III SA/Gd 201/06

III SA/Gd 201/06 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Anna Orłowska
Arkadiusz Despot-Mładanowicz /przewodniczący/
Felicja Kajut /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie: NSA Anna Orłowska WSA Felicja Kajut (spr.) Protokolant: Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. i W. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...] z dnia 20 lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie klasyfikacji gleboznawczej gruntów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 11 stycznia 2006 r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...] na rzecz skarżących T. i W. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 11 stycznia 2006r. nr [...] Prezydent Miasta [...] działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 6a, 7 d, 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne ( t.j. Dz. U z 2000 r. Nr 100 poz. 1086 ze zm.) w związku z § 46 i § 47 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454), w związku art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( jednolity tekst z 2004r. Dz.U 121 poz. 1266 ze zm.), w związku z § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz.U Nr 19 poz. 57 ze zm.) oraz z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym ( t.j. Dz. U. z 1993r. Nr 94 poz. 431 ze zm.) - po rozpatrzeniu wniosku T. I W. S. - orzekł o odmowie zatwierdzenia wyników klasyfikacji rolnej sporządzonej dla działki nr [...] z obrębu [...].
W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż T. i W. S. posiadają nieruchomość położoną przy ul. [...] w G., na której wybudowali na podstawie decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwolenia na budowę budynek jednorodzinny, którego budowę ukończyli w 2001r. Na podstawie złożonego operatu geodezyjnego oraz pisma Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w G. nr [...] z dnia 6 grudnia 2000r. o braku obowiązku wydawania decyzji administracyjnej na wyłączenie, zostały wprowadzone do operatu ewidencji gruntów zmiany użytków gruntowych: w miejsce RIVb i B/RIVb wpisano użytek B. Przedmiotową zmianę wprowadzono w październiku 2001r. zawiadamiając o powyższym zainteresowane strony i organ finansowy.
W dniu 16 lipca 2004r. T. i W. S. wystąpili do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o przywrócenie na działce klasyfikacji rolnej. Decyzją nr [...] z dnia 14 września 2004r. Prezydent Miasta [...] orzekł o odmowie przywrócenia klasyfikacji rolnej dla działki nr [...], obręb [...]. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji ( decyzja z dnia 28 października 2004r. nr [...]).
Organ pierwszej instancji orzekając w sprawie ponownie wezwał strony do przedstawienia operatu gleboznawczej klasyfikacji gruntów oraz wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego przedmiotowa działkę. Wykonując w/w wezwanie strony złożyły operat techniczny dotyczący klasyfikacji użytków na przedmiotowej działce oraz pismo Wydziału Urbanistyki, Architektury i Ochrony Zabytków w sprawie utraty ważności uprzednio obowiązującego na obszarze przedmiotowej nieruchomości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Organ stwierdził, że z związku z tym, iż do zatwierdzenia przedmiotowych zmian niezbędne są informacje o przeznaczeniu działki na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, operat klasyfikacyjny został stronom zwrócony. Mając na uwadze, że dla przedmiotowej działki nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, organ uznał, że wiążącym do rozpoznania sprawy stał się art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( t.j. Dz.U. z 2004r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.).
Dalej organ wskazał, że na obszar działki została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotycząca budowy domu mieszkalnego, z której wynika, że według ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego działka była położona w strefie przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności z możliwością łączenia funkcji mieszkalnej z usługami nieuciążliwymi, a nadto istniejące zainwestowanie przedmiotowej nieruchomości oraz realizowana zabudowa w bliższym i dalszym sąsiedztwie tego rejonu nosi charakter miejski. Obszar działki nr [...] przy ul. [...] na której zlokalizowane są dwa budynki mieszkalne oraz budynek gospodarczy nie nosi cech siedliska rolniczego.
Odnosząc się do powyższego organ stwierdził, że zatwierdzenie zgłoszonych zmian użytków w omawianej nieruchomości może nastąpić dopiero po zatwierdzeniu przez Radę Miasta [...] nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gruntów położonych przy ul. [...].
Po rozpatrzeniu złożonego przez T. i W. S. odwołania od powyższej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 20 lutego 2006r. nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy odwołał się do treści art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (jednolity tekst z 2000 r. Dz. U Nr 100 poz. 1086 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz.U Nr 19 poz. 57 ze zm.) ,w myśl których klasyfikacji podlegają tylko grunty rolne i leśne. Zdaniem organu z uwagi na to, że Prezydent Miasta [...] w toku postępowania stwierdził, że działka nr [...] nie nosi cech siedliska rolniczego i przywracanie stanu rolnego na działce jest niezasadne, odmowa zatwierdzenia dostarczonego operatu klasyfikacyjnego jest w pełni uzasadniona.
T. i W. S. złożyli skargę na powyższą decyzję, jak również poprzedzającą ja decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 11 stycznia 2006r. zarzucając, że naruszają one przepisy prawa materialnego -rozporządzenia z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że nieruchomość nie stanowi siedliska rolniczego i przywracanie stanu rolnego jest niezasadne. Nadto zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, 10, 77 i 107 k.p.a. mogące mieć wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie obu w/w decyzji.
W uzasadnieniu skarżący stwierdzili, że podtrzymują zaprezentowany w trakcie postępowania pogląd, że powołane przez organ pierwszej instancji przepisy nie dają podstaw do uznania bezzasadności złożonego przez nich wniosku. Nie wynika z nich zwłaszcza, że dokonane na skutek wniosku z dnia 4 grudnia 2000r. wyłączenie gruntów z produkcji rolnej miało charakter nieodwracalny. Skarżący wskazali, że organ drugiej instancji nie dokonał w powyższej kwestii żadnej oceny stanowiska organu pierwszej instancji ani też zarzutów podniesionych w odwołaniu.
Skarżący w toku postępowania wskazywali, że przedmiotowa działka niezmiennie wykorzystywana jest do celów produkcji rolnej ( uprawa roli, drobna hodowla drobiu dla celów własnych). Jedynie część innych nieruchomości skarżących użytkowana jest dla innych celów ( z uwagi na bliskość drogi), nadto skarżący nabyli kolejne 2,5 ha ziemi, które wykorzystywane są w celach wyłącznie rolniczych - skarżący są rolnikami od wielu pokoleń. Z tych względów inwestycja w postaci wzniesienia domów mieszkalnych - siedliska nie może stanowić przeszkody w ustaleniu dla gruntów statusu rolnego, a powinna za nimi przemawiać.
Skarżący zarzucają, że organy obu instancji w uzasadnieniu swoich decyzji nie odniosły się twierdzeń skarżących. Nie wiadomo przy tym na jakiej podstawie organy uznały, że działka nie nosi cech siedliska rolniczego, skoro nie podjęto żadnych czynności zmierzających do dokonania takich ustaleń ( np. wizja lokalna).
Nadto z przebiegu sprawy wynika, że organy usiłują przerzucić na skarżących skutki braku aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego, wiążąc jej załatwienie z jego uchwaleniem, na co skarżący nie mają żadnego wpływu.
W tym stanie rzeczy zaskarżone decyzje jako zupełnie dowolne naruszają art. 7 k.p.a., a nadto art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym. Z kolei organ pierwszej instancji nie wykazał w żaden sposób czy i na jakich oparł się dowodach, co narusza art. 107 § 1 k.p.a.
Zdaniem skarżących logiczną konsekwencja powyższego jest stwierdzenie, że nie mieli oni możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, co stoi w opozycji do art. 10 § 1 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie powołując się w uzasadnieniu na argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 7d pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ) do zadań starosty należy prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków, gleboznawczej klasyfikacji gruntów i geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz dysponowanie środkami powiatowego Funduszu Gospodarki Zasobem Geodezyjnym i Kartograficznym. Sposób prowadzenia ewidencji gruntów, w tym dokonywania w nim zmian na wniosek osób władających takimi gruntami uregulowany jest szczegółowo w przepisach rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. Nr 38, poz. 454). Przepisy o ustalaniu klas gruntów rolnych, jak również o trybie postępowania w tych sprawach zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz.U. Nr 19 poz. 57 ze zm.).
Skarżący odwołując się do treści cyt. wyżej rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, jak również przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( jednolity tekst z 2004r. Dz.U 121 poz. 126 ze zm.) dowodzą, że przedmiotowa działka stanowi siedlisko rolnicze i tym samym winno dojść do przywrócenia jej statusu działki rolnej. W tym miejscu należy zauważyć, że podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ustalenie właściwego przedmiotu postępowania. We wniosku z dnia 16 lipca 2004r. skarżący wnieśli o podjęcie czynności zmierzających do zmiany klasyfikacji działki i przywrócenie jej statusu rolnego, stwierdzając w uzasadnieniu, że dla wzniesienia siedliska wyłączenie działki spod produkcji rolnej nie było konieczne i co w rzeczywistości nie nastąpiło. Powyższe pismo zostało potraktowane przez organy orzekające w sprawie jako wniosek w sprawie zatwierdzenia wyników klasyfikacji rolnej sporządzonej dla przedmiotowej działki, gdy tymczasem intencją stron było przywrócenie gleboznawczej klasyfikacji w/w działki. Wielokrotnie w toku postępowania wskazywali oni na fakt, że mająca miejsce budowa w rzeczywistości nie spowodowała wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, bowiem działka nadal jest wykorzystywana rolniczo, zaś znajdujące się na niej budynki stanowią siedlisko rolnicze.
Zgodnie z treścią art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych "wyłączenia gruntów z produkcji" polega na rozpoczęciu innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów (art. 4 pkt 11). W wielu przypadkach wyłączenie takie związane jest z koniecznością uiszczenia wymienionych w art. 12 i nast. należności i opłat, przy czym obowiązek ten istnieje od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji (art. 12 ust. 1 in fine). W tejże ustawie jednocześnie dodano, że właściciel, który w okresie 2 lat zrezygnuje w całości lub w części z uzyskanego prawa do wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej i leśnej, otrzymuje zwrot należności, jaką uiścił, odpowiednio do powierzchni gruntów nie wyłączonych z produkcji (art. 12 ust. 2). Z powyższego wynika, że ustawodawca zakłada powstanie sytuacji, w której pomimo uzyskania zgody organu na wyłączenia gruntu z produkcji rolnej, skutek taki - z różnych - przyczyn nie nastąpi. Odnosząc to do przedmiotu niniejszej sprawy nie można uznać za prawidłowe stanowiska organu, w którym a priori przyjmuje on, że dokonana przez skarżących zabudowa spowodowała wyłączenie gruntów z produkcji. Tym bardziej, że trudno sobie wyobrazić by lokalizacja budynku mieszkalnego wyłączyła z produkcji rolnej całą powierzchnię 32 arowej działki, nawet jeżeli w części była ona już zabudowana ( podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 1981r., sygn. akt SA/Wr 106/81, nie publ.). Warto przy tym zauważyć, że orzecznictwie sądów administarcyjnych wielokrotnie podkreślano, że na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16, poz. 78) organ administracji państwowej może zezwolić na wyłączenie z produkcji rolniczej pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne takiej powierzchni gruntów rolnych przeznaczonych na cele nierolnicze, na której zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, stanowiącym załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nastąpi rozpoczęcie innego niż rolnicze użytkowania gruntu ( tak uchwała NSA Warszawie z dnia 3 lutego 1997r., sygn. OPS 13/96, ONSA 1997/3/105 i powołane tam orzecznictwo). Organ dokonujący w październiku 2001r. zmian w ewidencji gruntów winien był na wskazany wyżej aspekt zwrócić uwagę. Z kolei brak jest przeszkód by weryfikacji takiej dokonać w przedmiotowym postępowaniu, a do czego skarżący zmierzają.
Rozpatrując przedmiotową sprawę nie można również pominąć faktu, że według znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów skarżący są właścicielami gruntów o pow. 1,2429 ha sklasyfikowanych jako grunty rolne, a nadto dokonali zakupu kolejnych 2,5 ha gruntów rolnych. Zgodnie treścią art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003r. o kształtowaniu ustroju rolnego ( Dz. U. Nr 64, poz. 592), w związku z art. 553 k.c. za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego o obszarze nie mniejszym niż 1 ha użytków rolnych. Organy winne były zatem ustalić, czy posiadane przez skarżących grunty stanowią gospodarstwo rolne, co z kolei pozwoliło by ustalić, czy wzniesione przez skarżących na przedmiotowej działce budynki stanowią część składowa gospodarstwa rolnego lub czy służą produkcji rolnej.
