III SA/Gd 205/23

III SA/Gd 205/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6123 Zasób geodezyjny i kartograficzny
Hasła tematyczne
Geodezja i kartografia
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1670
par. 40
Rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów  sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i  kartograficznego (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Konrad Milczanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 17 lutego 2023 r. nr WIGK-II.7220.29.2022.MT w przedmiocie odmowy przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Gdańskiego z dnia 25 listopada 2022 r. nr GKiK-PODGiK.6640.1.4408.2022.BG.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 17 lutego 2023 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: "k.p.a.") oraz art. 7b ust. 2 pkt 2, ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm., dalej: "p.g.k."), § 40 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju
z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania
i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego
i kartograficznego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1670, dalej: "rozporządzenie w sprawie standardów"), Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego
i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty Gdańskiego z dnia 24 listopada 2022 r. o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów sporządzonych przez M. K.
Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego:
M. K, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą K. (dalej: "skarżący") w dniu 6 września 2020 r. zgłosił Staroście Gdańskiemu (dalej: "organ I instancji", "Starosta") prace geodezyjne, których celem było sporządzenie mapy do celów projektowych dla działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym T., gmina T. Skarżący uzupełnił zgłoszenie o czynności dotyczące wznowienia znaków granicznych, wyznaczenia punktów granicznych lub ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych. Następnie, w dniu 5 października 2022 r., zawiadomił Starostę o wykonaniu całości zgłoszonych prac geodezyjnych oraz przekazał wyniki zgłoszonych prac geodezyjnych (w tym operat techniczny, zbiory nowych, zmodyfikowanych lub zweryfikowanych danych z zakresu baz EGIB, GESUT i BDOT500).
Starosta dokonał weryfikacji zgłoszonych prac na podstawie art. 12b ust. 1 p.g.k. Weryfikacja zgodności z przepisami prawa z zakresu geodezji i kartografii, w szczególności dotyczącymi kompletności, a także weryfikacja spójności przekazywanych zbiorów danych z bazami danych prowadzonymi przez ten organ dały wyniki pozytywne (punkt 5 i 7 protokołu weryfikacji wyników prac geodezyjnych z dnia 14 października 2022 r.). Natomiast podczas weryfikacji zgodności z obowiązującymi przepisami prawa z zakresu geodezji i kartografii, w szczególności dotyczącymi wykonywania pomiarów, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. a) p.g.k. oraz opracowywania wyników tych pomiarów stwierdzono, że w opracowaniu niesłusznie wykorzystano zmodyfikowane współrzędne punktów granicznych nieokreślone na podstawie dokumentacji archiwalnej, tym bardziej, że dokonano takich obliczeń, czym naruszono § 1 pkt 8 (§ 40 ust. 1 i 2) rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 7 lipca 2021 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2021 poz. 1304). W konsekwencji punkt 6 protokołu weryfikacji zawierał wynik negatywny.
Protokół weryfikacji (wraz z operatem technicznym) doręczono skarżącemu
w dniu 14 października 2022 r. Tego samego dnia skarżący po raz kolejny zawiadomił Starostę o wykonaniu zgłoszonych prac geodezyjnych w całości oraz przekazał ich wyniki. Dnia 20 października 2022 r. skarżący ustosunkował się do wyników weryfikacji prac geodezyjnych – odmówił wprowadzenia w operacie zmian wskazanych w protokole weryfikacji.
Starosta nie uwzględnił stanowiska skarżącego i decyzją z dnia 25 listopada 2022 r. odmówił przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów sporządzonych przez skarżącego w wyniku zakończenia prac geodezyjnych.
Organ I instancji ustalił, że skarżący dokonał modyfikacji współrzędnych punktów granicznych działki nr [...], określając je na podstawie pomiaru bezpośredniego znaków granicznych. Obliczone przez skarżącego na podstawie materiałów źródłowych współrzędne punktów granicznych nie przekroczyły dopuszczalnej odchyłki (0,15 m) względem współrzędnych znajdujących się w bazie państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (dalej: "PZGiK"). Natomiast pomiar znaków granicznych (osadzonych w punktach granicznych) dokonany na podstawie geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych, wykonanych kinematyczną techniką precyzyjnego pozycjonowania RTK/RTN wykazał, że współrzędne przekraczają dopuszczalną odchyłkę (0,15 m) względem współrzędnych znajdujących się w bazie PZGiK. Skarżący w wykazie współrzędnych punktów granicznych ujawnił współrzędne pomierzonych znaków granicznych.
