że z przepisu tego nie wynika żadna z okoliczności wskazanej przez organ. Co więcej w zakresie, w którym organ wskazuje, że chodzi o rozbieżności, które powstały w chwili dokonania zgłoszenia, a nie jakiekolwiek zmiany faktyczne lub prawne, które powstały po jego przyjęciu należy podkreślić, iż wniosek nie dotyczy takiej sytuacji. Przeciwnie, skarżąca dąży do naprostowania sytuacji, która istniała w momencie kierowania zgłoszenia, lecz - z uwagi na brak możliwości technicznej - została wpisana w treści zgłoszenia w nieprawidłowy sposób. Również pod względem językowym nie można się doszukać przesłanek, które uniemożliwiałyby dokonanie korekty, o którą strona wnosiła w treści wniosku.
Zdaniem skarżącej zarówno zgłoszenie celne, jak i wniosek o sprostowanie zostały złożone przez agencję celną w imieniu skarżącej, a skarżąca w tym zakresie rozbieżności nie dostrzega.
W zakresie braku możliwości unieważnienia zgłoszenia terminu, z uwagi na przekroczenie określonego w art. 148 RD terminu, spółka nie kwestionuje, że dokonanie unieważnienia zgłoszenia celnego jest niemożliwe z uwagi na upływ określonego w art. 148 ust. 1 lit a RD terminu.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy skarżąca wskazała, że w sprawie organ nie wziął pod uwagę doniosłej okoliczności, iż skarżąca nie posiadała technicznej możliwości dokonania zgłoszenia towaru importowanego pod kodem TARIC 7607 11 19 60 w procedurze końcowego przeznaczenia.
W programie używanym przez agencje celną, po wpisaniu kodu TARIC towaru objętego zgłoszeniem, pojawia się lista środków i procedur, które należy zastosować do danego kodu i kraju pochodzenia, w formie listy. Podczas dokonywania odprawy w dniu 16 września 2021 r., na skutek opóźnienia we wprowadzeniu zmian do systemu ISZTAR, w programie brak było możliwości zgłoszenia towaru w procedurze end-use. W przedmiotowej sprawie w zupełności pominięta została ponadto kwestia braku technicznej możliwości dokonania prawidłowego zgłoszenia z przyczyn nie leżących ani po stronie agencji, ani skarżącej. Gdyby środki zostały wprowadzone do systemu ISZTAR przykładowo w dniu 15 września 2022 r. i w dniu 16 września 2022 r., program by tych środków nie widział z uwagi na fakt, że nie został jeszcze zaktualizowany do najnowszej wersji, odpowiedzialność spoczywałaby po stronie agencji celnej i skarżącej. Ponieważ jednak informacja pojawiła się w taryfikatorze po dacie zgłoszenia należy uznać, że agencja celna i skarżąca nie miały możliwości dokonania prawidłowego zgłoszenia, gdyż program nie dawał takiej możliwości.
W kontekście naruszenia przepisów art. 187 § 1 i art. 191 o.p. skarżąca podniosła, że w wydanych decyzjach nie znajduje się informacja dotycząca okoliczności braku możliwości technicznej dokonania zgłoszenia. Skarżąca nadmieniła, że szczegółowy opis działania programu i wyświetlanych przez niego komunikatów został zawarty w pierwszym składanym odwołaniu. Argumentacja ta wydała się na tyle przekonywująca, że organ zdecydował się na przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia w celu uzupełnienia postępowania dowodowego o tę okoliczność. Badanie organu pierwszej instancji wykazało prawidłowość twierdzeń skarżącej, jednak nawet ta okoliczność nie zmieniła stanowiska organów, które podniosły przeciwko skarżącej kolejne argumenty, odnoszące się jedynie do kwestii, że skarżąca mogła i powinna wiedzieć, iż w życie wszedł tego rodzaju przepis. Brak jest jednak jakiejkolwiek refleksji nad okolicznością, w jaki sposób spółka faktycznie miała prawidłowego zgłoszenia dokonać.
Jako odrębną skarżąca uznała kwestią powodów, dla których organ w ogóle zdecydował się na przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, skoro stwierdził, że podnoszone przez skarżącą kwestie są dla wydania decyzji nieistotne. Całość argumentacji organu oderwana jest od okoliczności faktycznych sprawy. Błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez pominięcie kwestii braku możliwości dokonania zgłoszenia podnoszonej przez spółkę, ma na tę argumentację niebagatelny wpływ. Okolicznościami tymi organ obciąża skarżącą wskazując, że działała niestarannie, niedbale, nie była zaznajomiona z obowiązującymi przepisami. Gdyby prawidłowo ustalił organ stan faktyczny sprawy musiałby dojść do przekonania, że zachowanie skarżącej było podyktowane okolicznościami - to znaczy działała w taki sposób jak w danym momencie była w stanie działać. Obciążanie podatnika skutkami opóźnienia w działaniu organu należy uznać za bezzasadne.
Skarżąca podniosła nadto, że przepis art. 173 ust. 1 UKC nie wyklucza ze swojego zakresu jakichkolwiek elementów, które nie mogą podlegać sprostowaniu, pomijając zdanie ostatnie, które dotyczy zmiany polegającej na podmienieniu towarów. Taka sytuacji w przedmiotowej sprawie nie ma jednak miejsca. W sprawie żaden z warunków określonych w tym przepisie nie został naruszony. Z treści uzasadnienia organu wnieść można, że braku możliwości zastosowania instytucji sprostowania dopatruje się on w treści art. 173 ust. 3 UKC. Z treści tego przepisu organ wywiódł wniosek, że użycie zwrotu "danej procedury" sprawia, iż można wykluczyć wszelkie sprostowania dotyczące procedury użytej w pierwotnym zgłoszeniu. Skarżąca wskazała, że w jej ocenie twierdzenie to nie znajduje oparcia w treści przepisu, tak pod względem językowym, celowościowym jak i systemowym.
W ocenie skarżącej przytaczany ust. 3 stanowi wyjątek od reguły wyznaczonej art. 173 ust. 2 UKC, zgodnie z którym sprostowanie nie jest możliwe, jeżeli wnioskowano o nie po tym, jak organy celne zwolniły towary. A zatem, co do zasady, po zwolnieniu towarów dokonanie sprostowania jest niemożliwe. I w tym właśnie zakresie zastosowanie ma, analizowany przez organ, ustęp 3. Nie posiada on jednak takiego znaczenia, jakie przypisuje mu organ. Przepis ten stanowi, że - o ile co do zasady dokonanie sprostowania po zwolnieniu towaru jest niemożliwe - o tyle w przypadku jeżeli zgłaszający potrzebuje dokonać korekty celem wywiązania się z obowiązków wynikających z objęcia towarów procedurą celną, do trzech lat od daty przyjęcia zgłoszenia taką korektę wyjątkowo można dopuścić. A zatem art. 173 ust. 3 UKC nie tylko nie ogranicza możliwości zastosowania instytucji sprostowania w celu skorygowania rodzaju procedury celnej, ale wręcz ma na celu umożliwić usunięcie trudności powstałych przy realizacji obowiązków wynikających z wymaganej procedury, a zatem ma zastosowanie w sytuacji, w jakiej znalazła się skarżąca.
Przepis art. 174 UKC, który - zdaniem organu - miałby zastosowanie w sprawie stanowi o procedurze unieważniania zgłoszeń celnych. I choć przepis ten stanowi o zmianie procedury celnej, w żadnym wypadku nie sposób uznać, że jest to jedyna droga do modyfikacji zgłoszeń celnych w zakresie stosowanej procedury. Z art. 174 UKC powiązany jest art. 148 RD, który dodatkowo doprecyzowuje kwestie związane z unieważnianiem zgłoszeń celnych. Z lektury całości ww. przepisów nie wynika jednakże, że jest to jedyna i wymagana droga do dokonania zmian w zakresie rodzaju stosowanej procedury. Unieważnienie nie ma charakteru zmiany, stanowi unicestwienie zgłoszenia celnego. Brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że pewien rodzaj modyfikacji może podlegać jedynie sprostowaniu, zaś inne wymagają unieważnienia całego zgłoszenia celnego. Tego rodzaju katalog nie znalazł się ani w art. 173 i art. 174 UKC, ani w treści art. 148 RD.
Zdaniem skarżącej korelacja między tymi dwoma trybami jest inna. Przepis art. 173 UKC przewiduje konieczność uzyskania zgody organu przyjmującego zgłoszenie, dozwala więc na pewną uznaniowość po stronie organu celnego, który przed wyrażeniem zgody ma obowiązek zweryfikować spełnienie wskazanych w przepisie przesłanek. Z kolei dyspozycja art. 174 UKC i 148 RD takiej uznaniowości nie przewidują. W ich treści znajdują się kategoryczne stwierdzenia, że w przypadku zaistnienia określonych przesłanek organy celne "unieważniają". Taki tryb jest możliwy jedynie w terminie wskazanym w treści art. 148 RD, a więc 90 dni. Brak jest jednak podstaw by twierdzić, że po upływie tego terminu nie można zmodyfikować treści zgłoszenia zgodnie z treścią art. 173 UKC.
