III SA/Gd 209/22

III SA/Gd 209/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-11-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-02-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak
Bartłomiej Adamczak
Jacek Hyla /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 919
art. 39a ust. 1, art. 39j ust. 1, adrt. 39 k ust. 1, art. 39l ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 92a ust. 6
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Alina Dominiak, Protokolant Starszy asystent sędziego Robert Daduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy ze skargi T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 listopada 2021 r. nr BP.501.1501.2020.0949.WA7.3113 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 lipca 2020 r. nr WP.8140.8.36.2020, 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 8 lipca 2020 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.) – dalej powoływanej jako "u.t.d.", nałożył na T. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (zwaną dalej również "stroną", "skarżącą") karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 9 stycznia 2020 r. około godziny 15:10 w W. na ul. [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki Volvo o nr rej. [...], którym kierował P. Z. Podczas kontroli ujawniono naruszenia z załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, tj.:
- wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który: nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 39a ust. 1 pkt 3 u.t.d. oraz lp. 4.2. załącznika nr 4);
- wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który: nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 39a ust. 1 pkt 4 u.t.d. oraz lp. 4.3. załącznika nr 4).
Jak ustalono kierujący wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką w imieniu przedsiębiorcy T. Sp. z o.o. z siedzibą w G. Kontrola drogowa została udokumentowana protokołem kontroli z dnia 9 stycznia 2020 r. Kierujący nie wniósł zastrzeżeń do sporządzonego protokołu kontroli.
W związku z ujawnionymi naruszeniami doręczono stronie zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. Strona prawidłowo powiadomiona nie odniosła się do stwierdzonych naruszeń. Nie wskazała również żadnych okoliczności sprawy oraz nie przesłała żadnych dokumentów świadczących o zaistnieniu którejkolwiek z przesłanek wymienionych w artykule 92c u.t.d.
W ocenie organu w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92c u.t.d. mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia, tj. okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Organ podkreślił przy tym, że na gruncie powołanego wyżej przepisu wykształciło się jednolite stanowisko sądownictwa administracyjnego, że sytuacja tam przewidziana nie dotyczy przypadków, gdy naruszenie przepisów jest wynikiem działania lub zaniedbania samego przedsiębiorcy lub osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, gdyż świadczy to o nieprawidłowej organizacji pracy przedsiębiorstwa.
Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji ponosząc, że organ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i do jej załatwienia oraz dokonał dowolnej oceny dowodów, tym samym naruszył art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) - dalej jako "k.p.a.". Zdaniem strony nie wskazano kierowcy przyczyny przeprowadzenia kontroli drogowej. Kontrola nie wykazała żadnych uchybień dotyczących pojazdu, więc kierowca uznał ją za rutynową kontrolę drogową i nie wniósł żadnych zastrzeżeń do protokołu kontroli. Nadto kontrolowany kierowca wykonywał transport prywatny, więc nie był zobowiązany posiadać orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego.
Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 22 listopada 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 39a ust. 1, art. 39j ust. 1-3 oraz art. 39k ust. 1 i 2 u.t.d. i wskazał, że zgodnie z art. 92a u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy (ust. 8).
Stosownie do treści lp. 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1.000 zł.
W myśl lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1.000 zł.
Powołane przepisy art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d. jednoznacznie wskazują, że przewóz drogowy może wykonywać tylko kierowca legitymujący się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań zdrowotnych i orzeczeniem o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zakres badań lekarskich i zasady ich przeprowadzenia określają przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1320 ze zm.) i przepisy rozdziału 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Natomiast zakres badań psychologicznych i zasady ich przeprowadzenia normują przepisy rozdziału 13 ustawy o kierujących pojazdami.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej P. Z. w imieniu przedsiębiorcy T. Sp. z o.o. wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką. Transport ten wykonywał samochodem osobowym marki Volvo o numerze rejestracyjnym [...]. oznakowanym jak taksówka. Poruszanie się tak oznakowanym pojazdem jest dla potencjalnych klientów ofertą usługi przewozu. Dlatego, kierujący poruszający się takim pojazdem, czy oczekujący w nim np. na postoju taxi powinien spełniać wszystkie wymagane warunki do wykonania transportu drogowego osób. W dniu kontroli skarżący posiadał licencję wymaganą do wykonywania usług przewozu osób taksówką. Była to licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, którą skarżący okazał do kontroli. Kierujący powinien spełniać także warunki określne w art. 39a ust. 1 pkt 1-4 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem kierujący musi nie tylko posiadać prawo jazdy odpowiedniej kategorii, ale także musi legitymować się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań zdrowotnych i orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Kierowca nie posiadał żadnego z wymienionych orzeczeń. Strona nie przedłożyła tych orzeczeń w toku postępowania. W tych okolicznościach należało uznać, że w dniu kontroli kierujący wykonujący przewóz drogowy w imieniu strony nie spełniał wszystkich warunków określnych w art. 39a ust. 1 pkt 1-4 u.t.d.