Mając na uwadze regulacje zawarte w § 16 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów
i budynków (Dz.U. 2021 poz. 1390 ze zm., dalej: "rozporządzenie EGiB) oraz § 40 rozporządzenia w sprawie standardów, organ I instancji za bezpodstawną uznał zmianę współrzędnych punktów granicznych ujawnionych w bazie PZGiK na współrzędne pomierzonych znaków granicznych w sytuacji, gdy współrzędne tych punktów zostały obliczone na podstawie aktualnych, dokładnych i kompletnych materiałów źródłowych.
Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości. Wskazał, że po odszukaniu w terenie znaków granicznych oraz przeprowadzeniu analizy dokonał zmiany współrzędnych zgodnie z § 40 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie standardów. W jego ocenie konsekwencją stanowiska organu I instancji, co do zasady, jest powstanie szeregu sporów granicznych, rodzących konieczność przestawiania ogrodzeń, a w skrajnych przypadkach rozbiórek budynków.
Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: "organ odwoławczy", Pomorski Wojewódzki INGiK") zaskarżoną decyzją z dnia 17 lutego 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko Starosty, który przyjął, że modyfikacji współrzędnych punktów granicznych dokonuje się na podstawie analizy dokumentacji zasobu stanowiącej podstawę wykazywania przebiegu granic działek ewidencyjnych w ewidencji gruntów i budynków. Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kierownik prac geodezyjnych, zgodnie z § 7 rozporządzenia w sprawie standardów, wykorzystał materiały zasobu, które były aktualne i kompletne i okazały się przydatne do osiągnięcia celu pracy geodezyjnej, jakim było opracowanie mapy do celów projektowych. Skarżący w sprawozdaniu technicznym sporządził ocenę operatów technicznych nr [...], [...], [...], [...]. Kierownik prac, na podstawie archiwalnych danych z ww. operatów, obliczył współrzędne punktów granicznych działki [...], wykonał pomiar znaków granicznych techniką GPS RTK/RTN (pozycjonowania w czasie rzeczywistym) oraz pomierzył punkt szczegółowej osnowy geodezyjnej nr [...]. Porównał współrzędne obliczonych przez siebie punktów granicznych ze współrzędnymi z pomiaru odszukanych znaków granicznych oraz uznał poprawność ich położenia.
Organ odwoławczy, mając na uwadze regulacje zawarte w § 40 ust. 1-3 rozporządzenia w sprawie standardów stwierdził, że skoro skarżący określił współrzędne punktów granicznych na podstawie analiz materiałów źródłowych uzupełnionych czynnościami geodezyjnymi, to takie współrzędne powinny zostać przyjęte do dalszych czynności i porównane ze współrzędnymi wykazanymi w zasobie geodezyjnym dla przedmiotowych obiektów na potrzeby ich ewentualnej modyfikacji na zasadach wynikających z rozporządzenia w sprawie standardów. Zgodnie z § 31 ust. 1 i § 40 ust. 4 rozporządzenia w sprawie standardów, dopiero brak danych określających położenie punktów granicznych z dokładnością właściwą dla szczegółów terenowych I grupy, uprawniałby skarżącego do określenia ich położenia w drodze pomiaru poprzedzonego ustaleniem przebiegu granic działek ewidencyjnych. W ocenie organu odwoławczego sam stan trwałej stabilizacji punktów granicznych znakami granicznymi nie może być podstawą do modyfikacji współrzędnych punktów granicznych na podstawie bezpośredniego pomiaru. Znaki graniczne na gruncie mogą być uszkodzone lub przesunięte, co kwalifikowałyby je do wznowienia na zlecenie zainteresowanych (art. 39 ust. 1 i 2 u.p.g.k.).
Organ odwoławczy uznał, że odchyłka między współrzędnymi wykazanymi w bazie PZGiK a współrzędnymi punktów granicznych obliczonymi przez skarżącego nie została przekroczona. Skarżący powinien zatem pozostawić współrzędne punktów granicznych dotychczas ujawnione w bazie PZGiK lub przyjąć do dalszych prac współrzędne obliczone (zmodyfikowane), po uprzednim uzgodnieniu i wyrażeniu zgody organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków. Z akt sprawy nie wynika zaś, że takie uzgodnienie zostało zawarte.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że działania zmierzające do aktualizacji danych bazy PZGiK w zakresie modyfikacji współrzędnych punktów granicznych wyłącznie na podstawie pomiarów bezpośrednich bez uwzględnienia i zaktualizowania do obowiązujących standardów istniejących materiałów zasobu, na podstawie których istnieje możliwość jednoznacznego określenia położenia punktów granicznych, nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, regulujących kwestie z zakresu geodezji i kartografii.
Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając uchylenia decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1/ § 40 ust. 1 rozporządzenia w sprawie standardów, poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że określenie współrzędnych na podstawie analizy dokumentacji uzupełnionej czynnościami geodezyjnymi wykonanymi w terenie ogranicza się wyłącznie do obliczenia współrzędnych na podstawie obserwacji zawartych w takiej dokumentacji;
2/ § 40 ust. 5 rozporządzenia w sprawie standardów, poprzez jego niezastosowanie.
Argumentując zarzut podniesiony w punkcie 1 skarżący zwrócił uwagę, że treść § 40 rozporządzenia w sprawie standardów został zmieniony przez rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 7 lipca 2021 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego
i kartograficznego (Dz. U. poz. 1304, dalej: "rozporządzenie zmieniające"). Rozporządzenie zmieniające przywróciło prawo do modyfikacji zbiorów na podstawie czynności geodezyjnych wykonanych w terenie, uznanych przez kierownika prac geodezyjnych za niezbędne do określenia współrzędnych punktów granicznych na podstawie tej dokumentacji (regulacja taka obowiązywała pod rządami rozporządzenia MSWiA z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, Dz. U. Nr 263 poz. 1572).
Następnie skarżący wskazał, że przeprowadził kontrolę o stanie stabilizacji wszystkich odnalezionych znaków granicznych przedmiotowej działki, a informacja
o tym została zawarta w szkicu podstawowo-polowym, integralnej części ocenianego operatu. Przy pięciu z nich odnaleziono kamienie graniczne, które nie były uszkodzone. W szóstym punkcie ([...]) odnaleziono tylko stabilizację podziemną. Wyjaśnił, że położenie 6 punktów stabilizowanych podziemnie, z dala od pasa drogowego, jest mniej podatne na przesunięcie niż położenie 2 punktów osnowy w pasie drogowym (takie nawiązanie zawiera operat [...]). Kluczowy dla dokonanego pomiaru punkt [...] znajduje się bezpośrednio na przewodzie teletechnicznym. Obecny punkt [...] to adaptowany w 1998 r. punkt [...]. Rów, widniejący na mapie, tak jak i na opisie topograficznym obok punktu osnowy, został zasypany. Czynniki te, zdaniem skarżącego, nie sprzyjają stabilności znaku, jakim oznaczony jest punkt osnowy. Skarżący zwrócił uwagę, że uznana przez organy za wystarczającą do obliczenia współrzędnych osnowa pomiarowa w operacie [...] to wystawione z punktu [...] bagnety. Pomiar na tym stanowisku, nawiązany wyłącznie kątowo, nie zawierał żadnej miary kontrolnej, tj. ani kierunku do drugiego punktu osnowy, ani żadnej odległości od niego. Na kolejnym stanowisku – w punkcie granicznym [...], nie pomierzono dwukrotnie długości nawiązania. Obliczenie dokonane na punkcie [...], mierzonym pierwotnie z punktu [...], a wykorzystanym jako kontrola nawiązanie bagnetu w punkcie [...], wykazuje przesunięcie liniowe 0,05 m.
