III SA/Gd 299/04

III SA/Gd 299/04 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-10-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Kowalik-Grzanka /przewodniczący/
Felicja Kajut /sprawozdawca/
Krzysztof Gruszecki
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędziowie WSA : Krzysztof Gruszecki Felicja Kajut (spr.) Protokolant Agnieszka Januszewska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 1 kwietnia 2004r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. Stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. Zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego W. P. kwotę 755 zł (siedemset pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
Uzasadnienie
III SA/Gd 299/04
U z a s a d n i e n i e
Zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Celnej uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 17 czerwca 2002r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego W. P. za nieprawidłowe w części dotyczącej określenia wartości celnej towaru i określił tę wartość na nowo w kwocie 12 284,03 EUR.
W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej wskazał, że w dniu 29 maja 2002r. W. P. zgłosił do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym sprowadzony z Niemiec samochód marki Honda Accord. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. deklarację wartości celnej oraz umowę kupna z dnia 28 stycznia 2002r., w której podano kwotę zakupu w wysokości 2000,00 EUR. Zadeklarowana przez stronę wartość celna pojazdu wynosiła 2000,00 EUR. Przedmiotowe zgłoszenie celne spełniało wymogi formalne, w związku z powyższym zostało przyjęte przez organ celny i zarejestrowane.
Dokonując weryfikacji zgłoszenia, decyzją z dnia 17 czerwca 2002 r. Naczelnik Urzędu Celnego uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru oraz kwoty wynikającej z długu celnego.
W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu strona wniosła o jej uchylenie i uznanie zgłoszenia celnego za prawidłowe w całości. Odwołujący zarzucił przedmiotowej decyzji rażące naruszenie przepisów prawa - art. 23 § 1 i § 7 oraz art. 29 § 4 Kodeksu celnego. Nadto, w opinii odwołującego, przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem art. 120, 121 oraz 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej wydał w dniu 30 września 2002r. decyzję nr [...], którą uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Na decyzję Dyrektora Izby Celnej strona złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W dniu 31 października 2002r. Naczelnik Urzędu Celnego, po ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy, wydał kolejną decyzję nr [...], w której uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru i określił wartość celną towaru na kwotę 14 048,42 EUR oraz kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 0,00 PLN. Decyzja, ta w związku ze stwierdzeniem przez Dyrektora Izby Celnej w dniu 28 stycznia 2003r. niedopuszczalności złożonego od niej odwołania, stała się ostateczna.
W wyroku z dnia 3 grudnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 września 2002r. Wobec takiej treści wyroku sądu, powstała konieczność ponownego rozpoznania odwołania strony od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 17 czerwca 2002r., skutkiem czego Dyrektor Izby Celnej wydał zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Dyrektor Izby Celnej podniósł, że przepis art. 85 § 1 Kodeksu celnego stanowi, iż należności celne przywozowe wymagane są według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Wartością celną towarów, zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego, jest ich wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny. Wartość transakcyjna towarów ustalana jest, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 niniejszej ustawy. W myśl przepisu art. 23 § 7 Kodeksu celnego, wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną w wypadku, gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, Dyrektor Izby Celnej zauważył, że nie ma jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji założył szczególny charakter przepisu art. 23 § 1 Kodeksu celnego. Nie ulega wątpliwości, że przepis ten ma charakter reguły. Jednak w sytuacji, gdy zaistnieją okoliczności, o których mowa w art. 23 § 7 Kodeksu celnego organy celne mają prawo odstąpić od reguły wyrażonej w art. 23 § 1.
Z kolei, odnośnie zarzutu naruszenia art. 23 § 7 Kodeksu celnego, stwierdzono, że w decyzji organu pierwszej instancji przedstawiono przyczyny zastosowania tego przepisu. Wskazano przy ty, że organom celnym przysługuje nie tylko kompetencja do oceny przedłożonych dokumentów pod względem formalnym, ale także uprawnienie do badania wiarygodności dokumentu pod względem merytorycznym, szczególnie w sytuacji, gdy zadeklarowana wartość transakcyjna nie odzwierciedla rzeczywistej wartości towaru. Wartość transakcyjna towaru powinna bowiem odpowiadać jego cenie rynkowej w kraju eksportu. Tylko taka wartość jest wartością celną w rozumieniu art. 23 § 1 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego. Z uzasadnienia skarżonej decyzji w sposób jednoznaczny wynika, iż materialna wiarygodność załączonej do zgłoszenia celnego faktury została zakwestionowana z uwagi na fakt, iż nie odzwierciedla wartości rzeczywistej towaru. Powołano się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2001r. ( sygn. akt I SA/Ka 2532/99), gdzie stwierdzono, że ocena wiarygodności ceny transakcyjnej jest możliwa w szczególności w oparciu o wynik rewizji celnej, oględzin towaru, badania technicznego oraz danych dotyczących kształtowania się cen na rynku eksportera.
