III SA/GD 318/25

III SA/Gd 318/25 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-07-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Maja Pietrasik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Właściwość sądu
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Przekazano według właściwości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.13 § 2, art.  59 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 kwietnia 2025 r., nr BP.502.1.2025.2334.GD11.DM w przedmiocie nałożenia kary pienieżnej za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia: 1. stwierdzić swoją niewłaściwość, 2. przekazać sprawę według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Uzasadnienie
B. L., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą [...] ul. [...] R. (dalej jako "skarżąca strona), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 kwietnia 2025 r., nr BP.502.1.2025.2334.GD11.DM, utrzymującą w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 listopada 2024 r. o nałożeniu na skarżącą stronę kary pienieżnej w wysokości 15 000 zł na podstawie art. 140 aa ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024r., poz. 1251 ze zm.), zgodnie z którym za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenia skargi a także dodatkowo wystąpił o przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zgodnie z właściwością.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga została wniesiona do niewłaściwego sądu administracyjnego i z tych powodów należało ją przekazać do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jako właściwego w sprawie.
O właściwości miejscowej sądów administracyjnych traktuje art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), zgodnie z którym do rozpoznania sprawy właściwy jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Od powyższej zasady Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w rozporządzeniu z dnia 15 maja 2012 r., zmieniającym rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 604 ze zm.) przewidział wyjątek. Zgodnie bowiem z § 1 tego rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Stosownie do art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.
Z sentencji i uzasadnienia zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego wynika, że przedmiotowa sprawa nie dotyczyła nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a więc kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przedmiotem sprawy jest bowiem nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w art. 140 aa ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024r., poz. 1251 ze zm.), a więc nałożonej w związku z naruszeniem przepisów innej ustawy, to jest ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W związku z tym faktem oraz uwzględniając ww. przepisy, Sąd ustalił, że właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W tej sprawie z uwagi na przedmiot sprawy zastosowanie ma reguła ogólna wynikająca z art. 13 § 2 p.p.s.a., to jest wiążąca właściwość miejscową sądu administracyjnego z siedzibą organu. Główny Inspektor Transportu Drogowego ma siedzibę w Warszawie. Zgodnie zaś z rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sadów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (t.j.: Dz.U. z 2024, poz. 785) dla obszaru województwa mazowieckiego właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (§ 1 pkt 13 cyt. rozporządzenia).
Podkreślić tym należy, że w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo pouczył stronę o tym, że decyzja podlega zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 13 § 2 p.p.s.a. - stwierdzając swoją niewłaściwość (pkt 1. sentencji postanowienia), postanowił o przekazaniu sprawy właściwemu miejscowo w sprawie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie (pkt 2. sentencji postanowienia).