III SA/Gd 332/22

III SA/Gd 332/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-11-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak
Bartłomiej Adamczak
Paweł Mierzejewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 255/23 - Wyrok NSA z 2025-11-19
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 77 ust. 2, art. 85 ust. 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
Dz.U.UE.L 2009 nr 343 poz 51 art. 13 ust. 3, art. 14 ust. 5
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych  z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (wersja ujednolicona)
Dz.U. 2020 poz 1382
art. 73
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 187 par. 1, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U.UE.L 2015 nr 343 poz 1 art. 33
Rozporządzenie Delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady  (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy ze skargi "A" w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 11 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 25 stycznia 2022 r. nr 2201-IOC.4322.77.2021.MS Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 26 kwietnia 2021 r. nr 328000-COC-GA.4322.45-64.2021.NJ orzekającą wobec "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. (zwanej dalej: "Spółką", "stroną" lub "skarżącą") o:
1/) określeniu dla towarów ujętych wskazanymi w decyzji zgłoszeniami celnymi uzupełniającymi - kraju pochodzenia – Chiny;
2) określeniu kodu dodatkowego Taric A999 i stawki cła antydumpingowego
w wysokości 30% dla towarów objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi;
3) zaksięgowaniu wymaganej kwoty ostatecznego cła antydumpingowego (A30) w łącznej wysokości 1.334.787,00 zł.
W uzasadnieniu wskazano, że "B" Sp. z o. o. działając jako przedstawiciel bezpośredni firmy "A" Spółka Akcyjna zgłosiła do odprawy celnej towar (folia aluminiowa do celów spożywczych, bez podłoża, walcowana, ale nie obrobiona więcej na rolkach) importowany z Tajlandii. Towar objęty zgłoszeniami celnymi o numerach: [...] z dnia 24 maja 2018 r., [...] z dnia 24 maja 2018 r., [...]
z dnia 6 czerwca 2018 r., [...] z dnia 26 czerwca 2018 r., [...] z dnia 27 czerwca 2018 r., [...] z dnia 27 czerwca 2018 r., [...] z dnia 27 czerwca 2018 r., [...] z dnia 27 czerwca 2018 r., [...] z dnia 4 lipca 2018 r., [...] z dnia 4 września 2018 r., [...] z dnia 4 września 2018 r., [...] z dnia 6 września 2018 r., [...] z dnia 6 września 2018 r., [...] z dnia 6 września 2018 r., [...] z dnia 6 września 2018 r., [...] z dnia 21 września 2018 r., [...] z dnia 22 września 2018 r., [...] z dnia 22 września 2018 r., [...] z dnia 22 września 2018 r. oraz [...] z dnia 22 września 2018 r.- został zakupiony od firmy "C" (Thailand).
Obejmując towar procedurą dopuszczenia do obrotu kwotę należności celnych określono z zastosowaniem stawki celnej erga omnes 7,5%.
W dniu 2 kwietnia 2020 r. do Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wpłynęło pismo przekazujące otrzymane z Działu Strategiczne Centrum Analiz Izby Administracji Skarbowej w K. pismo (nr 2401-ICZ.071.56.2019.WB), dotyczące dochodzenia prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (zwany dalej "OLAF"). Dochodzenie prowadzone było w celu ujawnienia procederu omijania wprowadzonych wobec Chińskiej Republiki Ludowej (dalej także
w skrócie: "ChRL") środków antydumpingowych nałożonych na import niektórych rodzajów folii aluminiowej, objętych kodem TARIC 7607 11 19 10, poprzez deklarowanie ich tajlandzkiego pochodzenia. Dochodzenie prowadzone było w ścisłej współpracy z Departamentem Handlu Zagranicznego (dalej: "DFT") i tajlandzkim Departamentem Celnym. Zebrany w trakcie dochodzenia materiał dowodowy wskazuje na nieprawidłowości w deklarowaniu kraju pochodzenia importowanych do Unii Europejskiej towarów, wysyłanych przez podmiot "D" Co. Ltd. i "C" Co. Ltd.
Ustalenia dokonane w trakcie przeprowadzonego dochodzenia zawarto
w Raporcie z misji OLAF znak OC/2019/0299 [Misja-(2019-0296)]/B1(OCM(2020)0870-14/01/2020).
W konsekwencji Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni powiadomieniem z dnia 29 stycznia 2021 r. poinformował importera, że zgromadził dowody, dające podstawę do wydania decyzji w sprawie określenia faktycznego kraju pochodzenia importowanych towarów, stawki cła antydumpingowego oraz należności celnych A30 w stosunku do towarów objętych zgłoszeniem celnym ww. numerami, powiadamiając jednocześnie o możliwości przedstawienia swojego stanowiska
w przedmiotowej sprawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia powiadomienia.
W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik importera pismem z dnia 28 marca 2021 r. poinformował, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu wskazując, iż organ powinien zbadać proces produkcyjny prowadzony na surowcach sprowadzonych
z Chin. Ponadto wskazał, że czynności prowadzone w Tajlandii nie miały charakteru pozornego i prowadziły do wytworzenia nowego produktu klasyfikowanego do innej pozycji CN niż surowiec. Powyższe twierdzenia strony z żadnej mierze nie korespondują z ustaleniami kontrolerów OLAF odnośnie przedmiotowego towaru,
a strona w żaden sposób nie udowodniła zasadności swoich twierdzeń.
W piśmie podniesiono także kwestię dalszego postępowania w sprawie wskazując, że DFT nie potwierdziła jeszcze ostatecznie chińskiego pochodzenia towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym, a tym samym nie było podstaw prawnych i dowodów, aby zastosować cło antydumpingowe i należało wstrzymać się
z wydaniem decyzji do czasu dokonania ostatecznych ustaleń w sprawie. Wskazano,
że jak wynika z korespondencji strona sama dokonała weryfikacji kontrahenta i miejsca produkcji towarów objętych zgłoszeniem celnym przed rozpoczęciem współpracy. Weryfikacja ta miała na celu sprawdzenie czy towary, które mają być nabywane
od kontrahenta mogą zostać uznane za pochodzące z Tajlandii. W szczególności spółka weryfikowała, czy planowane przez kontrahenta operacje w zakładzie produkcyjnym związane z towarami, które miała nabywać Spółka, nie mają na celu uniknięcia zastosowania środków, o których mowa w art. 59 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. U. UE. L. 2013.269.1 ze zm. – dalej w skrócie jako "UKC"). Przedstawiciele Spółki wizytowali fabrykę w dniach 26-31 maja 2017 r. Mimo, że zakład był wówczas na etapie rozruchu, przedstawiciele Spółki ustalili, że:
- kontrahent posiadał w Tajlandii rozbudowany zakład produkcyjny obejmujący walcownie aluminium, który został zbudowany od podstaw i przy dużym nakładzie finansowym,
- na terenie znajdował się nowoczesny, rozbudowany park maszynowy pozwalający na produkcje folii aluminiowej o zakładanych przez Spółkę parametrach,
- kontrahent zatrudniał w Tajlandii specjalistów i pozostałą obsługę fabryki, która pozwalała na produkcję folii w tym zakładzie,
- przebieg procesów poprodukcyjnych, w tym zaangażowanie maszyn i ludzi, wskazuje na istotny i uzasadniony ekonomicznie charakter operacji prowadzonych w Tajlandii,
- produkcja polegała w szczególności na wieloetapowym rozwalcowaniu zwiniętych blach aluminium o szerokości 18 5cm i grubości 260 mikronów aż do osiągnięcia docelowej grubości (od kilku do kilkunastu mikronów) i szerokości folii aluminiowych (najczęściej w przedziale od 28 cm do 44 cm), które w kolejnym etapie trafiały na wiele godzin do specjalistycznych pieców celem wyżarzenia,
a następnie poddawane były m.in. procesowi wychładzania, cięcia, testowania oraz pakowania i w efekcie powstawał nowy produkt klasyfikowany do kodu CN 76071119.
Do dnia wydania pierwszoinstancyjnej decyzji nie wpłynęły żadne wyjaśnienia ani też dodatkowe dowody mające wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.
W wyniku przeprowadzonego postępowania 26 kwietnia 2021 r. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wydał decyzję (znak: 328000-COC-GA.4322.4322.45-64.2021.NJ), w której dla towaru objętego ww. zgłoszeniami celnymi określił kraj pochodzenia Chiny, kod dodatkowy Taric A999, stawkę cła antydumpingowego w wysokości 30%, kwotę ostatecznego cła antydumpingowego Typ A 30 w łącznej wysokości 1.334.787 zł oraz orzekł o odsetkach wynikających z art. 114 ust. 2 Unijnego kodeksu celnego.
Pismem z dnia 13 maja 2021 r. strona odwołała się od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie oraz o umorzenie postępowania w sprawie.
Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia 25 stycznia 2022 r. (nr 2201-IOC.4322.77.2021.MS) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał
w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 77 ust. 2 UKC dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. W myśl art. 85 ust. 1 UKC kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego. Zgodnie zaś z art. 172 ust. 2 UKC, jeżeli nie przewidziano inaczej, data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne jest datą, która będzie wykorzystywana do celów stosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której towary są zgłaszane oraz do celów wszelkich innych formalności przywozowych lub wywozowych.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 60 ust. 2 UKC poprzez błędne uznanie, że towary objęte ww. zgłoszeniami celnymi nie mają tajlandzkiego pochodzenia, pomimo że zostały poddane istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetwarzaniu na terenie Tajlandii organ wskazał, że podstawą dla zasad niepreferencyjnego pochodzenia są art. 59-63 UKC. Zgodnie z art. 60 ust. 1 UKC towary pochodzące to towary, które zostały w całości uzyskane lub wyprodukowane w danym kraju. Zgodnie z art. 60 ust. 2 UKC w przypadku gdy dwa lub więcej krajów uczestniczy w produkcji, towary uznaje się za pochodzące z kraju, w którym przeszły ostatnie, zasadnicze
i ekonomicznie uzasadnione przetwarzanie lub obróbkę w przedsiębiorstwie wyposażonym dla tego celu, którego wynikiem jest wytworzenie nowego produktu lub stanowiące istotny etap produkcji.
W przypadku niektórych produktów szczególne zasady niepreferencyjnego pochodzenia określa Załącznik 22-01 do rozporządzenia delegowanego Komisji
Nr 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. U. UE. L. 2015.343.1 ze zm. – dalej w skrócie "RD"). Folia aluminiowa objęta pozycją HS 7607 nie jest objęta tymi aneksami. W przypadku produktów nieobjętych określoną zasadą w RD,
na poziomie UE uzgodniono powszechnie, że ich pochodzenie należy określić zgodnie ze stanowiskiem przyjętym przez UE w trakcie negocjacji prowadzonych w ramach Programu Prac Harmonizujących WTO, który określa taką samą koncepcję "ostatniej zasadniczej obróbki lub przetworzenia". Takie "zasady" (opublikowane na stronie internetowej DG TAXUD) należy brać pod uwagę przy interpretowaniu art. 60 ust. 2 UKC, pod warunkiem, że nie powoduje to zmiany tych artykułów. W przypadku folii aluminiowych z pozycji HS 7607, podstawowa zasada wymaga zmiany pozycji taryfy.
Z danych dotyczących realizowanych przez "D" Co. Ltd importów i eksportów wynika, że podmiot importował z Chin do Tajlandii, a następnie eksportował do Unii towary objęte tą samą pozycją taryfy celnej 7607. Oznacza to, że podstawowa zasada wymagająca zmiany pozycji taryfy celnej nie została spełniona.
Niezależnie od powyższego, zgodnie z art. 33 RD wszelkie operacje obróbki lub przetwarzania przeprowadzone w innym państwie lub na innym terytorium uznaje się
za ekonomicznie nieuzasadnione, jeżeli na podstawie dostępnych faktów ustalono,
że celem tych operacji było uniknięcie zastosowania środków, o których mowa w art. 59 UKC.
W odniesieniu do towarów, które nie są objęte załącznikiem 22-01 RD (takich jak folia aluminiowa HS 7607), uznaje się, że towary te zostały poddane ostatniemu istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetworzeniu lub obróbce, co spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania w państwie lub
na terytorium, z którego pochodziła większa część materiałów, określona na podstawie wartości tych materiałów. Tajlandzka firma importowała z Chin do Tajlandii gotowy surowiec w postaci folii aluminiowej na rolkach, klasyfikowanej do pozycji taryfy celnej 7607. Przetwarzanie w Tajlandii polegało na obróbce cieplnej, rolowaniu, cieciu
i pakowaniu. Czynności te nie powodowały żadnej zmiany surowca sprowadzonego
z Chin w postaci folii aluminiowej. Z tego też powodu przedmiotowa folia była eksportowana do Unii pod tą samą pozycją taryfy celnej, to jest 7607. W tym miejscu
za błędne należy uznać twierdzenie strony, że operacje wykonane na surowcu klasyfikowanym do pozycji CN 7606 prowadziły do wyprodukowania towarów o kodzie CN 7607 11 19, bowiem jak już wyżej wspomniano folia sprowadzona z Chin
do Tajlandii była klasyfikowana do pozycji CN 7607, a po dokonaniu obróbki w Tajlandii kod folii nie uległ zmianie. Folia została wyeksportowana do Unii z kodem pozycji
CN 7607.
Zgromadzony materiał dowodowy bezwzględnie potwierdza, że sporny towar
na żadnym etapie nie był klasyfikowany do pozycji CN 7606, tym samym stwierdzenie strony, że organ I instancji kwestionuje klasyfikację surowca w postaci foli aluminiowej do kodu CN 7606, jest nieuzasadnione.
Przytoczone przez stronę orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości odnoszące się do zmiany pozycji taryfowej towarów w wyniku przetworzenia lub obróbki dokonanej w danym kraju (w tym przypadku w Tajlandii) nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem - jak już wyżej wskazano - zmiana pozycji taryfowej towarów nie miała miejsca.
Dochodzenie przeprowadzone przez OLAF potwierdziło, że jedynym celem przeniesienia działalności przez spółkę "D" /"C" z Chin do Tajlandii było uniknięcie ceł antydumpingowych. Potwierdza to m.in. informacja zamieszczona
na stronie internetowej eksportera. Oznacza to, że eksportowane przez ww. spółkę chińskie folie, których "produkcja" w Tajlandii była wynikiem przetwarzania/obróbki, które uznaje się za nieuzasadnione ekonomicznie, zachowały swoje pierwotne pochodzenie. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że faktycznym krajem pochodzenia towarów objętych ww. zgłoszeniem celnym są Chiny. W niniejszej sprawie niewątpliwie organ celny został wprowadzony w błąd poprzez podanie w zgłoszeniach celnych nieprawdziwych danych dotyczących rzekomego pochodzenia towaru
z Tajlandii, podczas gdy w istocie pochodził on z Chińskiej Republiki Ludowej.
Organ zaznaczył, że Spółka bezpodstawnie w toku postępowania wskazuje
na posiadanie świadectw pochodzenia wystawionych przez tajlandzkie władze,
które potwierdzają tajlandzkie pochodzenie towaru. Z opisu pola 44 ww. zgłoszeń celnych, jak również z dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie wynika,
że strona nie przedłożyła takich świadectw, co wskazuje na nieznajomość materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Niezależnie od tego, świadectwo takie nie było wymagane przy dopuszczeniu produktów objętych ww. zgłoszeniami.
Z kolei przywołany przez stronę certyfikat wystawiony przez firmę SGS,
w którym określono tajlandzkie pochodzenie towaru nie ma żadnego wpływu
na rozstrzygnięcie kwestii pochodzenia towaru, ponieważ firma SGS nie jest podmiotem upoważnionym do sprawdzania unijnych reguł pochodzenia, a w konsekwencji
do określenia pochodzenia.
Odnosząc się do kwestii powiadomienia strony o kwocie długu celnego organ wyjaśnił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny dowiódł,
iż towary eksportowane przez firmę "C" nie posiadały niepreferencyjnego tajlandzkiego pochodzenia. Dochodzenie przeprowadzone przez OLAF potwierdziło, że jedynym celem przeniesienia działalności przez ww. podmiot
z Chin do Tajlandii było uniknięcie ceł antydumpingowych, a działania podejmowane
w nowej lokalizacji nie prowadziły do zmiany kraju pochodzenia eksportowanych produktów. Odmowa udokumentowania procesu obróbki dokonywanej przez tajlandzką spółkę jednoznacznie potwierdza, że jedynym celem jej działania była sprzedaż chińskich produktów w sposób pozwalający na uniknięcie zapłaty ceł antydumpingowych. Analiza i ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego uzasadnia twierdzenie, iż w niniejszej sprawie mogło dojść do popełnienia czynu polegającego na umyślnym wprowadzeniu w błąd organu uprawnionego do kontroli celnej i narażeniu należności celnych na uszczuplenie, a więc czynu realizującego znamiona czynu zabronionego w art. 87 § 1 ustawy - Kodeks karny skarbowy. W związku z powyższym termin na powiadomienie dłużnika o zaksięgowaniu uszczuplonych kwot należności celnych ulega przedłużeniu zgodnie z art. 103 ust. 2 UKC.
Jako błędne organ określił stanowisko strony dotyczące braku zasadności przyjęcia, że na tle zaistniałego stanu faktycznego mogło dojść do przestępstwa stypizowanego w art. 87 Kodeksu karnego skarbowego, to jest tzw. oszustwa celnego. W sytuacji poważnego uszczuplenia należności celnych i to nie w związku
np. ze szczególnie skomplikowaną klasyfikacją taryfową, lecz zorganizowanym transgranicznym procederem, angażującym do działania OLAF, każdorazowo niejako naturalnym jest rozważenie możliwości zaistnienia przestępstwa skarbowego stypizowanego w art. 87 Kodeksu karnego skarbowego. Jakkolwiek to przestępstwo skarbowe można popełnić tylko z winy umyślnej i zamiarem bezpośrednim wprowadzenia w błąd organu celnego, to już zamiar narażenia na uszczuplenie należności celnej może mieć charakter ewentualny. W tym kontekście rozważać należałoby formy zjawiskowe popełnienia czynu zabronionego, w tym m.in. zasadę,
że każdy z ewentualnych współsprawców wykonujących czyn zabroniony odpowiada
w granicach swej umyślności lub nieumyślności, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych sprawców; okoliczność osobistą, wyłączającą lub łagodzącą albo zaostrzającą odpowiedzialność, która nie stanowi znamienia czynu zabronionego, uwzględnia się tylko co do sprawcy, którego ona dotyczy (art. 9 § 2 K.k.s.). zdaniem organu, w tym świetle zarzut naruszenia art. 103 ust. 1 UKC jest nieuzasadniony.