Organ celny pierwszej instancji wykazał, iż zadeklarowana przez stronę wartość celna w sposób istotny odbiega od ceny adekwatnej wersji samochodu marki Honda Accord na rynku eksportera, swoją weryfikację opierając o dane zawarte w aktualnym w dniu zgłoszenia celnego katalogu Schwackeliste 5/2002. Średnie notowania samochodów tego modelu na rynku niemieckim przewyższają ponad pięciokrotnie zadeklarowaną przez stronę wartość celną towaru.
W ocenie organu odwoławczego brak jest dowodów na potwierdzenie stanowiska, jakoby strona sprowadziła samochód powypadkowy, w znacznym stopniu wyeksploatowany, wskutek czego stracił on swoją wartość rynkową, do czego przyczyniły się również liczne rysy i zadrapania widoczne na karoserii pojazdu. Stan pojazdu nie budził zastrzeżeń w dniu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu, czego potwierdzeniem jest wynik rewizji celnej, w którym nie odnotowano żadnych uwag dotyczących stanu samochodu, wskazujących na niższą niż przeciętna wartość pojazdu.
Podkreślono również, że z załączonego do zgłoszenia celnego zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu jednoznacznie wynika, że samochód bezwarunkowo został dopuszczony do ruchu. W niniejszym dokumencie nie zawarto żadnych uwag odnośnie stanu technicznego samochodu, a jedyną odnotowaną uwagą jest informacja o sprawności katalizatora.
Organ pierwszej instancji, wykazując dbałość o zapewnienie stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu, wyznaczył jej trzydniowy termin na zapoznanie się i wypowiedzenie w sprawie zebranego materiału dowodowego. Strona w formie pisemnej potwierdziła zapoznanie się z całością materiału dowodowego, nie wyrażając woli wniesienia żadnych wniosków, jednocześnie prosząc o wydanie decyzji w jak najkrótszym terminie.
Dalsze zarzuty strony dotyczyły sposobu ustalenia wartości celnej pojazdu. W szczególności strona kwestionowała prawidłowość ustalenia wartości celnej w oparciu o metodę zdefiniowaną w art. 29 Kodeksu celnego, której zastosowanie jest – jej zdaniem – ostatecznością. W opinii strony, właściwsze byłoby zastosowanie metody polegającej na odwołaniu się do wartości transakcyjnej towarów podobnych sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym lub zbliżonym czasie, co przedmiotowy samochód marki Honda Accord.
Odnosząc się do powyższego zarzutu, organ odwoławczy w pełni zgodził się z twierdzeniem strony, że zastosowanie metody "ostatniej szansy" określonej w art. 29 Kodeksu celnego, nakłada na organ celny obowiązek rozważenia i wyeliminowania kolejnych metod ustalania wartości celnej, zdefiniowanych w art. 25-28 tejże ustawy. Jednocześnie Dyrektor Izby Celnej zwrócił uwagę, iż organ celny pierwszej instancji rozważył i w sposób uzasadniony odrzucił możliwość zastosowania niniejszych metod.
Jak wskazał organ, postępowanie w kwestii ustalania wartości używanych pojazdów zostało opracowane w formie studium 1.1 przez Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej. Wyjaśnienia tego Komitetu do Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 roku zostały opublikowane w formie załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r. – Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej (Dz. U. Nr 80, poz. 908 z 1999 r.). Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej w wyżej wymienionym studium zwrócił uwagę, że "jedną z podstawowych trudności, jakie mogą się pojawić w przypadku ustalania wartości używanych pojazdów samochodowych jest trudność praktyczna, dotycząca problemu zbierania danych o faktach niezbędnych przy ustalaniu wartości transakcyjnej".
