III SA/Gd 346/05
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę w sprawie o wymeldowanie, uznając, że pobyt w zakładzie karnym nie jest dobrowolnym opuszczeniem miejsca stałego pobytu.
Skarga dotyczyła decyzji Wojewody utrzymującej w mocy odmowę wymeldowania J. J. z pobytu stałego. Wnioskodawczyni D. J. twierdziła, że jej były mąż nie przebywa w lokalu. J. J. przebywał w areszcie od 23 grudnia 2003 r. Organy administracyjne odmówiły wymeldowania, uznając, że opuszczenie lokalu nie miało charakteru dobrowolnego i nie spełniono przesłanki z ustawy o ewidencji ludności. Sąd administracyjny zgodził się z tym stanowiskiem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpoznał sprawę ze skargi D. J. na decyzję Wojewody, która utrzymała w mocy decyzję Wójta Gminy o odmowie wymeldowania J. J. z pobytu stałego. Wnioskodawczyni wskazała, że jej były mąż nie przebywa w lokalu. Organ I instancji ustalił, że J. J. nie zamieszkiwał w miejscu stałego zameldowania od dnia aresztowania, co potwierdziła wnioskodawczyni i sam J. J. w swoim piśmie. Organy administracyjne uznały, że nie spełniono przesłanki wymeldowania zawartej w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ponieważ J. J. nie opuścił dobrowolnie i na stałe spornego lokalu. Sąd administracyjny, kontrolując legalność decyzji, odwołał się do art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, podkreślając, że opuszczenie miejsca pobytu musi mieć charakter dobrowolny. W przedmiotowej sprawie opuszczenie lokalu przez J. J. było związane wyłącznie z odbywaniem kary pozbawienia wolności, co nie stanowiło dobrowolnego opuszczenia. Ponadto, pobyt w zakładzie karnym traktowany jest jako pobyt czasowy. W związku z tym sąd uznał, że postępowanie organów administracji było zgodne z prawem i oddalił skargę.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, pobyt w zakładzie karnym nie jest dobrowolnym opuszczeniem miejsca stałego pobytu.
Uzasadnienie
Ustawa o ewidencji ludności wymaga, aby opuszczenie miejsca stałego pobytu miało charakter dobrowolny. Pobyt w zakładzie karnym jest traktowany jako pobyt czasowy, a nie dobrowolne opuszczenie lokalu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (5)
Główne
u.e.l.i.d.o. art. 15 § ust. 2
Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych
Wymeldowaniu podlega osoba, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. O opuszczeniu można mówić dopiero wówczas, gdy miało ono charakter dobrowolny.
Pomocnicze
k.p.a. art. 138 § § 1 pkt 1
Kodeks postępowania administracyjnego
u.e.l.i.d.o. art. 8 § ust. 1 pkt 4
Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych
Pobyt w zakładzie karnym traktowany jest jako pobyt czasowy.
p.u.s.a. art. 1 § § 1 i 2
Prawo o ustroju sądów administracyjnych
p.p.p.s.a. art. 151
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Opuszczenie lokalu przez J. J. nie miało charakteru dobrowolnego, lecz było spowodowane aresztowaniem i pobytem w zakładzie karnym. Pobyt w zakładzie karnym jest traktowany jako pobyt czasowy, a nie jako opuszczenie miejsca stałego pobytu w rozumieniu ustawy.
Godne uwagi sformułowania
O opuszczeniu można mówić dopiero wówczas, gdy miało ono charakter dobrowolny. W przedmiótowej sprawie faktem bezspornym pomiędzy stanami postępowania jest to, że J. J. do dnia 23 grudnia 2003 r. przebywał w lokalu, w którym był zameldowany, a jego opuszczenie związane było tylko i wyłącznie z odbywaniem kary pozbawienia wolności. Nie można przyjąć aby opuszczenie to miało charakter dobrowolny. Pobyt w zakładzie karnym traktowany jest tak jak pobyt czasowy.
Skład orzekający
Krzysztof Gruszecki
przewodniczący sprawozdawca
Felicja Kajut
członek
Arkadiusz Despot-Mładanowicz
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia dobrowolnego opuszczenia miejsca stałego pobytu w kontekście pobytu w zakładzie karnym na potrzeby wymeldowania."
Ograniczenia: Dotyczy stanu prawnego z 2005 roku i specyficznej sytuacji faktycznej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy powszechnego obowiązku meldunkowego i jego interpretacji w nietypowej sytuacji, jaką jest pobyt w zakładzie karnym. Pokazuje, jak ważne są szczegóły prawne i intencja działania.
“Czy pobyt w więzieniu to dobrowolne opuszczenie domu? Sąd wyjaśnia zasady wymeldowania.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyIII SA/Gd 346/05 - Wyrok WSA w Gdańsku Data orzeczenia 2005-11-30 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2005-07-05 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku Sędziowie Arkadiusz Despot-Mładanowicz Felicja Kajut Krzysztof Gruszecki /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6050 Obowiązek meldunkowy Skarżony organ Wojewoda Treść wyniku Oddalono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki (spr.), Sędziowie WSA Felicja Kajut, WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz,, Protokolant Paweł Mierzejewski, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia 10 maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Uzasadnienie III SA/Gd 346/05 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia 10 maja 2005 r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania D. J. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 5 kwietnia 2005 r. Nr [...] orzekającej o odmowie wymeldowania J. J. z pobytu stałego w lokalu nr [...] na Osiedlu D. w S. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że z wnioskiem o wymeldowanie J. J. z pobytu stałego z lokalu nr [...] na Osiedlu D. w S. wystąpiła D. J.. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż były mąż nie przebywa w spornym lokalu. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, iż J. J. nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania od dnia, kiedy to został aresztowany przez Policję i osadzony w Areszcie Śledczym. Potwierdziła to wnioskodawczyni składając zeznania do protokołu w dniu 2 marca 2005 r. Również J. J. skierował do organu I instancji pismo, w którym poinformował, że w przedmiotowym lokalu zamieszkiwał do chwili aresztowania tj. do 23 grudnia 2003 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności organy administracyjne uznały, iż w sprawie nie spełniono przesłanki wymeldowania zawartej w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ponieważ J. J. nie opuścił dobrowolnie i na stałe spornego lokalu i orzekły o odmowie wymeldowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie przedmiot sądowej kontroli stanowiła decyzja orzekająca o odmowie wymeldowania. Dla oceny jej prawidłowości niezbędne staje się przytoczenie postanowień art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który w dacie orzekania przez organy administracji określał, że wymeldowaniu podlega osoba, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Oczywiście o opuszczeniu można mówić dopiero wówczas gdy miało ono charakter dobrowolny. W przedmiotowej sprawie faktem bezspornym pomiędzy stanami postępowania jest to, że J. J. do dnia 23 grudnia 2003 r. przebywał w lokalu, w którym był zameldowany, a jego opuszczenie związane było tylko i wyłącznie z odbywaniem kary pozbawienia wolności. W związku z tym nie można przyjąć aby opuszczenie to miało charakter dobrowolny. Nie miało ono również charakteru trwałego, gdyż w świetle postanowień art. 8 ust. 1 pkt 4 cytowanej ustawy pobyt w zakładzie karnym traktowany jest tak jak pobyt czasowy. Dlatego też postępowanie organów administracji było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w związku z czym na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI