III SA/Gd 180/21

III SA/Gd 180/21 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2021-09-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak
Bartłomiej Adamczak /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Sudoł
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 2725/21 - Wyrok NSA z 2025-06-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 5 b ust. 1 pkt 3, art. 5c ust. 1 pkt 1 lit a, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Asystent Sędziego Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 11 grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 11 grudnia 2020 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 14 września 2020 r. (nr [...]) o cofnięciu M. K. (dalej zwanemu "stroną" lub "skarżącym") posiadanej przez niego licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.
Z akt sprawy wynikają następujące istotne okoliczności faktyczne i prawne:
Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 23 marca 2016 r. orzekł o udzieleniu M. K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą K. M. z siedzibą w [...] ul. [...] nr NIP [...] licencji nr [...] na druku serii [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na pojazd o numerze rejestracyjnym [...].
W dniu 18 marca 2020 r. do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynęła informacja z Krajowego Rejestru Karnego, w której wskazano, że M. K. figuruje w kartotece karnej jako osoba, wobec której Sąd Rejonowy [...] wydał orzeczenie z dnia 10 września 2019 r., prawomocne z dniem 21 stycznia 2020 r., o sygnaturze akt [...] o kwalifikacji prawnej czynu zabronionego określonej w art. 286 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, tj. o przestępstwo mieszczące się w katalogu przestępstw przeciwko mieniu.
W związku z otrzymanym dokumentem i wynikającą z niego informacją Prezydent Miasta [...], zawiadomieniem z dnia 20 kwietnia 2020 r., wszczął z urzędu postepowanie w sprawie cofnięcia udzielonej uprzednio M. K. licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, z uwagi na to, iż licencjobiorca nie spełnia już wymagań niezbędnych do wykonywania tego rodzaju działalności w związku z wydanym względem niego prawomocnym wyrokiem karnym.
M. K. otrzymał zawiadomienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania w dniu 23 kwietnia 2020 r. W toku postępowania do udziału w sprawie zgłosił się pełnomocnik M. K., który wystąpił do organu o umożliwienie mu zapoznania się z materiałami postepowania i wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie materiałów i zgłoszonych żądań (pismo z dnia 18 maja 2020 r.). W odpowiedzi pismem z dnia 22 maja 2020 r. Prezydent Miasta [...] poinformował pełnomocnika strony, że w odpowiedzi na jego pisma z dnia 18 maja 2020 r. przesyła kserokopie całości dokumentacji dotyczącej postępowania celem zapoznania się z aktami sprawy oraz jednocześnie wyznacza termin 14 dni od dnia otrzymania korespondencji na wypowiedzenie się w sprawie.
Pełnomocnik strony wypowiedział się w sprawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pismem z dnia 12 czerwca 2020 r. (datowanym na dzień 9 maja 2020 r.), wskazując, że w aktach sprawy brak jest dotyczącego M. K. wyroku karnego, sama zaś informacja z Krajowego Rejestru Karnego - zdaniem pełnomocnika - nie może być podstawą wydania decyzji o cofnięciu licencji. W powołanym piśmie pełnomocnik zwrócił się do organu o przesłuchanie M. K. w sprawie.
M. K. stawił się w siedzibie Urzędu Miasta [...] na przesłuchanie w dniu 23 lipca 2020 r. i zeznał, że był karany prawomocnym wyrokiem sądu przy czym wskazał, że dokładnie nie pamięta z jakiego powodu wydano wyrok skazujący, chyba w 2020 r. za usiłowanie niekorzystnego rozporządzenia mieniem PZU.
Zawiadomieniem z dnia 23 lipca 2020 r. strona została poinformowana, że w związku z zakończeniem postępowania może zapoznać się z aktami sprawy składając stosowny wniosek w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Zawiadomienie doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 29 lipca 2020 r.
W dniu 4 sierpnia 2020 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o wyznaczenie terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Pismem z dnia 7 sierpnia 2020 r. Prezydent Miasta [...] poinformował stronę, że w odpowiedzi na jej wniosek przesyła kserokopie dokumentacji dotyczącej postępowania zgromadzonej od dnia 22 maja 2020 r. włącznie, celem zapoznania się z aktami sprawy.
W odpowiedzi pełnomocnik strony pismem z dnia 19 sierpnia 2020 r. ponownie wypowiedział się w sprawie, wskazując, że załączona do akt sprawy informacja z Krajowego Rejestru Karnego nie może być uznana za przesądzającą w kontekście przedmiotu niniejszej sprawy, a jedynym wiarygodnym dowodem w tym zakresie byłby odpis orzeczenia, który nie został jednak włączony do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ponadto podniósł, że przesłanie kserokopii akt niniejszej sprawy nie może być uznane za wypełniające ciążący na organie obowiązek wynikający z art. 10 § 1 k.p.a., gdyż jedyną pełnoprawną gwarancję zapewnienia stronie aktywnego udziału w procesie stanowi możliwość zapoznania się z aktami sprawy w siedzibie organu.
Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 14 września 2020 r. (nr [...]) – działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - dalej jako "k.p.a.") oraz art. 7 ust. 3 i ust. 4 pkt 3 lit. a/, art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 i w zw. z art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm. - dalej jako "u.t.d.") - orzekł o cofnięciu licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielonej M. K..
W uzasadnieniu wskazano, że stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 1 u.t.d. jednym z wymagań niezbędnych do udzielenia przedsiębiorcy licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką jest spełnienie wymagań określonych w art. 5c ust. 1 pkt 1 i pkt 5 u.t.d. Zgodnie z art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a/ u.t.d. licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d. udziela się przedsiębiorcy jeżeli, osoba prowadząca działalność gospodarczą nie została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy związek z wykonywaniem zawodu. Natomiast, jak stanowi art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ u.t.d. licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 i ust. 2 cofa się jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymogów do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego określonych m.in. w wyżej przywołanym art. 6 u.t.d.
Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ podkreślił, że spełnienie przesłanek uzyskania licencji określonych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a/ i art. 6 u.t.d. w chwili składania wniosku o jej uzyskanie, nie zwalnia posiadającego już tę licencję z obowiązku spełnienia tych wymogów przez cały czas jej posiadania. Innymi słowy, błędne jest takie przekonanie, że po spełnieniu wymogów i uzyskaniu licencji, jej posiadacz może być prawomocnie skazany za przestępstwa określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a/ i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b/ u.t.d. bez konsekwencji w postaci cofnięcia tejże licencji. Wręcz przeciwnie, spełnienie którejkolwiek z okoliczności określonych w tych przepisach po uzyskaniu licencji powoduje jej utratę. Z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ u.t.d. wprost wynika, że niespełnienie wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego obliguje organ do rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej o cofnięciu udzielonej skarżącemu licencji.
W sprawie na podstawie informacji uzyskanej z Krajowego Rejestru Karnego ustalono, że wobec M. K. wydano prawomocne orzeczenie w związku z popełnieniem przestępstwa przeciwko mieniu, które mieści się w katalogu przestępstw określonych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a/ u.t.d. (przestępstwo z art. 286 § 3 k.k.). M. K. przestał zatem spełniać wymagania niezbędne do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Przesłuchany w sprawie M. K. również sam przyznał, że był karany prawomocnym wyrokiem sądu za usiłowanie niekorzystnego rozporządzenia mieniem PZU.
Organ ocenił, że podniesione przez pełnomocnika strony zarzuty względem prowadzonego przez organ postępowania miały służyć wyłącznie jego celowemu przedłużeniu. Uwzględnienie żądań strony nie miałoby wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, jak również nie wniosłoby żadnych nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na przebieg niniejszego postępowania. Jedynie przedstawienie dokumentu potwierdzającego, że M. K. nie figuruje już w rejestrze jako osoba karana mogłoby przesądzić o zmianie przebiegu postępowania. Dokumentu takiego zaś strona nie przedstawiła, ani na żadnym etapie postępowanie nie dała organowi podstaw do sądzenia, iż dysponuje takim dokumentem. Organ zaś oparł swoje rozstrzygnięcie na dwóch zgromadzonych w postępowaniu dowodach, które jednoznacznie obligowały go do cofnięcia licencji udzielonej uprzednio M. K..
Organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że jedynym dowodem posiadającym walor pełnoprawnej wiarygodności byłby odpis orzeczenia. Podstawą wszczęcia postępowania była informacja o osobie uzyskana z Krajowego Rejestru Karnego prowadzonego przez Ministerstwo Sprawiedliwości. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym kartę rejestracyjną sporządza sąd pierwszej instancji niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia wydanego wobec danej osoby. W karcie rejestracyjnej zamieszcza się m.in. dane dotyczące wyroku skazującego, takie jak: oznaczenie organu wydającego orzeczenie, sygnaturę akt sprawy, datę uprawomocnienia się orzeczenia oraz kwalifikację prawną czynu zabronionego. Zatem bezzasadne jest podpieranie informacji z KRK dodatkowo odpisem wyroku, skoro wszystkie dane zawarte w KRK wprowadzane są przez sąd na podstawie prawomocnego orzeczenia. Potwierdzenie takiego stanowiska znajduje się również w art. 8 ust. 3 pkt 4 u.t.d., zgodnie z którym do wniosku o udzielenie licencji, celem potwierdzenia niekaralności osób wykonujących przewozy, jako dowód wymagane jest przedłożenie zaświadczenia o niekaralności. Zatem a contrario w przypadku kiedy z zaświadczenia uzyskanego z Krajowego Rejestru Karnego wynikać będzie prawomocne skazanie, licencja nie może być udzielona przedsiębiorcy. Ponadto podczas przesłuchania, o które strona sama wniosła, M. K. potwierdził, iż został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu. Z tych względów organ uznał za udowodniony fakt, że M. K. został prawomocnym wyrokiem sądu skazany za przestępstwo przeciwko mieniu na podstawie zgromadzonych w toku postępowania dowodów
Odnosząc się zaś do zarzutu nie wypełnienia obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. organ stwierdził, że strona na każdym etapie postępowania była informowana o jego przebiegu, a całość materiału dowodowego została stronie udostępniona listownie. Ponawianie czynności poprzez osobisty wgląd w akta sprawy byłoby więc na tym etapie zbędne. Dodatkowo taki sposób postępowania był w ocenie organu uzasadniony w dobie trwającego stanu epidemii, w którym to czasie ograniczeniu uległa zmiana zasad bezpośredniej obsługi klienta mająca na celu zachowanie bezpieczeństwa obywateli (§ 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii; Dz. U. z 2020 r., poz. 1356). Ponadto wypełniony został również obowiązek umożliwienia stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, a strona z tego prawa korzystała.
W wyniku wniesionego przez stronę odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia 11 grudnia 2020 r. (nr [...]) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Rozpatrując sprawę Kolegium wskazało, że stosownie do treści przepisu art. 7 ust. 3 u.t.d. udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie licencji wspólnotowej oraz licencji na taksówkę następuje w drodze decyzji administracyjnej. Organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany lub cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszarze gminy jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta (art. 7 ust. 4 pkt 3 lit. a/ u.t.d.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli: 1) spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i pkt 5; 2) zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy: nie byli prawomocnie skazani za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a także za przestępstwa, o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a ponadto nie orzeczono prawomocnie wobec nich zakazu wykonywania zawodu kierowcy oraz spełniają wymagania określone w art. 39a ust. 1 pkt 1-4 ustawy. Według art. 5c ust. 1 lit. a/ u.t.d. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcom - osobom prowadzącym działalność gospodarczą, jeżeli nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu. Licencję na podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką cofa się w przypadku jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego (art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ u.t.d.).
Kolegium wskazało, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką została wydana M. K. w dniu 23 marca 2016 r. Następnie zaś został skazany prawomocnym wyrokiem sądowym, co ustalono na podstawie "Informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego" dotyczącej M. K., z treści której wynika, że skazanie nastąpiło w związku z popełnieniem przestępstwa z art. 286 § 3 k.k. (oszustwo) zamieszczonego w rozdziale XXXV Kodeksu karnego - "Przestępstwa przeciwko mieniu". M. K. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą m.in. w zakresie działalności związanej z przewozem osób taksówką (PKD 49.32Z – wg treści odpisu z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej).
Kolegium wskazało, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż jeżeli osoba prowadząca działalność gospodarczą została skazana prawomocnym wyrokiem, np. za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu, to jeden z wymogów uprawniających do wykonywania transportu drogowego nie jest spełniony lub przestał być spełniany. W konsekwencji, utrata tego wymogu, uniemożliwiającego uzyskanie licencji, oznacza konieczność cofnięcia licencji w okresie jej posiadania. Przepisy ustawy o transporcie drogowym zobowiązują właściwy organ do cofnięcia licencji w każdym przypadku, gdy jej posiadacz został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu czy obrotowi gospodarczemu prawomocnym wyrokiem sądu (art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ u.t.d.). Powyższe stanowi samodzielną podstawę do cofnięcia licencji.
Bez wątpienia spełnienie przesłanek uzyskania licencji określonych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a/ i art. 6 u.t.d. w chwili składania wniosku o jej uzyskanie, nie zwalnia posiadającego już tę licencję z obowiązku spełnienia tych wymogów przez cały czas jej posiadania. Organy administracji nie mają w tym zakresie żadnych możliwości miarkowania konsekwencji kary, czy popełnionego czynu (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 204/19) Błędne jest zatem takie przekonanie, że po uzyskaniu licencji, jej posiadacz może być prawomocnie skazany za przestępstwa określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a/ i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b/ u.t.d. bez konsekwencji w postaci cofnięcia tejże licencji. Wręcz przeciwnie, spełnienie którejkolwiek z okoliczności określonych w tych przepisach po uzyskaniu licencji powoduje jej utratę. Z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ u.t.d. wyprost wynika, że niespełnienie wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego obliguje organ do rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej o cofnięciu udzielonej skarżącemu licencji (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 873/16).
Kolegium zaznaczyło, że z przywołanych orzeczeń wynika, iż przedsiębiorca zobowiązany jest niejako "utrzymywać" warunki nabycia licencji przez cały czas jej obowiązywania. Utrata któregokolwiek z nich prowadzi do uruchomienia postępowania w sprawie cofnięcia licencji. Prawomocny (skazujący) wyrok karny za przestępstwo z art. 286 § 3 k.k. oznacza, że osoba której dotyczy popełniła przestępstwo przeciwko mieniu. W przedmiotowej sprawie organ I instancji miał zatem obowiązek wszcząć postępowanie i orzec o cofnięciu licencji, a wydana przezeń decyzja jest prawidłowa i nie ma podstaw, aby ją uchylać lub zmieniać.
