III SA/GD 3/07

III SA/Gd 3/07 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2007-04-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak
Elżbieta Kowalik-Grzanka /sprawozdawca/
Felicja Kajut /przewodniczący/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Sygn. powiązane
II OSK 1069/07 - Wyrok NSA z 2008-09-25
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Felicja Kajut Sędziowie WSA: Alina Dominiak Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Januszewska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi U. G. na decyzję Wojewody z dnia 27 października 2006 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 września 2006 r. nr [...] Prezydent Miasta orzekł o zameldowaniu B. i J. G. Ć., W. i A. G. Ć. wraz z dziećmi: M., M. i K. na pobyt stały
w G. przy ul. [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazując na przepis art. 9 ust.2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z dn.10 kwietnia 1974r. /Dz.U z 2001r. nr 87 poz.960 z późn.zm./ organ pierwszej instancji podał, iż z wnioskiem o zameldowanie na pobyt stały wystąpiła B. G. Ć. wraz ze swoją rodziną. Wymieniona w protokole przesłuchania w dniu 30.08.2006r. oświadczyła, że zamieszkuje w G. przy ul. [...] wraz z rodziną. Właścicielką tej nieruchomości jest jej siostra U. G., która od około
30 lat przebywa poza granicami kraju w N.. Wcześniej w budynku tym zamieszkiwali rodzice wymienionej, którymi się opiekowała i cały czas z nimi mieszkała. Stwierdziła, że rozmawiała ze swoją siostrą odnośnie zameldowania ale siostra nadal przebywa za granicą i nie załatwia tej sprawy.
Informacje o zamieszkiwaniu wymienionych potwierdzili sąsiedzi H. J., U. W.
w protokołach przesłuchania w dniu 31 sierpnia 2006r. Poinformowana o toczącej się sprawie właścicielka nieruchomości oświadczyła, że wymienione we wniosku osoby zamieszkują w jej domu bezprawnie i bez jej zgody oraz wbrew jej woli. Podkreśliła, że w żadnym wypadku nie wyraża zgody na ich zameldowanie.
W odwołaniu od powyższej decyzji U. G. zarzuciła naruszenie prawa procesowego – art. 10 § 1 kpa, 7 kpa oraz prawa materialnego – art. 9.1 ustawy
o ewidencji ludności i dowodach osobistych – poprzez niezastosowanie normy powyższego przepisu i zastosowanie posiłkowo normy art.47 ust. 1 oraz ust. 2 ww ustawy.
Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 27 października 2006r. nr [...] Wojewoda zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy, wskazując na podstawę prawną orzeczenia o zameldowaniu, tj. art.10 ust.1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych/ tj. z 2001r. Dz.U nr 87 poz.960,Dz.U z 2004r. nr 93 poz.887/ , podał, że przedmiotem decyzji
o zameldowaniu może być jedynie osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby. Powyższe oznacza,
że w przedmiotowej sprawie badaniu podlega wyłącznie okoliczność zamieszkiwania. Wnioskujący cały czas zamieszkują w przedmiotowym lokalu. Wszyscy uczestnicy postępowania potwierdzają ten fakt. Właścicielka nieruchomości nie wyraża zgody na ich pobyt. Organ stwierdził, że instytucja prawna zameldowania ma charakter wyłącznie ewidencyjny, nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu. Tak więc brak zgody właściciela lub najemcy lokalu na dokonanie zameldowania nie ma znaczenia
w niniejszym postępowaniu.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie i obciążenie strony przeciwnej kosztami niniejszego postępowania. Zarzuciła obrazę przepisu art. 9 ust.2 a ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych/tj.
z 2001r. Dz. U nr 7/ polegającą na zaniechaniu zażądania od wnioskodawców potwierdzenia zamieszkiwania w lokalu w rozumieniu tego przepisu oraz naruszenie przepisów postępowania – art. 10 § 1 kpa.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych/ tj. z 2001r. Dz. U nr 87,poz.960
z późn.zm./. osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia.
Zgodnie z art. 9. 2a ustawy przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz,
do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być umowa cywilno-prawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna, orzeczenie sądu lub inny dokument poświadczający tytuł prawny do lokalu. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu /ust.2b/
Odnosząc się do powyższych zapisów ustawy koniecznym jest wskazanie na wprowadzoną przez ustawodawcę zmianę z dniem 1 maja 2004r. niektórych przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych ustawą z dnia
16 kwietnia 2004r. /Dz.U.04.93.887/, która nadała zameldowaniu wyłącznie charakter ewidencyjny. O takiej wykładni omawianych przepisów zdecydowało stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 27 maja 2002 r., w sprawie
K 20/01 (opublikowanym w Dz. U. nr 78, poz. 716 w dniu 19 czerwca 2002 r.)
w którym orzekł on, iż art. 9 ust. 2 cytowanej ustawy, stawiający wymóg potwierdzenia uprawnień do lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie, jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Oznacza to, że uprawnienia do przebywania w lokalu nie mają obecnie znaczenia dla rozstrzygnięcia żądania zarówno o zameldowaniu jak i wymeldowaniu. Zatem, obecnie jedyną przesłanką zameldowania jest wykazany dopuszczalnymi
w postępowaniu administracyjnym środkami dowodowymi fakt pobytu w danym lokalu.
Wynikające z przepisu art. 9 ust. 2a zobowiązanie dla osoby wnioskującej
o zameldowanie - przedstawienia potwierdzenia jej pobytu stałego lub czasowego
w lokalu trwającego ponad 2 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, służy jedynie celom dowodowym a zatem potwierdzeniu, że osoba ta w określonym lokalu faktycznie przebywa. Innymi słowy stanowi potwierdzenie faktu jej pobytu i jest możliwe w sytuacji, gdy między osobą posiadającą tytuł prawny do lokalu a osobą, która przebywając faktycznie w lokalu chce się w nim zameldować, nie ma konfliktu. W innej sytuacji osoba ubiegająca się o zameldowanie będzie musiała fakt pobytu w danym lokalu wykazać
w postępowaniu administracyjnym. Jednocześnie, co istotne przepis ten nie mówi o konieczności wyrażenia zgody na zameldowanie przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu . Tym samym zarzuty skargi w tym zakresie uznać należy za chybione. Powyższe rozważania wskazują, że z woli ustawodawcy zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i organy administracji prowadzące postępowanie w tym przedmiocie nie mogą badać uprawnień do lokalu osób ubiegających się o zameldowanie w nim. Tak uregulowany stan prawny w tym zakresie nie stanowi o bezprawiu albowiem istnieje możliwość skorzystania
z instrumentów jakie przewidują przepisy prawa cywilnego aby pozbyć się z lokalu osoby nie posiadającej do niego żadnego tytułu prawnego.
W niniejszym stanie faktycznym fakt zamieszkiwania przez wnioskujących
o zameldowanie, w lokalu przy ul. [...] w G. nie budzi wątpliwości. Potwierdzają go wszyscy uczestnicy postępowania. Powyższą okoliczność potwierdza również skarżąca.
Jednocześnie Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe, uznając zarzuty skarżącej za nietrafne na gruncie prowadzonego przez organy administracyjne postępowania, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami), oddalił skargę.