Zgodnie z art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 110 ze zm.) taksówka oznacza pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz 5 ich bagażu podręcznego za ustaloną na podstawie aplikacji opłatą. Natomiast warunki techniczne taksówki określa § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.). Jednym z takich warunków jakie musi spełniać taksówka jest umieszczenie na dachu pojazdu lampy z napisem "TAXI".
Organ zauważył, że wykonywanie przewozu drogowego osób ma miejsce nie tylko wtedy, gdy taksówką jest przewożony pasażer. Przejazd skontrolowanego pojazdu odpowiadał definicji przewozu drogowego zawartej art. 4 lit. a rozporządzenia (WE) 561/2006.
W ocenie organu odwoławczego kara pieniężna słusznie została nałożona na stronę, gdyż jest ona podmiotem odpowiedzialnym za przedmiotowy przewóz i to ona powinna zadbać o to by, kierowca wykonujący przewóz drogowy w jej imieniu posiadał ważne orzeczenie lekarskie i orzeczenie psychologiczne stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Strona ze swoich obowiązków nie wywiązała się, ponieważ skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany przez kierowcę nieposiadającego określonych orzeczeń.
Organ odwoławczy uznał, że w trakcie postępowania nie doszło do naruszeń przepisów postępowania, a strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.
Odnosząc się zaś do zarzutów zawartych w odwołaniu zaznaczył, że chcąc załatwiać prywatne sprawy pojazdem wykorzystywanym do przewozu osób kierujący powinien zakrywać oznakowania dotyczące taksówki. W dniu kontroli kierujący tego oznakowania nie zakrył, a wykonywał przejazd ulicami miasta. Dla potencjalnego klienta poruszanie się ulicami miasta takiego pojazdu stanowi ofertę świadczenia usług przewozu osób. Zatem słusznie organ pierwszej instancji taki przejazd uznał za wykonywanie transportu drogowego taksówką.
Następnie organ odwoławczy wskazał, że funkcjonariusze Policji są uprawnieni nie tylko do kontrolowania przestrzegania przepisów ruchu drogowego, ale także do sprawdzania czy przewoźnicy i inne podmioty przestrzegają przepisów w zakresie przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi, co wynika z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Kierujący P. Z. poruszał się po ulicach W. pojazdem oznaczonym jak taksówka, więc funkcjonariusze Policji mogli skontrolować nie tylko pojazd, którym się poruszał, ale także przeprowadzić kontrolę pod kątem wykonywania przez kierowcę przewozu drogowego osób. Skontrolowany kierowca nie mógł uznać przeprowadzanej kontroli jedynie za kontrolę pojazdu, którym wykonywał skontrolowany przewóz drogowy, skoro funkcjonariusze Policji zażądali od niego okazania do kontroli licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką i orzeczeń wymaganych od kierowców wykonujących przewozy drogowe, a kontrola zakończyła się sporządzeniem protokołu kontroli podpisanym przez kierującego bez wniesienia zastrzeżeń do tego protokołu.
Odnosząc się do przedłożonej przez stronę umowy użyczenia skontrolowanego pojazdu i świadectwa legalizacji ponownej, dołączonych do pisma z dnia 5 sierpnia 2021 r. organ odwoławczy uznał, że pojazd ten użyczył stronie D. J., więc strona mając prawo dysponowania tym pojazdem mogła zlecić wykonywanie przewozów drogowych innej osobie niż właściciel pojazdu. Strona nie przedłożyła żadnej umowy o pracę czy innej formy umowy, w której właściciel pojazdu zobowiązałby się wykonywać przewozy drogowe w imieniu strony. Zatem twierdzenia strony, że ze skontrolowanym kierowcą nic jej nie łączy, a przewozy drogowe miał wykonywać właściciel pojazdu, nie można uznać za wiarygodne.
