III SA/Gd 277/19

III SA/Gd 277/19 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2019-07-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Paweł Mierzejewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
III OSK 2100/21 - Wyrok NSA z 2023-04-19
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2014 poz 1414
art. 80 ust. 2
Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
Dz.U. 2016 poz 178
art. 41
z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2019 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Prokuratora Okręgowego z dnia 20 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 31 grudnia 2018 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a."), art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1414, ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "u.s.w.ż.z."), art. 24 § 3 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 177; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p."), w zw. z art. 104 ust. 1, art. 7 ust. 2 i art. 22 ust. 1 pkt 2 u.s.w.ż.z. oraz § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2010 r., Nr 196, poz. 1298 ze zm.; dalej powoływanego jako "rozporządzenie z dnia 11 października 2010 r.") w związku z wyznaczeniem prokuratora będącego żołnierzem zawodowym na stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w G. i objęciem stanowiska służbowego w dniu 17 maja 2016 r., Prokurator Rejonowy w G., przyznał ppłk. T. M. (dalej także jako "skarżący") od dnia 17 maja 2016 r. dodatek wyrównawczy w kwocie 4.353,04 zł miesięcznie brutto.
W uzasadnieniu wydanej decyzji Prokurator Rejonowy w G. wskazał, że T. M. na mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego z dnia 27 kwietnia 2016 r. został wyznaczony na stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w G., zaszeregowane do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U: 15. Stanowisko służbowe skarżący objął w dniu 17 maja 2016 r. Data początkowa służby wojskowej do dodatku za długoletnią służbę wojskową ustalona została na dzień 15 sierpnia 1994 r.
Organ pierwszej instancji podniósł, że stosownie do uregulowań zawartych w art. 125 p.p., art. 78 ust. 1 i 3, art 79, art. 80 ust. 1 pkt 3 u.s.w.ż.z., § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2213), § 28 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 oraz § 29 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1618, ze zm.) miesięczna kwota uposażenia należna wymienionemu na zajmowanym stanowisku służbowym wynosi 7.211,60 zł, a jej składnikami są: zachowana stawka uposażenia zasadniczego dla grupy uposażenia U: 15B (zgodnie z art. 79 u.s.w.ż.z.) – 5.960,00 zł oraz dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 21 % należnego uposażenia zasadniczego – 1.251,60 zł.
Organ wskazał, że Prokurator Generalny decyzją z dnia 4 kwietnia 2016 r. przeniósł T. M. z dniem 4 kwietnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w W. z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, natomiast Prokurator Krajowy na mocy decyzji z dnia 18 kwietnia 2016 r. przeniósł wymienionego z dniem 19 kwietnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. Zgodnie z decyzją Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego z dnia 16 września 2008 r. skarżący do dnia 3 kwietnia 2016 r. zajmował stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w W., na którym nabył prawo do wynagrodzenia zasadniczego w stawce piątej; z zastosowaniem mnożnika 2,50 podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora.
Na podstawie art. 41 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178 ze zm. dalej powoływanej w skrócie jako "p.w.u.p.p.") T. M. zachował prawo do wynagrodzenia nabytego na stanowisku prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w W., które jest waloryzowane w terminach i w wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia prokuratora prokuratury okręgowej.
Zgodnie z treścią art. 123 p.p. i Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 sierpnia 2015 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2015 r. (M. P. z 2015 r., poz. 720) podstawą ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w 2016 r. było przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2015 r., które wyniosło 3.854,88 zł. Kwota wynagrodzenia prokuratora, określona T. M. na podstawie art. 41 p.w.u.p.p., art. 123 § 1, art. 124 § 1, § 2 i § 11 p.p. oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. z 2016 r., poz. 271) wynosi 11.564,64 zł, a jej składnikami są:
- wynagrodzenie zasadnicze w kwocie ustalonej z uwzględnieniem ostatnio przysługującej stawki wynagrodzenia zasadniczego na stanowisku prokuratora w zniesionej Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w W., to jest z zastosowaniem mnożnika 2,50 podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego - 9.637,20 zł;
- dodatek za długoletnią pracę w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego – 1.927,44 zł.
Stosownie do postanowień zawartych w art. 80 ust 2 u.s.w.ż.z. - w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku służbowym.