Organy obu instancji pominęły ww. ustalenia skarżącego, które świadczą
o brakach w dokumentacji. Zdaniem skarżącego źródłowy pomiar jest obarczony błędem. Skarżący wyjaśnił, że po obliczeniu współrzędnych bagnetu i odnalezieniu w terenie jego stabilizacji (o ile położenie znaku nie odbiega od obliczonej współrzędnej więcej niż o błąd pomiaru) kolejne obliczenia i odkładanie miar należy przeprowadzić od realnie istniejącego znaku, a nie jego teoretycznego położenia. W ten sposób identyfikowane są znaki osnowy drugiego, trzeciego i czwartego rzędu. Następnie sprawdzany jest stan znaków (ewentualne uszkodzenia), miary czołowe pomiędzy nimi oraz dokonywany jest pomiar (w tym przypadku) metodą GPS. Tak uzyskane współrzędne należy porównać z dotychczasowymi, widniejącymi w bazie ewidencji gruntów i budynków. W niniejszej sprawie, po wykonaniu ww. czynności, uzyskane odchyłki przekraczały 0,15 m. Natomiast dokumentacja znajdująca się w zasobie geodezyjnym pozwala określić położenie wskazanych punktów z błędem nie większym niż 0,10 m.
Uzasadniając naruszenie opisane w punkcie 2 skarżący zwrócił uwagę, że położenie punktów granicznych pomiędzy działkami [...] a działkami [...] (tj. punktów granicznych [...], [...], [...]) ustalone zostało na podstawie postępowania rozgraniczeniowego wszczętego przez Wójta Gminy T., w którym mimo braku danych na stabilizację punktów granicznych znajdujących się w pierwotnym operacie regulacji wsi T. nr [...] wykonano stabilizację znaków granicznych, która została jako bezsporna przyjęta przez strony. Punkt [...] to obecny punkt [...], a punkt [...] to obecny punkt [...]. Zgodnie z przywołanym § 40 ust. 5 rozporządzenia w sprawie standardów współrzędne tych punktów powinny zostać ujawnione w ewidencji gruntów bez względu na odchyłkę. Dla zachowania spójności zmianie muszą ulec współrzędne wszystkich leżących pomiędzy nimi punktów [...], [...], [...], [...], [...] oraz modyfikowane przez skarżącego w ocenianym przez organy opracowaniu punkty [...] i [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdził , że skarga jest zasadna , choć nie wszystkie jej zarzuty można podzielić.
W niniejszej sprawie organy odmówiły przyjęcia do zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów, sporządzonych przez skarżącego. Wskazać zatem trzeba, że na podstawie § 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 7 lipca 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2021 poz. 1304), nadano od dnia 31 lipca 2021 r. nowe brzmienie przepisowi § 40 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Osią sporu między stronami była interpretacja treści przepisu § 40 rozporządzenia w sprawie standardów. Przepis ten stanowi:
1. Modyfikacji współrzędnych punktów granicznych dokonuje się w wyniku analizy dokumentacji zasobu stanowiącej podstawę wykazywania przebiegu granic działek ewidencyjnych w ewidencji gruntów i budynków, uzupełnionej czynnościami geodezyjnymi wykonanymi w terenie, uznanymi przez kierownika prac geodezyjnych za niezbędne do określenia współrzędnych punktów granicznych na podstawie tej dokumentacji.
2. Modyfikacji współrzędnych punktów granicznych dokonuje się, jeżeli odchyłka wyrażona przez pierwiastek z sumy kwadratów różnic między dotychczasowymi współrzędnymi punktu granicznego i współrzędnymi tego punktu uzyskanymi w wyniku czynności, o których mowa w ust. 1, jest większa niż 0,15 m.
3. W przypadku gdy odchyłka, o której mowa w ust. 2, nie przekracza 0,15 m, modyfikacja współrzędnych punktów granicznych może być dokonana z inicjatywy kierownika prac geodezyjnych w uzgodnieniu z organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków.
4. W przypadku gdy brakuje dokumentacji, o której mowa w ust. 1, lub gdy dane w niej zawarte nie pozwalają na określenie współrzędnych punktów granicznych, współrzędne pozyskane z bazy danych ewidencji gruntów i budynków modyfikuje się w wyniku pomiaru poprzedzonego ustaleniem przebiegu granic w trybie przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy.
5. W przypadku rozgraniczenia nieruchomości modyfikacji współrzędnych punktów granicznych dokonuje się z wyłączeniem zasad określonych w ust. 1-4.
