III SA/Gd 26/04

III SA/Gd 26/04 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2004-04-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-02-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Krzysztof Retyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ
Wojewoda
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Asesor WSA Krzysztof Retyk po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. C. na decyzję Wojewody z dnia 31 grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego oddala skargę.
Uzasadnienie
T. C. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 8 października 2003 r. W związku z powyższym decyzją z dnia 10 października 2003 r. nr [...] Starosta uznał ją za osobę bezrobotną od dnia rejestracji oraz przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16 października 2003 r. w wysokości 603, 90 zł miesięcznie. Do wniosku o zarejestrowanie jako osoby bezrobotnej T. C. dołączyła m.in. świadectwo pracy z dnia 16 czerwca 2003 r. od ostatniego pracodawcy będącego osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "Wytwarzanie Artykułów z Tworzyw Sztucznych K. K. ", z którego wynika iż od 17 czerwca 2002 r. do 16 czerwca 2003 r. była zatrudniona jako pracownik administracyjny a umowa o pracę została rozwiązana z upływem czasu na który została zawarta.
W dniu 17 października 2003 r. T. C. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy: nowe świadectwo pracy z dnia 16 czerwca 2003 r. od ostatniego pracodawcy, z którego wynika iż od 17 czerwca 2002 r. do 16 czerwca 2003 r. była zatrudniona jako pracownik administracyjny a umowa o pracę został rozwiązana z powodu wypowiedzenia przez pracodawcę z uwagi na likwidację stanowiska pracy, zeznania świadków potwierdzające, iż w okresie od 23 lutego 1967 r. do 10 lutego 1980 r. pracowała jako pracownik fizyczny w gospodarstwie rolnym u rodziców oraz umowę o pracę z ostatnim pracodawcą, z którego wynika iż umowa o pracę została zawarta na czas określony od dnia 17 czerwca 2002 r. do dnia 16 czerwca 2003 r.
Wyżej wymienione świadectwa pracy od tego samego pracodawcy wskazywały, iż T. C. była nie zdolna do pracy m.in. przez okres od 9 kwietnia do 28 kwietnia 2003 r.
Z ustaleń Organu I instancji wynika, iż T. C., po ustaniu zatrudnienia od dnia 17 czerwca 2003 r. do 5 października 2003 r. pobierała zasiłek chorobowy.
Nadto ostatni pracodawca w piśmie z dnia 1 grudnia 2003 r. wskazał, iż postanowił zlikwidować stanowisko pracy T. C. o czym poinformował ją w kwietniu 2003 r. jednak z uwagi na to, iż była na zwolnieniu lekarskim od dnia 9 kwietnia 2003 r. do dnia 5 października 2003 r. nie miał możliwości wręczenia wypowiedzenia.
Ostatni pracodawca stwierdził, iż z uwagi na pomyłkę biura rachunkowego zostało wydane błędne pierwsze świadectwo pracy.
T. C. w dniu 12 listopada 2003 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Decyzją z dnia 8 grudnia 2003 r. nr [...] Starosta odmówił T. C. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 13 listopada 2003 r.
W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji powołując się na przepis art. 37 k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późno zm.) zwaną dalej ustawą, stwierdził iż T. C. nie spełnia warunku określonego w tym przepisie do uzyskania świadczenia przedemerytalnego.
Zdaniem Organu I instancji pomimo ukończenia przez T. C. 52 roku życia oraz udokumentowania 36 letniego okresu uprawniającego do emerytury nie spełnia warunku polegającego na zwolnieniu jej z pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy.
Organ I instancji wskazał, iż ostatni pracodawca wydał w tym samym dniu dwa świadectwa pracy z różnymi powodami rozwiązania stosunku pracy. Mimo wątpliwości wyrażonej w uzasadnieniu decyzji co do trybu rozwiązania umowy o pracę Organ I instancji przyjął, że rozwiązanie umowy o pracę z ostatnim pracodawcą nastąpiło na skutek upływu czasu, na który została zawarta.
W odwołaniu T. C. potwierdza, iż pracodawca mówił jej, iż likwiduje stanowiska pracy w kwietniu 2003 r. jednakże z uwagi na jej chorobę nie wręczono jej wypowiedzenia z powodu likwidacji stanowiska. Natomiast wystawienie dwóch różnych świadectw pracy z tą samą datą wynika z błędu biura rachunkowego.
Skarżąca wskazała również, iż ma prawo do sprostowania świadectwa pracy a urząd powinien poprzednie świadectwo pracy zwrócić.
Zdaniem skarżącej przedstawione poświadczone zeznania świadków z dnia listopada 1998r. świadczą o tym, iż dokumentacja nie była tworzona" na potrzeby chwili".
Rozpatrując sprawę w wyniku odwołania Wojewoda decyzją z dnia 31 grudnia 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ II instancji w uzasadnieniu wskazał, iż ustalony stan faktyczny w sprawie nie wypełnia w całości normy art. 37 k ust. 1 pkt 2 ustawy.
Zdaniem Organu II instancji z akt sprawy wynika, iż stosunek pracy poprzedzający rejestrację w Powiatowym Urzędzie Pracy nie został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy lecz z upływem czasu na jaki została umowa zawarta.
Organ II instancji uznał, iż drugie świadectwo pracy zostało sporządzone wyłącznie dla potrzeb postępowania o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Wskazał także na to, iż z obydwu świadectw pracy wynika, iż T. C. była nie zdolna do pracy do dnia 28 kwietnia 2003 r., a więc nic nie stało na przeszkodzie aby wypowiedzieć jej umowę o pracę.