W odniesieniu do argumentacji przedstawionej w odwołaniu Kolegium podkreśliło, że nie podziela tezy, iż przesłanie pełnomocnikowi strony kserokopii akt sprawy "nie może zostać uznane za prawidłowe i pełnoprawne umożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu". Artykuł 10 § 1 k.p.a. przewiduje obowiązek organu administracji publicznej zapewnienia stronom (ich pełnomocnikom) czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z pism kierowanych do pełnomocnika strony (pismo z dnia 22 maja 2020 r., pismo z dnia 7 sierpnia 2020 r.) jednoznacznie wynika, że organ I instancji dwukrotnie wyznaczał termin do wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przesyłając wcześniej kserokopie akt sprawy. Pełnomocnik strony mógł i wypowiadał się co do ich treści (pismo z dnia 19 sierpnia 2020 r.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2020 r., sygn. akt II OSK 53/19). Ani w trakcie postępowania przed organem I instancji ani na etapie postępowania odwoławczego pełnomocnik strony nie wykazał, że organy administracji publicznej uniemożliwiły mu dokonanie jakiejkolwiek czynności procesowej, a tym samym zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. uznać należy za bezzasadny.
Kolegium nie podzieliło także zarzutu, że organ I instancji naruszył art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. dokonując ustaleń w zakresie skazania wyrokiem karnym na podstawie "karty karnej", a nie na podstawie prawomocnego wyroku. W ocenie organu odwoławczego dokument określony jako: "Informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego" wyczerpuje pojęcie dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a. (zob. też np. uwagi w: H. Knysiak-Sudyka [w:] H. Knysiak-Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, s. 555–558). W pełni zasadne zatem było dokonywanie ustaleń w zakresie stanu faktycznego na jego podstawie, tym bardziej, że jeśli pełnomocnik strony miał jakiekolwiek wątpliwości co do treści tego dokumentu, to miał pełne prawo wystąpić do sądu karnego o odpis orzeczenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. K. wniósł o uchylenie ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 grudnia 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 14 września 2020 r., zarzucając naruszenie:
1/ art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 i § 1a k.p.a. poprzez usankcjonowanie przez organ II instancji działania organu I instancji polegającego na braku faktycznego zapoznania strony z aktami toczącego się postępowania i poprzestaniu organu I instancji na przesłaniu kserokopii akt sprawy pełnomocnikowi, co nie może zostać uznane za prawidłowe i pełnoprawne umożliwienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu;
2/ art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez poczynienie dowolnej, nie zaś swobodnej oceny dowodów, polegającej na przyjęciu, iż karta karna dotycząca strony stanowi wystarczający dowód w sprawie, mający stwierdzać okoliczności relewantne z punktu widzenia postępowania, podczas gdy jedynym dowodem wskazującym w sposób bezsporny, iż zachodzą ustawowe przesłanki do wydania decyzji merytorycznej w niniejszym postępowaniu jest prawomocny wyrok sądu, co skutkowało nieuzasadnionym przyjęciem przez organ, iż okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zostały ustalone w sposób niebudzący wątpliwości.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przesłanie kserokopii akt sprawy nie może zostać uznane za tożsame z umożliwieniem zapoznania się z aktami postępowania. Wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] tego rodzaju działanie w znaczny sposób ograniczyło możliwości działania strony w postępowaniu i stanowi wprost o naruszeniu zasady zapewnienia jej czynnego udziału w postępowaniu.
Zgodnie z brzmieniem art. 73 § 1 k.p.a. strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. postępowania. Przedmiotowy przepis znajduje uzupełnienie w art. 73 § 1a k.p.a., który stanowi, iż czynności określone w § 1 są dokonywane w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu. Przedmiotowa regulacja stanowi jeden z wyrazów zasady wyrażonej w treści art. 10 § 1 k.p.a., który stanowi, iż organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań.
W przekonaniu skarżącego nie sposób podzielić twierdzeń organu wskazanych w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jakoby fakt wyznaczenia przez organ dwóch terminów do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego gwarantował skarżącemu na etapie postepowania administracyjnego, jako stronie czynny w nim udział. Skarżący został zapoznany z aktami sprawy jedynie poprzez przesłanie jego pełnomocnikowi kserokopii akt postępowania. Nie sposób uznać, że skarżący miał jakiekolwiek gwarancje, iż przesłane mu kserokopie akt są kompletne, zaś organ I instancji na uwagi kierowane przez skarżącego nie reagował i nie umożliwił mu zapoznania się z aktami w sposób bezpośredni. Jednocześnie skarżący podnosi, że żadna regulacja powszechnie obowiązujących przepisów prawa nie wyłącza stosowania art. 73 § 1a k.p.a., a powyższe stanowisko organu jest tym bardziej nieuzasadnione, że strona brała udział w przesłuchaniu w siedzibie organu, tym samym nie istniały zatem jakiekolwiek przesłanki uzasadniające zapoznanie strony ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.