Odmowę przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego sporządzonej przez skarżącego mapy do celów projektowych, uzupełnionych o cel: wznowienie znaków granicznych, wyznaczenie punktów granicznych lub ustalenie przebiegu granic działek ewidencyjnych uzasadniono tym, że skarżący podczas pracy geodezyjnej dokonał modyfikacji współrzędnych punktów granicznych działki numer [...] położonej w obrębie T. i przyjął współrzędne punktów granicznych określone na podstawie pomiaru bezpośredniego znaków granicznych. Doszło zatem, w ocenie organów, do naruszenia przepisów prawa, bowiem w opracowaniu niesłusznie wykorzystano zmodyfikowane współrzędne punktów granicznych , nie określone na podstawie dokumentacji archiwalnej , tym bardziej, że dokonano takich obliczeń. Skarżący stanowisko to uznaje za błędne.
W ocenie Sądu przepis § 40 ust.1 rozporządzenia w sprawie standardów określa podstawy modyfikacji współrzędnych punktów granicznych, którymi są analiza dokumentacji oraz czynności geodezyjne w terenie.
Przepisy § 40 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie standardów określają natomiast, kiedy możliwe jest dokonanie modyfikacji punktów granicznych. Z przepisów tych wynika, że jeśli odchyłka między dotychczasowymi współrzędnymi punktu granicznego i współrzędnymi tego punktu uzyskanymi w wyniku czynności, o których mowa w ust. 1, jest większa niż 0,15 m, dokonuje się modyfikacji współrzędnych punktów granicznych, a jeśli odchyłka nie przekracza 0,15 m, to modyfikacja jest możliwa z inicjatywy kierownika prac geodezyjnych, lecz w uzgodnieniu z organem prowadzącym ewidencję.
Z kolei w § 40 ust. 4 i 5 rozporządzenia w sprawie standardów określono podstawy modyfikacji punktów granicznych m.in. w przypadku braku dokumentacji oraz w przypadku rozgraniczenia nieruchomości.
W niniejszej sprawie organy zarzuciły skarżącemu, że dokonał modyfikacji współrzędnych punktów granicznych , mimo że odchyłka określona ust. 2 § 40 rozporządzenia nie przekroczyła 0,15 m, a nie doszło do uzgodnienia kwestii modyfikacji z organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków.
Aby ocenić prawidłowość stanowiska organów obu instancji konieczne jest prześledzenie procesu dochodzenia organów do takiej, a nie innej konkluzji. Jednak mimo że przepis § 40 ust.2 rozporządzenia w sprawie standardów wskazuje na konieczność dokonania skomplikowanego procesu , polegającego na ustaleniu, czy odchyłka wyrażona przez pierwiastek z sumy kwadratów różnic między dotychczasowymi współrzędnymi punktu granicznego i współrzędnymi tego punktu uzyskanymi w wyniku czynności, o których mowa w ust. 1, jest większa niż 0,15 , czy tej wielkości nie przekracza, organy nie przedstawiły żadnych konkretnych danych i czynności , które doprowadziły je do przyjęcia, że odchyłka ta nie przekracza 0,15 m. W ocenie Sądu nie wystarczy powołanie się przez organy jedynie na fakt, że skarżący podał w przedłożonych dokumentach takie dane. Zauważyć w tym miejscu należy, że operat techniczny zawiera m.in. tabele dotyczące odchyłek, a organy nie wskazały, z których rubryk operatu przyjęły dane, świadczące o przekroczeniu , bądź nie, wielkości 0,15 m. Organy obu instancji uznając, że działanie skarżącego było niezgodne z przepisami § 40 rozporządzenia w sprawie standardów technicznych powinny przedstawić tok swojego rozumowania z odniesieniem się do konkretnych zapisów dokonanych w dokumentach, przedłożonych przez skarżącego.
Skoro wielkość odchyłki decyduje o tym, czy możliwa jest modyfikacja współrzędnych punktów granicznych, konieczne jest nie tylko dokonanie oceny, czy sam wynik końcowy uprawnia do modyfikacji , ale też dokonanie oceny, czy dla ustalenia wielkości odchyłki przyjęto parametry, odpowiadające wymogom § 40 ust. 2 rozporządzenia w sprawie standardów. Z treści przywołanego przepisu wynika bowiem, że dla obliczenia wielkości odchyłki konieczne jest dysponowanie danymi dotyczącymi dotychczasowych współrzędnych punktu granicznego oraz danymi współrzędnych tego punktu uzyskanymi w wyniku czynności, o których mowa w ust. 1. W ustępie tym wskazano na analizę dokumentacji zasobu uzupełnioną czynnościami geodezyjnymi wykonanymi w terenie.