Organ odwoławczy zauważył następnie, że podnosząc zarzut wydania zaskarżonej decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz niezakończonego postępowania prowadzonego przez OLAF, strona nie zauważa albo nie akceptuje wyjaśnienia OLAF w tej kwestii, gdyż organ I instancji pismem z dnia
17 sierpnia 2020 r. wystąpił do OLAF z pytaniami (1/ Czy dochodzenie w ww. sprawie jest w toku? Jeśli tak, to czy dalsze czynności kontrolne obejmować będą także przesyłki wysyłane przez firmę "D" /"C" w latach 2016-2019, co do których wnioski przedstawiono w Raporcie z Misji?; 2/ Czy DFT przeprowadziło procedurę sprawdzającą? Jeśli tak, to proszę o przesłanie korespondencji z DFT dotyczącej jej wyników; 3/ Czy firma "D" /"C" przedstawiła jakiekolwiek dodatkowe dowody
i wyjaśnienia po zakończeniu misji?), a w odpowiedzi na powyższe OLAF poinformował, że jakkolwiek dochodzenie OC/2019/0299 jest w toku, to skupia się obecnie na innych spółkach. Wspólna Misja zebrała wystarczające dowody potwierdzające chińskie pochodzenie eksportowanych przez ww. podmiot przesyłek w latach 2016-2019,
(w tej sprawie import do Unii nastąpił w 2019 r.), zatem trwająca misja nie bada już tych ładunków. Wskazano także, że "D" /"C" nie współpracuje z DFT i odmawia przekazania jakichkolwiek dodatkowych informacji na temat procesu produkcyjnego. Dowody zebrane podczas misji jednoznacznie wskazują, że importowana folia (pozycja 7607) "wyprodukowana" została z chińskiego surowca w postaci folii, także objętej pozycją 7607. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika strony, zakład nie produkował produktu finalnego z blach aluminium podlegających następnie rozwalcowaniu. Oznacza to,
że importowana przez Spółkę folia nie przeszła na terenie Tajlandii obróbki,
która zgodnie z przepisami unijnymi mogła zmienić pochodzenie z chińskiego
na tajlandzkie. Dodatkowo należy zaznaczyć, że brak współpracy ze strony "D" /"C" , jak również odmowa udzielenia jakichkolwiek informacji, w rezultacie czego nałożone zostały sankcje, jednoznacznie podważa wiarygodność eksportera
i jakichkolwiek deklaracji przez niego składanych. Potwierdza to również, że tajlandzka spółka nie posiada dokumentów, które mogłyby udowodnić, że towar zmienił swoje pochodzenie w związku z wykonaną obróbką.
Organ wyjaśnił także, że wraz ze swoim stanowiskiem w sprawie strona nadesłała pismo OLAF z dnia 17 maja 2021 r. (nr [...]), z którego wynika, że spółka "A" S.A. została zidentyfikowana jako domniemany odbiorca
co najmniej 115 przesyłek z chińską folią aluminiową wysłanych w latach 2017-2019
z Tajlandii do UE. Organ zauważył jednak, że w piśmie tym nie zostały wskazane numery identyfikacyjne konkretnych zgłoszeń celnych. Natomiast zgłoszenia celne objęte wydaną decyzją zostały zidentyfikowane podczas misji OLAF w Tajlandii
w 2019 r. (wymienione w załączniku 10 do raportu znak: OC/2019/0299,
Misja-(2019/00296). Towary objęte ww. zgłoszeniami celnymi posiadają chińskie pochodzenie a tym samym podlegają cłu antydumpingowemu. Powyższe jednak nie wyklucza, że inne importy dokonane przez stronę w latach 2017-2019 będą przedmiotem dochodzenia prowadzonego przez OLAF, o którym mowa w piśmie.
Odnosząc się do z kolei do nadesłanej opinii technicznej sporządzonej 22 marca 2021 r. w celu przedstawienia i opisu procesu technologicznego produkcji aluminiowej folii spożywczej organ odwoławczy wskazał, że organy celne nie kwestionują przebiegu procesu produkcyjnego folii aluminiowej opisanego w ekspertyzie, natomiast
w niniejszej sprawie zostało zakwestionowane niepreferencyjne tajlandzkie pochodzenie towarów objętych ww. zgłoszeniami celnymi, zadeklarowane przez stronę. Nadesłana opinia w żaden sposób nie potwierdza, że sporne towary zostały wyprodukowane w Tajlandii w sposób w niej opisany. Natomiast postępowanie prowadzone przez OLAF bezsprzecznie wykazało, że w przypadku przedmiotowego towaru nie została spełniona podstawowa zasada do nabycia tajlandzkiego pochodzenia tj. zmiana pozycji taryfy celnej co spowodowało, że folia zachowała swoje chińskie pochodzenie. Niezrozumiałym jest również uporczywe a zarazem błędne twierdzenie strony, że operacje wykonane na surowcu klasyfikowanym do pozycji
CN 7606 prowadziły do wyprodukowania towarów o kodzie CN 7607 11 19,
bowiem - jak już wyżej wspomniano - folia sprowadzona z Chin do Tajlandii była klasyfikowana do pozycji CN 7607, a po dokonaniu obróbki w Tajlandii kod folii nie uległ zmianie. Folia została wyeksportowana do Unii z kodem pozycji CN 7607. W świetle powyższego przedstawiona opinia techniczna nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Ponadto należy podkreślić, że biegły nie jest upoważniony do ustalenia pochodzenia towaru na podstawie czynności wykonanych na towarze zgodnie
z regułami niepreferencyjnego pochodzenia towaru.
Wbrew więc twierdzeniu strony organ I instancji miał pełne prawo do wykorzystania dowodów zgromadzonych przez OLAF w raporcie. Urząd OLAF, powołany Decyzją Komisji Europejskiej z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz. Urz. L 136 z 1999 r.) wykonuje kompetencje Komisji w zakresie prowadzenia zewnętrznych dochodzeń do celów wzmocnienia zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i innego rodzaju nielegalnej działalności mającej negatywny wpływ na interesy finansowe UE,
jak również wszelkimi innymi działaniami lub działalnością podmiotów gospodarczych prowadzonych z naruszeniem prawa UE. Prowadzone przez OLAF postępowanie regulują przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom)
Nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999. Jak wynika z art. 3 ww. rozporządzenia urząd wykonuje uprawnienia przyznane Komisji rozporządzeniem Rady (EUROATOM WE) nr 2185/96 do przeprowadzania inspekcji i kontroli na miejscu w Państwach Członkowskich
i zgodnie z umowami o współpracy, w państwach trzecich. Na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez Urząd, opracowuje on, z upoważnienia dyrektora Raport określający ustalony stan faktyczny, możliwe straty finansowe oraz wyniki dochodzenia, włącznie z zaleceniami dyrektora Urzędu na temat działań jakie należy podjąć (art. 11 ust. 1). Raporty takie sporządzane są z uwzględnieniem wymogów procedur ustanowionych w prawie krajowym danego Państwa Członkowskiego.
Raporty sporządzone na tej podstawie stanowią dopuszczalny dowód
w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych. Podlegają one tym samym przepisom dotyczącym oceny co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych i mają taką samą wartość dowodową jak te raporty.
Mając na uwadze kwestię odstąpienia przez organ I instancji od przesłuchania świadków - tj. pracowników Spółki, którzy byli w fabryce w Tajlandii i weryfikowali zakres procesów produkcyjnych tam przeprowadzanych, organ odwoławczy stwierdził, że stanowisko pracowników "A", którzy wizytowali tajlandzkiego eksportera zostało przedstawione w piśmie pełnomocnika skierowanego do organu I instancji. Niemniej jednak nie zostało poparte żadnymi dodatkowymi dowodami. Odmienne jednak stanowisko prezentują przedstawiciele organów rządowych Tajlandii, którzy wizytowali tajlandzką spółkę i mogli zobaczyć jej rzeczywistą działalność. A mianowicie p. M.M. (menadżer sprzedaży) wyjaśniła, że zakład "D" z Tajlandii importuje rolki folii aluminiowej z Chin. Obserwacje poczynione w trakcie wizyty w "D" /"C" przez tajlandzki Departament Handlu Zagranicznego pozwoliły też na odstąpienie
od powoływania biegłego z zakresu metalurgii w celu określenia istotności (braku pozorności) procesów przetwarzania surowców do postaci towarów objętych zgłoszeniami celnymi.
Odnosząc się do zarzutu zaniechania potwierdzenia z organami celnymi
w Chinach i Tajlandii postaci surowców eksportowanych do Tajlandii w celu wyprodukowania tam towarów organ odwoławczy poparł stanowisko organu I instancji, że zgromadzone w aktach sprawy dowody m.in. wykazy importowanych
i eksportowanych przez "D" /"C" produktów jednoznacznie wskazują, iż Spółka importowała i eksportowała towary objęte tą samą pozycją 7607. W czasie misji OLAF ustalony został również stan surowca sprowadzonego z Chin do Tajlandii,
tj. folia aluminiowa w rolkach (pozycja 7607).
