III SA/Gd 244/23

III SA/Gd 244/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-07-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-05-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bartłomiej Adamczak
Jolanta Sudoł /przewodniczący/
Paweł Mierzejewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1882
art. 110 ust. 1, art. 110 ust. 3, art. 110 ust. 5, art. 110 ust. 7, art. 135fa, art. 134a, art. 135q ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 145 § 1 pkt 1lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Protokolant: Referent Dagmara Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2023 r. sprawy ze skargi K. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 10 marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Kościerzynie z dnia 4 stycznia 2023 r. nr [...]
Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku rozkazem personalnym z dnia 10 marca 2023 r. nr 521, wydanym na podstawie art. 138 § 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a."), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia 4 stycznia 2023 r. nr 18/2023, mocą którego organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 110 ust. 13 w zw. z art. 110 ust. 1 i 3, ust. 5 pkt 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 1882) obniżył K. P., referentowi [...] (dalej jako "skarżący") nagrodę roczną za rok 2022 o 30%.
Z akt administracyjnych przedstawionych Sądowi wynikają następujące okoliczności faktyczne.
Orzeczeniem z dnia 25 stycznia 2022 r. nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. wydanym na podstawie art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji (w orzeczeniu błędnie wskazano art. 134fa ust. 1 zamiast art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji – przyp. Sądu) skarżący został uznany winnym tego, że w okresie 6 – 13 grudnia 2021 r. będąc zobowiązanym w terminie 7 dni do złożenia wniosku w sprawach osobowych bezpośredniemu przełożonemu, wniosek przedłożył w dniu 23 grudnia 2021 r., czym dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2020 r., poz. 1113). Za zarzucany czyn wymierzono skarżącemu karę upomnienia. Przedmiotowe orzeczenie skarżący odebrał w dniu 26 stycznia 2022 r.
Ponadto orzeczeniem z dnia 28 marca 2022 r. nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. wydanym na podstawie art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji skarżący został uznany winnym tego, że naruszył § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2020 r., poz. 1113) w ten sposób, że w dniu 27 lutego 2022 r. spóźnił się do służby nie informując bezpośredniego przełożonego o okoliczności możliwej do przewodzenia, co stanowiło naruszenie dyscypliny służbowej poprzez zaniechanie czynności służbowej, to jest o czyn z art. 134 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji (w orzeczeniu błędnie wskazano art. 134 ust. 3 pkt 3 zamiast art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji – przyp. Sądu). Za zarzucany czyn wymierzono skarżącemu karę upomnienia. Przedmiotowe orzeczenie skarżący odebrał w dniu 31 marca 2022 r.
Obydwa wyżej opisane orzeczenia zapadły w następstwie pisemnych oświadczeń skarżącego wyrażających wolę ukarania karą dyscyplinarną upomnienia bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego (oświadczenia z dnia 21 stycznia 2022 r. oraz z dnia 24 marca 2022 r.).
Opisanym wyżej rozkazem personalnym Komendant Powiatowy Policji w K. obniżył K. P., referentowi [...] (dalej jako "skarżący") nagrodę roczną za rok 2022 o 30%.
W uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego Komendant przywołał fakt wydania wobec skarżącego dwóch orzeczeń nr [...] oraz [...]. Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji policjantowi obniża się nagrodę roczną w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej. Art. 110 ust. 6 ustawy o Policji określa z kolei granice obniżenia nagrody rocznej. Organ podniósł dalej, że Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku w porozumieniu z Zarządem Wojewódzkim NSZZ Policjantów w Gdańsku, w celu ujednolicenia wysokości procentowego obniżenia nagrody rocznej w przypadku naruszenia przez policjantów dyscypliny służbowej przyjął rozwiązania, w świetle których wymierzenie kary dyscyplinarnej upomnienia powoduje obniżenie nagrody rocznej o 30 %. Powyższe, zdaniem organu pierwszej instancji, uzasadniało podjęcie rozstrzygnięcia o obniżeniu nagrody.