Jak już wyżej podnoszono, taki sposób zapoznania skarżącego z aktami postępowania administracyjnego w jego sprawie nie gwarantuje, iż została udostępniona mu ich całość, a w związku z tym faktycznemu ograniczeniu ulega możliwość działania strony w postępowaniu, w tym w zakresie zgłaszania ewentualnych wniosków dowodowych czy składania oświadczeń. Jak zasadnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, żaden przepis k.p.a. nie uprawnia, ani nie zobowiązuje organu administracji do kserowania akt sprawy i przesyłania kserokopii stronie. Zadośćuczynienie takiemu żądaniu strony byłoby wyjściem poza ramy przepisu art. 73 k.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 576/17).
Udostępnienie skarżącemu akt postępowania administracyjnego w sposób nieznajdujący umocowania w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, w tym przede wszystkim Kodeksie postępowania administracyjnego, tj. poprzez przesłanie kserokopii tychże akt, bez jakiejkolwiek gwarancji ich kompletności, nie może zostać uznane za prawidłowe umożliwienie stronie postępowania administracyjnego zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym; w konsekwencji powinno być uznane za niebyłe, a co za tym idzie - zachodzi uzasadniona podstawa przyjęcia, że skarżący nie miał możliwości prawidłowego zapoznania się z aktami sprawy na etapie postępowania administracyjnego przed organem I instancji w związku z czym jego możliwość działania w postępowania uległa dalece idącemu ograniczeniu. Wskutek niniejszego ograniczone były jego możliwości złożenia wniosków dowodowych lub wypowiedzenia się w sposób kompleksowy w zakresie zgromadzonego w spawie materiału dowodowego – skoro bowiem skarżący nie mógł mieć pewności, iż zostały mu przesłane kompletne akta nie mógł on postępować odpowiednio do sytuacji. Jednocześnie wymaga podkreślania, iż skarżący nie wnioskował o doręczanie mu akt postepowania drogą korespondencyjną. Jednocześnie za kwestię istotną z punktu widzenia umożliwiania stronie udziału aktywnego w postepowaniu należy uznać fakt, iż przesyłane stronie akta postępowania administracyjnego były jedynie kserokopiami niepoświadczonymi za zgodność. W konsekwencji skarżący jako strona postępowania administracyjnego nie miał nawet możliwości zweryfikowania prawdziwości przesłanych mu akt
Ponadto też, w przekonaniu skarżącego, nie sposób stwierdzić, ażeby okoliczności mające fundamentalne znaczenie dla niniejszej sprawy, a zatem fakt karalności skarżącego za jeden z typów czynów zabronionych przytoczonych w ustawie o transporcie drogowym zostały w sposób bezsporny przez organ ustalone, gdyż w istocie jedynym dokumentem mogącym udowodnić przedmiotową okoliczność ponad wszelką wątpliwość jest odpis prawomocnego wyroku skazującego, zaś takiego waloru nie sposób przyznać jedynie karcie karnej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) określonego przejawu działalności administracji publicznej. Sąd administracyjny dokonuje zatem kontroli, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c oraz pkt 2 p.p.s.a.). Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji, postanowień i innych aktów podejmowanych przez organy administracji publicznej z przepisami prawa. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W przedmiotowej sprawie kontroli Sądu poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 11 grudnia 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 14 września 2020 r. orzekającą o cofnięciu skarżącemu posiadanej przez niego od 2016 r. licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że strona skarżąca nie kwestionuje wykładni przepisów prawa materialnego dokonanej przez organy na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 919 ze zm. – dalej w skrócie jako: "u.t.d."), przyznając, że - tak jak to przyjęły organy - istotną dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy okolicznością było ustalenie, czy przedsiębiorca prowadzący na podstawie udzielonej mu licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego został po udzieleniu mu tej licencji skazany prawomocnym wyrokiem karnym za przestępstwo przeciwko mieniu.
Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie wskazane stanowisko wspólne dla obu stron niniejszego postępowania uznaje za prawidłowe, jako wynikające w sposób nie budzący wątpliwości z przepisów ustawy o transporcie drogowym, tj.: art. 5b ust. 1 pkt 3, art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a/, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ u.t.d.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ u.t.d. licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 i ust. 2 u.t.d. (a więc m.in. licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d.) cofa się, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego.
Jednym z wymogów uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego jest niekaralność za wymienione w ustawie o transporcie drogowym określone rodzaje przestępstw. Z uwagi na okoliczności przedmiotowej sprawy, istotne znaczenie ma więc treść art. 6 ust. 1 pkt 1 u.t.d., który stanowi, że licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a więc m.in. spełnia wymóg określony w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a/ u.t.d., który stanowi, że licencji udziela się przedsiębiorcy, jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu.
W przedmiotowej sprawie organy prawidłowo przyjęły zatem, że spełnienie wymogów uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego jest istotne nie tylko w chwili występowania o udzielenie licencji, lecz wymogi te powinny być spełnione także w czasie późniejszym. Stwierdzenie zaś, że przedsiębiorca po otrzymaniu licencji przestał spełniać wskazane wymogi, w tym wymóg niekaralności za określone wyżej przestępstwa, zawsze zobowiązuje organ do wydania decyzji o cofnięciu licencji, z uwagi na powołaną treść art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ w zw. z art. 7 ust. 1 u.t.d., który stanowi, że udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana oraz zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego następuje w drodze decyzji administracyjnej.