Mając na uwadze opisaną w odwołaniu relację z wizyty przedstawicieli strony
w tajlandzkiej spółce, która została zaprezentowana jako nowoczesna fabryka
z rozbudowanym parkiem maszynowym przygotowanym do produkcji folii, organ odwoławczy stwierdził, że organy celne nie kwestionują możliwości produkcyjnych tego przedsiębiorstwa. Powyższe jednak nie zmienia faktu, że folia objęta ww. zgłoszeniami celnymi nie została wyprodukowana w wizytowanej spółce. Mimo potencjału produkcyjnego przedmiotowa folia (posiadająca chińskie pochodzenie) została poddana wyłącznie niewystarczającej obróbce, uniemożliwiającej zmianę pozycji taryfowej 7607 na inną a tym samym uzyskanie przez towar niepreferencyjnego tajlandzkiego pochodzenia.
Zawarte w odwołaniu rozważania odnośnie motywów ekonomicznych przeniesienia produkcji do Tajlandii nie mają znaczenia dla sprawy w sytuacji,
gdy ustalenia śledczych OLAF potwierdziły, że przeniesienie produkcji folii z Chin
do Tajlandii miało na celu obejście ceł antydumpingowych nałożonych na folię pochodzenia chińskiego. Jednak niezależnie od powyższego, zgodnie z brzmieniem przepisu art. 33 RD, wszelkie operacje, obróbki lub przetwarzanie przeprowadzone
w innym państwie lub na innym terytorium uznaje się za ekonomicznie nieuzasadnione, jeżeli na podstawie dostępnych faktów ustalono, że celem tych operacji było uniknięcie zastosowania środków, o których mowa w art. 59 kodeksu. Dochodzenie OLAF potwierdziło, że działania podejmowane odnośnie przedmiotowego towaru na terenie Tajlandii miały na celu wyłącznie omijanie cła antydumpingowego, natomiast nie prowadziły do zmiany kraju pochodzenia. Zgodnie z informacją na stronie Linked'ln firmy "E" fabryka w Tajlandii została założona w celu wyeliminowania ceł antydumpingowych obowiązujących na rynkach europejskich i indyjskich na chińską folię aluminiową.
Organ dodał też, że firma "C" rozpoczęła działalność w 2002 r. i należy
do Grupy "D" . W 2015 r. spółka stała się spółką zależną Grupy "D" i zmieniła nazwę na "E" Co. Ltd. i jest właścicielem dwóch fabryk znajdujących się w chińskim Q. oraz tajlandzkim R.
"A" Spółka Akcyjna z siedzibą w L. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc
o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając naruszenie:
a) art. 60 ust. 2 UKC poprzez jego niewłaściwe zastosowanie:
- i uznanie, że towary objęte zgłoszeniami celnym nie mają tajlandzkiego pochodzenia, podczas gdy towary te zostały poddane ostatniemu, istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetwarzaniu i obróbce,
w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu, na terytorium Tajlandii, co stanowiło istotny etap wytwarzania towarów objętych ww. zgłoszeniami celnym;
- polegające na uznaniu, że nie doszło do istotnego przetworzenia/obróbki towaru objętego zgłoszeniami celnymi, mimo że na skutek przetworzenia/obróbki w fabryce w Tajlandii doszło do zmiany kodu CN,
|tj. z surowca sprowadzanego z Chin klasyfikowanego do pozycji CN 7606 wytworzono produkt gotowy klasyfikowany do pozycji CN 7607,
co świadczy o istotności procesów przetworzenia/obróbki przeprowadzonych w Tajlandii i w konsekwencji potwierdza tajlandzkie pochodzenie towarów objętych zgłoszeniem celnym;
b) art. 60 ust. 2 UKC poprzez jego błędną interpretację skutkującą uznaniem,
że do istotnego przetworzenia/obróbki towaru dochodzi jedynie w sytuacji zmiany kodu CN, a tym samym całkowitym zignorowaniu orzecznictwa Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ("TSUE"), z którego wprost wynika, że zmiana pozycji taryfowej towarów nie jest jedyną okolicznością, która przesądza o możliwości uznania, iż mamy do czynienia z istotnym, przetworzeniem lub obróbką towaru;
c) art. 33 w związku z art. 34 RD poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że towary objęte zgłoszeniami celnymi zostały poddane w Tajlandii procesom ekonomicznie nieuzasadnionym, podczas gdy te procesy obróbki lub przetwarzania w Tajlandii nie miały pozornego charakteru i nie zmierzały do uniknięcie zastosowania środków, o których mowa w art. 59 UKC. Tymczasem zrealizowane operacje nie tylko że nie miały tożsamego charakteru, ale nie miały nawet zbliżonego charakteru do czynności wymienionych w art. 34 RD, który wskazuje w katalogu zamkniętym jakich operacji expressis verbis nie uznaje się za istotne ekonomicznie uzasadnione przetworzenie lub obróbkę do celów nadania pochodzenia. Operacje w Tajlandii dotyczące towarów objętych zgłoszeniami celnymi były przeprowadzane w fabryce zbudowanej od podstaw, przy użyciu specjalistycznych skomplikowanych maszyn, przez zatrudnionych wykwalifikowanych pracowników, w tym specjalistów od procesów walcowania i wygrzewania foli aluminiowych, posiadających know-how dotyczący procesów/technologii wytwarzania folii o zadanych parametrach;
d) art. 122 i 187 § 1 o.p. w zw. z art. 73 § 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo Celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1382; dalej powoływanej w skrócie jako "p.c."), art. 44 ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej (wersje skonsolidowane Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE 2016 C 202, s.1, 07.06.2016; dalej powoływanego w skrócie jako "TUE) poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i oparcie się w całości na wstępnych ustaleniach, mających charakter przypuszczeń niepopartych dowodami, a wynikających z niezakończonego dochodzenia prowadzonego przez OLAF,co doprowadziło do błędnego uznania, że krajem pochodzenia towarów objętych zgłoszeniami celnymi są Chiny i uznaniem stanowiska organu I instancji za prawidłowe, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
e) art. 121 § 1 w zw. z art. 191 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c., art. 44 ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE poprzez niewypełnienie wynikającego z art. 191 Ordynacji podatkowej obowiązku dokonania oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego i oparciu Decyzji w całości o wnioski wynikające z przypuszczeń z niezakończonego dochodzenia prowadzonego przez OLAF, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy;
f) art. 194 § 1 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c. w zw.
z art. 11 pkt 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom)
nr 1074/1999 poprzez błędne uznanie przez Dyrektora IAS raportów OLAF
za dokument urzędowy, a tym samym przypisanie mu takiej samej mocy dowodowej jaką posiadają krajowe dokumenty urzędowe, w sytuacji
gdy raporty OLAF znajdujące w aktach sprawy nie są raportem
z zakończonego dochodzenia OLAF, gdyż to dochodzenie na dzień sporządzenia niniejszej skargi jest w toku, a tylko raport z zakończonego dochodzenia zgodnie z art. 11 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia może stanowić dokument urzędowy, co miało wpływ na wynik sprawy;
g) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 188 w zw. z art. 180 § 1 w zw. art. 181 w zw.