Wobec powyższego, kwota dodatku wyrównawczego przysługującego T. M. od dnia 17 maja 2016 r. w wysokości 4.353,04 zł stanowi różnicę pomiędzy kwotą 11.564,64 zł (wynagrodzenie) a kwotą 7.211,60 zł (należne uposażenie na zajmowanym stanowisku służbowym).
T. M. złożył odwołanie od powyższej decyzji Prokuratora Rejonowego w G. zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, polegający na mylnym uznaniu, że dotychczasowym stanowiskiem odwołującego było stanowisko "prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej", a nie prawidłowo stanowisko "naczelnika wydziału - prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej", a w konsekwencji rażące naruszenie art. 41 ust. 1 p.w.u.p.p. przejawiające się niezachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. W uzasadnieniu wniesionego odwołania T. M. podniósł, że nie zajmował stanowiska "prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej" lecz stanowisko "naczelnik wydziału – prokurator Wojskowej Prokuratury Okręgowej". Mając na uwadze treść art. 41 ust. 1 p.w.u.p.p. uznać zatem należy, że decyzja organu pierwszej instancji, która nie uwzględnia prawa do wynagrodzenia, jakie skarżący nabył na stanowisku "naczelnik wydziału - prokurator Wojskowej Prokuratury Okręgowej" stanowi rażące naruszenie prawa. Zdaniem skarżącego stanowisko służbowe naczelnika wydziału – prokuratora w byłych wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury było w sensie organizacyjnym i kadrowym czym innym niż jedynie pełnienie funkcji naczelnika wydziału w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Ponadto, zgodnie z dyspozycją art. 111 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze to Minister Obrony Narodowej na wniosek Naczelnego Prokuratora Wojskowego wyznaczał w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury żołnierzy wyłącznie na stanowiska służbowe nigdy zaś na funkcję. Ostatnim zajmowanym przez skarżącego stanowiskiem było stanowisko "naczelnika wydziału – prokuratora". Było to odrębne, jednorodne stanowisko. Stanowisko to nie było więc stanowiskiem prokuratora łączonym z funkcją naczelnika wydziału, gdyż w przeciwieństwie do powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury w etacie prokuratur wojskowych, z przyczyn normatywnych, niemożliwym było łączenie stanowisk służbowych z funkcją.
Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania Prokurator Okręgowy w G. decyzją z dnia 20 lutego 2019 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Prokurator Okręgowy w G. wskazał, że z punktu widzenia przepisów wojskowych wymieniony zajmował stanowisko służbowe naczelnika wydziału - prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Wydziale Prezydialnym Wojskowej Prokuratury Okręgowej w W.. Stanowisko to zostało zaszeregowane do grupy uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych U: 15B, co powoduje, że łączna wysokość wojskowego uposażenia T. M. wynosiła 7.211,60 zł (stawka dla grupy uposażenia U: 15B – 5.960,00 zł + dodatek za długoletnią służbę wojskową – 1.251,60 zł). Należność ta została w pełnej wysokości uwzględniona przy określaniu jego wynagrodzenia jako prokuratora. W tym zakresie miał zastosowanie art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z. Dopiero tak ustalone wynagrodzenie podlegało zachowaniu na mocy art. 41 § 1 p.w.u.p.p. Pojęcie "z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku", zawarte w treści art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z. oznacza zachowanie przez przenoszonego w tym trybie prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku prokuratorskim w kwocie wynikającej z przysługującej mu w dniu przeniesienia stawki oraz dodatku za długoletnią pracę. W przypadku skarżącego jest to kwota 11.564,64 zł. Dodatek wyrównawczy przyznany od dnia 17 maja 2016 r. został zatem określony prawidłowo - w oparciu o regulację art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z.