Należy też zauważyć, że w Załączniku nr 6 do rozporządzenia w sprawie klasyfikacji gruntów i budynków " Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych" w pkt 1. Użytki rolne w ppkt 5) wymieniono: Grunty rolne zabudowane, do których zalicza się grunty zajęte pod budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia budowlane służące produkcji rolniczej, nie wyłączając produkcji rybnej, oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu (kotłownie, komórki, garaże, szopy, stodoły, wiaty, spichlerze, budynki inwentarskie, place składowe i manewrowe w obrębie zabudowy itp.), a także zajęte pod ogródki przydomowe w gospodarstwach rolnych. W takim przypadku zapis w ewidencji gruntów będzie się składał z oznaczenia symbolem złożonym z litery "B" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym wzniesione zostały budynki, np. B-R, B-Ł, B-Ps ( § 68 ust. 1 pkt 5 cytowanego rozporządzenia). Należy i tutaj rozważyć, czy w niniejszym przypadku nie należało, już w 2001 roku dokonać zapisu w ewidencji gruntów z uwzględnieniem powołanych wyżej przepisów.
Reasumując powyższe Sąd stwierdza, że zasadnie twierdzą skarżący, iż organy obu instancji nie odniosły się do formułowanych przez nich w toku całego postępowania twierdzeń, co więcej nie przeprowadziły postępowania dowodowego zmierzającego do ich weryfikacji.
Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są - określone w art. 6 i 7 k.p.a. - zasada praworządności oraz dochodzenie prawdy obiektywnej. Nakładają one na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym, w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. W myśl art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji państwowej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Treść tego przepisu należy tłumaczyć w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów obciąża organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej.
Rozstrzygnięcie organu administracji powinno wynikać z rzetelnej i obiektywnej analizy wszechstronnie zebranego materiału dowodowego. Zaniechanie przez organy administracji państwowej podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji.
Analiza akt niniejszej sprawy pozwala na wyrażenie przekonania, że organy orzekające w sprawie nie przeprowadziły wyczerpującego postępowania dowodowego, w tym, na co zwrócili uwagę skarżący, nie przeprowadzili wizji lokalnej przedmiotowej działki, co pozwoliłoby ustalić jaki jest sposób jej wykorzystania. Nadto organ drugiej instancji w ogóle nie odniósł się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Za takie ustosunkowanie się nie można bowiem uznać lakonicznego stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż klasyfikacji podlegają tylko grunty rolne i leśne, a nadto, że działka nr [...] nie nosi cech siedliska rolniczego i przywracanie stanu rolnego na działce jest niezasadne.
Nadto, jak stwierdził organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji, w odwołaniu skarżący zarzucają szereg uchybień i naruszeń prawa, jednak do tych organ się nie odniósł. W tym miejscu Sąd stwierdza, że w aktach administracyjnych brak jest w/w odwołania, co powoduje, że Sąd nie może się do jego treści odnieść.
Tym samym uznać należy, iż wskazane wyżej okoliczności, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie zostały należycie wyjaśnione, a także z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. rozważone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, nie zaś jedynie na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu od orzeczenia pierwszoinstancyjnego (art. 138 w zw. z art. 140 kpa). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego działa zatem jako organ o charakterze reformacyjnym, ponownie merytorycznie rozpatrując sprawę w jej całokształcie, a także uwzględniając zmiany stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ I instancji (por. wyrok NSA z dnia 19.07.2001 r. sygn. akt V SA 3872/00, System Informacji Prawnej LEX nr 78936).
Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1, 107 i 138 k.p.a. i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nadto Sąd stwierdza, że przekazane mu akta administracyjne są niepełne, w tym brak jest odwołania strony, co uniemożliwia przeprowadzenie pełnej kontroli zgodności z prawem działania organu odwoławczego.
Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji, uwzględniając powyższe uwagi, winien zgromadzić wyczerpujący materiał dowodowy i wszechstronnie go zanalizować, a swoje stanowisko winien uzasadnić w sposób przewidziany przez przepisy k.p.a., ze szczególnym uwzględnieniem, aby uzasadnienie zawierało wskazanie faktów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.
Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 11 stycznia 2006r.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.