z art. 127 w zw. art. 229 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c., art. 44 ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE, poprzez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, w tym m.in. nieprzeprowadzenie dowodów (na które Spółka wskazywała wprost w odwołaniu od Decyzji I instancji, i o które tym samym wnosiła), w szczególności w zakresie:
- przesłuchania świadków - pracowników Spółki, którzy byli w fabryce
w Tajlandii i weryfikowali zakres procesów produkcyjnych tam przeprowadzanych,
- powołania biegłych z zakresu metalurgii w celu określenia istotności (braku pozorności) procesów przetwarzania surowców do postaci towarów objętych zgłoszeniem celnym,
- potwierdzenia z organami celnymi w Chinach i Tajlandii postaci surowców eksportowanych do Tajlandii w celu wyprodukowania tych towarów,
w sytuacji istnienia wątpliwości co do faktów stanowiących podstawę wydania zarówno decyzji I instancji, jak i zaskarżonej Decyzji, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy;
h) art. 233 § 2 w zw. art. 180 § 1 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 194 § 3 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c. i art. 44 ust. 4 UKC poprzez nieuchylenie decyzji I instancji w sytuacji braku powołania biegłego z zakresu metalurgii w celu określenia istotności (braku pozorności) procesów przetwarzania surowców do postaci towarów objętych zgłoszeniami celnymi, co w konsekwencji prowadziłoby do uznania, iż sprowadzane przez Spółkę towary objęte Zgłoszeniem celnym pochodziły z Tajlandii;
i) art. 2a o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c., art. 44 ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE, poprzez nierozstrzygnięte wątpliwości na korzyść Spółki, gdyż mimo, że Spółka przedstawiła dowody i okoliczności świadczące o tajlandzkim pochodzeniu towarów objętych zgłoszeniem celnym, decyzja całkowicie opiera się jedynie na wstępnych wnioskach OLAF z niezakończonego postępowania, które nie zostały oparte o dowody z uwagi na wstępną ograniczoną współpracę tajlandzkiego producenta z OLAF. Jednocześnie Dyrektor IAS, w ślad
za Naczelnikiem, nie przeprowadzili żadnego postępowania dowodowego
w celu wyjaśnienia wątpliwości w odniesieniu do oceny stanu faktycznego sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
j) art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 o.p., tj. odpowiednio zasady legalizmu, zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie, zasady prawdy obiektywnej oraz zasady przekonywania strony w postępowaniu podatkowym, a tym samym zasad wynikających
z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE, poprzez:
- brak przeprowadzenia postępowania dowodowego,
- oparcie rozstrzygnięcia na de facto jedynym dowodzie, tj. raportach OLAF, który to nie może być dowodem bo jest nieostateczny i nie zawiera finalnych ustaleń OLAF, a nawet gdyby był ostateczny nie mógł by stanowić jedynego dowodu w sprawie,
- nieustosunkowanie się do orzecznictwa TSUE wskazanego w odwołaniu, w sytuacji gdy wnioski z niego płynące znajdują zastosowanie
w przedmiotowej sprawie, co miało wpływ na wynik sprawy;
k) art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c. art. 44 ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE poprzez bezpodstawne uznanie przez Dyrektora IAS,
iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do zmiany pozycji taryfowej finalnych towarów powstałych w wyniku dokonanej istotnej obróbki w fabryce
w Tajlandii w stosunku do surowca sprowadzanego z Chin,
pomimo niedysponowania przez organ II instancji jakimkolwiek dowodem wskazującym, że do zmiany klasyfikacji nie doszło, co skutkuje naruszeniem zasady zaufania do organów, jak również oparcia rozstrzygnięcia
na niewłaściwie ustalonym stanie faktycznym;
l) art. 127 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c., art. 44
ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE poprzez brak ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, a dokonanie jedynie kontroli Decyzji I instancji z punktu widzenia zawartych w odwołaniu zarzutów, co skutkowało brakiem analizy sprawy i wydaniem zaskarżonej Decyzji w oparciu o de facto jeden dowód w sprawie, tj. raporty OLAF
z niezakończonego jeszcze dochodzenia prowadzonego przez ten organ,
a w konsekwencji iluzorycznością postępowania odwoławczego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
m) art. 127 w zw. art. 229 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c., art. 44 ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE poprzez utrzymaniem w mocy Decyzji I instancji i wydaniu zaskarżonej Decyzji w oparciu o de facto jedyny dowód w sprawie,
tj. raportach OLAF z niezakończonego jeszcze dochodzenia prowadzonego przez ten organ, co w konsekwencji skutkowało powieleniem argumentacji Naczelnika, w sytuacji gdy przeprowadzenie postępowania odwoławczego zgodnie z zasadami wynikającymi z Ordynacji podatkowej doprowadziłoby
do uznania, iż towary objęte zgłoszeniami celnymi pochodzą z Tajlandii.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.;
dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.") stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W wyniku tak przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone przez organy z zachowaniem obowiązujących procedur, a organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 25 stycznia 2022 r. dotycząca określenia kraju pochodzenia towaru, stawki cła antydumpingowego oraz zaksięgowania wymaganej kwoty należności celnych. Tym samym, zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1382 ze zm.), postępowanie w sprawie prowadzone było
w oparciu o stosowane odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
- Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.; powoływanej dalej jako "o.p.").
W okolicznościach faktycznych sprawy bezsporne jest, że "B" sp. z o. o. działając jako przedstawiciel bezpośredni firmy "A" Sp. z o. o. Sp.k. zgłosiła
do odprawy celnej towar (folię aluminiową do celów spożywczych, bez podłoża, walcowaną, ale nie obrobioną więcej na rolkach) importowany z Tajlandii. Towar objęty zgłoszeniami celnymi o numerach: [...] z dnia 24 maja
2018 r., [...] z dnia 24 maja 2018 r., [...] z dnia 6 czerwca 2018 r., [...] z dnia
26 czerwca 2018 r., [...] z dnia 27 czerwca 2018 r., [...] z dnia 27 czerwca 2018 r., [...] z dnia 27 czerwca 2018 r., [...] z dnia 27 czerwca 2018 r., [...] z dnia 4 lipca 2018 r., [...]
z dnia 4 września 2018 r., [...] z dnia 4 września 2018 r., [...] z dnia 6 września 2018 r., [...] z dnia 6 września 2018 r., [...] z dnia 6 września 2018 r., [...] z dnia 6 września 2018 r., [...] z dnia 21 września 2018 r., [...] z dnia 22 września 2018 r., [...] z dnia 22 września 2018 r., [...] z dnia 22 września 2018 r. oraz [...] z dnia
22 września 2018 r.- został zakupiony od firmy "C" (Thailand), która pozyskała go od chińskiego kontrahenta.
Spór w sprawie ogniskuje się głównie wokół wtórnych ustaleń organów obu instancji, a dotyczących faktycznego pochodzenia objętego ww. zgłoszeniami celnymi towaru.
W dniu 2 kwietnia 2020 r. do Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wpłynęło bowiem pismo przekazujące otrzymane z Działu Strategiczne Centrum Analiz Izby Administracji Skarbowej w K. pismo znak [...] dotyczące dochodzenia prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF. Dochodzenie prowadzone było w celu ujawnienia procederu omijania wprowadzonych wobec Chińskiej Republiki Ludowej środków antydumpingowych nałożonych na import niektórych rodzajów folii aluminiowej, objętych kodem TARIC 7607 11 19 10, poprzez deklarowanie ich tajlandzkiego pochodzenia. Dochodzenie prowadzone było w ścisłej współpracy z Departamentem Handlu Zagranicznego (dalej: DFT) i tajlandzkim Departamentem Celnym. Zebrany w trakcie dochodzenia materiał dowodowy wskazuje na nieprawidłowości w deklarowaniu kraju pochodzenia importowanych do Unii Europejskiej towarów, wysyłanych przez podmiot "D" Co. Ltd. i "C" (Thailand) Co. Ltd., które były częścią tej samej grupy i działały w tym samym zakładzie w mieście R. Ustalenia dokonane w trakcie przeprowadzonego dochodzenia zawarto w Raporcie z misji OLAF znak OC/2019/0299 [Misja - (2019-00296)]/Bl
(OCM (2020)0870-14/01/2020).
Poczynione w toku postępowania ustalenia organów zaowocowały finalnie uznaniem chińskiego pochodzenia towaru i wydaniem decyzji nakładającej na skarżącą Spółkę cło antydumpingowe.
Z tak poczynionymi ustaleniami nie zgadza się skarżąca spółka podnosząc m.in., że zgłoszony towar rzeczywiście pochodził z Chin, niemniej jednak został poddany przez tajskiego kontrahenta na tyle istotnej obróbce, że nastąpiła zmiana pierwotnego kodu CN 7606 do pozycji 7607, a organy wyciągnęły wnioski na podstawie niepełnych
i błędnych ustaleń odnośnie kraju pochodzenia towarów opierając się w zasadzie
na jedynym dowodzie.
W ocenie Sądu stanowisko skarżącej Spółki nie znajduje potwierdzenia
w zgromadzonym przez organy materiale dowodowym, przez co jest błędne.
Wyjaśniając motywy wydanego wyroku wskazać należy, że zgodnie z art. 85
ust. 1 UKC kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego. Zgodnie z art. 77 ust. 2 UKC dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.
Jeżeli zatem szczególne przepisy nie stanowią inaczej datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną,
do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne.
Kwota należności celnych przywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. Tak więc data zgłoszenia celnego decyduje też o stawce celnej właściwej dla zgłaszanego towaru. Ponadto dzień przyjęcia zgłoszenia celnego jest także wyznacznikiem dla zastosowania wobec towarów objętych zgłoszeniem celnym środków polityki handlowej, jeżeli takie mają zastosowanie do danego towaru. Chodzi mianowicie o środki pozataryfowe, takie jak środki antydumpingowe w postaci ceł antydumpingowych, wprowadzane na mocy rozporządzeń Rady (WE) w wyniku postępowania antydumpingowego prowadzonego przez Komisję Europejską, jeżeli postępowanie takie wykaże stosowanie praktyk dumpingowych w przywozie określonego towaru na wspólnotowy obszar celny.
Wyznacznikiem ustalenia właściwego reżimu prawnego w postępowaniu celnym jest więc moment zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy prawa materialnego wiążą określone skutki prawne. Okolicznością faktyczną istotną dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozostaje zatem data dokonania przez stronę skarżącą zgłoszenia celnego.
Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie rozstrzygające znaczenie mają przepisy prawa wspólnotowego dotyczące folii aluminiowej o kodzie TARIC 7607 11 19 40 właściwe z uwagi na czas dokonania zgłoszeń celnych (okres 24 maja 2018 r. – 22 września 2018 r.). Jednocześnie dostrzec należy tło przedmiotowej sprawy obrazujące kształtowanie się polityki antydumpingowej UE dotyczącej importu folii aluminiowej z Chin począwszy od 2009 r. do chwili obecnej.
W tym zakresie wskazać trzeba, że rozporządzeniem Rady Unii Europejskiej (WE) nr 925/2009 z dnia 24 września 2009 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Armenii, Brazylii
i Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 262/1 z 6 października 2009 r. ze zm.) nałożono cło antydumpingowe według podstawowej stawki 30% na przywóz folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0.008 mm i nie większej niż 0, 018 mm bez podłoża, walcowanej, nieobrobionej więcej, w rolkach o szerokości nie przekraczającej 650 mm i gramaturze ponad 10 kg objętej kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607 11 19 10) pochodzącej z Armenii, Brazylii i Chińskiej Republiki Ludowej. W 2015 r. przedłużono zaś okres obowiązywania środków wprowadzonych wobec wyżej określonego produktu na mocy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/2384 z dnia 17 grudnia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe
na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 332/63 z 18 grudnia 2015 r.).
Natomiast towar będący przedmiotem zgłoszenia celnego strony skarżącej należał do produktów, co do których rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE)
nr 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu nieznacznie zmienionych rodzajów folii aluminiowej z Chińskiej Republiki Ludowej
i poddające ten przywóz rejestracji (Dz. Urz. UE L 144/35 z dnia 1 czerwca 2016 r.
ze zm.) przewidywało obowiązek rejestracji.
Powyższe rozporządzenie oparto na określającym kształt instrumentów unijnej polityki antydumpingowej rozporządzeniu Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. Urz. UE. L 343/51 z 22 grudnia 2009 r. ze zm.). Punkt 25. Preambuły tego rozporządzenia stanowił, że niezbędne jest zapewnienie,
że przywóz będący przedmiotem postępowania może być zarejestrowany, tak aby można było zastosować w stosunku do niego później odpowiednie środki.
Przepis art. 14 ust. 5 rozporządzenia stanowił zaś, że Komisja, po konsultacji
z Komitetem Doradczym, może polecić organom celnym podjęcie odpowiednich kroków w celu zarejestrowania przywożonych towarów, tak aby środki mogły zostać zastosowane w odniesieniu do przywozu od daty rejestracji. Przywożone towary mogą zostać poddane rejestracji na wniosek przemysłu wspólnotowego, który zawiera dostateczne dowody uzasadniające takie działanie. Rejestracja zostaje wprowadzona rozporządzeniem, które określa cel tego działania oraz gdy jest to właściwe, szacunkową kwotę opłat, które mogłyby być zapłacone w przyszłości. Okres obowiązkowej rejestracji nie może być dłuższy niż dziewięć miesięcy.
Rejestracja sprowadzanych towarów prowadzona jest w celu nałożenia na nie
w przyszłości ceł antydumpingowych, o ile dochodzenie potwierdzi stosowanie takich praktyk handlowych. Zatem przedsiębiorca wprowadzając na rynek wspólnotowy towar objęty trwającym dochodzeniem antydumpingowym powinien zdawać sobie sprawę,
że z rejestracją takiego towaru łączy się możliwość zastosowania przyszłości podwyższonego cła.
Instytucja prawna rejestracji sprowadzanych towarów została zachowana
w podobnej formie także w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U.UE.L.2016.176.21), które uchyliło rozporządzenie nr 1225/2009 z dniem 20 lipca 2016 r. Powyższa zmiana prawa wspólnotowego nie miała żadnego wpływu
na obowiązywanie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2016/865
i stosowanie zasad w nim określonych co do towarów objętych jego regulacjami.
W art. 1 rozporządzenia nr 2016/865 wskazano, że na mocy art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1225/2009 wszczyna się dochodzenie w celu stwierdzenia,
czy przywóz do unii następujących produktów:
- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,007 mm, ale mniejszej
niż 0,008 mm, bez podłoża, walcowana, ale nieobrobiona więcej, w rolkach,
o wadze ponad 10 kg, o dowolnej szerokości, nawet wyżarzona, lub
- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej
niż 0,018 mm, bez podłoża, walcowana, ale nieobrobiona więcej, w rolkach,
o wadze ponad 10 kg, o szerokości przekraczającej 650 mm, nawet wyżarzona, lub
- folia aluminiowa o grubości większej niż 0,018 mm, ale mniejszej niż 0,021 mm, bez podłoża, walcowana, ale nieobrobiona więcej, w rolkach, o wadze ponad
10 kg, o dowolnej szerokości, nawet wyżarzona, lub
- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,021 mm i nie większej niż 0,045 mm, bez podłoża, walcowana, ale nieobrobiona więcej, w rolkach, o wadze ponad 10 kg, o dowolnej szerokości, nawet wyżarzona, zawierająca przynajmniej dwie warstwy,
pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, objętych obecnie kodami CN ex 7607 11 19 (kody TARIC 7607 11 19 30, 7607 11 19 40 i 7607 11 19 50) oraz ex 7607 11 90 (kody TARIC 7607 11 90 45 i 7607 11 90 80), stanowi obejście środków nałożonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/2384.
Punkt 22. rozporządzenia nr 2016/865 stanowił, że zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego dochodzeniem powinien zostać poddany rejestracji w celu dopilnowania, aby, jeśli w wyniku dochodzenia zostanie stwierdzone obchodzenie środków, cło antydumpingowe mogło być pobrane
w odpowiedniej wysokości z mocą wsteczną od dnia wprowadzenia rejestracji tego przywozu.
Rozporządzenie nr 2016/865 przewidujące obowiązek rejestracji innych, podobnych co do właściwości folii aluminiowych - stosownie do art. 4 tego aktu - weszło w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym UE,
to jest w dniu 2 czerwca 2016 r., a zatem obowiązywało w dacie dokonania zgłoszenia celnego przez stronę skarżącą. Towary objęte tym zgłoszeniem - folia aluminiowa klasyfikowana do kodu TARIC 7607 11 19 40, podlegały zatem rejestracji.
W chwili wydania rozporządzenia nr 2016/865 cłem antydumpingowym na mocy przepisów wspólnotowych była już wprost objęta, pochodząca z Chińskiej Republiki Ludowej, folia aluminiowa objęta kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607 11 19 10). W stosunku do wymienionych w rozporządzeniu nr 2016/865 towarów objętych dochodzeniem stwierdzono bowiem, że posiadają one takie same właściwości jak folia aluminiowa wskazana w rozporządzeniach nr 925/2009 i nr 2015/2384 i import tych towarów może stanowić praktykę stosowaną w celu obejścia środków antydumpingowych, co wymaga przeprowadzenia stosownego dochodzenia.
Finalnie, na podstawie ustaleń poczynionych w dochodzeniu Komisja stwierdziła, że cła antydumpingowe, nałożone na przywóz folii aluminiowej klasyfikowanej do kodu TARIC 7607 11 19 10, były obchodzone.
Tym samym w dniu 16 lutego 2017 r. wydano rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2017/271 rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 925/2009 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej (Dz. Urz. UE L 40/51 z 17 lutego 2017 r.). W rozporządzeniu przedstawiono wyniki dochodzenia, które wykazały,
że wprowadzenie od 2009 r. ceł antydumpingowych na folię aluminiową określonego rodzaju istotnie wpłynęło na strukturę handlu między UE a Chińską Republiką Ludową, dla której to zmiany nie było ani wystarczających racjonalnych przyczyn, ani też ekonomicznego uzasadnienia - poza nałożonym cłem. Wzrostowi przywozu nieznacznie zmienionych produktów objętych dochodzeniem towarzyszył bowiem równoległy zanik przywozu folii aluminiowej już objętej środkami antydumpingowymi. Wzrost przywozu nieznacznie zmienionego produktu był znaczący, wynosząc około 80% łącznej wielkości przywozu objętego dochodzeniem. Na podstawie zebranych w sprawie dowodów stwierdzono przy tym, że sprzedaż nieznacznie zmienionych rodzajów folii aluminiowej pochodzącej z Chin następuje po cenach dumpingowych.
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/271 orzeczono zatem, że cło antydumpingowe w wysokości ustalonej w rozporządzeniu nr 925/2009 (30%) zostaje nałożone na pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej takie rodzaje folii aluminiowej objęte dochodzeniem jak:
- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,007 mm, ale mniejszej niż 0,008 mm, o dowolnej szerokości rolki, nawet wyżarzona, objęta obecnie kodem CN
ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607111930),
- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej
niż 0,018 mm, w rolkach o szerokości przekraczającej 650 mm, nawet wyżarzona, objęta obecnie kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607111940),
- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,021 mm i nie większej
niż 0,045 mm, zawierająca przynajmniej dwie warstwy, o dowolnej szerokości rolki, nawet wyżarzona, objęta obecnie kodem CN ex 7607 11 90 (kody TARIC 7607119045 i 7607119080).
W art. 1 ust. 2 rozporządzenia wskazano, że rozszerzenie cła nie ma zastosowania do przywozu towarów produkowanych przez wymienione
w rozporządzeniu cztery przedsiębiorstwa. Postanowiono również o zwolnieniu wskazanych produktów z ostatecznego cła antydumpingowego, jeżeli są one przywożone z innym przeznaczeniem niż do zastosowania jako folia aluminiowa do użytku domowego (art. 1 ust. 4).
Z akt sprawy wynika, że objęty ww. zgłoszeniami towar (folia aluminiowa do celów spożywczych, bez podłoża, walcowana, ale nie obrobiona więcej na rolkach)
jest przeznaczony dla zastosowań w gospodarstwach domowych, przy czym nie został wyprodukowany przez wymienione w rozporządzeniu nr 2017/271 przedsiębiorstwa. Oznacza to, że zwolnienie, o którym mowa powyżej nie dotyczy przedmiotowego towaru.