W decyzji organu pierwszej instancji wskazano, że wykonawca ( skarżący) obliczył współrzędne punktów granicznych na podstawie materiałów źródłowych, a współrzędne te nie przekroczyły dopuszczalnej odchyłki 0,15 m względem współrzędnych znajdujących się w bazie państwowego zasobu. Następnie wykonawca na podstawie pomiarów stwierdził, że współrzędne pomierzonych znaków granicznych osadzonych w przedmiotowych punktach granicznych przekraczają dopuszczalną odchyłkę 0,15 m względem współrzędnych znajdujących się w bazie państwowego zasobu.
Z kolei organ odwoławczy , odnosząc się do treści § 40 ust.2 rozporządzenia w sprawie standardów stwierdził, że wykonawca określił współrzędne punktów granicznych na podstawie analizy materiałów źródłowych uzupełnionych czynnościami geodezyjnymi i te współrzędne powinny zostać porównane ze współrzędnymi wykazanymi w zasobie geodezyjnym.
Nie jest zatem jasne, jakie dane organy obu instancji przyjęły dla ustalenia wielkości odchyłki. Organ pierwszej instancji, wskazując na brak przekroczenia dopuszczalnej odchyłki ( 0,15 m) podaje, że współrzędne punktów granicznych, w celu ich porównania ze współrzędnymi z zasobu, zostały ustalone przez skarżącego na podstawie materiałów źródłowych, a przywołane stanowisko organu odwoławczego sugeruje, że zostały one ustalone na podstawie materiałów źródłowych oraz czynności geodezyjnych.
Z powyższych względów wydane decyzje są niejasne. Brak w nich jest jednoznacznych stwierdzeń, ze wskazaniem na konkretne zapisy dokumentów przedstawionych przez skarżącego, na czym konkretnie oparły się organy uznając, że nie ma podstaw do przyjęcia do zasobu dokumentów przedłożonych przez skarżącego. Pod tym względem zaskarżone decyzje nie odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a., przez co ich treść wymyka się spod kontroli Sądu.
Wskazany art. 107 § 3 k.p.a. stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Choć oczywiście organy w rozpatrywanej sprawie nie prowadzą typowego postępowania dowodowego, to jednak ustalenia, które są konieczne w świetle treści § 40 ust.2 w zw. z ust.1 rozporządzenia w sprawie standardów, powinny być przedstawione przez organy z powołaniem się na konkretną treść dokumentów podlegających ich ocenie oraz z przedstawieniem i wyjaśnieniem adekwatnych dla tych ustaleń przepisów prawa.
Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać trzeba, że zarzut naruszenia § 40 ust.5 rozporządzenia w sprawie standardów jest chybiony. Przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, nie był też podstawą wydanych przez organy decyzji. Odnoszenie się do pozostałych, szczegółowych zarzutów jest co najmniej przedwczesne.
W tym stanie rzeczy Sąd uznając, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji.
Sąd nie zamieszczał w wyroku rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, bowiem skarżący, prawidłowo pouczony o konieczności wystąpienia z wnioskiem o zwrot kosztów postępowania ( k.22-23, k.28), do czasu zamknięcia rozprawy wniosku takiego nie złożył ( art.210 § 1 p.p.s.a.).
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy będą miały na uwadze powyższe wskazania. Organ powinien rozważyć w pierwszej kolejności , czy możliwe jest przyjęcie do zasobu zbiorów danych i innych materiałów sporządzonych przez skarżącego
O ile organ dojdzie do przekonania , że nie jest to możliwe w świetle obowiązujących przepisów prawa, rzeczą organu będzie - przede wszystkim - przedstawienie, w sposób wskazany wyżej, czynności i działań prowadzących do ustalenia, czy modyfikacja współrzędnych punktów granicznych powinna być dokonana, czy też istniała jedynie możliwość jej dokonania ( § 40 ust. 2 ), a jeżeli modyfikacja powinna być dokonana – do oceny tej modyfikacji przez pryzmat treści § 40 ust. 1 lub ewentualnie § 40 ust. 4 rozporządzenia w sprawie standardów technicznych, z odniesieniem się do stanowiska skarżącego. Swe stanowisko organ przedstawi w decyzji sporządzonej zgodnie z wymogami art. 107 § 1 i 3 k.p.a.