T. M. zaskarżył powyższą decyzję organu drugiej instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wnosząc o stwierdzenie nieważności wydanych w sprawie decyzji, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Wydanym decyzjom skarżący zarzucił:
1. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez Prokuratora Rejonowego w G., poprzez wydanie decyzji w sprawie bezprzedmiotowej, z rażącym naruszeniem przepisów art. 1 pkt 1 i art. 105 § 1 k.p.a.;
2. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez Prokuratora Okręgowego w G., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sprawie bezprzedmiotowej, z rażącym naruszeniem przepisów art. 1 pkt 1, art. 105 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.;
3. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 1, art. 3 ust. 1 i 1a, art. 6 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 u.s.w.ż.z. poprzez wydanie decyzji administracyjnych przez organy obydwu instancji w stosunku do osoby niebędącej żołnierzem zawodowym w służbie czynnej;
4. naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art. 41 § 1 p.w.u.p.p. poprzez jego błędną interpretację, która miała wpływ na wynik sprawy i spowodowała przyznanie skarżącemu dodatku wyrównawczego dla prokuratorów w wysokości 4.776,54 zł zamiast 6.896,54 zł, w oparciu o zaniżoną kwotę wynagrodzenia nabytego wcześniej w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w W. na stanowisku Naczelnika Wydziału - prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w W., przyjętą przez Prokuratora Rejonowego w G. w wysokości 11.564,64 zł, zamiast 13.684,64 zł;
5. naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i 3 u.s.w.ż.z. przez sprzeczne z prawem przyjęcie przez organ drugiej instancji, że łączna wysokość wojskowego uposażenia skarżącego pozbawiona była jednego z dodatków do uposażenia o charakterze stałym, to jest dodatku wyrównawczego;
6. naruszenie przepisów prawa procesowego mających wpływ na wynik sprawy, to jest art. 107 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 3 k.p.a., przez niewskazanie podstawy prawnej i faktycznej wydania decyzji w stosunku do osoby niebędącej żołnierzem zawodowym oraz podstawy przyjęcia w decyzji pierwszej instancji i zaakceptowania tego przez organ odwoławczy, że obniżenie dodatku ma nastąpić z dniem 17 maja 2016 r.;
7. naruszenie art. 6 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez rażące naruszenie przepisów prawa w związku z zastosowaniem przez organ pierwszej instancji nieistniejącego przepisu, to jest § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia z dnia 11 października 2010 r., uchylonego przepisem art. 73 p.w.u.p.p. oraz zaakceptowanie przez organ drugiej instancji wydania decyzji w oparciu o przepis już nieistniejący.
W uzasadnieniu złożonej skargi skarżący wyjaśnił, że w dniu 27 kwietnia 2016 r. Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny wydał decyzję nr [...] mocą której wyznaczył go na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w G., wskazane w tej decyzji jako już ujęte (nie było tego w piśmie Prokuratora Krajowego z dnia 18 kwietnia 2016 r.) w wykazie stanowisk służbowych żołnierzy zawodowych w instytucjach cywilnych. W stosunku do wcześniej zajmowanego stanowiska przewidzianego w wojskowych przepisach kadrowych (w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w W.) nie zmienił się przypisany do tego stanowiska stopień wojskowy, natomiast zmieniła się grupa uposażenia z U: 15B na U: 15.
Dopiero w dniu 23 maja 2016 r. Prokurator Okręgowy w G. wydał decyzję administracyjną nr [...] określającą wysokość dodatku wyrównawczego z dniem 19 kwietnia 2016 r. W porównaniu z poprzednią taką decyzją finansową, którą wydano wobec skarżącego w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w W., dodatek ten był niższy o 1.696,50 zł. Wcześniej w decyzji Wojskowego Prokuratora Okręgowego w W. nr [...] dodatek ten określono na kwotę 6.473,04 zł. Obecnie organy orzekające wskazały kwotę 4.776,54 zł.
Prokurator Generalny decyzją z dnia 18 sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję Prokuratora Okręgowego w G..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 24 maja 2017 r. (sygn. akt II SA/Wa 1861/16) uznał obie powyższe decyzje za nieważne. Skarga kasacyjna organu od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2018 r. (sygn. akt I OSK 2165/17).
Z dniem 30 listopada 2016 r. T. M. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy.
W dalszej kolejności organ pierwszej instancji decyzją z dnia 31 grudnia 2018 r. przyznał skarżącemu od 17 maja 2016 r. dodatek wyrównawczy dla prokuratorów w kwocie 4.353,04 zł. W porównaniu z wcześniejszą decyzją z dnia 11 stycznia 2016 r. porównywalne wynagrodzenie, stanowiące podstawę do ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego, było niższe o 2.120 zł. Wojskowy Prokurator Okręgowy w W. ustalił je na kwotę 13.684,64 zł, a Prokurator Rejonowy w G. na kwotę 11.564,64 zł. W decyzji tej błędnie ustalono, że skarżący do dnia 3 kwietnia 2016 r. zajmował stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w W., a nie naczelnika wydziału - prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w W.. Pomimo tego Prokurator Okręgowy w G. zaskarżoną decyzją z dnia 20 lutego 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jako prawidłowe.