Odnosząc się do zasadniczego problemu, jakim jest określenie kraju pochodzenia towaru, którą to okoliczność stanu faktycznego ustalono głównie w oparciu o raport OLAF, i do której nawiązuje część podniesionych w skardze zarzutów wskazać należy, że moc dowodowa raportów OLAF podlegających ocenie na ogólnych zasadach była już przedmiotem licznych, aprobujących rozstrzygnięć (por. wyrok NSA
z 17 listopada 2016 r. I GSK 68/15; wyrok NSA z 3 listopada 2010 r. I GSK 444/09). Podkreślić trzeba, że OLAF jest organem powołanym do ochrony interesów finansowych Wspólnoty, prowadząc dochodzenie OLAF działa na rzecz i w imieniu Wspólnoty. Polskie organy celne nie mogą więc drugi raz weryfikować tego, co zostało stwierdzone przez powołany do przeprowadzenia stosownej weryfikacji organ unijny.
Wyjaśnienia wymaga też charakter i podstawy działania OLAF. Mianowicie urząd ten został ustanowiony decyzją Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz. Urz. WE. L. 99. 136. 20). Kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normuje obecnie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE)
nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom)
nr 1074/1999 (Dz. U. UE. L. 2013. 248. 1). Rozporządzenie to weszło w życie w dniu
1 października 2013 r.
Rozporządzenie nr 883/2013 stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd sporządza się raport. W myśl art. 11 ust. 2 rozporządzenia, raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych.
Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 1 wyżej wskazanego rozporządzenia,
bez uszczerbku dla art. 10 i 11 niniejszego rozporządzenia i przepisów rozporządzenia (Euratom, WE) nr 2185/96 Urząd może przekazać właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich informacje uzyskane w toku dochodzeń zewnętrznych w odpowiednim czasie, aby umożliwić im podjęcie odpowiednich działań zgodnie z ich prawem krajowym.
W tym świetle należy w ocenie Sądu wskazać, że przedmiotowy raport OLAF pomimo, iż nie stanowi raportu końcowego, stanowi dopuszczalny dowód
w prowadzonym przez odpowiednie organy postępowaniu celnym, ukierunkowanym
na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego. Odnośnie mocy dowodowej raportu OLAF podkreślić należy, że w postępowaniu celnym prowadzonym przez krajowe organy, raport OLAF należy traktować identycznie, jak wszelkiego rodzaju protokoły
z kontroli przeprowadzonych przez organy administracji krajowej, a więc jak dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 o.p. Wartym podkreślenia jest, że dokumenty urzędowe nie mają ostatecznej mocy dowodowej. Przepis art. 194 § 3 o.p. dopuszcza bowiem możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko takiemu dokumentowi. Ciężar dowodu spoczywa wówczas na stronie wywodzącej przeciwne wnioski. W toku postępowania stronie nie udało się w oparciu o przedstawiony z jej inicjatywy materiał dowodowy wniosków płynących z raportu OLAF obalić.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut wskazujący na naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika (art. 2a o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c., art. 44 ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE). Zasada ta ma bowiem zastosowanie w przypadku niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa, nie zaś ewentualnych wątpliwości co do stanu faktycznego. W niniejszej sprawie nie było natomiast wątpliwości co do treści przepisów prawa, ale i też wątpliwości co do stanu faktycznego. Prawidłowa ocena raportu OLAF skutkuje ponadto oddaleniem zarzutu naruszenia art. 194 § 1 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c. w zw. z art. 11 pkt 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r.
Należy podkreślić, że o ile raport OLAF miał kluczowe znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego, o tyle organy nie ograniczyły się do automatycznego przyjęcia płynących z raportu wniosków, co niewątpliwie stawiałoby tak przeprowadzone postępowanie w negatywnym świetle. Przed dopuszczeniem tego dowodu organ pierwszej instancji wystosował do OLAF zapytanie dotyczące aktualnego etapu dochodzenia, charakteru dokonanych względem firm "D"/"C" ustaleń oraz stanowiska firmy "C" odnośnie wysnutych w raporcie OLAF wniosków.
W odpowiedzi OLAF poinformował, że jakkolwiek dochodzenie OC/2019/0299 jest
w toku, to skupia się obecnie na innych spółkach. Wspólna Misja zebrała jednak wystarczające dowody potwierdzające chińskie pochodzenie eksportowanych w latach 2016-2019 przez ww. podmiot przesyłek, zatem trwająca misja nie bada już tych ładunków. Wskazano także, że "D" /"C" nie współpracuje z DFT i odmawia przekazania jakichkolwiek dodatkowych informacji na temat procesu produkcyjnego.
Z raportu wynika natomiast, że dochodzenie przez OLAF prowadzone było
w celu ujawnienia procederu omijania wprowadzonych wobec Chińskiej Republiki Ludowej środków antydumpingowych nałożonych na import niektórych rodzajów folii aluminiowej, objętych kodem TARIC 7607 11 19 10, poprzez deklarowanie ich tajlandzkiego pochodzenia. Dochodzenie prowadzone było w ścisłej współpracy
z Departamentem Handlu Zagranicznego i tajlandzkim Departamentem Celnym.
Z pisma zawiadamiającego o wynikach postępowania wynika, że zebrany w trakcie dochodzenia materiał dowodowy wskazuje na nieprawidłowości w deklarowaniu kraju pochodzenia importowanych do Unii Europejskiej towarów, wysyłanych przez podmiot "D" Co. Ltd. i "C" (Thailand) Co. Ltd. Ustalenia dokonane w trakcie przeprowadzonego dochodzenia zawarto w Raporcie z misji OLAF znak OC/2019/0299 [Misja - (2019-00296)]/Bl (OCM (2020)0870-14/01/2020).
W świetle biernej postawy firmy "D" /"C" oraz braku wskazania przez stronę skarżącą wiarygodnych dowodów podważających ustalenia OLAF, raport ten jawi się zatem w ocenie Sądu jako dowód rzetelny i oddający rzeczywisty charakter badanych procesów gospodarczych.
Odnosząc się do korespondencji OLAF ze stroną skarżącą OLAF z dnia 17 maja 2021 r. znajdującej się w aktach administracyjnych (k. 12 - tłumaczenie i k. 19 - wersja oryginalna), wbrew temu co sugeruje strona skarżąca, pismo to nie wskazuje,
że dokonane w stosunku do firmy "C" ustalenia mogą ulec zmianie. Dokument ten stanowi jedynie informację o prowadzonym postępowaniu, w którym strona skarżąca jest stroną oraz uprawnieniach z tym związanych. Na podstawie tego pisma nie da się zatem wyprowadzić żadnych korzystnych z punktu widzenia interesu strony skarżącej wniosków.
Podobnie rzecz ma się z przedłożoną wraz z odwołaniem opinią techniczną [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie. W opinii tej przedstawiono m.in. podstawowy opis produkcji folii aluminiowej, z którego wcale nie wynika, że dostarczony do tajlandzkiego zakładu produkt wymagał istotnej zmiany swoich właściwości. Opinia wskazuje, że zasadniczą część obróbki stanowi przetworzenie surowca, tj. metalu, do formy taśmy. W okolicznościach faktycznych sprawy nie zostało wykazane, że ten najistotniejszy etap produkcji nastąpił w Tajlandii. Wręcz przeciwnie, do zakładu "C" trafiał już rozwalcowany materiał w formie rolek jumbo z Chin. Firma "C" zajmowała się jedynie dostosowywaniem gotowego niemalże produktu do stanu nadającego się do docelowej sprzedaży. Z opinii wynika, że uzyskane rolki są następnie cięte do pożądanej szerokości wymaganej do dalszego przetwarzania w zależności od końcowego zastosowania - opakowania giętkie, oklejanie, pojemniki foliowe, folie do gospodarstw domowych, folie do wymienników ciepła, laminowanie materiałów termoizolacyjnych, itd. W okolicznościach sprawy "C" odpowiedzialna była właśnie za ten ostatni, nieistotny z punktu widzenia klasyfikacji do pozycji CN, proces.
Zdaniem Sądu, analiza akt sprawy wykazała, że wbrew zarzutom skarżącej Spółki postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, w tym w szczególności przy zachowaniu kluczowych zasad określonych w art. 187 § 1 i art. 191 o.p.. Organ przeprowadził postępowanie w odpowiednim do okoliczności sprawy zakresie, rozważył zgromadzone dowody i z tak ustalonego stanu faktycznego wysnuł logiczne i właściwe wnioski. Organy odniosły się przy tym wystarczająco do wskazywanej przez stronę skarżącą potrzeby przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków (pracowników skarżącej Spółki) i opinii biegłego, rzeczowo wyjaśniając powody, dla których ich przeprowadzenie było zbędne. W świetle ustaleń misji OLAF oraz obserwacji poczynionych przez tajlandzki Departament Handlu Zagranicznego w trakcie wizyty w "D" /"C" (szerzej opisanych w decyzji organu pierwszej instancji) Sąd argumentację tę podziela.
Przede wszystkim należy jednak zwrócić uwagę, że organy oparły się na ustaleniach wyspecjalizowanego organu, jakim jest OLAF, które zostały poprzedzone wnikliwym, czasochłonnym i zakrojonym na szeroką skalę dochodzeniem. Dowód z przesłuchania świadków, którzy odbyli jedynie roboczą wizytę o charakterze handlowym w zakładzie "D" /"C" , nie byłby w stanie tych okoliczności podważyć. Z pisma strony wynika bowiem, że pracownicy Spółki wizytowali fabrykę będącą dopiero na etapie rozruchu. Tym samym nie byli oni obecni przy rzekomej produkcji towaru. Wskazywane przez stronę skarżącą okoliczności mają więc charakter jedynie potencjalny. Tymczasem zaoferowany przez skarżącą dowód dotyczył przesłuchania świadków, którzy odbyli jedynie roboczą wizytę o charakterze handlowym w zakładzie "D" /"C" , w czasie, gdy fabryka była dopiero na etapie rozruchu, wobec czego nie byli oni obecni przy rzekomej produkcji towaru.