W sprawie nie było możliwości zastosowania art. 92c u.t.d. Uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez podmiot wykonujący czynności związane z wykonywanym przewozem drogowym braku wpływu na powstanie naruszenia. Zebrany materiał dowodowy nie zawiera dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność strony.
Spółka T. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania oraz przeprowadzenie następujących dowodów:
- z przesłuchania świadka D. J. na okoliczność zatrudnienia w spółce T., wykonywania na rzecz skarżącej usług przewozu osób, posiadania wszelkich dokumentów uprawniających do realizowania transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką w imieniu przedsiębiorcy T. Sp. z o.o., zatrudnienia przez skarżącą w dniu 9 stycznia 2020 r.
- umowy zlecenia D. J. z dnia 30 kwietnia 2019 r. na okoliczność zatrudnienia D. J. przez skarżącą w okresie od 30 kwietnia 2019 r. do 9 marca 2020 r.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:
1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza we wskazaniu, iż kierujący samochodem osobowym marki Volvo, o numerze rejestracyjnym [...], P. Z. w dniu 9 stycznia 2020 r. wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką w imieniu przedsiębiorcy T. Sp. z o.o., podczas gdy z przedłożonych przez skarżącą wraz z pismem z dnia 5 sierpnia 2021 r. dokumentów wprost wynika, że P. Z. nigdy nie był pracownikiem skarżącej i nie wykonywał w jej imieniu przewozu osób taksówką,
b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się we wskazaniu, iż twierdzenia skarżącej, że ze skontrolowanym kierowcą nic jej nie łączy, a przewozy drogowe winien wykonywać właściciel pojazdu są niewiarygodne, podczas gdy z przedłożonych przez skarżącą dokumentów wprost wynika, iż P. Z. nigdy nie był pracownikiem skarżącej i nie wykonywał w jej imieniu przewozu osób taksówką.
W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka wskazała, że pismem z dnia 5 sierpnia 2021 r. stanowczo zaprzeczyła, jakoby P. Z. był osobą zatrudnioną w skarżącej spółce oraz jakoby był uprawniony do wykonywania w jej imieniu jakichkolwiek czynności związanych z przewozem osób. Skarżąca nie zawierała żadnych porozumień bądź umów z P. Z. w zakresie udostępnienia mu pojazdu marki Volvo o numerze rejestracyjnym [...]. Dodatkowo, skarżąca - z uwagi na brak jakichkolwiek powiązań z kierowcą - nie dysponowała żadnymi dokumentami do których przedłożenia wezwał ją organ pismem z dnia 8 lipca 2021 r., co wówczas zostało wskazane.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd bada zaskarżony akt (w realiach niniejszej sprawy decyzję administracyjną) pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu w rozpatrywanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021r. poz. 919 ze zm.), dalej powoływanej jako: "u.t.d.", która określa między innymi odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d.).
W myśl art. 39a ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta nie ma przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3) oraz nie ma przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4). Stosownie do art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W myśl art. 39l ust. 1 pkt 1 lit. b u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne.
Organ administracji przyjął w wyniku kontroli policyjnej przeprowadzonej w W. przy ul. [...], że samochodem Volvo o nr rej. [...] oznaczonym jako TAXI wykonywany był przewóz osób. Organ uznał, że brak pasażera w pojeździe nie stoi na przeszkodzie dokonaniu powyższego ustalenia, wobec jednoznacznych oznaczeń pojazdu, pozwalających potencjalnym użytkownikom na przyjęcie, że mają do czynienia z taksówką.
W protokole kontroli nie odnotowano jakichkolwiek wyjaśnień kierującego pojazdem P. Z. co do charakteru, w jakim znalazł się w pojeździe i co do wykonywanych czynności. Należy dostrzec fakt, że w protokole kontroli odnotowano adres kierowcy. W toku postępowania administracyjnego nie przeprowadzono żadnego dowodu, który mógłby wyjaśnić istotę prawnego stosunku pomiędzy skarżącą spółką i P. Z., który w czasie kontroli był kierującym samochodem.