Skarżący kwestionując zgodność z prawem wskazanych decyzji z jednej strony wskazał na zaniżenie wysokości przyznanego przez organy dodatku wyrównawczego, a z drugiej strony podniósł zarzut bezprzedmiotowości postępowania, w ramach którego te decyzje wydano.
Skarżący zaznaczył, że jako przeniesiony na inne stanowisko służbowe w związku ze zmianą ustroju prokuratury powinien zachować prawo do całości wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w W., gdzie pełnił funkcje kierownicze jako naczelnik wydziału. W ocenie skarżącego przyczyną błędnej interpretacji art. 41 § 1 p.w.u.p.p. przez organy orzekające jest pomylenie przez nie pojęć "stanowisko" w strukturach wojskowych z równorzędnym stanowiskiem połączonym z pełnieniem "funkcji" w prokuraturze cywilnej. Prokuratorzy wojskowi "funkcyjni" za pełnienie obowiązków na stanowisku "funkcyjnym" pobierali bowiem uposażenie w wysokości równej wynagrodzeniu prokuratora na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji (art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z.). W ocenie skarżącego zawarte w art. 41 § 1 p.w.u.p.p. pojęcie "wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku" obejmuje zatem nie tylko wynagrodzenie zasadnicze prokuratora według odpowiedniej stawki zaszeregowania, ale i dodatek związany z pełnioną funkcją, na co ma wskazywać art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z.
Niezależnie od tego, w ocenie skarżącego organy w ogóle nie miały podstaw do ingerowania w jego byłe uposażenie. Na skutek zwolnienia ze służby wojskowej skarżącego przestały bowiem dotyczyć przepisy u.s.w.ż.z, gdyż od tego momentu skarżący nie posiada już statusu żołnierza w służbie czynnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zważył, co następuje:
Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Działając w tak określonym zakresie kognicji (który to zakres nie obejmuje oceny decyzji wydanej wobec skarżącego przez Ministra Obrony Narodowej w dniu 4 kwietnia 2016 r. oraz decyzji Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego z dnia 27 kwietnia 2016 r.) Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpatrując skargę pod względem prawidłowości zastosowania procedury oraz prawa materialnego Sąd nie stwierdził bowiem aby organy orzekające przy podejmowaniu wydanych w sprawie rozstrzygnięć dopuściły się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania, w stopniu w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanym przypadku Sąd ustalił w pierwszej kolejności, że organy obu instancji orzekały według swojej właściwości rzeczowej i instancyjnej. W realiach rozpatrywanej sprawy właściwość rzeczową i instancyjną wyznaczały art. 17 pkt 3 i art. 20 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej powoływanej nadal w skrócie jako "k.p.a."), art. 6 ust. 2 pkt 3 i art. 22 ust. 7a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 173 ze zm.; dalej powoływanej nadal w skrócie jako "u.s.w.ż.z.") oraz art. 24 § 3 - 4, art. 24 § 3 i art. 31 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1767 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p."). Odnotować należy, że właściwość organów orzekających była przedmiotem oceny wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w dniu 10 maja 2018 r.; sygn. akt I OSK 2165/17; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze katalog kompetencji orzeczniczych określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. zasadnym jest w pierwszej kolejności odniesienie się do zarzutów, które w razie ich zasadności obligowałyby Sąd do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), względnie - w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a. – decyzji zaskarżonej oraz decyzji ją poprzedzającej.
Dokonując oceny wydanych w sprawie decyzji przez pryzmat zarzutu wydania ich z rażącym naruszeniem prawa (w skardze wskazano art. 1 pkt 1 i art. 105 § 1 k.p.a.) oraz z naruszeniem art. 1, art. 3 ust. 1 i 1a, art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 8 u.s.w.ż.z. Sąd uznał, że wskazywane przez skarżącego zarzuty są nieuzasadnione.
