III SA/Gd 226/19

III SA/Gd 226/19 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2019-09-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-04-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak
Bartłomiej Adamczak
Janina Guść /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I OSK 118/21 - Wyrok NSA z 2023-02-02
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 145 par. 1 pkt 4,, art. 146 par.2, art 151 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2017 poz 1161
art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 7, art. 28 ust, 1
Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2019 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 29 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 29 stycznia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia 16 sierpnia 2018 r. odmawiającą uchylenia decyzji z dnia 2 sierpnia 2016 r., ustalającej "A" Spółce z o.o. Sp.k. z siedzibą w G. opłatę w wysokości dwukrotnej należności tj. 78 481,66 zł z tytułu wyłączenia z produkcji rolnej, niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych( t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.), powoływanej jako ".o.g.r.l." lub "ustawa", gruntów rolnych o powierzchni [...] h, sklasyfikowanych jako grunty orne klasy RIIIb, z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w obrębie S.T. , Gmina S.T. , oraz stwierdzającej wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa.
Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 2 i art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 06 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a. w związku art. 4 pkt 11, art. 12 ust. 7, art. 20 ust. 1 i art. 28 ust. 1 o.g.r.l.
W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Starosta w dniu 16 sierpnia 2018 r. wydał na postawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a., po przeprowadzeniu wznowionego postępowania administracyjnego na podstawie art. 149 § 2 k.p.a. decyzję odmawiającą uchylenia decyzji badanej w postępowaniu wznowieniowym decyzji oraz stwierdził jej wydanie z naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że decyzją z dnia 2 sierpnia 2016 r. ustalił dla "A" spółka z o.o. Sp.k. w G. opłatę w wysokości dwukrotnej należności tj. 78 481,66 zł. z tytułu wyłączenia z produkcji rolnej niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych powierzchni [...]h gruntów rolnych sklasyfikowanych jako grunty orne klasy RIIIb z nieruchomości oznaczonej wg. ewidencji gruntów i budynków działką nr [...] położonej w obrębie S.T. , Gmina S.T. .
Rozpatrując wniosek strony o wznowienie postępowania w powyższej sprawie, organ I instancji uznał, że wskazana decyzja z dnia 2 sierpnia 2016 r. została wydana z naruszeniem prawa polegającym na pominięciu pełnomocnika w/w spółki w postępowaniu administracyjnym, co doprowadziło do braku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Korespondencja w sprawie, oraz sama decyzja, była kierowana do strony, z pominięciem pełnomocnika. Nadto organ wskazał, że organ działający w postępowaniu zwykłym niezasadnie uznał, iż decyzja z dnia 2 sierpnia 2016 r. została stronie doręczona w trybie art. 44 k.p.a., a późniejsze doręczenie stronie decyzji w dniu 2 maja 2017 r. nie wywarło żadnych skutków prawnych.
Organ I instancji stwierdził, że wskazane wyżej naruszenia prawa nie miały wpływu na treść decyzji wydanej w 2016 r. i decyzja ta jest merytorycznie prawidłowa.
Organ stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że nastąpiło wyłączenie gruntu działki nr [...] obręb S.T. klasy Rlllb o pow. [...] ha z produkcji rolnej w sposób niezgodny z przepisami ustawy, zaś Spółka nie miała żadnych uwag do toczącego się postępowania. Brak skutecznego doręczenia stronie decyzji z 2 sierpnia 2016 r. nie zmienia w żaden sposób merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż materiał dowodowy nie uległ zmianie.
"A" Spółka z o.o. Sp. k. w G. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Podniosła, że wydanie zaskarżonej decyzji nie było możliwe, ponieważ naruszono przepisy o doręczeniach, w rezultacie nie doszło do skutecznego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków odwołania. Uchybienie to powinno skutkować nadaniem sprawie biegu w takim zakresie, by strona mogła w całości wypowiedzieć się co do aktualnego stanu sprawy. Nadto w odwołaniu podniesiono zarzut z art. 40 § 2 k.p.a., odnoszący się do niedokonania doręczenia pełnomocnikowi, który został ustanowiony w sprawie, a dokonania go bezpośrednio stronie.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 stycznia 2019 r. utrzymało decyzję Starosty w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan sprawy:
Decyzją z dnia 2 sierpnia 2016 r. nr [...] Starosta ustalił wobec skarżącej opłatę w wysokości dwukrotnej należności, tj. 78.481, 66 zł za wyłączenie gruntu działki nr [...] klasy RIIIb o pow. [...]ha, obręb S.T. z produkcji rolniczej.