Obydwa postępowania wszczynane są na wniosek. Zdaniem skarżącej, organ jest w tym zakresie związany wnioskiem strony. Skarżąca wnosiła o dokonanie korekty zgłoszenia celnego, a nie o dokonanie jego unieważnienia. I taki wniosek powinien organ rozpatrzyć.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o oddalenie skargi, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 7 listopada 2024 r. pełnomocnik skarżącej, podtrzymując zarzuty i argumenty skargi, oświadczył, że zasadniczą kwestia jest brak fizycznej możliwości w dniu zgłoszenia wprowadzenia zgłoszenia do procedury końcowego przeznaczenia. Pełnomocnik złożył wydruk zatytułowany "Sprzeczne informacje w zakresie możliwych źródeł informacji dot. informacji taryfowej", wskazując, że wydruk ten potwierdza sprzeczność stanowisk organów w podobnych sprawach.
Pełnomocnik uczestnika postępowania, popierając zarzuty i argumenty skargi, dodatkowo oświadczył, że argumentacja dotycząca braku możliwości wskazania procedury końcowego przeznaczenia zawarta jest w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, które jest datowane na 31 października 2022 r. Wskazał, że agent celny działał w zaufaniu do organów celnych. Agenci celni opierają się na systemach komputerowych dostarczanych przez państwo.
Pełnomocnik organu, podtrzymując stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę, oświadczył, że organ nie kwestionuje okoliczności faktycznych, na które powołuje się strona skarżąca, jednak w jego ocenie zostało wybrane niewłaściwe narzędzie w postaci sprostowania zgłoszenia celnego, podczas gdy właściwym narzędziem byłby wniosek o unieważnienie zgłoszenia celnego, ale termin na złożenia takiego wniosku upłynął.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Oceniając wydaną w sprawie decyzję w wyżej wskazanym zakresie kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przed odniesieniem się do zarzutów i wniosków skargi należy stwierdzić, że podstawę zaskarżonych rozstrzygnięć stanowiły przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE. L nr 269, s. 1).
Rozporządzenie to określa podstawowe zasady materialnoprawne i częściowo tryb postępowania w sprawach związanych z obrotem towarowym między Unią i krajami trzecimi. Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne reguluje natomiast, w zakresie uzupełniającym przepisy prawa unijnego, zasady tego obrotu tj. przywozu i wywozu towarów oraz związane z tym prawa i obowiązki osób, a także uprawnienia i obowiązki organów celnych.
Unijny kodeks celny ustanawia m.in. tryb i warunki zgłaszania towarów w procedurze dopuszczenia do obrotu na terytorium Unii, sprostowania zgłoszenia celnego, unieważnienia zgłoszenia celnego, czy zwrotu i umorzenia cła.
Instytucja sprostowania zgłoszenia celnego została uregulowana w art. 173 UKC.
Zgodnie z tym przepisem, zgłaszający, na wniosek, za zgodą organu celnego może po przyjęciu zgłoszenia celnego sprostować jedną lub kilka jego danych. Sprostowanie nie może powodować, że zgłoszenie celne będzie dotyczyć towarów innych niż te, których dotyczyło pierwotnie (ust. 1). Sprostowanie nie jest możliwe, jeżeli wnioskowano o nie po tym, jak organy celne: a) poinformowały zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów; b) stwierdziły nieprawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu celnym; c) zwolniły towary (ust. 2). Na wniosek zgłaszającego, w terminie trzech lat od daty przyjęcia zgłoszenia celnego, można wyrazić zgodę na sprostowanie zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów, co umożliwi zgłaszającemu spełnienie obowiązków wynikających z objęcia towarów daną procedurą celną (ust. 3).
Podkreślić należy, że zgodnie z art. 5 pkt 12 UKC "zgłoszenie celne" oznacza czynność, przez którą osoba w wymaganej formie i w określony sposób wyraża zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną, wskazując w stosownych przypadkach wszelkie szczegółowe ustalenia, które mają mieć zastosowanie.
Natomiast "procedurą celną" (art. 5 pkt 16 UKC) jest jedna z następujących procedur, którą zgodnie z przepisami kodeksu można objąć towary: a) dopuszczenie do obrotu; b) procedury specjalne; c) wywóz.
Zgłaszającym jest osoba, która składa zgłoszenie celne (...) we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie (...) jest składane (art. 5 pkt 15 UKC). Z kolei przez "przedstawienie towarów organom celnym" rozumie się powiadomienie organów celnych o przybyciu towarów do urzędu celnego lub innego miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organy celne oraz o dostępności tych towarów do kontroli celnych (art. 5 pkt 33 UKC). Jednocześnie "zwolnienie towarów" oznacza czynność podjętą przez organy celne, umożliwiającą użycie towarów do celów określonych dla procedury celnej, którą zostały objęte (art. 5 pkt 26 UKC).
Podkreślić należy, że w świetle art. 15 ust. 2 UKC osoba składająca zgłoszenie celne, (...) jest odpowiedzialna za: a) prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu, deklaracji, powiadomieniu lub wniosku; b) autentyczność, prawidłowość i ważność dokumentu załączanego do zgłoszenia, deklaracji, powiadomienia lub wniosku; c) wypełnianie - w stosownych przypadkach - wszystkich zobowiązań związanych z objęciem towarów daną procedurą celną lub z prowadzeniem dozwolonych operacji.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że objęty zgłoszeniem celnym towar został zwolniony, tzn. podjęta została czynność organu celnego umożliwiająca dopuszczenie towaru do swobodnego obrotu. W świetle art. 201 ust. 2 UKC dopuszczenie do obrotu wymaga: a) pobrania wszelkich należnych należności celnych przywozowych; b) pobrania - w stosownych przypadkach - innych należności zgodnie z właściwymi obowiązującymi przepisami dotyczącymi pobierania tych należności; c) zastosowania środków polityki handlowej oraz zakazów i ograniczeń, jeżeli nie musiały one być stosowane na wcześniejszym etapie; oraz d) załatwienia pozostałych formalności wymaganych przy przywozie danych towarów. Zgodnie zaś z art. 194 ust. 1 UKC jeżeli spełnione są warunki do objęcia towarów daną procedurą i towary nie są przedmiotem żadnych zakazów i ograniczeń, organy celne zwalniają towary po weryfikacji danych w zgłoszeniu celnym lub po przyjęciu ich bez weryfikacji. W myśl art. 195 ust. 1 UKC w przypadku gdy objęcie towarów procedurą celną powoduje powstanie długu celnego, zwolnienie towarów jest uwarunkowane zapłatą kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych odpowiadającej długowi celnemu lub złożeniem zabezpieczenia w celu pokrycia tego długu.
Zwolnienie towarów stanowi zatem – w świetle treści przywołanych regulacji prawnych - końcowy etap obejmowania towaru daną procedurą celną.
W przedmiotowej sprawie nastąpiło przyjęcie zgłoszenia bez weryfikacji. Towar objęto procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu., a następnie został zwolniony, a to wobec zaakceptowania przez organ celny kwoty należności celnych przywozowych zadeklarowanych przez zgłaszającego oraz wobec uiszczenia tychże należności.
Przepis art. 173 ust. 3 UKC ma zastosowanie wówczas, gdy zgłaszający chce złożyć korektę zgłoszenia celem dopełnienia obowiązków.
Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie podkreśla, że jeśli chodzi o możliwość zastosowania art. 173 ust. 3 UKC, to wyrażenie zgody na sprostowanie zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów może nastąpić, kiedy umożliwi to zgłaszającemu spełnienie obowiązków wynikających z objęcia towarów daną procedurą celną. Obowiązki te są spełnione, kiedy zgłaszający tj. osoba, która składa zgłoszenie celne we własnym imieniu, albo osoba, w której imieniu takie zgłoszenie jest składane (osoba uprawniona do korzystania z procedury), będąc odpowiedzialna za prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu; autentyczność, prawidłowość i ważność dokumentu załączanego do zgłoszenia; wypełnianie wszystkich zobowiązań związanych z objęciem towarów daną procedurą celną swoje obowiązki wykonała prawidłowo. Towary nieunijne wprowadzone na rynek Unii lub przeznaczone do osobistego użytku lub konsumpcji na obszarze celnym Unii objęte procedurą dopuszczenia do obrotu uzyskują unijny status, kiedy pobrano wszelkie należne należności celne przywozowe; pobrano inne należności zgodnie z właściwymi obowiązującymi przepisami dotyczącymi pobierania tych należności. (...) Wyrażenie zgody przez organ celny uwarunkowane jest stwierdzeniem przesłanki: umożliwi to zgłaszającemu spełnienie obowiązków wynikających z objęcia towarów daną procedurą celną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2023 r., sygn. akt I GSK 1885/19, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl)
Skoro w realiach kontrolowanej sprawy organy celne zaakceptowały kwotę należności celnych przywozowych określoną przez zgłaszającego, zaś należności te w terminie zostały uiszczone, to w rozumieniu art. 173 ust. 3 UKC zgłaszający spełnił obowiązki wynikające z objęcia towarów procedurą celną. Brak było zatem przesłanki do wyrażenia zgody na sprostowanie zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów, ponieważ zwolnienie towarów oznaczało, że spełnione były warunki do objęcia towarów daną procedurą i towary nie były przedmiotem żadnych zakazów i ograniczeń (art. 194 ust. 1 UKC). Skoro należności celne przywozowe zostały uiszczone przez dłużnika w kwocie odpowiadającej długowi celnemu, a zgłoszenie celne nie zostało unieważnione, to nie podlegają one zwrotowi. W sytuacji, kiedy zgłaszający nie jest już dłużnikiem celnym, ponieważ uiścił należną kwotę należności celnych przywozowych, nie ciążą już na nim żadne obowiązki wynikające z procedury dopuszczenia do obrotu, a w konsekwencji nie zachodzi przesłanka z art. 173 ust. 3 UKC, tj. przesłanka umożliwienia zgłaszającemu spełnienia obowiązków wynikających z objęcia towarów daną procedurą celną. Z tych względów należy podzielić prezentowaną w zaskarżonej decyzji argumentację, zgodnie z którą w świetle art. 173 ust. 3 UKC można i w zasadzie należy wykluczyć wszelkie sprostowania dotyczące procedury użytej w pierwotnym zgłoszeniu celnym.