Przepisy obowiązujące w Polsce - w sytuacji zakwestionowania wiarygodności faktury lub innego dokumentu określającego wartość transakcyjną - dają organom celnym możliwość ustalania wartości celnej towaru w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych lub podobnych sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna (art. 25 i 26 Kodeksu celnego). Zastosowanie wyżej wymienionych metod w odniesieniu do używanych samochodów Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej uznał za problematyczne, niemożliwym jest bowiem znalezienie pojazdów samochodowych o identycznym lub podobnym stopniu zużycia. Zdaniem organu odwoławczego, słusznie zaznaczył organ celny pierwszej instancji, iż kolejna metoda ustalania wartości celnej towaru – metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 27 Kodeksu celnego) może znaleźć zastosowanie w zasadzie w przypadku importu dla celów handlowych, dotyczy bowiem sprzedaży towarów masowych, sprzedawanych na polskim obszarze celnym w największych zbiorczych ilościach i stanie, w jaki są te towary, dla których ustalana jest wartość celna. W przypadku importu pojedynczych samochodów organy celne nie mają możliwości sprawdzenia wiarygodności zawieranych pomiędzy podmiotami transakcji zwłaszcza, że wykazywane w nich ceny sprzedaży nie zawsze odpowiadają rzeczywistym operacjom finansowym. Nadto, organ odwoławczy podał, że Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej wypowiedział się również przeciwko ustalaniu wartości celnej używanych pojazdów samochodowych w oparciu o metodę wartości kalkulowanej (określonej w art. 28 Kodeksu celnego). Używane pojazdy samochodowe nie są bowiem produkowane jako takie, dlatego też metoda oparta na koszcie produkcji importowanych towarów nie może być brana pod uwagę.
W związku z tym, że sprowadzony przez stronę samochód jest pojazdem używanym, zgodnie z Wyjaśnieniami Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej do Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 roku, nie było możliwe ustalenia wartości celnej przedmiotowego samochodu na podstawie art. 25 – art. 28 Kodeksu celnego.
Brak możliwości ustalenia wartości celnej samochodu metodami określonymi w art. 25-28 Kodeksu celnego został stwierdzony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 08 października 2002 r. (sygn. III RN 178/01).
Mając powyższe na uwadze, organ celny pierwszej instancji w sposób zasadny posłużył się metodą "ostatniej szansy", określoną w art. 29 Kodeksu celnego. Zgodnie z treścią tego przepisu w przypadku, gdy wartość celna nie może być ustalona na podstawie art. 23 § 1 oaz art. 25-28 Kodeksu celnego, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami:
1. artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z roku 1994,
2. Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 roku,
3. przepisów Działu III ustawy Kodeks celny.
Zgodnie z postanowieniami cytowanego wyżej Porozumienia, w przypadku ustalenia wartości celnej sprowadzanych samochodów używanych w oparciu o metodę "ostatniej szansy" istnieje możliwość skorzystania z wyspecjalizowanych katalogów lub czasopism, zawierających ceny rynkowe tych pojazdów na polskim obszarze celnym.
Wartość rynkowa brutto przedmiotowego pojazdu zamieszczona jest na stronie 164 katalogu Eurotax 5/02 i wynosi 66 400 PLN. Stwierdzono przy tym, że organ celny pierwszej instancji omyłkowo odczytał wartość notowania, odpowiadającą innemu modelowi samochodu tej samej marki.
Przyjmując jako podstawę kalkulacji notowania zawarte w w/w katalogu Eurotax i kierując się wskazaniami wydawcy tegoż katalogu, organ odwoławczy ustalił na nowo wartość celną przedmiotowego samochodu, określając najpierw wartość rynkową netto pojazdu, a następnie odliczając od niej kwotę marży handlowej we wskazanej wyżej wysokości. Kwotę tę następnie przeliczono na złote, przyjmując kurs EURO z dnia przyjęcia zgłoszenia celnego.
Skargę na powyższą decyzję wniósł W. P..
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił jej rażące naruszenie prawa poprzez wydanie jej jako drugiej ostatecznej decyzji w tej samej sprawie.
W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że bezsprzeczne w sprawie jest to, że w obrocie prawnym pozostają dwie sprzeczne decyzje dotyczące tej samej sprawy - decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 31 października 2002r. nr [...] określająca wartość celną na kwotę 14 048,42 EUR oraz zaskarżona decyzja określająca wartość celną na kwotę 12 284,03 EUR. Organ celny przed wydaniem zaskarżonej decyzji powinien najpierw uchylić decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 31 października 2002r.
Skarżący podniósł również zarzut nieuzasadnionego pominięcia złożonych przez stronę dokumentów zakupu oraz obliczenia wartości celnej z pominięciem istotnych dla sprawy okoliczności wpływających na wartość pojazdu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał przy tym, że w związku ze stwierdzeniem przez Naczelny Sąd Administracyjny nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 września 2002r. organ celny odwoławczy zobligowany został do ponownego rozpatrzenia odwołania strony od decyzji organu celnego pierwszej instancji z dnia 17 czerwca 2002r. w efekcie czego wydano zaskarżoną decyzję. Jednocześnie zaistniała okoliczność określona w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, bowiem decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 31 października 2002r. została wydana na podstawie decyzji kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej, której nieważność została stwierdzona wyrokiem Sądu. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej wznowił postępowanie w sprawie rozstrzygniętej decyzją wydaną na podstawie decyzji kasacyjnej, której nieważność została stwierdzona przez sąd. Skarżona decyzja oraz postanowienie o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 stycznia 2003. nr [...] zostały doręczone stronie tego samego dnia. Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej zarzut rażącego naruszenia prawa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, jako drugiej decyzji w tej samej sprawie uznaje za bezpodstawny. Stwierdzono przy tym, że po stwierdzeniu przez sąd nieważności decyzji kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 września 2002r. oczywistym było, że prawnie wadliwe stało się postępowanie prowadzone w toku ponownego rozpatrywania sprawy, zakończone decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 31 października 2002r. Postępowanie to powinno zostać, zdaniem organu, umorzone, a zapadłe w jego wyniku rozstrzygnięcia uchylone. Takie też działania zostały przez organ celny drugiej instancji podjęte. Zdaniem tego organu nie można, tak jak to czyni strona skarżąca, przenosić wadliwości rozstrzygnięć zapadłych na podstawie decyzji uznanej przez sąd za nieważną, na postępowanie i rozstrzygnięcie odnoszące się do pierwszej decyzji w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oaz powołaną podstawą prawną.
Podstawowym zarzutem skargi jest wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na fakt, że jest ona drugą ostateczną decyzją w tej samej sprawie.
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej orzekł w sprawie ponownie, rozpatrując odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 17 czerwca 2002r. Decyzję tę wydano na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 3 grudnia 2003r., którym stwierdzono nieważność decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 września 2002r. orzekającej o uchyleniu decyzji organu celnego pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Wcześniej, bo w dniu 31 października 2002r. Naczelnik Urzędu Celnego, w związku z treścią orzeczenia organu odwoławczego z dnia 30 września 2002r., wydał kolejną decyzję w przedmiotowej sprawie. Decyzja ta stała się ostateczna, bowiem postanowieniem z dnia z dnia 28 stycznia 2003r. Dyrektor Izby Celnej stwierdził niedopuszczalność złożonego od niej odwołania.
Wynika z powyższego, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji funkcjonowała w obrocie prawnym ostateczna decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 31 października 2002r. dotycząca tej samej sprawy, którą rozstrzygnięto zaskarżoną decyzją.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
W myśl art. 247 § 1 pkt 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji organu celnego jest jej wydanie w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Chodzi tu o sytuację, w której rozstrzygnięto dwa razy tę samą sprawę.
W niniejszej sprawie, mając na uwadze wymienioną sytuację faktyczną, naruszono wymienioną zasadę powagi rzeczy osądzonej, gdyż w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego W. P. za nieprawidłowe w części dotyczącej określenia wartości celnej towaru, obok zaskarżonej decyzji, funkcjonuje również decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 31 października 2002r.
Należy przy tym zauważyć, że podjęte przez Dyrektora Urzędu Celnego działania zmierzające do "naprawienia" zaistniałej sytuacji, w związku treścią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2003r., nie były skuteczne. Konieczność wydania kolejnego orzeczenia w przedmiotowej sprawie jest bezdyskusyjna, jednak możliwość taka zaistnieje dopiero po usunięciu z obrotu prawnego decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 31 października 2002r., umorzenie zaś postępowania odwoławczego postanowieniem z dnia 18 maja 2004r. takiego efektu nie przyniosło ( nota bene zostało ono wydane już po dniu wydania zaskarżonej decyzji).
W końcu sąd stwierdza, że z uwagi na charakter niniejszego rozstrzygnięcia nie może się odnieść do drugiego zarzutu skargi tj. nieuzasadnionego pominięcia przez organ złożonych przez stronę dokumentów zakupu oraz obliczenia wartości celnej z pominięciem istotnych dla sprawy okoliczności wpływających na wartość pojazdu. Kwestia ta będzie natomiast przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem celnym drugiej instancji.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 152 i art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.