III SA/Gd 252/25

III SA/Gd 252/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-07-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak /sprawozdawca/
Jacek Hyla /przewodniczący/
Maja Pietrasik
Symbol z opisem
6209 Inne o symbolu podstawowym 620
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 924
art. 5, art. 17 ust. 1, 2, 4, 5, 10 i 11, art. 17a, art. 17e-h
Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j.)
Dz.U. 2025 poz 132
art. 33 § 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 119 pkt 3, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 lipca 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 31 marca 2025 r. nr OPES.906.52.2025.MR w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę. Sygn. akt III SA/Gd 252/25 Gdańsk, dnia 31 lipca 2025 r. Zarządzenie 1. odnotować i zakreślić w Rep., 2. odpis wyroku doręczyć: - stronie skarżącej, - organowi administracji z pouczeniem, że uzasadnienie wyroku zostanie sporządzone na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu sentencji wyroku, a także z pouczeniem o przysługującym prawie wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku - w terminie 30 dni od doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem oraz o przymusie adwokackim (radcowskim), 3. przedłożyć z wpływem lub za 45 dni, 4. odpis wyroku przekazać do Wydziału Informacji Sądowej WSA w Gdańsku celem publicznego udostępnienia.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 marca 2025 r. Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 17 § 1 w zw. z art. 34 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. 2025 r. poz. 132, dalej: "u.p.e.a.") w związku z art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kwidzynie z dnia 14 lutego 2025 r., którym oddalono w całości zarzut wniesiony przez M. M. (dalej: "skarżący") w sprawie egzekucji administracyjnej.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego:
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kwidzynie (dalej: "organ I instancji", "Powiatowy Inspektor Sanitarny") w dniu 9 sierpnia 2024 r. wezwał skarżącego do stawienia się w terminie 21 dni w celu zaszczepienia dziecka – M. M. (urodzonej [...]), przedstawienia zaświadczenia lekarskiego o przeciwwskazaniach do wykonania szczepień lub poinformowania o ich wykonaniu. Wezwanie zostało skierowane do skarżącego w związku z informacją z P. w S. o niewykonaniu obowiązkowych szczepień u dziecka skarżącego.
W związku ze stwierdzeniem dalszego uchylania się od obowiązku wykonania obowiązkowych szczepień u dziecka organ I instancji w dniu 16 października 2024 r. przesłał skarżącemu upomnienie do rozpoczęcia realizacji obowiązkowych szczepień ochronnych. Skarżący został pouczony o skierowaniu sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego w sytuacji niezaszczepienia dziecka.
Dnia 28 listopada 2024 r. organ I instancji wystawił tytuł wykonawczy nr [...], którym nałożył na skarżącego obowiązek zaszczepienia dziecka przeciw gruźlicy oraz WZW typu B w terminie dwóch miesięcy oraz wystąpił do Wojewody Pomorskiego z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego.
Wojewoda Pomorski postanowieniem z dnia 20 grudnia 2024 r. nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia do poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym.
Skarżący wniósł zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Jako ich podstawę wskazał brak wymagalności obowiązku szczepień podając, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień, szczepienia ochronne przeciw gruźlicy mają zostać wykonane wobec dzieci i młodzieży w wieku od urodzenia do ukończenia 15. roku życia, a przeciw WZW typu B – od urodzenia do ukończenia 19. roku życia. Zdaniem skarżącego obowiązek wykonania ww. szczepień może zostać wykonany do ukończenia przez dziecko odpowiednio 15. i 19. roku życia. Zaznaczył przy tym, że terminy szczepień określone w załączniku do rozporządzenia mają jedynie charakter zaleceń. W konsekwencji wezwania do wykonania szczepień przeciw gruźlicy i WZW typu B u dziecka skarżącego należy uznać za przedwczesne.
Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 14 lutego 2025 r. oddalił w całości zgłoszony zarzut.
Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: "organ odwoławczy", "Wojewódzki Inspektor Sanitarny") postanowieniem z dnia 31 marca 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Wojewódzki Inspektor Sanitarny w całości podzielił stanowisko organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazał, że obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym wynika wprost z przepisów prawa i jest bezpośrednio wykonalny. Został on określony w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) i ust. 2 oraz art. 17 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r. poz. 924 ze zm., dalej: "u.z.z.z.ch."). Schematy obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży, obejmujące liczbę dawek oraz terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia podstawowego lub przypominającego, z uwzględnieniem wieku osoby objętej obowiązkiem szczepienia zostały określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2077 ze zm., dalej: "rozporządzenie"). Obowiązek wykonania szczepienia ochronnego staje się zatem wymagalny, jeżeli szczepienie nie zostało wykonane w terminie określonym w rozporządzeniu. Z tego względu postępowanie dowodowe przeprowadzane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej sprowadza się do ustalenia, czy obowiązek zaszczepienia stał się już wymagalny oraz czy nie został on odroczony. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że brak wymagalności obowiązku o charakterze niepieniężnym zachodzi jedynie wtedy, gdy istnieją niezależne od zobowiązanego, trwałe lub czasowe przyczyny uniemożliwiające jego wykonanie.
W ocenie organu odwoławczego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a następnie uzasadnił swoje stanowisko. Stwierdzenie, że skarżący uchyla się od obowiązku zaszczepienia dziecka jest prawidłowe. Skarżący nie przedstawił zaświadczenia lekarskiego o stwierdzonych przeciwskazaniach do wykonania szczepień, odraczającego ich wykonanie i na jaki okres. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 2 u.z.z.z.ch. tylko zaświadczenie lekarskie o przeciwskazaniach stanowi podstawę do odroczenia wykonania obowiązku szczepień.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając jego uchylenia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącego, wbrew stanowisku organu, obowiązek wykonania u dziecka szczepień przeciw gruźlicy i WZW typu B w świetle przepisów rozporządzenia nie jest wymagalny z uwagi na wiek dziecka. Argumentacja skargi w tym zakresie jest powieleniem stanowiska skarżącego przedstawionego w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Nadto skarżący zwrócił uwagę, że ciągłym zmianom ulega stan wiedzy medycznej w kwestii skutków ubocznych stosowania niektórych szczepionek i ich składu, wystąpienia powikłań. Z tego powodu rodzic powinien mieć możliwość decydowania o momencie zaszczepienia dziecka. Zdaniem skarżącego przymuszanie do wykonania szczepień stanowi naruszenie prawa do wolności i nietykalności osobistej (art. 42 Konstytucji RP) oraz prawa do decydowania o leczeniu dziecka (art. 47 i 51 Konstytucji RP). W ocenie skarżącego prawo do wyrażania świadomej zgody na interwencje medyczne u jego dzieci gwarantuje mu art. 16 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta oraz postanowienia międzynarodowej Konwencji o Prawach Człowieka i Biomedycynie (Konwencja z Oviedo).
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie , podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem oceny Sądu było postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego , utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji , którym oddalono zarzuty zgłoszone w sprawie egzekucji administracyjnej.
Egzekucję obowiązków wynikających z norm prawa administracyjnego reguluje ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b (art. 33 § 2 u.p.e.a.).
Zarzuty można składać tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Skarżący wniósł zarzut braku wymagalności obowiązku szczepień ( art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a.).
Sąd stwierdził, że organy słusznie oceniły jako niezasadne zarzuty skarżącego, zmierzające do zakwestionowania wymagalności obowiązku zaszczepienia dziecka.
W rozpoznawanej sprawie kluczową okolicznością faktyczną było stwierdzenie, że skarżący nie poddał obowiązkowym szczepieniom ochronnym dziecka M. M., urodzonej w dniu [...]. Okoliczność ta w istocie nie jest sporna. Dziecko nie zostało poddane szczepieniom przeciw BCG ( gruźlicy) oraz wirusowemu zapaleniu wątroby typu B ( szczepienia podstawowe).Skarżący w dniu 23 listopada 2023 r. oświadczył w piśmie, znajdującym się w aktach administracyjnych, że w tym dniu nie wyraża zgody na zaszczepienie córki, a rozważy wdrożenie szczepień po ukończeniu przez córkę trzeciego roku życia.
Skarżący nie zgłosił się z dzieckiem na szczepienia – nie ma ono wykonanych szczepień ochronnych, nie ma też wyznaczonego terminu szczepień. Z akt sprawy nie wynika także, aby skarżący przedstawił aktualne zaświadczenie lekarskie o przeciwskazaniach do wykonania szczepień, czy też o konieczności odroczenia ich wykonania.