Należy w dalszej kolejności wskazać, że zgłoszenie celne jest w swojej postaci zbliżone do deklaracji podatkowej. Stanowi ono bowiem zasadniczo deklarację wiedzy zgłaszającego odnośnie zgłaszanego towaru, jego wartości i pochodzenia. Z tego też względu, z prawnego punktu widzenia, złożenie zgłoszenia celnego we właściwym organie celnym może się wiązać z ewentualnym rozpoczęciem postępowania celnego (a także podatkowego) mającego na celu stwierdzenie prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu. Jak zostało bowiem wspomniane wcześniej, zgłoszenie celne jest swoistym wnioskiem ze strony zgłaszającego o nadanie zgłaszanemu towarowi określonego przeznaczenia celnego (A. Milczarczyk [w:] Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz, red. W. Morawski, Kraków-Warszawa 2007, art. 59.).
Co do zasady organy celne mogą przeprowadzać wszelkie kontrole celne, które uznają za niezbędne. Kontrole celne mogą polegać w szczególności na rewizji towarów, pobieraniu próbek, weryfikacji prawidłowości i kompletności informacji podanych w zgłoszeniu, deklaracji lub powiadomieniu oraz istnienia, autentyczności, prawidłowości i ważności dokumentów, kontroli księgowości i pozostałej dokumentacji, kontroli środków transportu, kontroli bagażu i innych towarów przewożonych przez osoby lub na osobach oraz na przeprowadzaniu oficjalnych dochodzeń i innych podobnych czynności (art. 46 ust. 1 UKC). Jednocześnie przepisy przewidują, że kontrole celne, inne niż kontrole losowe, opierają się głównie na analizie ryzyka - przeprowadzanej z zastosowaniem technik elektronicznego przetwarzania danych w celu identyfikacji i oceny ryzyka oraz podjęcia niezbędnych środków zapobiegawczych - na podstawie kryteriów opracowanych na szczeblu krajowym, unijnym oraz, w stosownych przypadkach, międzynarodowym (art. 46 ust. 2 UKC).
Powyższe oznacza, że w celu uproszczenia przepisów i procedur celnych oraz ułatwienia wydajniejszego przebiegu transakcji celnych kontrole celne przeprowadzane są nie w każdym przypadku, ale wówczas, gdy organy celne uznają je za niezbędne. Jest to uprawnienie, a nie obowiązek organu, który oceniając ryzyko podejmuje stosowną decyzję w tym przedmiocie.
W niniejszej sprawie nastąpiło przyjęcie zgłoszenia bez weryfikacji, a to oznacza, że organy celne nie przeprowadzały kontroli celnej. Przepis art. 48 UKC nie dotyczy postępowania w przedmiocie sprostowania zgłoszenia celnego lecz reguluje sposób i podstawy przeprowadzania kontroli przez organy celne. Z przepisu wynika uprawnienie organu do dokonania weryfikacji zgłoszenia celnego nie zaś obowiązek. Z tego względu nie można zasadnie twierdzić, że organ celny był obowiązany weryfikować prawidłowość danych i informacji podawanych przez zgłaszającego, w tym w szczególności w zakresie objęcia towaru określoną procedurą celną.
W świetle powyższych uwag nie można oczekiwać od organu celnego dokonywania kontroli lub weryfikacji zgłoszenia celnego pod względem zadeklarowanej przez zgłaszającego określonej procedury celnej, którą ma zostać objęty importowany towar. W warunkach przedmiotowej sprawy oznacza to, że w sytuacji, w której skarżąca objęła towar procedurą dopuszczenia do obrotu, błąd polegający na tym, że w rzeczywistości skarżąca zamierzała objąć towar procedurą końcowego przeznaczenia, nie mógł zostać stwierdzony przez organ przyjmujący zgłoszenie celne. Nie ma w konsekwencji powyższego znaczenia, że w dacie dokonania wpisu do rejestru zgłaszającego jak i w dacie dokonania zgłoszenia uzupełniającego, system ISZTAR nie został uzupełniony o dane wynikające z rozporządzenia nr 2021/1474, ani wynikająca z powyższego funkcjonalność skorelowanego z systemem ISZTAR programu użytkowanego przez agencję celną dokonującą zgłoszenia celnego, która nie pozwalała na objęcie towaru procedurą końcowego przeznaczenia poprzez wpisanie dodatkowego kodu C601 w ramach deklarowanego kodu TARIC 7607 11 19 60. Przesądzająca natomiast była treść przepisów prawa obowiązujących w dacie dokonywania ww. czynności przez zgłaszającego.
Stwierdzić przy tym należy, że zgłoszenie celne z jednej strony obejmowało towar importowany przez skarżącą spółkę, która jest uczestnikiem profesjonalnego obrotu w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, a z drugiej strony, zostało dokonane przez agenta celnego, którego należy również zaliczyć do podmiotów profesjonalnych.
Agentem celnym może być wyłącznie osoba wpisana na listę agentów celnych. Agent celny jest zawodem regulowanym, a więc wykonywanie go możliwe jest po spełnieniu określonych przepisami prawa warunków. Oznacza to, że można i należy oczekiwać od niego najwyższej staranności w zakresie wykonywania obowiązków wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów. W związku z tym, że zgłaszającym był agent celny, a więc podmiot profesjonalnie zajmujący się dokonywaniem zgłoszeń celnych to organy celne zasadnie mogły odstąpić zarówno od weryfikacji zgłoszeń celnych jak i od kontroli celnej po zwolnieniu towaru, analizując i oceniając potencjalne ryzyko naruszenia przepisów.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że przewidziana w przepisach unijnego kodeksu celnego możliwość korekty zgłoszenia celnego w określonych przypadkach była przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 8 czerwca 2023 r., sygn. akt C-640/21. W wyroku tym Trybunał wskazał, że unijny kodeks celny opiera się na systemie zgłoszeniowym w celu ograniczenia w jak największym stopniu formalności celnych i kontroli celnych, zapobiegając jednocześnie nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom mogącym przynieść szkodę budżetowi Unii. To ze względu na znaczenie, jakie dla prawidłowego funkcjonowania unii celnej mają owe uprzednie zgłoszenia, unijny kodeks celny w art. 15 nakłada na zgłaszających obowiązek dostarczenia prawidłowych i kompletnych informacji. Ów obowiązek jest powiązany z zasadą nieodwołalności zgłoszenia celnego z chwilą jego przyjęcia, od której wyjątki zostały ściśle określone w regulacji unijnej w tej dziedzinie. O ile ta zasada nieodwołalności została złagodzona pod rządami unijnego kodeksu celnego poprzez przewidzianą w art. 173 tego kodeksu możliwość sprostowania zgłoszenia celnego, o tyle możliwość ta stanowi wyjątek od tej zasady, który należy interpretować ściśle.
Prawodawca unijny dodał do art. 173 UKC przesłankę, ujętą w ust. 3, zgodnie z którą o takie sprostowanie można wystąpić po zwolnieniu towarów jedynie w celu umożliwienia wnioskodawcy wywiązania się z obowiązków dotyczących objęcia towarów daną procedurą celną, wyrażając w ten sposób swoją wolę ograniczenia możliwości sprostowania zgłoszeń celnych.
Spoczywający na zgłaszających obowiązek przedstawienia w zgłoszeniach prawidłowych i kompletnych informacji odgrywa zasadniczą rolę w prawidłowym funkcjonowaniu kontroli celnych, a także w zwalczaniu nadużyć finansowych i nieprawidłowości. Ścisłe ograniczenie możliwości sprostowania zgłoszeń celnych jest zatem spójne z realizacją tego celu.
W świetle poglądu zawartego w ww. wyroku TSUE, zasadą jest, że sprostowanie nie jest możliwe, jeżeli wnioskowano o nie po tym, jak organy celne zwolniły towary. Tymczasem w przedmiotowej sprawie – oczywiste jest, że towar objęty zgłoszeniem celnym został zwolniony.
Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 16 lipca 2020 r., w sprawie o sygn. akt C-97/19 Pfeifer & Langen wyjaśnił, że żaden przepis WKC nie zabrania dokonania na podstawie jego art. 78 ust. 3 zmiany elementów zawartych w zgłoszeniu celnym, takich jak informacje dotyczące osoby zgłaszającego, a w szczególności istnienie stosunku przedstawicielstwa pośredniego. TSUE, w związku z tym uznał, że art. 78 WKC może znaleźć zastosowanie w sytuacji, w której umocowany jest w stanie, również po zwolnieniu towarów, przedstawić umocowanie, w którym zlecono mu dokonanie zgłoszenia celnego. Jednak nie można tracić z pola widzenia faktu, że równocześnie TSUE wyjaśnił, że: "art. 74 ust. 1 kodeksu celnego stanowi, że dług celny musi zostać zapłacony lub zabezpieczony zanim możliwe będzie zwolnienie danych towarów. Ze względu na to, że art. 78 tego kodeksu znajduje zastosowanie po zwolnieniu towarów, a tym samym po zapłaceniu lub zabezpieczeniu długu celnego, zmiana informacji dotyczących osoby zgłaszającego nie wiąże się z ryzykiem braku zapłaty długu celnego. Jest tak tym bardziej z tego względu, że - jak wynika z art. 4 pkt 18 i art. 5 ust. 2 w związku z art. 201 ust. 3 akapit pierwszy tego kodeksu - wskutek zmiany owych informacji w celu wykazania istnienia stosunku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem owego długu byłaby nie tylko osoba, która pierwotnie dokonała zgłoszenia celnego we własnym imieniu i na własną rzecz, lecz również osoba pośrednio reprezentowana".
Trzeba podkreślić, że instytucja sprostowania zgłoszenia celnego w zasadzie odpowiada instytucji sprostowania zgłoszenia celnego, która już funkcjonowała pod rządami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 302 z dnia 19 października 1992 r., s. 1 ze zm.) – dalej jako "WKC".
Wprawdzie, instytucja sprostowania przewidziana w UKC, w odróżnieniu od przepisu obowiązującego pod rządami WKC, przewiduje obecnie możliwość sprostowania zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów, obwarowując to przede wszystkim terminem na złożenie takiego wniosku, jednak charakter i istota tej instytucji pozostaje niezmienna. W piśmiennictwie, na gruncie art. 65 WKC wskazywano, że charakter dozwolonych zmian na podstawie tego przepisu winien się ograniczyć do stosunkowo prostych czynności o charakterze doprecyzowującym określone dane i informacje zawarte w zgłoszeniu celnym (zob. W. Morawski [red.], M. Krzewiński, K. Lasiński-Sulecki, R. Mateńka, A. Milczarczyk, R. Rosiak, T. Rudyk, C. Sowiński, M. Śpiewak, Wspólnotowy kodeks celny, LEX 2007, Lex nr 38280). Nie ulega wątpliwości, że w ramach instytucji sprostowania nie dokonuje się weryfikacji/kontroli zgłoszenia celnego. Jeżeli zaś zgłoszenie celne zawiera pewne oczywiste błędy, czy też nieścisłości, zgłaszający ma możliwość dokonania jego korekty, sprecyzowania i nadania mu brzmienia, jakiego w gruncie rzeczy oczekiwał, a na skutek niedopatrzenia w jego treści ujawniły się oczywiste niedokładności. O doprecyzowującym charakterze instytucji sprostowania zgłoszenia celnego świadczy to, że nie może ono w szczególności powodować, że zgłoszenie celne będzie dotyczyć towarów innych niż te, których dotyczyło pierwotnie zgłoszenie.
Przytoczony wyżej wyrok TSUE dotyczył wprawdzie możliwości sprostowania dotyczącego towarów odpowiadających ilości nadwyżkowej w stosunku do ilości wskazanej w pierwotnym zgłoszeniu celnym (a zatem innego stanu niż ma to miejsce w niniejszej sprawie), niemniej należy podkreślić istotne wskazanie Trybunału w przedmiocie dokonywania ścisłej wykładni art. 173 ust. 3 UKC jako wyjątku od niedopuszczalności sprostowania zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru.
W niniejszej sprawie słusznie organy wskazały, że nie został spełniony warunek przewidziany w art. 173 ust. 3 UKC. Zasadniczym bowiem powodem, który uniemożliwiał zastosowanie w sprawie art. 173 ust. 3 UKC jest okoliczność, że określonym w tym przepisie celem dopuszczalnego sprostowania jest umożliwienie "spełnienia obowiązków wynikających z objęcia towarów daną procedurą celną". Zatem wykładając ściśle - przepis ten może mieć zastosowanie w sytuacji, gdy składana korekta (sprostowanie) uprzednio dokonanego zgłoszenia służy realizacji (wypełnieniu) obowiązków ciążących na zgłaszającym.
Mowa jest w tym przepisie o wypełnieniu obowiązków wynikających z uregulowań z prawa celnego i to obowiązków zgłaszającego, nie zaś organu celnego. Podstawowym i zasadniczym zaś obowiązkiem w przypadku sprowadzenia towarów nieunijnych na obszar celny Unii jest zapłata długu celnego.
W przedmiotowej sprawie, w związku z wypełnieniem przez skarżącą obowiązku uiszczenia należności celnych, po zwolnieniu towarów, na skarżącej nie spoczywały już żadne obowiązki wynikające z norm unijnego kodeksu cywilnego. Skarżąca domagając się sprostowania zgłoszenia celnego w zakresie zmiany zastosowanej do objęcia towaru procedury celnej, w istocie dąży do zmniejszenia należności celnych wynikających z dokonanego zgłoszenia celnego. Sprostowanie zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów jest jednak dopuszczalne jedynie w celu wywiązania się z obowiązków nakładanych przez prawo celne.
Mieć nadto należy na uwadze dodatkowa kwestię, a mianowicie że art. 173 ust. 3 UKC przewiduje, iż "można" wyrazić zgodę na sprostowanie zgłoszenia celnego – pod pewnymi warunkami. Jest to więc uznaniowa decyzja organów celnych. Innymi słowy – nawet w przypadku zaistnienia warunków umożliwiających sprostowanie zgłoszenia celnego – nie przesądza to jeszcze, że podjęta zostanie decyzja uwzględniająca wniosek strony w tym zakresie.
Mając na uwadze powyższe, zarzut naruszenia art. 173 ust. 3 UKC polegający na jego niezastosowaniu do ustalonego stanu sprawy jest nieuzasadniony.
Podkreślić należy bowiem raz jeszcze, że w zakresie obowiązków wynikających z uregulowań prawa celnego – w tym konkretnym przypadku – na skarżącej nie ciążą już takie obowiązki, a to w konsekwencji wyklucza możliwość sprostowania zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów przez organy celne.
Podsumowując, to na zgłaszającym (jego agencie celnym) spoczywa obowiązek wskazania w zgłoszeniu celnym prawidłowych danych dotyczących towaru. Dane zawarte w zgłoszeniu celnym, przyjętym przez organ celny po jego weryfikacji lub bez jej przeprowadzenia, są co do zasady wiążące, a skutki nieprawidłowego zadeklarowania tych danych obciążają zgłaszającego.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej rację należy przyznać organom celnym. Podkreślenia jednak wymaga fakt, że istotę problemu prawnego występującego w sprawie stanowiła treść art. 173 ust. 3 UKC i zawarty w nim warunek sprostowania zgłoszenia celnego polegający na umożliwieniu zgłaszającemu spełnienie obowiązków wynikających z objęcia towarów daną procedurą celną. Warunek ten nie został spełniony w przedmiotowej sprawie, w związku z czym organ nie miał podstaw do uwzględnienia żądań skarżącej, bez względu na podnoszone przez skarżącą twierdzenia i treść przedkładanych na poparcie tych twierdzeń pism, zarówno do akt sprawy administracyjnej, jak i załączonych do skargi i kolejnych pism uzupełniających skargę, a dotyczących błędu organu, błędnego działania systemu ISZTAR, czy kwestii związanych z przedstawionymi przez skarżącą sprzecznymi informacjami organów w zakresie możliwych źródeł informacji dotyczących informacji taryfowej.
Z powyższych przepisów można wywieść wprost, że to na stronie, która żąda sprostowania zgłoszenia celnego ciąży obowiązek wykazania zasadności żądania. Skarżąca powinna zatem przedstawić dowody, na podstawie których było możliwe ustalenie, że okoliczności sprawy uzasadniały zmianę pierwotni przyjętej procedury celnej. Stosownie bowiem do przytaczanego już wyżej art. 15 ust. 2 lit. a UKC osoba składająca zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową lub wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu, powiadomienie o powrotnym wywozie, wniosek o udzielenie pozwolenia lub o wydanie innego typu decyzji jest odpowiedzialna za prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu, deklaracji, powiadomieniu lub wniosku. W myśl zaś art. 22 ust. 1 UKC, na stronie żądającej wydanie decyzji spoczywa obowiązek przedstawienia wszelkich informacji niezbędnych do jej wydania.
Organy dysponowały materiałem dowodowym w postaci zgłoszeń celnych oraz dokumentów przedłożonych przez skarżącą wraz z wnioskami o sprostowanie zgłoszenia celnego, w tym częściowo udostępnionych organu na jego wyraźne wezwanie. W ocenie Sądu po stronie organów nie istniał obowiązek dalszego poszukiwania dowodów na poparcie tezy prezentowanej przez skarżącą o nieprawidłowym zastosowaniu procedury celnej dopuszczenia do obrotu zadeklarowanej przez samą skarżącą przy przedstawieniu towarów organowi celnemu zamiast końcowego przeznaczenia. Ocena tak zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przez organy obu instancji nie budzi wątpliwości Sądu.
Analiza dostępnych organom dowodów każdego z osobna i we wzajemnym powiązaniu – jak słusznie przyjęły orany - nie potwierdzała, aby skarżąca wykazała w sposób wystarczający, że dopuszczalne było dokonanie sprostowania złożonego zgłoszenia celnego.
Sąd, mając na względzie profesjonalny charakter obrotu gospodarczego, którego uczestnikiem jest skarżąca (wśród wykazanych w Krajowym Rejestrze Sądowym przedmiotów działalności spółka wymieniła m.in. produkcję wyrobów z aluminium i stopów aluminium), a także wymagania zachowania należytej staranności przy wykonywaniu obowiązków przez agenta celnego, który działał w przypadku zgłoszenia celnego, objętego wnioskiem o sprostowanie, we własnym imieniu, lecz na rzecz skarżącej, stanął na stanowisku, że podmiot dokonujący spornego zgłoszenia celnego powinien posiadać wiedzę na temat obowiązującego w dacie zgłoszenia stanu prawnego odnoszącego się do warunków importu towarów stanowiących materiał do produkcji wyrobów z aluminium i stopów aluminium. Znajomość przepisów w tym zakresie jest jednym z podstawowych obowiązków zarówno importera, jak i występującego na jego rzecz agenta celnego.
Stan prawny istniejący w dniu 16 września 2021 r. (data wpisu w rejestrze zgłaszającego), jak i w dniu 20 września 2021 r. (data dokonania zgłoszenia celnego uzupełniającego) przedstawiał się w ten sposób, że w dniu 16 września 2021 r. weszło w życie (wydane w dniu 14 września 2021 r. i opublikowane w dniu 15 września 2021 r.) rozporządzenie wykonawcze Komisji nr 2021/1474 z dnia 14 września 2021 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/2384 i rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/271 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej wysyłanych z Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 85 ust. 1 UKC kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego.
Zgodnie natomiast z art. 77 ust. 2 UKC dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.
Jeżeli zatem szczególne przepisy nie stanowią inaczej datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. Kwota należności celnych przywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. Tak więc data zgłoszenia celnego decyduje też o stawce celnej właściwej dla zgłaszanego towaru. Ponadto dzień przyjęcia zgłoszenia celnego jest także wyznacznikiem dla zastosowania wobec towarów objętych zgłoszeniem celnym środków polityki handlowej, jeżeli takie mają zastosowanie do danego towaru. Chodzi mianowicie o środki pozataryfowe, takie jak środki antydumpingowe w postaci ceł antydumpingowych, wprowadzane na mocy rozporządzeń Rady (WE) w wyniku postępowania antydumpingowego prowadzonego przez Komisję Europejską, jeżeli postępowanie takie wykaże stosowanie praktyk dumpingowych w przywozie określonego towaru na wspólnotowy obszar celny.
Wyznacznikiem ustalenia właściwego reżimu prawnego w postępowaniu celnym jest więc moment zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy prawa materialnego wiążą określone skutki prawne. Okolicznością faktyczną istotną dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozostaje zatem data dokonania przez stronę skarżącą zgłoszenia celnego.
Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie rozstrzygające znaczenie mają przepisy prawa wspólnotowego dotyczące folii aluminiowej o kodzie TARIC 7607 11 19 60, właściwe z uwagi na czas dokonania zgłoszenia celnego.
W świetle brzmienia rozporządzenia nr 2021/1474:
Artykuł 1
1. Ostateczne cło antydumpingowe nałożone na mocy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2384 z dnia 17 grudnia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz kończącego postępowanie dotyczące przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Brazylii w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, rozszerzone rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/271 z dnia 16 lutego 2017 r. na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej, rozszerza się niniejszym na przywóz:
– folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, bez podłoża, walcowanej, ale nieobrobionej więcej, w rolkach o szerokości nieprzekraczającej 650 mm i o wadze przekraczającej 10 kg,
– folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,007 mm, ale mniejszej niż 0,008 mm, o dowolnej szerokości rolki, nawet wyżarzonej,
– folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, w rolkach o szerokości przekraczającej 650 mm, nawet wyżarzonej,
– folii aluminiowej o grubości większej niż 0,018 mm, ale mniejszej niż 0,021 mm, o dowolnej szerokości rolki, nawet wyżarzonej,
– folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,021 mm i nie większej niż 0,045 mm, zawierającej przynajmniej dwie warstwy, o dowolnej szerokości rolki, nawet wyżarzonej,
obecnie objętych kodami CN ex 7607 11 19 (kody TARIC 7607 11 19 10, 7607 11 19 30, 7607 11 19 40, 7607 11 19 50) i ex 7607 11 90 (kody TARIC 7607 11 90 44, 7607 11 90 46, 7607 11 90 71, 7607 11 90 72) wysyłanych z Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii (dodatkowy kod TARIC C601).
2. Produkt opisany w ust. 1 niniejszego artykułu jest zwolniony z ostatecznego cła antydumpingowego, jeżeli jest on przywożony z innym przeznaczeniem niż do zastosowań jako folia aluminiowa do użytku domowego. Zwolnienie podlega warunkom ustanowionym w unijnych przepisach celnych dotyczących procedury końcowego przeznaczenia, w szczególności w art. 254 unijnego kodeksu celnego.
3. Cło rozszerzone na mocy ust. 1 niniejszego artykułu pobiera się od przywozu produktów wysyłanych z Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii, zarejestrowanych zgodnie z art. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2020/2162 i art. 13 ust. 3 oraz art. 14 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2016/1036, z wyjątkiem produktów, w odniesieniu do których można wykazać, że były stosowane do innych zastosowań niż jako folia aluminiowa do użytku domowego zgodnie z ust. 2.
4. Kwota ceł antydumpingowych, która ma zostać pobrana z mocą wsteczną, jest równa kwocie wynikającej ze stosowania cła antydumpingowego w wysokości 30,0 %, mającego zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw".
5. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Wobec stanowiska skarżącej, jak i uczestnika postępowania, że rozporządzenie nr 2021/1474 nie reguluje zasad importu towaru klasyfikowanego do kodu TARIC 7607 11 19 60, wskazać należy na treść motywów 102-105 zawartych w preambule ww. rozporządzenia, zgodnie z którymi:
(102) Podjęcie decyzji w kwestii tego, czy należy ustanowić procedurę końcowego przeznaczenia w odniesieniu do przywozu dużych rolek z Tajlandii, czy też nie, wykracza jednak poza zakres obecnego dochodzenia. Celem niniejszego dochodzenia w sprawie obejścia środków jest ustalenie, czy należy rozszerzyć środki obowiązujące w odniesieniu do przywozu produktu podobnego z Tajlandii, czy też nie. W toku dochodzenia nie dopuszcza się możliwości zmiany ani poziomu, ani formy środków, a zatem nie może doprowadzić ono do zmiany decyzji w przedmiocie istnienia procedury końcowego przeznaczenia.
(103) W każdym razie możliwość dokonania rozróżnienia między folią aluminiową do dalszego przetwarzania a folią aluminiową do użytku domowego obecnie nadal zależy od treści deklaracji dotyczącej jej końcowego przeznaczenia złożonej przez importera, którego dotyczy postępowanie, mimo że obecnie istnieją już konkretne kody TARIC dla folii aluminiowej do dalszego przetwarzania. Na przykład w opisie kodu TARIC 7607 11 19 60 zawarto sformułowanie "z innym przeznaczeniem niż do zastosowań jako folia aluminiowa do użytku domowego". Przywóz objęty tym kodem, który utworzono specjalnie po to, aby objąć nim folię aluminiową do dalszego przetwarzania, podlega przepisom w zakresie końcowego przeznaczenia, aby zapewnić możliwość faktycznego zgłoszenia przywozu w ramach tego kodu. Utworzenie konkretnych kodów dla folii aluminiowej do dalszego przetwarzania i dla folii aluminiowej do użytku domowego nie doprowadziło zatem do zniesienia obowiązku zastosowania procedury końcowego przeznaczenia. Wydaje się zatem, że stosowanie obowiązujących procedur końcowego przeznaczenia jest nadal konieczne.