Należy wskazać, że skarżący argumentował jakoby organy orzekające w ogóle nie miały podstaw do ingerowania w jego byłe uposażenie. W ocenie skarżącego na skutek zwolnienia ze służby wojskowej w stosunku do skarżącego nie mogą mieć zastosowania przepisy u.s.w.ż.z., gdyż od dnia 1 grudnia 2016 r. skarżący nie posiada już statusu żołnierza w służbie czynnej.
W ocenie Sądu stanowisko skarżącego jest wadliwe zważywszy na fakt, że wydane decyzje dotyczą przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego nie od dnia 31 grudnia 2018 r. (data wydania przez Prokuratora Rejonowego w G. decyzji nr [...]) lecz od dnia 17 maja 2016 r., a zatem w okresie kiedy skarżący pozostawał w czynnej służbie wojskowej. Należy nadto zauważyć, że wydane względem skarżącego decyzje nie dotyczą dodatku wyrównawczego przysługującego od dnia 1 grudnia 2016 r. na przyszłość (co w świetle okoliczności faktycznych związanych ze statusem skarżącego byłoby prawnie niemożliwe) lecz przyznania tego świadczenia za okres, w którym skarżący pozostawał w czynnej służbie wojskowej. Konieczność wydania względem skarżącego decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego jest konsekwencją wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2018 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 2165/17. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny nie wykluczył prawnej możliwości orzekania w przedmiocie dodatku wyrównawczego z uwagi na fakt zwolnienia skarżącego z czynnej służby wojskowej z dniem 30 listopada 2016 r. Podkreślić również należy, że uzasadnieniu powyższego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wprost wskazał, że organem właściwym do wydania decyzji w sprawie dodatku wyrównawczego jest odpowiedni organ prokuratury, posiadający kompetencje przełożonego w stosunku do danego prokuratora do spraw wojskowych.
W powiązaniu z zarzutami wyrażonymi w pkt 1 – 3 petitum skargi pozostawał zarzut z pkt 7, to jest zarzut zastosowania przez organ pierwszej instancji § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia z dnia 11 października 2010 r., uchylonego z dniem 4 kwietnia 2017 r. przepisem art. 73 p.w.u.p.p. oraz zaakceptowanie przez organ drugiej instancji wydania decyzji w oparciu o przepis już nieistniejący. Mając na uwadze powyższe zapatrywania należy podnieść, że wskazana regulacja miała zastosowanie w sprawie dotyczącej przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego za okres przeszły. W ocenie Sądu zastosowanie tej regulacji wynika z dwóch zdarzeń, to jest objęcia przez skarżącego stanowiska służbowego w Prokuraturze Rejonowej w G. w dniu 17 maja 2016 r. oraz jego zwolnienia z czynnej służby wojskowej z dniem 30 listopada 2016 r. W dacie objęcia przez skarżącego stanowiska w Prokuraturze Rejonowej w G. jak i w dacie zwolnienia skarżącego z czynnej służby wojskowej przepisy wskazanego rozporządzenia obowiązywały. Słusznie argumentował organ orzekający, że podstawę wydania decyzji winien kształtować w realiach sprawy stan prawny z daty, od której dodatek wyrównawczy powinien zostać skarżącemu przyznany a nie stan prawny z daty orzekania. Pierwotne decyzje w przedmiocie dodatku wyrównawczego (z dnia 23 maja i 18 sierpnia 2016 r.) zostały wyeliminowane z obrotu prawnego mocą wyżej wskazanych orzeczeń sądów administracyjnych. Organy orzekające były zatem zobligowane do wydania decyzji w przedmiocie przysługującego skarżącemu dodatku wyrównawczego a nie do umorzenia prowadzonego postępowania. Nie ma wątpliwości co do tego, że przepis, który utracił moc obowiązującą i nie może być już podstawą kreowania nowych stosunków prawnych i kształtowania nowej sytuacji prawnej podmiotu w pewnych sytuacjach faktycznych może być podstawą dla ustalenia tzw. zaszłości prawnych, w tym do ustalenia konsekwencji prawnych wynikających z powstania określonych stosunków prawnych (w realiach sprawy wyznaczenia skarżącego będącego żołnierzem zawodowym na stanowisko służbowe w komórkach organizacyjnych do spraw wojskowych powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury).
Za niezasadne poczytać należy zarzuty zawarte w pkt 4 i 5 petitum skargi.