Skarżąca spółka przedstawiła natomiast umowę pomiędzy nią i D. J. na podstawie którego uzyskała prawo do używania samochodu, zaś D. J. miał zostać zatrudniony w spółce. Podniesiony przez spółkę zarzut, dotyczący zaniechania przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka D. J. należy uznać za uzasadniony. W tym miejscu trzeba podkreślić, że Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni akceptuje stanowisko, że obowiązki związane z kierowaniem kierowców na badania lekarskie i psychologiczne w świetle przepisów u.t.d. nie spoczywają wyłącznie na przedsiębiorcach zatrudniających kierowców na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1510).
Odwołanie się w przepisie art. 39j ust. 2 u.t.d. do przepisów kodeksu pracy wskazuje jedynie na zakres i zasady wykonywania badań lekarskich kierowców, z zastrzeżeniem w ust. 3 art. 39j u.t.d., że zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2021r. poz. 1212 ze zm.). Z powołanych wyżej przepisów art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d. wynika wprost, że kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W świetle zaś art. 92a ust. 6 u.t.d., za kierowców, o których mowa w ust. 5 pkt 1-4, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. Nadrzędnym celem regulacji zawartych przepisach u.t.d. jest zapewnienie bezpieczeństwa uczestnikom ruchu drogowego. Nie ma podstaw, by w tej sytuacji w jakikolwiek sposób różnicować obowiązki kierowców wykonujących przewozy drogowe w zakresie poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym - z uwagi na formę prawna w jakiej te obowiązki wykonują.
Jednocześnie należy podkreślić, że przesłanką odpowiedzialności przedsiębiorcy przewozowego za brak badań lekarskich i psychologicznych kierującego jest ustalenie, że kierujący wykonuje przewóz, działając na jego rzecz w jednej z możliwych form prawnych.
W rozpoznawanej sprawie nie dokonano żadnych ustaleń co do istnienia i charakteru stosunków prawnych łączących kierującego P. Z. ze skarżącą spółką. Przedwcześnie ustalono, wyłącznie na podstawie domniemania, że kierowca, który znajdował się w samochodzie oznaczonym jako taksówka wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz skarżącej spółki, a w konsekwencji uznano, że kierowca ten powinien dysponować stosownymi orzeczeniami o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.
Zaniechanie przesłuchania świadka D. J. i ewentualnie samego kierowcy P. Z. (którego adres odnotowano w protokole kontroli) co do istnienia i charakteru stosunków prawnych, łączących kierującego samochodem Volvo o nr rej. [...] w dniu 9 stycznia 2020 r. w W. ze skarżącą spółką stanowi ewidentne naruszenie art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a.
Dokonane przez organy inspekcji transportu drogowego w oparciu o niepełny materiał dowodowy ustalenia faktyczne doprowadziły do przedwczesnego przyjęcia, że P. Z. wykonywał przewóz osób w imieniu skarżącej spółki i na jej rzecz.
Tymczasem dopiero uzupełnienie materiału dowodowego o zeznania wnioskowanego przez stronę skarżącą świadka D. J. i kierującego pojazdem P. Z. oraz prawidłowa, wszechstronna, zgodna z art. 80 k.p.a. ocena całości materiału dowodowego pozwoli na ustalenie rzeczywistej treści stosunku prawnego łączącego skarżącą spółkę z kierującym P. Z. Rezultatem tej oceny będzie określenie, czy w istocie miało miejsce wykonywanie przewozu osób, a jeśli tak, to czy kierujący pojazdem czynił to na rzecz skarżącej spółki, w związku z czym mogłaby ona ponosić związaną z tym odpowiedzialność za naruszenia prawa, do których doszło przy wykonywaniu tego przewozu.
W tym stanie sprawy Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a., wobec uwzględnienia skargi w całości.
Ponownie rozpatrując sprawę, organy inspekcji drogowej uzupełnią i ocenią materiał dowodowy, zgodnie z przedstawioną powyżej oceną prawną.