Innymi słowy, spełnienie przesłanek uzyskania licencji określonych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a/ i art. 6 u.t.d. w chwili składania wniosku o jej uzyskanie, nie zwalnia posiadacza licencji z obowiązku spełniania tych wymogów przez cały czas jej posiadania (por. m.in. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 873/16). Przepisy ustawy o transporcie drogowym zobowiązują jednocześnie właściwy organ do cofnięcia licencji w każdym przypadku, gdy jej posiadacz zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo przeciwko mieniu (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 204/19), niezależnie od rozmiarów, formy popełnienia i wagi tego przestępstwa, czy też orzeczonej za nie względem przedsiębiorcy kary.
Różnica stanowisk stron niniejszego postępowania sprowadza się zatem do odmiennej oceny przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia przez organy, czy skarżący M. K. posiadający od 2016 r. licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką został w późniejszym czasie prawomocnie skazany wyrokiem karnym za przestępstwo przeciwko mieniu, a tym samym przestał spełniać wymogi konieczne najpierw do uzyskania, a następnie do utrzymania licencji.
Strona skarżąca podnosi w tym zakresie, że na ustalenie wskazanej okoliczności pozwalałoby tylko dysponowanie przez organ dowodem w postaci odpisu prawomocnego wyroku skazującego. Przestawione stanowisko jest w ocenie Sądu nieprawidłowe jako nieznajdujące oparcia, tak w przepisach prawa materialnego, jak i przepisach proceduralnych. Przepisy ustawy o transporcie drogowym nie wiążą bowiem obowiązku wydania decyzji o cofnięciu licencji z pozyskaniem przez organ odpisu prawomocnego wyroku skazującego, lecz wiążą wskazany skutek z ustaleniem samej okoliczności skazania prawomocnym wyrokiem sądowym, co niewątpliwie może zostać wykazane także innego rodzaju dowodami, w tym w szczególności innymi aniżeli odpis orzeczenia sadowego, dokumentami urzędowymi. W postępowaniu w przedmiocie cofnięcia licencji obowiązują bowiem uniwersalne dla wszystkich toczących się w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego postępowań reguły postępowania dowodowego, w tym m.in. ta, zgodnie z którą dowód w sprawie może stanowić wszystko co przyczynia się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.) oraz ta, zgodnie z którą organ może odmówić przeprowadzenia dowodu dotyczącego okoliczności już stwierdzonej innymi dowodami (art. 78 k.p.a.).
W toku postępowania dowodowego na okoliczność prawomocnego skazania M. K. za przestępstwo przeciwko mieniu przeprowadzono dwa niezależne dowody, tj. dowód z dokumentu o charakterze urzędowym oraz dowód z przesłuchania strony. W ocenie Sądu poprzez pozyskanie wskazanych dowodów organ w pełni zrealizował ciążące na nim z mocy art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. obowiązki podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym w sposób wyczerpujący zebrał konieczny dla rozpatrzenia sprawy materiał dowodowy.
Jak wynika z akt administracyjnych do wniosku o udzielenie licencji z dnia 22 marca 2016 r. M. K. dołączył dokumenty stwierdzające spełnienie wymogów uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, w tym m.in. "Zapytanie o udzielenie informacji o osobie" potwierdzające, że na dzień 26 stycznia 2016 r. skarżący nie figurował w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego. Jednak w trakcie korzystania przez skarżącego z udzielonej mu licencji w dniu 18 marca 2020 r. do organu I instancji, który licencji tej udzielił, wpłynęła przesłana z urzędu przez Ministerstwo Sprawiedliwości Krajowy Rejestr Karny "Informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego", z treści której wynikało, że M. K. figuruje w Kartotece Karnej, w związku z orzeczeniem wydanym przez Sąd Rejonowy [...] w sprawie o sygn. akt [...] w dniu 10 września 2019 r., które to orzeczenie stało się prawomocne dnia 21 stycznia 2020 r. We wskazanym dokumencie wskazano także kwalifikację prawną czynu zabronionego oraz podstawę prawną orzeczonej wobec M. K. kary grzywny, tj. art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1 k.k. i art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 14 § 1 k.k.
Z zawartych w "Informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego" danych wynika zatem, że skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo umyślne polegające na usiłowaniu (art. 13 § 1 k.k.) – w celu osiągnięcia przez niego korzyści majątkowej, doprowadzenia innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd lub wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania – wypadek mniejszej wagi (art. 286 § 3 k.k.). Okoliczność ta została potwierdzona następnie w toku przesłuchania strony, o przeprowadzenie którego to dowodu wnioskował zresztą sam skarżący. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się dokumentujący przeprowadzenie wskazanego dowodu "Protokół przesłuchania strony", sporządzony w dniu 23 lipca 2020 r. i podpisany przez osobę przeprowadzającą przesłuchanie, przez przesłuchiwanego M. K. oraz przez towarzyszącego mu w trakcie przesłuchania - z upoważnienia pełnomocnika skarżącego adw. P. Z. - aplikanta adwokackiego K. M. Na zadane w toku przesłuchania pytanie o to, czy strona była ukarana prawomocnym wyrokiem sądu M. K. odpowiedział twierdząco. Na pytanie zaś, z jakiego powodu został wydany wobec niego prawomocny wyrok skazujący M. K. oświadczył, że chyba w 2020 r. za usiłowanie niekorzystnego rozporządzenia mieniem PZU.