Zgodnie z art. 41 § 1 p.w.u.p.p. Prokurator Generalny przenosi prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych, których nie powołał do prokuratur okręgowych, na inne stanowisko służbowe w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, kierując się przy tym ich dotychczasowym miejscem zamieszkania lub miejscem pracy. Przepis art. 36 § 2, odnoszący się do obowiązku posługiwania się wyłącznie tytułem prokuratora związanym z aktualnie zajmowanym stanowiskiem służbowym, stosuje się odpowiednio.
Skarżący w toku postępowania przed organami jak i w skardze podnosił, że w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury żołnierz – prokurator nie pełnił funkcji, lecz zajmował konkretne stanowisko służbowe. Przepis art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających stanowi o zachowaniu prawa do wynagrodzenia, a więc – zdaniem skarżącego – każdego składnika będącego częścią składową wynagrodzenia, a nie jedynie stawki wynagrodzenia zasadniczego.
W ocenie Sądu, stanowisko skarżącego w zakresie wykładni przepisu art. 41 § 1 p.w.u.p.p. i jego zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy jest nieprawidłowe. Analogicznie należy ocenić zarzut naruszenia art. 80 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 i ust. 3 u.s.w.ż.z.
Z akt administracyjnych oraz akt personalnych dotyczących skarżącego przedstawionych Sądowi wynika wprost, że na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 czerwca 2013 r. nr [...] skarżący z dniem 1 lipca 2013 r. został wyznaczony na stanowisko służbowe naczelnika wydziału – prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej (Wydział Prezydialny Wojskowej Prokuratury Okręgowej w W.). Decyzja o wyznaczeniu na wskazane wyżej stanowisko służbowe mającą swą podstawę w art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 23 i art. 44 ust. 1 pkt 1 u.s.w.ż.z. była następstwem aktu powołania z dnia 21 maja 2013 r. do pełnienia przez skarżącego funkcji naczelnika wydziału – w wojskowej prokuraturze okręgowej wydanego przez Zastępcę Prokuratora Generalnego – Naczelnego Prokuratora Wojskowego. W podstawie prawnej powyższego aktu powołania wskazano m.in. zarządzenie nr 7 Prokuratora Generalnego z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie określenia funkcji w wojskowych prokuraturach okręgowych i wojskowych prokuraturach garnizonowych, na które powołuje prokuratorów i odwołuje z pełnienia tych funkcji Naczelny Prokurator Wojskowy. W związku z wyznaczeniem na stanowisko służbowe naczelnika wydziału – prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej decyzją z dnia 1 lipca 2013 r. nr [...] przyznano skarżącemu dodatek wyrównawczy dla prokuratorów ze wskazaniem w jej uzasadnieniu, że jednym z elementów wynagrodzenia prokuratorskiego - obok wynagrodzenia zasadniczego i dodatku za długoletnią pracę - jest dodatek funkcyjny przyznany skarżącemu przez Wojskowego Prokuratora Okręgowego w W. rozkazem dziennym nr [...] z dnia 1 lipca 2013 r. Przed zmianami w ustroju prokuratury skarżący otrzymywał dodatek wyrównawczy dla prokuratorów, którego wysokość określono uwzględniając m.in. otrzymywanie dodatku funkcyjnego przyznanego przez Wojskowego Prokuratora Okręgowego w W.. Ostatnim aktem w przedmiocie dodatku wyrównawczego przed zwolnieniem skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego (decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 kwietnia 2016 r. nr [...]) oraz wyznaczeniem skarżącego na stanowisko służbowe w komórkach organizacyjnych właściwych do spraw wojskowych powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (decyzją Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr [...] ) jest decyzja z dnia 11 stycznia 2016 r. nr[...])
W realiach rozpatrywanej sprawy nie ma wątpliwości co do tego, że podstawy prawne przyznanego skarżącemu przed dniem 4 kwietnia 2016 r. dodatku funkcyjnego przestały obowiązywać. Z dniem 4 marca 2016 r. przestały istnieć wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury. W wyniku zmiany ustroju prokuratury, mocą decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 kwietnia 2016 r. nr [...] skarżący został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury (w zlikwidowanej wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury). Od tego też dnia - jak wynika z treści decyzji nr [...] - skarżący pełnił zawodową służbę wojskową w instytucjach cywilnych - powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury.
