III SA/Gd 338/05

III SA/Gd 338/05 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-01-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Arkadiusz Despot-Mładanowicz /przewodniczący/
Krzysztof Gruszecki
Marek Gorski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędzia NSA Marek Gorski (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Kinga Czernis po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 19 kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 28 lutego 2005 r., nr [...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj: Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) w związku z art. 3 pkt 11 lit. c ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych, pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 34, poz. 198 ze zm.), orzekł o wymeldowaniu B. K. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w G.
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż z wnioskiem o wymeldowanie wyżej wymienionej wystąpił P. K. Postępowanie wyjaśniające wykazało, że jest on najemcą przedmiotowego lokalu. Komisariat III Policji w G. ustalił, że B. K. w miejscu stałego zameldowania zamieszkuje sporadycznie z uwagi na to, że pracuje od godzin porannych do późna w nocy; często nocuje u swojej matki. W toku przesłuchania zainteresowana oświadczyła, że mieszka stale w spornym lokalu i nie zamierza się przeprowadzać. Z uwagi na zaistniałe sprzeczności, strony zostały wezwane o przedstawienie świadków, którzy potwierdziliby ich oświadczenia złożone w sprawie. Strony jednak nie podjęły korespondencji. Zarząd budynku w którym znajduje się przedmiotowy lokal, w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalił, że B. K. nie mieszka w nim od kilku miesięcy. Ponadto organ wskazał, że skoro strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów i z własnej woli tego nie uczyniła, to na podstawie art. 81 k.p.a. okoliczności ustalone w toku postępowania można uznać za udowodnione. B. K. z własnej woli zrezygnowała z udziału w prowadzonym postępowaniu, ponieważ nie powiadomiła o zmianie swojego adresu.
Wobec powyższego organ uznając, że zachodzą przesłanki przewidziane w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, orzekł o wymeldowaniu B. K.
Od powyższej decyzji odwołała się B. K. wskazując na krzywdzący charakter rozstrzygnięcia i twierdząc jednocześnie, że cały czas zamieszkuje w spornym lokalu.
Wojewoda decyzją z dnia 19 kwietnia 2005 r., nr [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 77 k.p.a. organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający, aby zakończyć prowadzone postępowanie administracyjne i wydać merytoryczną decyzję. W jego ocenie decyzja organu niższej instancji została oparta na sprzecznych zeznaniach stron oraz na oświadczeniach sąsiadów przesłanych przez Biuro Obsługi Mieszkańców nr [...] w G.
Organ odwoławczy wskazał na konieczność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z udziałem świadków przedstawionych przez B. K. Organ uznał nadto, iż oświadczenia sąsiadów nie mogą stanowić dowodu w sprawie, ponieważ nie były to zeznania składane pod odpowiedzialnością karną. Zdaniem organu należałoby wezwać wnioskodawcę, który prawdopodobnie opuścił już areszt i przesłuchać go na okoliczność czy jego żona zamieszkuje w spornym lokalu. Z jego pism wynika, iż nie ma pewności w tej kwestii. Również konieczne jest ponowne zwrócenie się do Policji o przeprowadzenie kontroli meldunkowej w połączeniu z wywiadem środowiskowym w spornym lokalu jak i w lokalu matki B. K. W informacji pisemnej z ich przeprowadzenia winny znajdować się imiona i nazwiska osób uczestniczących w tych czynnościach. Znajdujące się w aktach informacja z Policji jest bardzo lakoniczna i nie zawiera wyżej wymienionych elementów.
P. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku stwierdził, że B. K. od początku ich znajomości planowała pozbyć się go z przedmiotowego lokalu. Skarżący jest głównym najemcą lokalu od 1993 r., natomiast B. K. poślubił w marcu 2004 r. Zdaniem skarżącego jego żona zdradzała go i przyczyniła się do tego, że trafił do Aresztu Śledczego w G. Po ujawnieniu tych okoliczności skarżący postanowił zerwać związek i wymeldować żonę z lokalu. Skarżący podkreślił, iż po jego aresztowaniu B. K. nie przebywała w lokalu przy ul. [...], powyżej 3 miesięcy oraz nie reguluje opłat związanych z lokalem. Zależy mu na utrzymaniu poprzedniej decyzji organu I instancji o wymeldowaniu B. K.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W niniejszej sprawie skarżący zaskarżył decyzję organu odwoławczego o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia i uzupełnienia postępowania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego.
Na wstępie należy zwrócić uwagę, iż zaskarżona decyzja nie kończy sprawy o wymeldowanie B. K.; jej uchylenie skutkowałoby powrotem do etapu odwołania.
Zgodnie z prawem sąd administracyjny nie wydaje decyzji ani nie rozstrzyga spraw administracyjnych reformatoryjnie.
Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną m.in. w art. 138 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, w której wydana została decyzja organu I instancji. Art. 138 § 2 k.p.a. będący podstawą prawną zaskarżonej decyzji przewiduje, że organ odwoławczy może uchylić decyzję organu I instancji w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ odwoławczy może wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Celem przedmiotowego postępowania o wymeldowanie jest ustalenie czy zachodzą przesłanki zawarte w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Jak każda inna sprawa administracyjna winna toczyć się z poszanowaniem przepisów postępowania zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego.
Analizując akta administracyjne w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż organ I instancji nie dokonał wszelkich czynności, które pozwalałyby jednoznacznie stwierdzić, czy B. K. opuściła przedmiotowy lokal i ewentualnie gdzie zamieszkuje. Bez wątpienia organ I instancji nie zebrał całego materiału dowodowego zgodnie z dyspozycją art. 7 i 77 k.p.a. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo wskazał na nieprawidłowości w postępowaniu organu I instancji. Na podstawie przedstawionego materiału dowodowego nie można prawidłowo rozstrzygnąć niniejszej sprawy. W zasadzie nic nie zostało wyjaśnione a zgromadzony materiał dowodowy jest w wielu elementach niejasny albo sprzeczny. Zatem w niniejszej sprawie zaistniała konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części przez organ meldunkowy.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.