(104) Po ujawnieniu ustaleń TPL ponowiło swój wniosek o nierozszerzanie procedury końcowego przeznaczenia ustanowionej w poprzednim dochodzeniu w sprawie obejścia środków. Zdaniem TPL stosowanie procedury końcowego przeznaczenia nie jest konieczne, ponieważ procedurę tę ustanowiono wyłącznie w celu zapewnienia, aby importerzy folii aluminiowej do dalszego przetwarzania przywozili autentyczną folię aluminiową do dalszego przetwarzania, a nie nieznacznie zmodyfikowaną folię aluminiową do użytku domowego. TPL argumentowało, że dokonanie takiego rozróżnienia w toku obecnego dochodzenia nie jest konieczne, ponieważ jego przedmiotem jest ustalenie, czy produkt wywożony z Tajlandii jest pochodzenia tajlandzkiego, czy też chińskiego.
(105) Komisja nie zgodziła się z tą argumentacją. Rozszerzenie środków antydumpingowych nieodzownie wiąże się z jednoczesnym rozszerzeniem ustanowionej wcześniej procedury końcowego przeznaczenia. Podniesiony przez TPL argument, że procedura końcowego przeznaczenia nie jest środkiem, ale specjalną procedurą celną, pozostaje bez wpływu na fakt, że wprowadzenie środków w toku poprzedniego dochodzenia w sprawie obejścia środków zostało wyraźnie powiązane z zastosowaniem tej procedury końcowego przeznaczenia. Ponadto, ponieważ obecne dochodzenie obejmowało również nieznacznie zmodyfikowany produkt, rozróżnienie między folią aluminiową do dalszego przetwarzania a folią aluminiową do użytku domowego pozostaje istotne, również w odniesieniu do produktów przywożonych z Tajlandii. Jak wyjaśniono w motywie 103, różnica między tymi dwoma rodzajami produktu nadal zależy od końcowego przeznaczenia zadeklarowanego przez importera. Złożenie takiej deklaracji stanowi element nieodzowny do ustalenia, czy produkt może być przywożony w ramach konkretnego kodu TARIC dla folii aluminiowej do dalszego przetwarzania, czy też w ramach jednego z kodów TARIC dla folii aluminiowej do użytku domowego. W związku z powyższym Komisja odrzuciła wniosek TPL.
Brzmienie rozporządzenia nr 2021/1474 powinno zatem być wzięte pod uwagę w pierwszej kolejności przez importującą spółkę skarżącą oraz reprezentującego ją agenta celnego przy dokonywaniu zgłoszenia celnego, które w pozycji 2. obejmowało folię aluminiową o grubości 12 mikronów, do zastosowań innych niż jako folia aluminiowa do użytku domowego, w rolkach, wyżarzoną. System ISZTAR powinien zaś być użytkowany jedynie jako narzędzie pomocnicze wspomagające przede wszystkim prawidłową klasyfikację towarową, a także zawierające informacje o środkach taryfowych i pozataryfowych oraz podatkach importowych. Nie jest możliwa do zaakceptowania praktyka importerów i agentów celnych dająca pierwszeństwo systemowi ISZTAR, jak i opartemu na zawartości tego systemu oprogramowaniu do wypełniania zgłoszeń celnych, przed brzmieniem aktualnych na dzień dokonania zgłoszenia celnego przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Mieć bowiem należy, że wszelkie systemy informatyczne o funkcjach wspomagających w dziedzinie importu towarów mają charakter wtórny wobec dotyczących tej materii regulacji prawnych.
Podkreślić należy, że rozporządzenie nr 2021/1474 w cytowanym wyżej art. 1 wprost odnosi się do towarów objętych kodami TARIC 7607 11 19 10, 7607 11 19 30, 7607 11 19 40, 7607 11 19 50, a także 7607 11 90 44, 7607 11 90 46, 7607 11 90 71, 7607 11 90 72. Wobec deklarowanego przez importer w odniesieniu do pozycji 2 zgłoszenia celnego kodu TARIC 7607 11 19 60, należy podkreślić, że mimo iż ww. przepis nie odnosi się wyraźnie do ww. kodu klasyfikacji taryfowej, to z brzmienia pozycji objętych kodami TARIC od 7607 11 19 10 do 7607 11 19 50 oraz z brzmienia pozycji objętej kodem 7607 11 19 60 wynika, że przy imporcie towaru z zadeklarowanym kodem 7607 11 19 60, dla uniknięcia obciążenia importera cłem antydumpingowym określonym w rozporządzeniu nr 2021/1474 niezbędne jest objęcie towaru procedurą końcowego przeznaczenia.
Brzmienie pozycji 7607 11 19 60 obejmuje bowiem towary objęte kodami TARIC 7607 11 19 30, 7607 11 19 40 i 7607 11 19 50, z tym istotnym jednak zastrzeżeniem, że towar jest przeznaczony do zastosowań innych niż jako folia aluminiowa do użytku domowego. Jak zaś podkreślała Komisja przy wprowadzaniu rozporządzeń wykonawczych dotyczących cła antydumpingowego na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z niektórych państw, różnica między folią aluminiową do dalszego przetwarzania a folią aluminiową do użytku domowego zależy od końcowego przeznaczenia zadeklarowanego przez importera. Złożenie takiej deklaracji stanowi element nieodzowny do ustalenia, czy produkt może być przywożony w ramach konkretnego kodu TARIC dla folii aluminiowej do dalszego przetwarzania, czy też w ramach jednego z kodów TARIC dla folii aluminiowej do użytku domowego (por. cytowany wyżej motyw 105 rozporządzenia nr 2021/1474).
Podobnie argumentowała Komisja w motywie 72 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 z dnia 16 lutego 2017 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 925/2009 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej (Dz. Urz. UE L z 2017 r., nr 40, str. 51), w którym wskazano: "...Komisja stwierdziła, że ze względu na szczególne okoliczności sprawy, najbardziej odpowiednim sposobem rozróżnienia tych dwóch produktów do celów rozszerzenia pierwotnego środka jest ustalenie ich końcowego przeznaczenia. W związku z tym importerzy, którzy nie stosują przywożonej folii aluminiowej do zastosowań w gospodarstwie domowym, będą mieli możliwość złożenia oświadczenia podlegającego procedurze końcowego przeznaczenia zgodnie z art. 254 unijnego kodeksu celnego." Konsekwencją powyższego założenia jest treść art. 1 ust. 4 rozporządzenia nr 2017/271.
W związku z powyższym, zdaniem Sądu, nie można podzielić stanowiska strony skrzącej oraz uczestnika postępowania, że mimo śledzenia treści przepisów dotyczących importu folii aluminiowej, nie mogli mieć wiedzy w zakresie procedury, w której towar powinien zostać zgłoszony w momencie dokonywania zgłoszenia celnego w celu zwolnienia z obowiązku uiszczenia cła antydumpingowego.
Jednocześnie dostrzec należy tło przedmiotowej sprawy obrazujące kształtowanie się polityki antydumpingowej UE dotyczącej importu folii aluminiowej z Chin i innych państw, począwszy od 2009 r. do chwili obecnej.
W tym zakresie wskazać należy, że rozporządzeniem Rady (WE) nr 925/2009 z dnia 24 września 2009 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Armenii, Brazylii i Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 262/1 z dnia 6 października 2009 r. ze zm.), nałożono cło antydumpingowe według podstawowej stawki 30 % na przywóz folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm bez podłoża, walcowanej, nieobrobionej więcej, w rolkach o szerokości nie przekraczającej 650 mm i gramaturze ponad 10 kg objętej kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607 11 19 10), pochodzącej z Armenii, Brazylii i Chińskiej Republiki Ludowej.
W 2015 r. przedłużono zaś okres obowiązywania środków wprowadzonych wobec wyżej określonego produktu na mocy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/2384 z dnia 17 grudnia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 332/63 z dnia 18 grudnia 2015 r.).
Następnie przyjęto rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu nieznacznie zmienionych rodzajów folii aluminiowej z Chińskiej Republiki Ludowej i poddające ten przywóz rejestracji (Dz. Urz. UE L 144/35 z dnia 1 czerwca 2016 r. ze zm.), które przewidywało obowiązek rejestracji.
Powyższe rozporządzenie oparto na określającym kształt instrumentów unijnej polityki antydumpingowej rozporządzeniu Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. Urz. UE. L 343/51 z 22 grudnia 2009 r. ze zm.). Punkt 25. Preambuły tego rozporządzenia stanowił, że niezbędne jest zapewnienie, że przywóz będący przedmiotem postępowania może być zarejestrowany, tak aby można było zastosować w stosunku do niego później odpowiednie środki. Przepis art. 14 ust. 5 rozporządzenia stanowił zaś, że Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może polecić organom celnym podjęcie odpowiednich kroków w celu zarejestrowania przywożonych towarów, tak aby środki mogły zostać zastosowane w odniesieniu do przywozu od daty rejestracji. Przywożone towary mogą zostać poddane rejestracji na wniosek przemysłu wspólnotowego, który zawiera dostateczne dowody uzasadniające takie działanie. Rejestracja zostaje wprowadzona rozporządzeniem, które określa cel tego działania oraz gdy jest to właściwe, szacunkową kwotę opłat, które mogłyby być zapłacone w przyszłości. Okres obowiązkowej rejestracji nie może być dłuższy niż dziewięć miesięcy.
Rejestracja sprowadzanych towarów prowadzona jest w celu nałożenia na nie w przyszłości ceł antydumpingowych, o ile dochodzenie potwierdzi stosowanie takich praktyk handlowych. Zatem przedsiębiorca wprowadzając na rynek wspólnotowy towar objęty trwającym dochodzeniem antydumpingowym powinien zdawać sobie sprawę, że z rejestracją takiego towaru łączy się możliwość zastosowania w przyszłości podwyższonego cła.
Instytucja prawna rejestracji sprowadzanych towarów została zachowana w podobnej formie także w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U.UE.L.2016.176.21), które uchyliło rozporządzenie nr 1225/2009 z dniem 20 lipca 2016 r. Powyższa zmiana prawa wspólnotowego nie miała żadnego wpływu na obowiązywanie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2016/865 i stosowanie zasad w nim określonych co do towarów objętych jego regulacjami.
W art. 1 rozporządzenia nr 2016/865 wskazano, że na mocy art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1225/2009 wszczyna się dochodzenie w celu stwierdzenia, czy przywóz do unii następujących produktów:
- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,007 mm, ale mniejszej niż 0,008 mm, bez podłoża, walcowana, ale nieobrobiona więcej, w rolkach, o wadze ponad 10 kg, o dowolnej szerokości, nawet wyżarzona, lub
- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, bez podłoża, walcowana, ale nieobrobiona więcej, w rolkach, o wadze ponad 10 kg, o szerokości przekraczającej 650 mm, nawet wyżarzona, lub
- folia aluminiowa o grubości większej niż 0,018 mm, ale mniejszej niż 0,021 mm, bez podłoża, walcowana, ale nieobrobiona więcej, w rolkach, o wadze ponad 10 kg, o dowolnej szerokości, nawet wyżarzona, lub
- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,021 mm i nie większej niż 0,045 mm, bez podłoża, walcowana, ale nieobrobiona więcej, w rolkach, o wadze ponad 10 kg, o dowolnej szerokości, nawet wyżarzona, zawierająca przynajmniej dwie warstwy,
pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, objętych obecnie kodami CN ex 7607 11 19 (kody TARIC 7607 11 19 30, 7607 11 19 40 i 7607 11 19 50) oraz ex 7607 11 90 (kody TARIC 7607 11 90 45 i 7607 11 90 80), stanowi obejście środków nałożonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/2384.
Motyw 22 rozporządzenia nr 2016/865 stanowił, że zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego dochodzeniem powinien zostać poddany rejestracji w celu dopilnowania, aby jeśli w wyniku dochodzenia zostanie stwierdzone obchodzenie środków, cło antydumpingowe mogło być pobrane w odpowiedniej wysokości z mocą wsteczną od dnia wprowadzenia rejestracji tego przywozu.
Rozporządzenie nr 2016/865 przewidujące obowiązek rejestracji innych, podobnych co do właściwości folii aluminiowych - stosownie do art. 4 tego aktu - weszło w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym UE, tj. w dniu 2 czerwca 2016 r., a zatem obowiązywało w dacie dokonania zgłoszenia celnego przez stronę skarżącą. Towary objęte tym zgłoszeniem, podlegały zatem rejestracji.
W stosunku do wymienionych w rozporządzeniu nr 2016/865 towarów objętych dochodzeniem stwierdzono bowiem, że posiadają one takie same właściwości jak folia aluminiowa wskazana w rozporządzeniach nr 925/2009 i nr 2015/2384 i import tych towarów może stanowić praktykę stosowaną w celu obejścia środków antydumpingowych, co wymaga przeprowadzenia stosownego dochodzenia.
Równocześnie z wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/865, dokonano, celem lepszego monitorowania przywozu, zmian we Wspólnej Taryfie Celnej, wprowadzając nowe kody Taric takie jak: 7607 11 19 40 czy 7607 11 19 60, obejmujący swym zakresem folię aluminiową będącą przedmiotem importu. Zastosowanie kodu Taric 7607 11 19 60 uzależnione zostało od przeznaczenia sprowadzonej folii do zastosowań innych niż do użytku domowego. Do wymienionego kodu przypisana została informacja (przypis CD497), że wprowadzenie pod tą pozycją podlega warunkom określonym w odpowiednich postanowieniach Wspólnoty (zob. art. 254 UKC), co oznaczało konieczność posiadania pozwolenia na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia.
W dniu 16 lutego 2017 r. wydano rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2017/271 rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 925/2009 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej (Dz. Urz. UE L 40/51 z 17 lutego 2017 r.). W rozporządzeniu tym przedstawiono wyniki dochodzenia, które wykazały, że wprowadzenie od 2009 r. ceł antydumpingowych na folię aluminiową określonego rodzaju istotnie wpłynęło na strukturę handlu między UE a Chińską Republiką Ludową, dla której to zmiany nie było ani wystarczających racjonalnych przyczyn, ani też ekonomicznego uzasadnienia - poza nałożonym cłem. Wzrostowi przywozu nieznacznie zmienionych produktów objętych dochodzeniem towarzyszył bowiem równoległy zanik przywozu folii aluminiowej już objętej środkami antydumpingowymi. Wzrost przywozu nieznacznie zmienionego produktu był znaczący, wynosząc około 80 % łącznej wielkości przywozu objętego dochodzeniem. Na podstawie zebranych w sprawie dowodów stwierdzono przy tym, że sprzedaż nieznacznie zmienionych rodzajów folii aluminiowej pochodzącej z Chin następuje po cenach dumpingowych.
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/271 orzeczono zatem, że cło antydumpingowe w wysokości ustalonej w rozporządzeniu nr 925/2009 (30 %) zostaje nałożone na pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej takie rodzaje folii aluminiowej objęte dochodzeniem jak:
- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,007 mm, ale mniejszej niż 0,008 mm, o dowolnej szerokości rolki, nawet wyżarzona, objęta obecnie kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607 11 19 30),
- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, w rolkach o szerokości przekraczającej 650 mm, nawet wyżarzona, objęta obecnie kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607 11 19 40),
- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,021 mm i nie większej niż 0,045 mm, zawierająca przynajmniej dwie warstwy, o dowolnej szerokości rolki, nawet wyżarzona, objęta obecnie kodem CN ex 7607 11 90 (kody TARIC 7607 11 90 45 i 7607 11 90 80).
Postanowiono również o zwolnieniu wskazanych produktów z ostatecznego cła antydumpingowego, jeżeli są one przywożone z innym przeznaczeniem niż do zastosowania jako folia aluminiowa do użytku domowego (art. 1 ust. 4).
Rozszerzeniu ostatecznego cła antydumpingowego, nałożonego rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/2384 i rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/271, na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej wysyłanych z Tajlandii służyło natomiast rozporządzenie nr 2021/1474. W motywie 107 do ww. rozporządzenia odnoszącym się do ujawnienia ustaleń wskazano, że: "W dniu 24 czerwca 2021 r. Komisja poinformowała wszystkie zainteresowane strony o najważniejszych faktach i względach prowadzących do powyższych wniosków oraz wezwała je do przedstawienia uwag. Komisja otrzymała uwagi od jednego producenta współpracującego z Tajlandii, dwóch importerów niepowiązanych z Unii i jednego importera niepowiązanego ze Szwajcarii - TPL. W stosownych przypadkach wzięto pod uwagę argumenty pisemne przedstawione przez strony, jak wyjaśniono powyżej."
Co istotne, wydanie ww. rozporządzenia, zostało poprzedzone wydaniem rozporządzenia wszczynającego. Po ustaleniu i poinformowaniu państw członkowskich, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie dochodzenia na podstawie art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, Komisja bowiem wszczęła w dniu 21 grudnia 2020 r. dochodzenie rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2020/2162 z dnia 18 grudnia 2020 r. wszczynającym dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, nałożonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/2384 i rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/271 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, przez przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej wysyłanych z Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii, oraz poddające ten przywóz wymogowi rejestracji (Dz.U. L 431 z 21.12.2020, s. 48) i poddała rejestracji przywóz dużych rolek wysyłanych z Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z motywem 25 ww. rozporządzenia wszczynającego dochodzenie zostanie zamknięte, na podstawie art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, w terminie dziewięciu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Motyw ten jest zgodny z art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, z którego wynika, że: "Dochodzenia prowadzone są przez Komisję. Komisji mogą towarzyszyć organy celne, a dochodzenia są kończone w ciągu dziewięciu miesięcy." Rozporządzenie wszczynające zostało opublikowane w dniu 21 grudnia 2020 r., a zatem dochodzenie Komisji winno było skończyć się do dnia 22 września 2021 r. Korelacja maksymalnej daty końcowej prowadzenia śledztwa oraz daty ujawnienia ustaleń Komisji dokonanych w oparciu o rozporządzenie wszczynające (24 czerwca 2021 r.) pozwala przyjąć, że podmioty zainteresowane importem folii aluminiowej o określonych parametrach do innych zastosowań niż do użytku domowego, winny monitorować wprowadzanie kolejnych regulacji prawnych obejmujących import takich towarów.