Odnosząc się do argumentów skarżącego wskazujących na zajmowanie przez niego stanowiska – a nie pełnienia funkcji – naczelnika wydziału w wojskowej prokuraturze okręgowej – wskazać należy, że skarżący zajmując przed dniem 4 kwietnia 2016 r. stanowisko naczelnika wydziału – prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej otrzymywał – prócz wynagrodzenia zasadniczego – dodatek funkcyjny na podstawie opisanego wyżej rozkazu dziennego Wojskowego Prokuratora Okręgowego w W. z dnia 1 lipca 2013 r. Stanowisko to odpowiadało funkcji naczelnika wydziału w prokuraturze okręgowej (powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury), zgodnie z pkt 10 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. poz. 825). Wysokość dodatku funkcyjnego z tytułu pełnienia funkcji naczelnika wydziału została ustalona skarżącemu na podstawie obowiązującego do dnia 4 marca 2016 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz.U. Nr 56, poz. 339).
Uwzględniając powyższe okoliczności w decyzji z dnia 11 stycznia 2016 r. obliczono skarżącemu dodatek wyrównawczy przyjmując do obliczenia kwoty dodatku wyrównawczego dla naczelnika wydziału – prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej: uposażenie zasadnicze wraz z dodatkiem o charakterze stałym przysługujące skarżącemu pełniącemu służbę wojskową oraz wynagrodzenie zasadnicze, dodatek za długoletnią pracę i właśnie dodatek funkcyjny (na podstawie wskazanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r.) – przyznany przez Wojskowego Prokuratora Okręgowego w W. w wysokości 0,55 mnożnika podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego.
Sąd w składzie orzekającym akceptuje wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd (zob. w tej materii.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 września 2018 r.; sygn. akt II SA/Po 178/18; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl), że wobec zmiany ustroju prokuratury, zniesienia wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury i utraty mocy przez dotychczasowe przepisy stanowiące podstawę ustalenia dotychczasowego sposobu wynagradzania prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (z uwagi na treść art. 73 i art. 74 p.w.u.p.p.) nie ma podstaw prawnych ani podstaw faktycznych do uwzględnienia otrzymywanego wcześniej dodatku funkcyjnego przy obliczaniu dodatku wyrównawczego dla prokuratora, który pozostając po dniu 4 marca 2016 r. w czynnej służbie wojskowej nie sprawował jakiejkolwiek funkcji w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury. W ocenie Sądu prawo skarżącego do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, zgodnie z art. 41 § 1 p.w.u.p.p., obejmuje dotychczasowe wynagrodzenie zasadnicze wraz z dodatkiem za długoletnią pracę. Wskazane elementy wynagrodzenia są bowiem związane z zajmowanym przez skarżącego od dnia 17 maja 2016 r. stanowiskiem i wykonywanymi przezeń obowiązkami prokuratora prokuratury rejonowej.
W ocenie Sądu orzekającego zwrot "z zachowaniem [...] prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku" należy rozumieć jako odnoszący się do zachowania przez prokuratora prawa do wynagrodzenia na stanowisku rozumianym jako pełnienie służby na określonym szczeblu w wojskowej prokuraturze (w niniejszej sprawie – wojskowej prokuraturze okręgowej). Zdaniem Sądu wykładnia art. 41 § 1 p.w.u.p.p., wedle której przez "wynagrodzenie nabyte na dotychczasowym stanowisku" należy rozumieć wynagrodzenie w części objętej dodatkami funkcyjnymi za pełnione funkcje (na przykład naczelnika wydziału) jest nie do zaakceptowania. Nie można uznawać, że wynagrodzeniem "nabytym" w rozumieniu art. 41 § 1 p.w.u.p.p. jest ta jego część, która w przeszłości (to jest przed zmianami w ustroju prokuratury) odpowiadała ekwiwalentowi za pełnione czasowo funkcje. W ten sposób bowiem prokurator wojskowy poprzez regulację z art. 41 § 1 p.w.u.p.p. nabywałby trwale prawo do wynagrodzenia, które przysługiwało mu czasowo z tytułu pełnionej funkcji nie objętej przecież z założenia gwarancjami trwałości. Nie dość więc, że otrzymywałby zapłatę odpowiadającą funkcjom, których obecnie (to jest po zmianach w ustroju prokuratury) nie pełni, ale nadto znalazłby się w lepszej sytuacji nawet, aniżeli prokuratorzy wojskowych prokuratur okręgowych powołani na stanowiska w prokuraturach okręgowych, w wydziałach do spraw wojskowych (zob. art. 40 § 1 p.w.u.p.p.), do których art. 41 § 1 p.w.u.p.p. nie ma zastosowania (tak zasadnie WSA w Poznaniu we wskazanym wyżej wyroku z dnia 5 września 2018 r.; sygn. akt II SA/PO 178/18).