W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego skarżący wniósł o jego uchylenie podnosząc zarzut naruszenia art. 135q ust. 2 pkt 1 i art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji polegającego na obniżeniu nagrody rocznej na podstawie faktu ukarania skarżącego karą dyscyplinarną, w sytuacji gdy kara ta uległa zatarciu; skarżący wskazał, że ostatnia kara dyscyplinarna upomnienia, która ulega zatarciu po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, została mu wymierzona 28 marca 2022 r. Uprawomocniła się w dniu 4 kwietnia 2022 r., w związku z czym Komendant nie mógł wydać rozstrzygnięcia obniżającego nagrodę roczną w dniu 4 stycznia 2023 r. Ponadto skarżący wskazał, że art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji pozawala na obniżenie nagrody w przypadku popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. W przypadku skarżącego nie prowadzono postępowania dyscyplinarnego a tylko postępowanie wyjaśniające. Literalne odczytanie wskazanej regulacji uniemożliwiało zatem obniżenie nagrody rocznej na jej podstawie.
Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku rozkazem personalnym z dnia 10 marca 2023 r. nr 521 utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia 4 stycznia 2023 r. nr 18/2023.
W uzasadnieniu rozkazu organu odwoławczego wskazano, że w myśl przepisu art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji nagrodę roczną obniża się policjantowi w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnym zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Obniżenie może nastąpić w granicach od 20 do 50 %, o czym stanowi ust. 6 cyt. ustawy.
W ocenie organu odwoławczego zatarcie kary wymierzonej z tytułu naruszenia obowiązków służbowych w roku, za który ma być przyznana nagroda nie stanowi przeszkody do obniżenia nagrody. Mimo zatarcia karalności orzeczenie dyscyplinarne pozostaje w obrocie prawnym. Zatarcie karalności nie przekreśla bowiem faktu, że w roku kalendarzowym, za który przyznaje się nagrodę naruszenie dyscypliny służbowej istniało rzeczywiście i prawnie. Zatarcie karalności powoduje natomiast, że z tą chwilą nie jest już możliwe dokonywanie ocen nowych zdarzeń z udziałem funkcjonariusza w pryzmacie jego uprzedniej karalności, traktowanej już jako niebyła. Okoliczności, które stanowiły podstawę wymierzonej kary dyscyplinarnej, która następnie została uznana za niebyłą mogą i muszą być wzięte pod uwagę przy ocenie przestrzegania przez policjanta dyscypliny służbowej. Samo zatarcie skazania nie rodzi zatem po stronie policjanta roszczenia o przyznanie nagrody rocznej w pełnej wysokości.
Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku wskazał nadto, że chybiony jest argument skarżącego, że obniżenie nagrody rocznej możliwe jest wyłącznie przy przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego. Taki pogląd powoduje akceptację nierównego traktowania policjantów, gdyż policjant ukarany karą dyscyplinarną byłby uprzywilejowany w stosunku do policjanta ukaranego po prawomocnie zakończonym postępowaniu, co w ocenie organu jest sprzeczne z intencją ustawodawcy. Co istotne, skarżącemu udowodniono winę i nie został ukarany karą surowszą niż nagana. Nadto pisemnie wyraził zgodę na dobrowolne poddanie się karze bez przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego. W związku z tym interpretacja art. 110 ust. 5, 7 i 8 ustawy o Policji zaprezentowana przez skarżącego jest w ocenie organu niedopuszczalna.