Wskazać należy, że profilaktyka chorób epidemicznych jest, zgodnie z art. 68 ust. 4 Konstytucji RP, obowiązkiem władz publicznych. W celu realizacji zadań profilaktycznych w art. 5 u.z.z.z.ch. wprowadzono powszechne obowiązki w zakresie zapobiegania i zwalczania zakażeń lub chorób zakaźnych. Sąd podzielił stanowisko organów, że obowiązek poddania się szczepieniu ochronnemu wynika z mocy prawa. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.z.z.z.ch., osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć zgodnie z art. 2 pkt 26 u.z.z.z.ch. jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie. W przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje pieczę nad osobą małoletniego lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (art. 5 ust. 2 u.z.z.z.ch.).
Realizację obowiązku wyrażonego w przytoczonych przepisach konkretyzują przepisy ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, zamieszczone w rozdziale 4 "Szczepienia ochronne". W myśl art. 17 ust. 1 u.z.z.z.ch., osoby określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". Zgodnie z treścią art. 17 ust. 2 u.z.z.z.ch., wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 u.z.z.z.ch.). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 u.z.z.z.ch.). Podkreślić przy tym należy, że tylko w trybie lekarskiego badania kwalifikacyjnego następuje określenie, czy nie występują przeszkody w stanie zdrowia osoby objętej obowiązkiem szczepienia, które wykluczają jego wykonanie. Realizacja tego obowiązku obciąża zobowiązanego lub osobę odpowiedzialną za wykonanie go przez zobowiązanego. Niepoddanie się badaniu kwalifikacyjnemu jest równoznaczne z niewykonaniem obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3322/17, II OSK 43/18).
Zgodnie z art. 17 ust. 10 u.z.z.z.ch., minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, m.in.: wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych (pkt 1), osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby (pkt 2), schemat szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmujący liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia (pkt 2a).
Jednocześnie w art. 17 ust. 11 u.z.z.z.ch. przewidziano, że Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 i art. 19 ust. 10 oraz zaleceń, w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego realizację tego programu.
W wyroku z dnia 9 maja 2023 r. Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. akt SK 81/19, orzekł, że: I. Artykuł 17 ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2022 r. poz. 1657, ze zm.) w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2172) w zakresie, w jakim termin wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych, jak i liczba dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych, określone są w Programie Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, a nie przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, jest niezgodny z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; II. Przepisy wymienione w części I, w zakresie tam wskazanym, tracą moc obowiązującą po upływie 6 (sześciu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok powyższy został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 12 maja 2023 r. pod pozycją 909.
Stwierdzić należy, że na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, jak i na dzień wniesienia zarzutów, na terytorium RP obowiązywało, jako akt powszechnie obowiązujący, podjęte w wyniku wskazanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, wydane na podstawie art. 17 ust. 10 u.z.z.z.ch., które weszło w życie w dniu 1 października 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 2077). Rozporządzenie to określa schemat szczepienia przeciw chorobie zakaźnej, obejmujący liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia.
W aktualnie obowiązującym stanie prawnym nie budzi zatem wątpliwości, że obowiązek poddania dziecka określonym szczepieniom ochronnym, wynikający z regulacji ustawowej, tj. wskazanych wyżej przepisów art. 5 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.z.z.z.ch., skonkretyzowany został w rozporządzeniu, wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego i nie ma podstaw do kwestionowania jego legalności.
Rozporządzenie w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych określa wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych ze wskazaniem, kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, a jeżeli chodzi o dzieci – w jakim okresie ich życia. Rozporządzenie określa ramy wiekowe, w których dane szczepienie jest wymagalne.
W wystawionym w dniu 28 listopada 2024 r. tytule wykonawczym wskazano, zgodnie ze schematem obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży, na brakujące szczepienia ochronne u dziecka skarżącego. Szczepienia te zostały wykazane w załączniku nr 1 do rozporządzenia, w którym zawarto schemat obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży, a choroby, których dotyczą, zostały wymienione w § 2 rozporządzenia. W § 3 ust. 1 rozporządzenia wymienione zostały grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek. Zgodnie z powołanym przepisem, następujące grupy osób są obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek:
1) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 15. roku życia – szczepieniom przeciw gruźlicy,
2) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia – szczepieniom przeciw: a) błonicy, b) krztuścowi, c) tężcowi,
3) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 5. roku życia – szczepieniom przeciw: a) inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b, b) inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae,
4) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia – szczepieniom przeciw ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis),
5) dzieci i młodzież od ukończenia 12. miesiąca życia do ukończenia 19. roku życia – szczepieniom przeciw: a) odrze, b) nagminnemu zapaleniu przyusznic (śwince), c) różyczce,
6) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 32. tygodnia życia – szczepieniom przeciw zakażeniom powodowanym przez rotawirusy,
7) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 19. roku życia – szczepieniom przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.