Mając na uwadze powyższe nie budzi wątpliwości Sądu, że zebrane w sprawie dowody jednoznacznie potwierdziły że przedsiębiorca M. K., będący osobą prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób taksówką, został w trakcie korzystania z udzielonej mu licencji na wykonywanie transportu drogowego prawomocnie skazany za przestępstwo przeciwko mieniu. Czyn zabroniony polegający na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem określony w art. 286 k.k. został bowiem wyraźnie sklasyfikowany przez ustawodawcę jako jedno z przestępstw przeciwko mieniu w Rozdziale XXXV ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1444 ze zm. – zwany w skrócie: "k.k.").
Organy dokonały zatem prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów w ich wzajemnym powiązaniu i całokształcie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 k.p.a. Jednocześnie w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 81 k.p.a., który stanowi, że okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. W toku postępowania strona skarżąca miała bowiem wiedzę o obu dowodach, na podstawie których organ uznał za udowodnione, że M. K. został prawomocnie skazany za przestępstwo przeciwko mieniu. O uzyskaniu przez organ z Krajowego Rejestru Karnego informacji o skazaniu, skarżący powziął bowiem wiedzę już odbierając zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie z dnia 20 kwietnia 2020 r., natomiast w przesłuchaniu, które miało miejsce w dniu 23 lipca 2020 r. uczestniczył osobiście, a następnie została mu również przesłana kserokopia protokołu przesłuchania. Skarżący miał zatem możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów i z prawa tego korzystał w toku postępowania. W kierowanych do organów pismach procesowych skarżący domagał się pozyskania przez organ dowodu w postaci odpisu wyroku, nie podważając jednocześnie samej treści dokumentu urzędowego w postaci "Informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego", ani też nie wycofał się ze złożonego w toku przesłuchania oświadczenia, kwestionując jedynie samą moc dowodową swojego własnego oświadczenia, jak i otrzymanej przez organ z KRK informacji. Biorąc pod uwagę, że strona skarżąca miała wiedzę o przeprowadzonych w sprawie dowodach i jednocześnie nie wnosiła o przeprowadzenie innych, z których wynikałyby twierdzenia przeciwne, domaganie się przez nią pozyskania przez organ dodatkowego dowodu w postaci odpisu prawomocnego wyroku skazującego (a więc w istocie dowodu dotyczącego okoliczności już wystarczająco potwierdzonej dwoma innymi dowodami) zasadnie zakwalifikowano w sprawie jako mające służyć przedłużeniu toczącego się postępowania w celu wydłużenia faktycznego czasu, przez który skarżący będzie mógł jeszcze korzystać z licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką.
Sąd podziela tym samym stanowisko organów, że w przedstawionych wyżej okolicznościach sprawy, niedysponowanie przez nie odpisem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia 10 września 2019 r. (sygn. akt [...]) nie stanowiło przeszkody do wydania decyzji o cofnięciu licencji. Jak wskazano wyżej, strona skarżąca nie podjęła bowiem żadnych działań w celu wykazania, iż faktycznie nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądowym i że wynikające z "Informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego" dane są nieprawdziwe, błędne lub nieaktualne. Strona skarżąca nie podważyła tym samym treści dokumentu urzędowego, za jaki w świetle art. 76 k.p.a. oraz regulacji wynikających z ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1709) należy uznać "Informację o osobie z Krajowego Rejestru Karnego". Szczególnego zaakcentowania w tym zakresie wymaga sam tryb wprowadzania danych do rejestru KRK oraz ich zakres. W ocenie Sądu pozwalają one bowiem na postawienie tezy, że w sytuacji, gdy strona nie podważa treści tego dokumentu urzędowego - który zgodnie z art. 76 k.p.a. stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone – "Informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego", zawierająca dane o prawomocnym skazaniu przedsiębiorcy za przestępstwo przeciwko mieniu stanowi wystarczającą podstawę dla stwierdzenia wystąpienia przesłanek wydania decyzji o cofnięciu licencji na wykonywanie transportu drogowego. Karty rejestracyjne, które zawierają informacje o osobach odpowiadających na zasadach określonych w Kodeksie karnym, Kodeksie karnym skarbowym, Kodeksie wykroczeń i które gromadzi się w rejestrze, zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, sporządza bowiem ten sam sąd pierwszej instancji, który wydał karny wyrok skazujący względem określonej osoby, co czyni się przy tym niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia, które wydano w sprawie. Stosownie zaś do art. 12 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym sporządzając kartę rejestracyjną, sąd umieszcza w niej w oparciu o wydany i prawomocny już wyrok skazujący wszystkie istotne dane, obejmujące m.in. oznaczenie organu wydającego orzeczenie, sygnaturę akt, datę wydania i uprawomocnienia się orzeczenia oraz kwalifikację prawną czynu zabronionego. Dane te są zatem jak najbardziej relewantne dla ustalania okoliczności istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia spraw administracyjnych toczących się w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego.