W skardze na powyższy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku K. P. wnosząc o uchylenie wydanych w jego sprawie rozstrzygnięć podniósł zarzut naruszenia art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, który zezwala na obniżenie nagrody rocznej w przypadku popełnienia przewinienia dyscyplinarnego stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Skarżący ponownie podkreślił, że w jego przypadku przeprowadzono jedynie postępowanie wyjaśniające, w którym dobrowolnie poddał się karze. Tym samym nie zostało stwierdzone przewinienie dyscyplinarne w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Okoliczność ta wyklucza zatem zastosowanie regulacji art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko akcentując, że regulacja zawarta w art. 135fa ustawy o Policji przewiduje możliwość przeprowadzenia niejako uproszczonego postępowania dyscyplinarnego, którego celem jest jedynie uproszczenie i skrócenie procedury, a nie zmiana konsekwencji służbowych wobec funkcjonariusza w sytuacji, gdy okoliczności czynu i wina policjanta nie budzą wątpliwości oraz nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary dyscyplinarnej surowszej niż nagana. W ocenie organu nie sposób zgodzić się z interpretacją skarżącego, że w przypadku zastosowania art. 135fa ustawy o Policji nie znajduje zastosowania art. 110 ust. 5 pkt 2 tej ustawy. Organ podkreślił, że w realiach sprawy skarżący został dwukrotnie uznany winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzono mu karę dyscyplinarną upomnienia. Z uwagi na to, ze skarżący nie skorzystał z prawa do wniesienia odwołania od orzeczeń nr [...] oraz nr [...] orzeczenia ta stały się prawomocne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując zaskarżony rozkaz personalny, którym Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji w przedmiocie obniżenia skarżącemu o 30% nagrody rocznej za rok 2022 Sąd uznał, że złożona skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji (w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonego rozkazu personalnego) policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy (art. 110 ust. 3 ustawy o Policji). Z kolei z godnie z art. 110 ust. 5 ustawy o Policji nagrodę roczną obniża się policjantowi, z zastrzeżeniem ust. 7, w przypadku:
1) popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem sądu;
2) popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym;
3) otrzymania opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2
oraz
4) otrzymania pierwszej lub kolejnej opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3 (pkt 4).
Obniżenie, o którym mowa w ust. 5, może nastąpić w granicach od 20% do 50% (art. 110 ust. 6 ustawy o Policji).
Z art.110 ust. 7 ustawy o Policji wynika, że nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku:
1) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 4;
2) popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo czynu, z powodu którego policjanta zwolniono ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4a i ust. 2 pkt 2 i 8;
3) popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3 - 7;
4) zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1.
Sąd wskazuje, że prawo do nagrody rocznej uwarunkowane jest należytym wykonywaniem przez policjanta nałożonych na niego obowiązków, w tym dyscypliny służbowej. Z treści omówionych przepisów wynika wprost, że uprawnienie do otrzymywania przez policjantów nagrody rocznej, tj. 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym za który nagroda przysługuje jest jednym z przejawów szczególnego statusu tych funkcjonariuszy. Stanowi ono rekompensatę za trudy i niebezpieczeństwo związane z ich codzienną służbą. Powiązane jest ono jednak nie tylko z faktycznym, ale i prawidłowym wykonywaniem służby w ciągu roku, a nie tylko istnieniem w tym czasie stosunku służbowego (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2016 r.; sygn. akt I OSK 1568/14). Instytucja obniżenia (art. 110 ust. 5) bądź pozbawienia (art. 110 ust. 7) nagrody rocznej cechuje się z kolei obligatoryjnością, co oznacza, że organ Policji w momencie stwierdzenia ustawowych przesłanek, zobowiązany jest do podjęcia odpowiedniej decyzji o obniżeniu bądź pozbawieniu nagrody rocznej.
W realiach rozpatrywanej sprawy nie ma sporu co do tego, że skarżący został ukarany dwukrotnie karą dyscyplinarną upomnienia, a fakt popełnienia przewinień dyscyplinarnych został stwierdzony w prawomocnych orzeczeniach nr [...] oraz nr [...]. Sporne w sprawie jest to, czy wobec wydania tych orzeczeń w oparciu o regulację art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji Komendant Powiatowy Policji w K. mógł obniżyć skarżącemu nagrodę roczną za rok 2022.
Analizując argumentację obydwu stron na tle regulacji zawartych w ustawie o Policji Sąd uznał, że rację należy przyznać skarżącemu. Aby wyjaśnić istotę rzeczy zasadnym jest w ocenie Sądu przytoczenie całego art. 135fa ustawy o Policji.
Zgodnie z tymi regulacjami:
Art. 135fa
1. Przełożony dyscyplinarny może wydać orzeczenie bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego, jeżeli okoliczności popełnionego czynu i wina policjanta nie budzą wątpliwości oraz nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary dyscyplinarnej surowszej niż nagana.
2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, orzeczenie wydaje się po wysłuchaniu policjanta i złożeniu przez niego wyjaśnienia na piśmie oraz wyrażeniu pisemnej zgody na poddanie się karze dyscyplinarnej bez prowadzenia postępowania dyscyplinarnego.
3. Po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego do czasu zakończenia pierwszego przesłuchania w charakterze obwinionego obwiniony może złożyć wniosek o dobrowolne poddanie się karze dyscyplinarnej.
4. Przełożony dyscyplinarny może uwzględnić wniosek o dobrowolne poddanie się karze dyscyplinarnej, jeżeli okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wina obwinionego nie budzą wątpliwości, a charakter popełnionego przewinienia uzasadnia wymierzenie kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 134 pkt 1 lub 2. Czynności, o których mowa w art. 135i ust. 1-6, nie przeprowadza się.
5. W przypadku uwzględnienia wniosku o dobrowolne poddanie się karze dyscyplinarnej przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o ukaraniu.
6. Od orzeczenia o ukaraniu obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Odwołanie składa się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie.
7. Przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
8. W przypadku złożenia odwołania przez obwinionego przełożony dyscyplinarny uchyla orzeczenie o ukaraniu, kontynuuje postępowanie dyscyplinarne i wydaje orzeczenie, o którym mowa w art. 135j ust. 1, od którego przysługuje odwołanie w trybie art. 135k.
9. Cofnięcie odwołania, o którym mowa w ust. 6, jest niedopuszczalne.
Respektując zapatrywania organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego dotyczące swoistego "premiowania" funkcjonariuszy ukaranych w tym trybie jak i fakt, że art. 135fa ustawy o Policji umieszczony został w Rozdziale 10 tej ustawy zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów" wskazać należy, że ideą postępowania, o którym mowa w art. 135fa ustawy o Policji jest wydanie przez przełożonego dyscyplinarnego orzeczenia bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego (podkreślenie Sądu), jeżeli okoliczności popełnionego czynu i wina policjanta nie budzą wątpliwości oraz nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary dyscyplinarnej surowszej niż nagana. Ponadto należy mieć na uwadze, że ten tryb nie ma charakteru obligatoryjnego. Z art. 135fa ust. 4 zdanie pierwsze ustawy o Policji wynika bowiem wprost, że przełożony dyscyplinarny może uwzględnić wniosek o dobrowolne poddanie się karze dyscyplinarnej (podkreślenie Sądu), jeżeli okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wina obwinionego nie budzą wątpliwości, a charakter popełnionego przewinienia uzasadnia wymierzenie kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 134 pkt 1 lub 2. Chodzi zatem o wymierzenie bądź upomnienia (art. 134 pkt 1) bądź nagany (art. 134 pkt 2).
Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie poprzedzające orzeczenia nr [...] oraz nr [...] oświadczenia skarżącego nie obligowały w żaden sposób przełożonego dyscyplinarnego do wydania orzeczeń w trybie art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji. Skoro zaś przełożony dyscyplinarny dwukrotnie uznał, że takie orzeczenia względem skarżącego mogą być wydane to wobec skarżącego nie przeprowadzono dwóch odrębnych postępowań dyscyplinarnych (w tzw. trybie klasycznym). Co nadto istotne, w przypadku skarżącego jego odpowiedzialność dotyczyła popełnienia czynów polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej (art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji - zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy), mających znamiona niewłaściwego postępowania. Oczywistym jest przy tym wskazanie, że w realiach sprawy znaczenie mogło mieć jedynie przewinienie z roku 2022 stwierdzone orzeczeniem nr [...]. Orzeczenie nr [...] dotyczyło bowiem czynu z roku 2021, a zatem z roku, którego nie dotyczyła nagroda.