Z zaprezentowanego przeglądu treści regulacji prawnych dotyczących warunków importu niektórych rodzajów folii aluminiowych z niektórych państw wynika zatem, że skarżąca jak i występujący na jej rzecz agent celny, przy dochowaniu staranności, której należy oczekiwać od uczestników profesjonalnego obrotu gospodarczego, powinni byli posiadać wiedzę, że sprowadzane z Tajlandii towary w postaci folii aluminiowej o określonych parametrach do innych zastosowań niż do użytku domowego, objęte zostały w dniu 16 września 2021 r. (z chwilą wejścia w życie rozporządzenia nr 2021/1474 opublikowanego w dniu 15 września 2021 r.) cłem antydumpingowym.
Dodać należy w tym miejscu, że Sądowi z urzędu znanym jest z akt sprawy toczącej się przed tutejszym Sądem, pod sygn. akt III SA/Gd 450/24, również zainicjowanej skargą A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 24 lipca 2024 r. nr 2201-IGC.4424.4.2024.EŻ, że w dniu 21 września 2021 r. E. Sp. z o.o., tj. przedstawiciel pośredni ww. spółki, który działał również na jej rzecz w niniejszej sprawie, dokonał w dniu 21 września 2021 r. wpisu do rejestru zgłaszającego, a następnie w dniu 28 września 2021 r. dokonał zgłoszenia uzupełniającego również w procedurze dopuszczenia do obrotu, w którego pozycji 2. ujął towar w postaci folii aluminiowej o grubości 8 mikronów, do zastosowań innych niż jako folia aluminiowa do użytku domowego, w rolkach, wyżarzoną o kodzie TARIC 7607 11 19 60, wpisując kod dodatkowy C601, pomimo że zgłoszenie nie zostało dokonane w procedurze końcowego przeznaczenia. Najpóźniej w dniu 28 września 2021 r. dokonujący zgłoszenia uzupełniającego miał zatem świadomość, że należy uzupełnić zadeklarowany kod TARIC kodem dodatkowym wskazującym na procedurę końcowego przeznaczenia. Ma to o tyle istotne znaczenie, że w istocie skarżąca, wnioskując o sprostowanie zgłoszenia celnego, domagała się usunięcia ze zgłoszenia celnego jego pozycji 2. i objęcie procedurą końcowego przeznaczenia tejże pozycji 2. zgłoszenia celnego. Jak to słusznie oceniły organy obu instancji, procedurą adekwatną do treści tak sformułowanego żądania, nie było sprostowanie zgłoszenia celnego, które nie było możliwe ze względów wyżej podanych, lecz unieważnienie zgłoszenia celnego, uregulowane w art. 174 UKC. Mieć przy tym należy na uwadze, że w świetle art. 194 ust. 2 UKC wszystkie towary objęte tym samym zgłoszeniem są zwalniane jednocześnie. Do celów akapitu pierwszego, jeżeli zgłoszenie celne obejmuje towary, które podlegają dwóm lub większej liczbie pozycji, dane dotyczące towarów podlegających poszczególnym pozycjom uznaje się za odrębne zgłoszenie celne.
Jak wynika z art. 174 ust. 1 UKC na wniosek zgłaszającego organy celne unieważniają przyjęte zgłoszenie celne w następujących przypadkach, jeżeli mają pewność, że: a) towary zostaną niezwłocznie objęte inną procedurą celną; b) ze względu na szczególne okoliczności objęcie towarów procedurą celną, do której zostały zgłoszone, nie jest już uzasadnione.
Zgodnie jednak z art. 148 ust. 1 RD jeżeli zostanie ustalone, że towary, które miały zostać zgłoszone do innej procedury celnej, omyłkowo zgłoszono do procedury celnej, w ramach której powstaje dług celny w przywozie, zgłoszenie celne zostaje unieważnione po zwolnieniu towarów na uzasadniony wniosek zgłaszającego, jeżeli spełnione zostały następujące warunki: a) wniosek złożono w terminie 90 dni od daty przyjęcia zgłoszenia; b) towary nie zostały wykorzystane w sposób niezgodny z procedurą celną, do której zostałyby zgłoszone, gdyby nie popełniono błędu; c) w chwili złożenia błędnego zgłoszenia spełnione zostały warunki objęcia towarów procedurą celną, do której zostałyby zgłoszone, gdyby nie popełniono błędu; d) złożono zgłoszenie celne do procedury celnej, do której towary zostałyby zgłoszone, gdyby nie popełniono błędu.
Z treści powyższego przepisu wynika, że ewentualny wniosek o unieważnienie zgłoszenia celnego (jego pozycji 2.), gdyby tak potraktować wniosek strony z dnia 24 lutego 2022 r. o sprostowanie zgłoszenia celnego, co alternatywnie uczyniły organy, również nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na upływ terminu 90 dni od daty przyjęcia zgłoszenia. W ocenie Sądu przede wszystkim nie można domagać się usunięcia danych ze zgłoszenia celnego, a do tego sprowadzało się żądanie strony, w trybie sprostowania zgłoszenia celnego. W istocie, w realiach przedmiotowej sprawy, prowadziłoby to do próby unieważnienia zgłoszenia celnego w trybie sprostowania zgłoszenia celnego, przy jednoczesnym upływie terminu na złożenie wniosku o unieważnienie zgłoszenia celnego. Nie było jednak przeszkód aby strona, dostrzegając już w dniu 28 września 2021 r. (skoro w zgłoszeniu uzupełniającym z tego dnia, dokonanym przez tego samego przedstawiciela pośredniego, również na rzecz A. Sp. z o.o. w K., w odniesieniu do folii aluminiowej również zadeklarowanej do kodu TARIC 7607 11 19 60, wskazano kod dodatkowy C601), wniosła o unieważnienie zgłoszenia celnego w zakresie pozycji 2., zachowując tym samym termin określony w art. 148 ust. 1 lit. a RD.
Nie można również zasadnie twierdzić, że z uwagi na dokonanie zgłoszenia w procedurze uproszczonej, tj. w ramach pozwolenia na korzystanie z wpisu do rejestru zgłaszającego, nie było technicznych możliwości dokonania zgłoszenia celnego towaru objętego procedurą końcowego przeznaczenia. Okoliczność, że było technicznie możliwe dokonanie zgłoszenia towaru o kodzie TARIC 7607 11 19 60 w procedurze dopuszczenia do obrotu (kod procedury 40), nie oznacza, że nie było możliwe zgłoszenie tego towaru w procedurze końcowego przeznaczenia. Jeżeli zamiarem zgłaszającego było objęcie towaru tą procedurą, w celu zachowania warunków określonych w rozporządzeniu nr 2021/1474, brak jest podstaw, aby twierdzić, że nie było to niemożliwe.
Wskazania wymaga w tym zakresie okoliczność, że w świetle art. 150 ust. 2 RD, aby udzielono pozwolenia na złożenie zgłoszenia celnego w formie wpisu do rejestru zgłaszającego zgodnie z art. 182 ust. 1 kodeksu, wniosek musi odnosić się do dowolnej z poniższych kwestii: a) dopuszczenia do obrotu; b) składowania celnego; c) odprawy czasowej; d) końcowego przeznaczenia; e) uszlachetniania czynnego; f) uszlachetniania biernego; g) wywozu i powrotnego wywozu. W przedmiotowej sprawie znajdujące się w aktach sprawy administracyjnej pozwolenie na korzystanie z wpisu do rejestru zgłaszającego wydane na rzecz uczestnika postępowania E.Sp. z o.o. w G. w rubryce 7. "Rodzaj procedury celnej" zawiera kody procedury 40 (odpowiadający procedurze dopuszczenia do obrotu) i 71 (odpowiadający procedurze składowania celnego). Pozwolenie to nie odnosi się natomiast do procedury końcowego przeznaczenia. Oznacza to, że poprzez wpis do rejestru zgłaszającego przedstawiciel pośredni mógł zgłosić towar do objęcia procedurami wskazanymi w pozwoleniu na korzystanie z wpisu do rejestru zgłaszającego, a zatem nie mógł z takiej uproszczonej procedury skorzystać w celu objęcia towaru procedurą końcowego przeznaczenia. Dokonanie zgłoszenia celnego poza procedurą uproszczoną winno było dawać możliwość objęcia zgłaszanego towaru procedurą końcowego przeznaczenia. Podkreślić należy, że skarżąca, ani uczestnik postępowania, nie wykazali w toku postępowania, że podejmowali próby dokonania wpisu do rejestru zgłaszającego oraz zgłoszenia celnego uzupełniającego i objęcia ich procedurą końcowego przeznaczenia.
W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak również, nie miało miejsca mogące mieć wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania – art. 187 § 1 i art. 191 o.p. związku z art. 73 Prawa celnego. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, a ocena materiału dowodowego przez organ nie wykraczała poza granice swobodnej oceny. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 210 § 1 pkt 6 o.p. Organ przedstawił ustalenia faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym wskazał, z jakich względów uznał żądanie skarżącej dokonania sprostowania zgłoszenia celnego za nieuzasadnione.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako bezzasadną oddalił.