Odnosząc się natomiast do kolejnego postawionego w skardze zarzutu, tj. naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 i § 1a k.p.a., Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia wskazanych przepisów. Naruszenie to jednak zdaniem Sądu, mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy, nie może być uznane za naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Niewątpliwie jak zasadnie wskazała strona skarżąca żaden z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz innych ustaw, ani nie zobowiązuje organu administracji publicznej, ani tym bardziej nie uprawnia tego organu do kserowania akt sprawy i przesyłania tych kserokopii stronie (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 576/17), a w związku z tym działania takiego nie można uznać za właściwy sposób zrealizowania wystosowanego przez stronę żądania do zapoznania się z aktami sprawy. Zgodnie bowiem z art. 73 § 1 i § 1a k.p.a. strona ma prawo wglądu do akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów, a czynności te są co do zasady dokonywane w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu. Odstąpienia od powyższej zasady na rzecz przesłania stronie kserokopii akt sprawy nie usprawiedliwiał również trwający stan epidemii. Wprowadzone w tym zakresie rozwiązania zawarte zostały w art. 15 zzzzzn ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Przepis ten w brzmieniu obowiązującym w czasie prowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w sprawie stanowił, że w okresie stanu epidemii, w szczególności gdy urząd administracji obsługujący organ administracji publicznej wykonuje zadania w sposób wyłączający bezpośrednią obsługę interesantów, organ administracji publicznej: 1) może odstąpić od zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a. także w przypadku, gdy wszystkie strony zrzekły się swego prawa 2) może zapewnić stronie udostepnienie akt sprawy [...] również za pomocą środków komunikacji elektronicznej [...] 3) może przeprowadzić czynność w toku postepowania wymagającego zgodnie z przepisami prawa osobistego stawiennictwa, również przez udostepnienie przez stronę [...] swojego wizerunku w czasie rzeczywistym za pośrednictwem transmisji audiowizualnej [...]. Z powyższego wynika, że dopuszczalne w stanie epidemii ograniczenia stosowania art. 10 § 1 k.p.a. zostały ściśle i szczegółowo opisane przez prawodawcę. Organ niewątpliwie naruszył tym samym art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 i § 1a k.p.a., ponieważ z uwagi na stan epidemii mógł odstąpić od zasady osobistego przeglądania akt w jego siedzibie, gdy nie prowadził bezpośredniej obsługi interesantów, wyłącznie przez udostępnienie stronie akt sprawy za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a nie wysyłając kserokopie akt sprawy listownie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się jednak, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy i które uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji z tego powodu, to naruszenie uprawnień strony, które powoduje, że wydana została decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po przedstawieniu swojego stanowiska przez stronę. Innymi słowy do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona została pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 529/21). Zgodzić należy się zatem ze stanowiskiem, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. należy oceniać z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. W ocenie Sądu fakt wadliwego przesłania stronie kserokopii akt sprawy zamiast umożliwiania jej przeglądania akt w siedzibie organu lub ich przesłania za pomocą środków komunikacji elektronicznej pozostawał w tym konkretnym przypadku bez istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Jak wskazano wyżej, w sprawie na podstawie dwóch odrębnych dowodów ustalono bowiem, że M. K. został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. Skarżący i jego pełnomocnik posiadali wiedzę o przeprowadzeniu tych dowodów i wypowiadając się w sprawie kwestionowali ich moc dowodową. Nie wskazali jednak przy tym, ani jakiego rodzaju dowody podważające treść dowodów zgromadzonych przez organ miałyby być dodatkowo przeprowadzone w postępowaniu, ani też nie wskazali, aby działanie organu, tj. przesłanie kserokopii akt sprawy, uniemożliwiło stronie skarżącej przeprowadzenie konkretnej czynności procesowej, która mogłaby podważyć ustalenia wynikające ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nawet w zakresie dotyczącym odpisu wyroku skazującego, którego wagę dla sprawy wielokrotnie podkreślał sam skarżący, faktycznie nie wnosił on o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu i nie przedstawił go w postępowaniu. Również z tego względu działania strony, domagającej się od organu samodzielnego i dodatkowego pozyskania odpisu wyroku skazującego z sądu, w sytuacji gdy organ dysponował już dokumentem urzędowym w postaci "Informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego" należy ocenić jako pozorne. Końcowego podkreślenia wymaga bowiem, co było już także akcentowane wyżej, że skarżący nie domagał się przeprowadzenia żadnych dowodów, które zmierzałyby do podważenia treści jego zeznań, w których przyznał się do skazania, jak też podważenia treści "Informacji z Krajowego Rejestru Karnego" dotyczącej jego osoby, potwierdzonej we właściwej formie urzędowej.
Stwierdzając, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postepowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).