We wspomnianym załączniku nr 1 do rozporządzenia, zawierającym schemat obowiązujących szczepień dzieci i młodzieży wskazano , że w przypadku szczepień przeciw gruźlicy istnieje schemat jednodawkowy- wówczas obowiązek szczepień powstaje w pierwszej dobie życia ( szczepienie wykonuje się przed wypisem ze szpitala) – oraz 3-dawkowy: 1. dawka – w 1. dobie życia ( szczepienie wykonuje się 24 godziny po urodzeniu), 2. dawka- od ukończenia 6. tygodnia życia ( szczepienie wykonuje się w 2. miesiącu życia), 3. dawka- od ukończenia 6. miesiąca życia ( szczepienie wykonuje się w 7. miesiącu życia).
Z kolei w przypadku podstawowego szczepienia przeciw WZW B przewidziano schemat 3- dawkowy ( ostatnia , trzecia dawka podawana jest w 7 miesiącu życia) oraz 4- dawkowy ( ostatnia , czwarta dawka podawana jest w 7 – 12 miesiącu życia).
Zatem, z uwagi na treść załącznika nr 1 do rozporządzenia, w dacie wystawienia tytułu wykonawczego wszystkie wymienione w tytule szczepienia były w stosunku do dziecka skarżącego obowiązkowe i wymagalne.
W okolicznościach niniejszej sprawy nie jest kwestionowana ustalona przez organy w toku postępowania okoliczność, że dziecko skarżącego nie zostało zaszczepione wymienionymi w tytule wykonawczym szczepionkami, pomimo że terminy podania poszczególnych dawek szczepionek już upłynęły, co potwierdza treść załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 27 września 2023 r. W tej sytuacji stwierdzić należy, że obowiązek poddania dziecka szczepieniom stał się wymagalny.
Skarżący nie przedstawił stosownego zaświadczenia lekarskiego, które zwalniałoby dziecko z obowiązku szczepień bądź też stwierdzało konieczność odroczenia ich wykonania ze względu na stan zdrowia dziecka.
W świetle zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie ulega wątpliwości, że obowiązek skarżącego poddania małoletniego dziecka szczepieniom ochronnym istnieje i jest wymagalny. Obowiązek ten nie został wykonany do dnia wniesienia skargi, co wynika z treści skargi i akt sprawy. Zarzut skargi o błędnym ustaleniu stanu faktycznego w niniejszej sprawie jest chybiony. Wobec powyższego brak jest podstaw do kwestionowania istnienia oraz wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym w powyższym zakresie, a także stanowiska wierzyciela wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu.
Sąd nie podziela argumentacji skargi, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i godności istoty ludzkiej wobec zastosowań biologii i medycyny : Konwencja o prawach człowieka i biomedycynie ( z której wynika konieczność uzyskania świadomej zgody na interwencję medyczną), art. 16 ust.1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tj. Dz.U. z 2024r., poz.581) , dotyczącego prawa do wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych lub odmowy takiej zgody oraz art. 42 Konstytucji RP z uwagi na to , że przymuszanie do procedury medycznej narusza prawo do wolności i nietykalności osobistej oraz art. 47 i 51 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa do decydowaniu o leczeniu dziecka.
Zauważyć należy, że przywoływany przez skarżącego art. 42 Konstytucji RP dotyczy podlegania odpowiedzialności karnej tylko przez tego, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kar. Z kolei art. 51 Konstytucji dotyczy ochrony danych osobowych. Przepisy te nie mogły zostać wobec tego naruszone w sposób wskazany przez skarżącego. Przepis art. 47 Konstytucji dotyczy natomiast prawa do ochrony prywatności.