W związku z brzmieniem art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, który z uwagi na wynikające z tego przepisu skutki dla funkcjonariusza winien być w ocenie Sądu interpretowany ściśle, w rozpatrywanej sprawie nie zaszły podstawy do obniżenia skarżącemu nagrody rocznej za rok 2022. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że ustawodawca wprowadzając z dniem 1 października 2020 r. art. 135 fa do ustawy o Policji nie zmodyfikował art. 110 ust. 5 pkt 2 tej ustawy poprzez wskazanie, że obniżenie nagrody rocznej ma miejsce m.in. w przypadku wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 135fa ust. 1 tej ustawy. Modyfikacja przesłanki obniżenia nagrody rocznej określonej w art. 110 ust. 5 pkt 2 polegała jedynie na tym, że sformułowanie "naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym" zastąpiono sformułowaniem "popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym".
Zgodnie z powołanym przepisem art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny może wydać orzeczenie bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego, jeżeli okoliczności popełnionego czynu i wina policjanta nie budzą wątpliwości oraz nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary dyscyplinarnej surowszej niż nagana. W tym stanie rzeczy przełożony dyscyplinarny korzystając z takiej możliwości pozostawia funkcjonariusza w przeświadczeniu, że ewentualne kolejne postępowanie związane z naruszeniem dyscypliny służbowej może toczyć się w trybie zwykłym ze wszystkimi rygorami wynikającymi z tego postępowania.
Drugim aspektem, na który należy zwrócić uwagę w realiach rozpatrywanej sprawy jest kwestia zatarcia kar dyscyplinarnych. Skarżący, jak wynika z akt administracyjnych nie odwołał się od orzeczeń nr [...] oraz nr [...] w terminie określonym w art. 135fa ust. 6 zdanie pierwsze ustawy o Policji (termin 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia). W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym sprawę stanowisko wyrażone przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu ukierunkowane na wykazanie, że aspekt zatarcia kary dyscyplinarnej nie wyklucza obniżenia nagrody rocznej funkcjonariuszowi jest nieprawidłowe i stanowi o naruszeniu regulacji art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. obligującej organ do rozpatrzenia całego materiału dowodowego i oceny na podstawie całokształtu tego materiału, czy dana okoliczność została udowodniona.
Jak stanowi bowiem art. 134a ustawy o Policji kara upomnienia i kara nagany oznaczają wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Z art. 135q ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji wynika, że kara dyscyplinarna upomnienia podlega zatarciu po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia tej kary. Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą (zgodnie z art. 135q ust. 1 ustawy o Policji) oraz powoduje usunięcie z akt osobowych policjanta orzeczenia o ukaraniu (art. 135q ust. 7 zd. 1 tej ustawy.).
W ocenie Sądu wskazane regulacje determinują uznanie, że zatarcie kary dyscyplinarnej niweczy skutki związane z ukaraniem policjanta w tym sensie, że nie jest możliwe powoływanie się na ten fakt. Zatarcie kary dyscyplinarnej wywołuje bowiem konsekwencje w sferze prawnej, gdyż tworzy fikcję niekaralności policjanta, wykluczającą możliwość stwierdzenia, że popełnił on określone przewinienie dyscyplinarne. W tym świetle wcześniejsze zatarcie skazania, mające miejsce przed datą wydania orzeczenia o obniżeniu nagrody rocznej skutkuje brakiem podstaw faktycznych do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej. Skoro bowiem w chwili orzekania (w realiach sprawy 4 stycznia 2023 r.) kara dyscyplinarna (orzeczona w dniu 28 marca 2022 r.) uznawana jest za niebyłą, a w aktach osobowych policjanta nie powinno znajdować się orzeczenie o ukaraniu, nie jest w istocie spełniona przesłanka popełnienia przewinienia dyscyplinarnego [...], która w świetle art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji stanowi podstawę do obniżenia nagrody rocznej (zob. w materii skutków zatarcia kary dyscyplinarnej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 kwietnia 2022 r.; sygn. akt II SA/Bk 182/22).
Ze względu na naruszenie art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji należało uchylić wadliwy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w K. jak i wydany z naruszeniem dyspozycji 138 § 1 pkt 1 k.p.a. rozkaz personalny organu odwoławczego, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań i wiążą organy Policji stosownie do art. 153 p.p.s.a.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).