Przedmiotowa decyzja nie została doręczona spółce bezpośrednio, jak również poprzez doręczenie zastępcze - w trybie art. 44 k.p.a. Pisma organu były kierowane i odbierane przez spółkę. Ponadto w przedmiotowym postępowaniu brała udział jeszcze jedna strona - A.Z. - właściciel działki nr [...], któremu decyzja została doręczona w dniu 3 sierpnia 2016 r. i nie skorzystał on z przysługującego mu prawa do wniesienia odwołania. Zdaniem organu, decyzja ta stała się ostateczna z dniem 18 sierpnia 2016 r.
Pismem z dnia 10 października 2016 r. "A" Sp. z o.o. Sp. k. w G. wniosła odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Skarżąca wniosła skargę na to postanowienie, w wyniku której Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 9 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 369/17, uchylił postanowienie wskazując, iż w pierwszej kolejności należała uzyskać od strony oświadczenie, czy jej pismo z dnia 10 października 2016 r., stanowi odwołanie od decyzji, czy też wniosek o wznowienie postępowania.
W dniu 13 października 2016 r. organowi I instancji zostało przedłożone pełnomocnictwo udzielone w imieniu "A" Sp. z o.o. Sp. k. w G. , pełnomocnikowi radcy prawnemu R.S. . Wobec oświadczenia pełnomocnika strony z dnia 15 grudnia 2017 r., iż jest to wniosek o wznowienie postępowania, a nie odwołanie, wniosek przekazano do rozpatrzenia organowi I instancji.
Organ I instancji, w dniu 7 lutego 2018 r. wydał postanowienie odmawiające stronie wznowienia postępowania. W wyniku rozpatrzenia zażalenia strony na to postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 4 czerwca 2018 r. uchyliło w/w postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
Następnie organ I instancji, swoim postanowieniem z dnia 18 czerwca 2018 r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty z dnia 2 sierpnia 2016 r. Postanowienie te zostało przesłane stronie - właścicielowi działki A.Z. oraz pełnomocnikowi odwołującej się Spółki. Z potwierdzeń odbiorów przesyłek wynika, że postanowienie to zostało prawidłowo doręczone. Kolejnym pismem z dnia 13 lipca 2018 r. organ I instancji zawiadomił stronę i pełnomocnika o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Zawiadomienia te również zostały prawidłowo doręczone. W aktach sprawy brak jest złożonych w toku wznowionego postępowania oświadczeń stron, w szczególności strony odwołującej się lub jej pełnomocnika. W dniu 16 sierpnia 2018 r. organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję, sprostowaną postanowieniem z dnia 6 grudnia 2018 r.
Organ odwoławczy uzasadniając rozstrzygnięcie stwierdził, że decyzja Starosty nie narusza prawa, także w zakresie wskazanym w treści odwołania. Przytoczył treść przepisów k.p.a., na podstawie których ostateczna decyzja może ulec modyfikacji. Wskazał, że orzeczenie takie może być uchylone na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., co ma miejsce wówczas, gdy postępowanie poprzedzające jej wydanie było dotknięte jedną z wad wymienionych w cytowanym przepisie. Przepis ten wymienia przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego istniejące w dniu wydania ostatecznej decyzji.
Organ odwoławczy zgodził się, że postępowanie przed organem I instancji zakończone decyzją z dnia 2 sierpnia 2016 r. prowadzone było z naruszeniem przepisu postępowania - tj. art. 40 § 2 k.p.a. Decyzja ustalająca opłatę z dnia 2 sierpnia 2016 r. nie została bowiem doręczona stronie odwołującej się w zgodzie z przepisami k.p.a. przed dniem 13 października 2016 r., to jest dniem w jakim do organu I instancji wpłynęło (wraz z odwołaniem od tej decyzji) pełnomocnictwo strony dla radcy prawnego R.S. Dlatego też po dniu 13 października 2016 r. kierowanie korespondencji przez organ I instancji, w szczególności decyzji wydanej w dniu 2 sierpnia 2016 r., winno następować do pełnomocnika strony odwołującej się, a nie do niej samej. Powyższe według organu jest przesłanką do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Jednocześnie organ podkreślił, że strona odwołująca się w postępowaniu administracyjnym, toczącym się przed organem I instancji, i zakończonym wydaniem w dniu 2 sierpnia 2016 r. decyzji ustalającej wysokość opłaty za wyłączenie gruntu z produkcji rolnej niezgodnie z przepisami, brała czynny udział, o czym świadczą pisma strony kierowane do organu.
Postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte postanowieniem organu I instancji z dnia 18 czerwca 2018 r. i postanowienie to został prawidłowo doręczone także pełnomocnikowi strony odwołującej się. Następnie organ I instancji zawiadomił stronę oraz pełnomocnika strony odwołującej się o nowym terminie załatwienia sprawy.
Organ odwoławczy stwierdził, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji do organu I instancji nie wpłynęło żadne pismo czy to samej strony odwołującej się czy też jej pełnomocnika, co oznacza, że nadal aktualne jest w sprawie stanowisko strony odwołującej się przedstawiane organowi w toku postępowania administracyjnego zakończonego decyzją tego organu z dnia 2 sierpnia 2016 r., zaś do tego stanowiska oraz dowodów zebranych w sprawie odniósł się organ w przedmiotowej decyzji.
Organ odwoławczy uznał za prawidłowe i jako zgodne z zebranym materiałem dowodowym, stanowisko organu I instancji, że decyzja wydana w postępowaniu wznowieniowym odpowiadałaby swojej treści decyzji z dnia 2 sierpnia 2016 r.
Zdaniem organu odwoławczego, dowody zebrane w podstawowym postępowaniu administracyjnym bezspornie wskazują, iż działka rolnicza klasy RJIIb nr [...] obręb S.T. wykorzystywana jest jako plac postojowy dla pojazdów wraz z infrastrukturą w oparciu o umowę pomiędzy właścicielem - A.Z. , a odwołującą się Spółką. Obowiązujący dla tego terenu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - uchwała nr [...] Rady Gminy S.T. z dnia 1 grudnie 2005 r. określa, że jest to teren upraw rolnych - bez zabudowy - karta terenu [...]. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, na który składają się: dokumentacja fotograficzna, decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 kwietnia 2016 r. nakazująca rozbiórkę samowoli budowlanej na działce nr [...], protokół z wizji lokalnej z dnia 4 maja 2016 r., umowa najmu z dnia 1 września 2014 r., mocą której strona odwołująca się wynajmuje obszar [...] ha z działki nr [...] w S.T. , opinia biegłego geodety z dnia 9 czerwca 2016 r., nie budzą wątpliwości i potwierdzają fakt nierolniczego wykorzystywania nieruchomości rolnej. W konsekwencji, mając na uwadze przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w szczególności jej art. 28 ust. 1, organ odwoławczy uznał, że zasadnym było wydanie decyzji nakładającej na stronę odwołująca się opłaty z tytułu wyłączenia z produkcji rolniczej, niezgodnie z przepisami ustawy.
Organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione zarzuty, że wydanie zaskarżonej decyzji nie było możliwe, ponieważ naruszono przepisy o doręczeniach, w rezultacie nie doszło do skutecznego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków odwołania. Akta zarówno postępowania zakończonego w sierpniu 2016 r., jak i postępowania wznowieniowego pozwalają na ustalenie, iż strona odwołująca się zarówno składała swoje oświadczenia organom administracji publicznej, miała taką możliwość aż do czasu otrzymania zaskarżonej decyzji.
Skargę na powyższa decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 stycznia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła "A" Spółka z o.o. Sp. k. w G. , wnosząc o jej uchylenie oraz wstrzymanie wykonalności decyzji.
Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a.
W uzasadnieniu Spółka wskazała, że wydanie zaskarżonej decyzji nie było możliwe skoro naruszono przepisy o doręczeniach i jest to uchybienie tak poważnie, że powinno skutkować nadaniu sprawy biegu, by skarżący mógł w całości wypowiedzieć się co do aktualnego stanu sprawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało w całości swoje stanowisko wskazane w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z unormowania art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika nadto, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa.
Organ wznowił postępowanie stwierdzając zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., z uwagi na wadliwość doręczenia stronie decyzji, i ponownie merytorycznie rozpoznał sprawę.
Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wydaje decyzję, w której:
1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo
2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
§ 2. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
Z art. 146 § 2 k.p.a wynika, że decyzji nie uchyla się w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Stwierdzenie zaistnienia przesłanki wznowieniowej, jakąś była w tym przypadku wadliwość doręczenia, nie skutkuje automatycznym uchyleniem decyzji. Organ w postępowaniu wznowieniowym bada bowiem, jaka decyzja powinna zapaść w sprawie i jeżeli jest ona tożsama z decyzją badaną w postępowaniu wznowieniowym, badana decyzja nie jest uchylana. Organ stwierdza natomiast wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa, które to naruszenie w tym przypadku wiąże się z wadliwym doręczeniem decyzji.
Skarżąca poinformowana o wznowieniu postępowania mogła złożyć wnioski dowodowe oraz przedstawić argumentację wskazującą, że wydanie decyzji o nałożeniu opłaty było nieuzasadnione. Pełnomocnikowi skarżącej doręczono odpis postanowienia o wznowieniu, zawiadomienia o wydłużeniu terminu załatwienia sprawy oraz zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia co do istoty sprawy, w terminie 7 dni od jego otrzymania (doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 31 lipca 2018 r.). Do dnia rozstrzygnięcia sprawy decyzją - 16 sierpnia 2018 r. - strona nie złożyła żadnych wniosków w sprawie.
Poprzednio zebrany materiał dowodowy umożliwiał wydanie rozstrzygnięcia. Dowody zebrane w postępowaniu administracyjnym wskazują, że działka rolnicza klasy RIIIb nr [...] obręb S.T. wykorzystywana jest w części jako plac postojowy dla pojazdów w oparciu o umowę zawartą pomiędzy je właścicielem - A.Z. , a odwołującą się Spółką. Dokumentacja fotograficzna, decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 kwietnia 2016 r. nakazująca rozbiórkę samowoli budowlanej na działce nr [...], protokół z wizji lokalnej z dnia 4 maja 2016 r., umowa najmu z dnia 1 września 2014 r. oraz opinia biegłego geodety z dnia 9 czerwca 2016 r., potwierdzają fakt nierolniczego wykorzystywania nieruchomości.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy, wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klasy IIIb, może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Strona nie uzyskała decyzji w tym przedmiocie. W art. 28 ust. 1 ustawy prawodawca przewidział sankcję w takim przypadku, stanowiąc, że w razie stwierdzenia, że grunty zostały wyłączone z produkcji niezgodnie z przepisami niniejszej ustawy, sprawcy wyłączenia ustala się opłatę w wysokości dwukrotnej należności.
Zatem w sytuacji, kiedy doszło do wyłączenia gruntu z produkcji rolnej, bez decyzji zezwalającej na takie wyłączenie, faktycznemu sprawcy wyłączenia wymierza się opłatę. Skarżąca była sprawcą wyłączenia gruntu z produkcji rolnej. Wysokość opłaty określono zgodnie z art. 12 ust. 7 ustawy, przyjmując stawkę 262 305 zł za hektar, a wielkość wyłączonej powierzchni [...] ustalono na podstawie opinii biegłego geodety.
Wadliwe doręczenie decyzji miało wpływ na możliwość jej zaskarżenia przez skarżącą odwołaniem. Nie miało natomiast wpływu na prawidłowość przeprowadzonego postępowania odwoławczego i jego wyniki, a strona ani w odwołaniu, ani we wniosku o wznowienie ani we niesionej do sądu skardze nie przedstawiła żadnych uzasadnionych zarzutów mających wpływ na prawidłowość wymierzenia opłaty. Niewątpliwym jest, że klasyfikacja gruntów jako rolnych znajduje się w ewidencji gruntów i budynków, a treść planu wykluczała inne niż rolnicze wykorzystanie nieruchomości. Zakres i sposób wyłączenia gruntu z produkcji rolnej znajduje potwierdzenie w treści opinii biegłego geodety, sporządzonej po przeprowadzeniu wizji lokalnej, w wyniku której ustalono zabudowanie nieruchomości placem postojowym, a skarżąca nie wykazywała by nie była inwestorem zrealizowanych prac, których rozbiórkę nakazano jej decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 kwietnia 2016 r.
Podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego są bezzasadne. Organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa procesowego i prawa materialnego stanowiące podstawę wymierzenia opłaty za wyłączenie gruntu z produkcji rolnej bez zezwolenia.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.