Tym samym Organ II instancji uznał, iż treść umowy o pracę, pierwsze świadectwo pracy, oświadczenie pracodawcy z dnia l grudnia 2003 r., oświadczenie strony z dnia 12 grudnia 2003 r. dowodzą, iż likwidacja stanowiska nastąpiła po 16 czerwca 2003 r.
Organ II instancji nie ustosunkowując się do okresów pracy z uwagi na brak przesłanki rozwiązania umowy o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy wskazał, iż skarżąca nie spełnia również wymogów dla uzyskania świadczenia przedemerytalnego określonych wart. 37 k ust. 1 pkt 1 ustawy albowiem nie legitymuje się wymaganym wiekiem 58 lat.
A tym samym T. C. nie spełnia żadnego z określonych wart. 37 k ust. 1 ustawy wymogów niezbędnych do uzyskania świadczenia przedemerytalnego.
Organ II instancji ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, wskazał iż Organ I instancji prawidłowo zakwalifikował rozwiązanie stosunku pracy z uwagi na upływ czasu na jaki została zawarta oraz uznał wszystkie wskazane przez T. C. okresy za udowodnione tj. 36 lat.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżąca T. C. podtrzymała argumenty podniesione wcześniej w odwołaniu od decyzji Organu I instancji.
Zdaniem skarżącej spełnia wszystkie warunki do przyznania świadczenia przedemerytalnego.
Skarżąca wskazała, iż Organy administracji publicznej błędnie przyjęły, iż była na zwolnieniu lekarski do 28 kwietnia 2003 r. albowiem była na zwolnieniu do 5 października 2003r. a od dnia 29 kwietnia 2003 r. do dnia 5 października 2003 r. świadczenie wypłacał Zakład Ubezpieczeń Społecznych zgodnie z oświadczeniem pracodawcy z dnia 12 stycznia 2001 r.
Nadto zdaniem skarżącej, Organy administracji publicznej nie ustosunkowały się do okresów pracy w gospodarstwie rolnym rodziców.
Skarżąca stwierdziła, iż pracodawca wypowiedzenie umowy o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy złożył ustnie w kwietniu 2003 r. jednak z uwagi na chorobę nie uzyskała wypowiedzenia w formie pisemnej.
W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Organ II instancji wskazał, iż z oświadczeń skarżącej oraz pracodawcy wynika jednoznacznie, iż pracodawca umowy o pracę nie wypowiedział z przyczyn dotyczących zakładu pracy.
Zdaniem Organu II instancji niewiarygodne są oświadczenia skarżącej oraz pracodawcy, iż pozostawała ona na zwolnieniu lekarskim do 5 października 2003 albowiem świadczy o tym zaświadczenie z ZUS - u, że okres pobierania zasiłku chorobowego rozpoczął się 17 czerwca 2003 r. po ustaniu stosunku pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
W przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W myśl art. 37k. ust. 1 pkt 2 ustawy świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn.
Natomiast art. 2 ust. 1 pkt 20a) ustawy stwierdził, iż ilekroć w ustawie jest mowa o:
"przyczynach dotyczących zakładu pracy" - oznacza to rozwiązanie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy. jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych, a także wygaśnięcie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu śmierci pracodawcy lub gdy przepisy ustawy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy w przypadku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i nie zaproponowania przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy.
Sądu uznał, iż Organy administracji publicznej zebrały cały materiał dowodowy w postępowaniu o przyznanie świadczenia przedemerytalnego oraz prawidłowo go oceniły.
Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, iż umowa o pracę z T. C. nie została rozwiązana z przyczyn dotyczących zakładu pracy wskazanych wart. 2 ust. 1 pkt 20 a ustawy tj. likwidacji stanowiska pracy lecz została rozwiązana z upływem czasu na jaki została zawarta.
Sąd pragnie zauważyć, iż tryb, formę oraz skutki wręczenia wypowiedzenia umowy o pracę reguluje kodeks pracy. Zarówno skarżąca oraz pracodawca nie wskazali na dokument wypowiedzenia umowy o pracę ale wręcz przeciwnie pracodawca w piśmie z dnia l grudnia 2003 r. jednoznacznie stwierdził, iż nie miał możliwości wręczenia wypowiedzenia umowy o pracę bo skarżąca była na zwolnieniu lekarskim. Kodeks pracy nie przewiduje formy wypowiedzenia ustnego umowy o pracę z odroczonym terminem wręczenia wypowiedzenia umowy o pracę.
W rozpoznawanej sprawie Organy administracji publicznej właściwie przyjęły, iż oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy o pracę nie zostało w ogóle wypowiedziane oraz nie dotarło do skarżącej. Zdaniem Sądu nie spełnia na pewno tego wymogu poinformowanie przez pracodawcę o ciężkiej sytuacji ekonomicznej firmy.
Sąd podziela stanowisko Organu II instancji, iż drugie świadectwo pracy zostało przedstawione tylko i wyłącznie dla tego postępowania. Organ II instancji słusznie wskazał na okresy niezdolności do pracy z wnioskiem, iż nie uniemożliwiły one wypowiedzenia skutecznego umowy o pracę. Świadczą o tym dokumenty z ZUS w sprawie.
Należy uznać, iż dokonana przez Organy administracji publicznej ocena całego materiału dowodowego jest wyczerpująca a wykładnia przepisu art. 37 k ust. 1 pkt 2 ustawy prawidłowa.
Mając powyższe na względzie Sąd nie uwzględnił skargi na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz.U. Nr 153 poz. 1270).