Natomiast przekonanie o znacznych możliwościach produkcyjnych kontrahenta i zdolności do samodzielnego wyprodukowania przedmiotowej folii nie potwierdzają, że w rzeczywistości została ona w tym zakładzie wyprodukowana. Zdolności produkcyjne nie oznaczają przecież same przez się, że podmioty "D" /"C" nie brały udziału w procederze omijania wprowadzonych wobec Chińskiej Republiki Ludowej środków antydumpingowych nałożonych na import przedmiotowego rodzaju folii aluminiowej poprzez deklarowanie ich tajlandzkiego pochodzenia, czemu przeczy natomiast jednoznacznie raport OLAF. Poza tym, jak słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, w przeciwieństwie do raportu OLAF, pisemne stanowisko pracowników Spółki nie zostało poparte żadnymi dowodami. Co więcej, w kontekście zasadności przesłuchiwania świadków, ustalony w trakcie misji OLAF proceder polegający na unikaniu ceł antydumpingowych znajdował potwierdzenie wprost
na stronie internetowej eksportera, który na taki charakter działalności wskazywał.
Z kolei obserwacje tajlandzkiego Departamentu Handlu Zagranicznego pozwoliły
na odstąpienie od powoływania biegłego z zakresu metalurgii w celu określenia istotności (braku pozorności) procesów przetwarzania surowców do postaci towarów objętych zgłoszeniami celnymi. Poza tym zasadne są twierdzenia organu odwoławczego, że biegły (nawet z zakresu metalurgii) nie jest upoważniony do ustalenia pochodzenia towaru na podstawie czynności wykonanych na towarze.
Nawet z uzyskanych od przedstawicieli eksportera na początkowym etapie misji OLAF wyjaśnień (eksporter odmówił dalszego współdziałania) wynika, że do zakładu "C" w Tajlandii sprowadzane były rolki folii aluminiowej jumbo (pozycja 7607), wyprodukowane w Chinach głównie przez spółkę dominującą w Q. Materiał ten był następnie podgrzewany, cięty i pakowany dla zastosowań w gospodarstwach domowych w zakładzie w Tajlandii i eksportowany m.in. do Unii Europejskiej. Taki towar również klasyfikowano do pozycji 7607. W konsekwencji zmiana pozycji taryfowej towarów nie miała w ogóle miejsca.
Ponadto w ocenie Sądu, strona skarżąca nie przedstawiła materiału dowodowego potwierdzającego, że importowany towar został w tym kraju poddany ostatniej, istotnej i ekonomicznie uzasadnionej obróbce lub przetworzeniu, które spowodowałyby wytworzenie nowego produktu lub stanowiły istotny etap wytwarzania w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu. Wręcz przeciwnie, materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdził, że krajem pochodzenia towaru jest Chińska Republika Ludowa. W Tajlandii dokonano jedynie nieistotnej z punktu istoty towaru, którym jest folia aluminiowa do zastosowań domowych, zmiany jego pierwotnej formy (z rolek jumbo) na finalny produkt, bez zmiany pozycji taryfowej. Taki towar był następnie wysyłany do Polski. Opisany sposób działań prowadzony przez powiązane podmioty gospodarcze (chiński i tajlandzkie) nie znajduje uzasadnienia ekonomicznego, innego niż wskazującego na zamiar unikania należności z tytułu cła antydumpingowego.
Przepis art. 60 ust. 2 UKC przewiduje, że towar, w produkcję którego zaangażowane są więcej niż jeden kraj lub więcej niż jedno terytorium, uznaje się
za pochodzący z kraju lub terytorium, w którym towar ten został poddany ostatniemu istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetwarzaniu lub obróbce,
w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu, co spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania. W sytuacji zatem,
gdy przedmiotowy towar w niemal gotowej formie trafiał do firmy "C" , której zadaniem było jedynie doprowadzenie go do stanu, w jakim ma on trafić do finalnego odbiorcy, organy celne obu instancji zasadnie przyjęły chińskie pochodzenie objętej zgłoszeniem folii, albowiem tam została ona w istocie wyprodukowana. Organy nie naruszyły więc art. 60 ust. 2 UKC poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, czy błędną interpretację.
Organ odwoławczy słusznie zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 33 RD wszelkie operacje obróbki lub przetwarzania przeprowadzone w innym państwie lub na innym terytorium uznaje się za ekonomicznie nieuzasadnione, jeżeli na podstawie dostępnych faktów ustalono, że celem tych operacji było uniknięcie zastosowania środków,
o których mowa w art. 59 UKC.
W odniesieniu do towarów, które nie są objęte załącznikiem 22-01 RD
(takich jak folia aluminiowa HS 7607), uznaje się, że towary te zostały poddane ostatniemu istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetworzeniu lub obróbce,
co spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania w państwie lub na terytorium, z którego pochodziła większa część materiałów, określona na podstawie wartości tych materiałów.
Sąd podzielił ponadto argumentację wyrażoną w odpowiedzi na skargę,
że przytaczane przez stronę skarżącą orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości odnoszące się do zmiany pozycji taryfowej towarów w wyniku przetworzenia lub obróbki dokonanej w danym kraju nie wywiera skutków prawnych w realiach rozpoznawanej sprawy, ponieważ zmiana pozycji taryfowej przedmiotowego towaru nie miała miejsca. Towar, jaki trafił do Tajlandii z Chin objęty był pozycją 7607. Towar o takiej samej pozycji został następnie wyeksportowany na teren UE. Nie jest więc prawdą, że organ zaniechał odniesienia się do wskazywanych przez stronę judykatów. Organ odwoławczy wyjaśnił stronie, że orzeczenia te nie mogą być w okolicznościach odpowiednio stosowane, dlatego że zmiana pozycji taryfowej towarów nie miała w ogóle miejsca.
W tej sytuacji za chybiony uznać należy zarzuty naruszenia prawa procesowego, w tym naruszenia 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i jego oceny z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów przez organ odwoławczy. Materiał dowodowy pozyskany od OLAF jest jednoznaczny i przekonujący.
Sąd podzielił zatem stanowisko organów, że dowody zebrane podczas misji jednoznacznie wskazują, iż importowana folia (pozycja 7607) "wyprodukowana" została z chińskiego surowca w postaci folii, także objętej pozycją 7607. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej, zakład nie produkował produktu finalnego z blach aluminium podlegających następnie rozwalcowaniu, lecz rolek jumbo zawierających gotowy niemalże produkt, wymagający jedynie dostosowania do formy przewidzianej dla sprzedaży detalicznej. Oznacza to, że importowana przez Spółkę folia nie przeszła na terenie Tajlandii obróbki, która zgodnie z przepisami unijnymi mogła zmienić pochodzenie z chińskiego na tajlandzkie. Dodatkowo należy zaznaczyć, że brak współpracy ze strony "D" /"C" , jak również odmowa udzielenia informacji,
w rezultacie czego nałożone zostały sankcje, jednoznacznie podważa wiarygodność eksportera i jakichkolwiek deklaracji przez niego składanych. Potwierdza to również,
że tajlandzka spółka nie posiada dokumentów, które mogłyby udowodnić, że towar zmienił swoje pochodzenie w związku z wykonaną obróbką.
Ustalenia organów poczynione w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, w skład którego wchodził m.in. wskazany raport OLAF były zatem w ocenie Sądu prawidłowe.
Sąd podzielając stanowisko strony skarżącej, że ustalenia zawarte w raporcie nie wiążą organów w sposób bezwzględny i mogą być obalone stwierdza, że skarżąca
w niniejszej sprawie ustaleń zawartych w raporcie nie obaliła.
Z powyższych względów nie budzi wątpliwości Sądu, że organy celne były uprawnione do wydania rozstrzygnięć nakładających na stronę skarżącą cło antydumpingowe w związku z dokonanymi w okresie 24 maja – 22 września 2018 r. zgłoszeniami celnymi dotyczącymi folii aluminiowej klasyfikowanej do kodu TARIC 7607 11 19 10. Uprawnienie to wynika z rozporządzenia wykonawczego Komisji Nr 2015/2384 z dnia 17 grudnia 2015 r. (Dz. Urz. UE L nr 332 z 18.12.2015r. ze zm.), którym Komisja (UE) nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej, objętych tym kodem, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Stawka ostatecznego cła antydumpingowego, mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla ww. produktów wynosi 30%.
Decyzje organów obu instancji znajdują odzwierciedlenie w prawidłowo zebranym materiale dowodowym i oparte zostały na prawidłowej podstawie prawnej, dlatego też Sąd stwierdził ich legalność. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy rozpoznał sprawę merytorycznie, odniósł się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów
i twierdzeń, wyjaśniając stronie zasadność wydanego rozstrzygnięcia. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 233 § 2 w zw. art. 180 § 1 w zw. z art. 197 § 1
w zw. z art. 194 § 3 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c. i art. 44 ust. 4 UKC poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji, jak i art. 127 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c., art. 44 ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE poprzez brak ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, z oczywistych względów nie zasługiwały na aprobatę.
Uznawszy zatem zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Sąd oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.