Analiza wskazanych powyżej regulacji normatywnych oraz treści art. 41 § 1 p.wu.p.p. prowadzi do wniosku, że ustawodawca nie przewidział w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury odrębnego stanowiska "naczelnika wydziału - prokuratora" podlegającego swoistej ochronie prawnej w aspekcie jego trwałości. Aktem prawnym, w treści którego stanowisko to zostało wskazane, jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury. W punkcie 10 załącznika wymienia się odrębne stanowisko naczelnik wydziału - prokurator wojskowej prokuratury okręgowej, które na potrzeby wynagrodzenia odpowiadało prokuratorowi prokuratury okręgowej pełniącemu funkcję naczelnika wydziału w prokuraturze okręgowej. Analiza przedmiotowego załącznika wyklucza uznanie, aby w ten sposób wykreowano samodzielne stanowisko "naczelnik wydziału - prokurator wojskowej prokuratury okręgowej". Ponadto w załączniku mającym postać tabeli, w kolumnie dotyczącej prokuratorów wojskowych wymienia się "stanowisko (funkcja) [...]", co świadczy o tym, że także w przypadku prokuratury wojskowej należy mówić o stanowiskach (prokuratorów różnych szczebli) i związanych z nimi funkcjach (które w tabeli wymieniono). Nie ma również wątpliwości co do tego, że dla "naczelnika wydziału – prokuratora [...]" nie przewidziano indywidualnie określonego wynagrodzenia, lecz dodatek funkcyjny ustalany na podstawie pkt 6 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. z 2010 r., Nr 56, poz. 339). Trudno tym samym uznać, aby określenie "naczelnik wydziału" traktować w sposób odmienny niż funkcję sprawowaną czasowo.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.) lub do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.).
Faktem jest, że uzasadnienie decyzji wydanej przez organ odwoławczy nie zawiera szczegółowego odniesienia się do wszystkich podnoszonych przez skarżącego kwestii i kazuistycznego przedstawienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. W ocenie Sądu nie można jednakże zarzucić organowi odwoławczemu (jak i organowi pierwszej instancji), że nie poczyniły ustaleń faktycznych koniecznych do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie przysługującego skarżącemu dodatku wyrównawczego zgodnie z art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z. W myśl tego przepisu, w przypadku gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziego sądu powszechnego albo wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku.
W analizowanym przypadku organy obu instancji, dokonując wyliczenia wysokości przysługującego skarżącemu dodatku wyrównawczego ustaliły:
- jakie uposażenie skarżący winien otrzymywać jako żołnierz zawodowy zajmujący stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej oraz
- ile wynosi miesięczne wynagrodzenie skarżącego na aktualnie zajmowanym stanowisku prokuratora do spraw wojskowych. Z powołanego art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z. wynika, że obok stwierdzenia, po pierwsze, wysokości miesięcznego uposażenia żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych należało obliczyć wysokość miesięcznego wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury. W badanych decyzjach oprócz wskazania, jakie są podstawy normatywne ustalenia uposażenia przysługującego skarżącemu jako żołnierzowi zawodowemu oraz podstawy normatywne ustalenia miesięcznego wynagrodzenia skarżącego jako prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury organy obu instancji w obliczyły w sposób prawidłowy ile winien wynosić przysługujący skarżącemu dodatek wyrównawczy. Zastosowany przez organy orzekające sposób obliczenia wysokości dodatku wyrównawczego nie sprzeciwia się w żaden sposób brzmieniu art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z. Z kolei data, od której przedmiotowy dodatek został zasadnie przyznany (17 maja 2016 r.) determinowana jest doręczeniem skarżącemu decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr [...] którą skarżący otrzymał – zgodnie ze złożonym na decyzji własnym podpisem – w dniu 17 maja 2016 r.
Uznawszy zatem zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.