Chroniona Konstytucją wolność decydowania o swoim życiu osobistym nie ma charakteru absolutnego i doznaje stosownych ograniczeń, m.in. ze względu na ochronę zdrowia (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Zgodnie z art. 68 ust. 1 Konstytucji RP każdy ma prawo do ochrony zdrowia, a władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom (art. 68 ust. 3 Konstytucji RP). Obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym realizuje wskazywane wyżej powinności państwa względem jednostki oraz ogółu społeczeństwa. W rozpoznawanej sprawie nie bez znaczenia pozostaje także, że zgodnie z art. 95 § 3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego władza rodzicielska powinna być wykonywana tak, jak tego wymaga dobro dziecka i interes społeczny. W realiach demokratycznego państwa prawnego tak dobro dziecka, jak i interes społeczny jednoznacznie wymagają, aby rodzice dziecka korzystali z osiągnięć współczesnej medycyny w sposób wolny od ideologicznych uprzedzeń i dobrowolnie poddawali dziecko szczepieniom ochronnym m.in. po to, by uniknąć stosowania przez organy państwa przymusu dla wykonania tego obowiązku, nakazanego w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.z.z.z.ch., i równocześnie, by chronić prawa dziecka, których ochronę zapewnia Rzeczpospolita Polska, o czym stanowi art. 72 ust. 1 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 12 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 3542/15). Ustawodawca przewidział także, że wykonanie szczepienia poprzedza badanie kwalifikacyjne celem stwierdzenia, czy nie istnieją w danym indywidualnym przypadku przeciwwskazania do wykonania szczepienia. Nie można przyjąć, aby tego rodzaju rozwiązanie miało prowadzić do naruszenia praw i wolności (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 389/16).
W tym miejscu wskazać też trzeba, że w wyroku Wielkiej Izby Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 8 kwietnia 2021 r. (sprawa 47621/13 – Vavřička i inni), zapadłym na tle stosowania czeskich przepisów dotyczących szczepień ochronnych Trybunał wskazał, że obowiązek szczepienia stanowi ingerencję w integralność fizyczną osoby i jako przymusowa interwencja medyczna wchodzi w zakres gwarancji prawa do poszanowania życia prywatnego i art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Zdaniem Trybunału, ustawowy nakaz szczepień i wynikające stąd sankcje administracyjne realizują ważne cele społeczne, to jest ochronę zdrowia publicznego i ochronę praw innych osób: szczepienia chronią zarówno osoby zaszczepione, jak i osoby, które z powodów medycznych nie mogą się zaszczepić, a tym samym polegają na tzw. "stadnej" odporności całego społeczeństwa. Wskazano, iż ustawowy obowiązek szczepień stanowczo poparły w pozwanym państwie wszelkie autorytety medyczne, a obowiązkowe szczepienia mogą zostać uznane za prawidłową reakcję organów państwowych wobec pilnej potrzeby ochrony zdrowia publicznego i indywidualnych osób przed ciężkimi chorobami. Trybunał podkreślił również, że w przypadku dziecka nadrzędną przesłanką jest jego dobro, a zaszczepienie i ochrona przed groźnymi chorobami bezsprzecznie leżą w interesie dziecka. Celem polityki szczepień jest ochrona każdego dziecka – czy to zaszczepionego indywidualnie, czy w drodze odporności "stadnej" – przed poważnymi chorobami. Tym samym ingerencja w prawo do poszanowania prywatności skarżących nie mogła zostać uznana za naruszenie ze względu na ważne interesy społeczne, które realizowała. Nie doszło zatem do naruszenia art. 8 Konwencji (por. K. Warecka, Obowiązek szczepienia a Konwencja Praw Człowieka. Omówienie wyroku Wielkiej Izby ETPC z dnia 8 kwietnia 2021 r., nr 47621/13, System Informacji Prawnej LEX/el 2021).
Choć wyrok ten zapadł na tle rozważań o możliwości naruszenia art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności ,wskazanie w jego treści na dobro dziecka przy obowiązku szczepień ochronnych należy odnieść również do przepisów Konwencji o prawach człowieka i biomedycynie oraz przepisu art. 16 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.
Wskazać też trzeba, odnosząc się do twierdzeń skarżącego o przerzucaniu na obywatela ryzyka wystąpienia ewentualnych powikłań poszczepiennych, że w ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi unormowano w art. 17a, 17e-17h przesłanki przyznania i wysokość świadczenia kompensacyjnego, wypłacanego z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych, w związku z wystąpieniem działań niepożądanych po podaniu szczepionki albo szczepionek.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie podzielając zarzutów skargi oraz nie stwierdzając naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl.