III SA/Gd 176/11

III SA/Gd 176/11 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2011-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-05-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak
Felicja Kajut
Marek Gorski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 2277/11 - Wyrok NSA z 2013-06-14
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 130 par. 4, art. 221
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Gorski ( spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia w sprawie wyłączenia od udziału w sprawie pracownika organu oddala skargę.
Uzasadnienie
POSTANOWIENIEM Z DNIA 15 LISTOPADA 2010 R. NR [...] DYREKTOR IZBY CELNEJ WYŁĄCZYŁ Z POSTĘPOWANIA ODWOŁAWCZEGO NACZELNIKA WYDZIAŁU AKCYZY I GIER IZBY CELNEJ W G. L. R. JAK RÓWNIEŻ PRACOWNIKA TEGO WYDZIAŁU W. N., KTÓRZY BRALI UDZIAŁ W WYDANIU DECYZJI PIERWSZEJ INSTANCJI Z DNIA 9 WRZEŚNIA 2010 R.
"A" SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ W G. (ZWANA DALEJ SPÓŁKĄ) WYSTĄPIŁA O UZUPEŁNIENIE POWYŻSZEGO POSTANOWIENIA POPRZEZ WYZNACZENIE DO PROWADZENIA SPRAWY INNEGO PRACOWNIKA LUB FUNKCJONARIUSZA CELNEGO.
POSTANOWIENIEM Z DNIA 2 GRUDNIA 2010 R. DYREKTOR IZBY CELNEJ, NA PODSTAWIE ART. 213 § 5 W ZWIĄZKU Z ART. 219 USTAWY Z DNIA 29 SIERPNIA 1997 R. ORDYNACJA PODATKOWA (T.J. DZ. U. Z 2005 R. NR 8, POZ. 60 ZE ZM.) ODMÓWIŁ UZUPEŁNIENIA W/W POSTANOWIENIA Z DNIA 15 LISTOPADA 2010 R.
W UZASADNIENIU ORGAN WSKAZAŁ, ŻE ART. 130 § 4 ORDYNACJI PODATKOWEJ NIE WYMAGA, ABY JEDNOCZEŚNIE Z WYŁĄCZENIEM DANEGO PRACOWNIKA W TYM SAMYM POSTANOWIENIU Z URZĘDU DOKONYWAĆ WYZNACZENIA PRACOWNIKA DO PROWADZENIA SPRAWY. STANOWISKO TAKIE ZAJMUJĄ RÓWNIEŻ KOMENTATORZY USTAWY.
SPÓŁKA WNIOSŁA ZAŻALENIE NA TO POSTANOWIENIE ZARZUCAJĄC RAŻĄCE NARUSZENIE ART. 130 § 4, ART. 216 § 1 I § 2, ART. 211 W ZW. Z ART. 219 ORDYNACJI PODATKOWEJ, JAK RÓWNIEŻ ZASAD POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO.
PO ROZPATRZENIU ZAŻALENIA DYREKTOR IZBY CELNEJ POSTANOWIENIEM Z DNIA 28 LUTEGO 2011 R. UTRZYMAŁ W MOCY SWOJE POSTANOWIENIE Z DNIA 2 GRUDNIA 2010 R.
ZDANIEM ORGANU Z ART. 130 § 5 ORDYNACJI PODATKOWEJ WYNIKA, IŻ WYŁĄCZENIE CZŁONKA SAMORZĄDOWEGO KOLEGIUM ODWOŁAWCZEGO MOŻE SPOWODOWAĆ WYZNACZENIE INNEGO CZŁONKA KOLEGIUM W DRODZE POSTANOWIENIA. NIE SĄ TO JEDNAK CZYNNOŚCI, KTÓRE MUSZĄ BYĆ PRZEDMIOTEM JEDNEGO POSTANOWIENIA. ART. 130 § 4 ORDYNACJI PODATKOWEJ ZAŚ W OGÓLE NIE ZAWIERA WSKAZANIA W JAKIEJ FORMIE NASTĘPUJE WYZNACZENIE PRACOWNIKA DO ZAŁATWIENIA SPRAWY. MOŻE ON ZATEM STANOWIĆ WEWNĘTRZNY AKT ZARZĄDU. W POSTĘPOWANIU ADMINISTRACYJNYM NIE STOSUJE SIĘ KAŻDORAZOWO WYZNACZANIA PRACOWNIKA DO PROWADZENIA DANEJ SPRAWY W FORMIE POSTANOWIENIA. STRONA NIE MA RÓWNIEŻ MOŻLIWOŚCI DOBORU CZY WERYFIKACJI KONKRETNEJ OSOBY DO PROWADZENIA DANEJ SPRAWY.
W OCENIE ORGANU CELNEGO ZARZUTY DOTYCZĄCE NARUSZENIA NORM PROCESOWYCH SĄ CHYBIONE. W SZCZEGÓLNOŚCI ORGAN W RAMACH POSTĘPOWANIA ODWOŁAWCZEGO DWUKROTNIE ZAWIADOMIŁ SPÓŁKĘ O PRZYSŁUGUJĄCYCH JEJ PRAWIE ZAPOZNANIA SIĘ Z MATERIAŁEM DOWODOWYM PRZED WYDANIEM ROZSTRZYGNIĘCIA - PISMA Z DNIA 25 PAŹDZIERNIKA 2010 R. I 15 LISTOPADA 2010 R.
W SKARDZE DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU SPÓŁKA DOMAGAŁA SIĘ UCHYLENIA OBU OPISANYCH WYŻEJ POSTANOWIEŃ.
SKARŻĄCA ZARZUCIŁA ZASKARŻONEMU POSTANOWIENIU NARUSZENIE:
- ART. 130 § 4 W ZW. Z ART. 126 ORDYNACJI PODATKOWEJ POPRZEZ ICH FAKTYCZNE NIEZASTOSOWANIE, MIMO IŻ W OKOLICZNOŚCIACH SPRAWY ORGAN MIAŁ OBOWIĄZEK ICH ZASTOSOWANIA;
- ART. 120, ART. 121 § 1, ART. 122, ART. 123 § 1, ART. 124 W ZW. ŻART. 130 § 1 P KT 6 ORAZ ART. 130 § 4 ORDYNACJI PODATKOWEJ POPRZEZ FAKTYCZNE ZANEGOWANIE PRAWA STRONY DO CZYNNEGO UDZIAŁU W SPAWIE, TJ. KSZTAŁTOWANIA JEGO PRZEBIEGU, W SYTUACJI WYDANIA POSTANOWIENIA INCYDENTALNEGO DOPIERO PO ZAKOŃCZENIU POSTĘPOWANIA ODWOŁAWCZEGO, CZEGO DOKONANO DECYZJĄ Z DNIA 2 GRUDNIA 2010 R.;
- ART. 78 KONSTYTUCJI RP POPRZEZ ZASTOSOWANIE ART. 221 ORDYNACJI PODATKOWEJ, KTÓRY UMOŻLIWIA ORGANOWI CELNEMU ORZECZENIE ORZEKANIE ZARÓWNO W PIERWSZEJ JAK I DRUGIEJ INSTANCJI. W ZWIĄZKU Z TYM WNOSIŁ O TO BY SĄD WYSTĄPIŁ DO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO Z PYTANIEM PRAWNYM.
PONADTO SKARŻĄCA WNIOSŁA O POŁĄCZENIE DO ŁĄCZNEGO ROZPOZNANIA NINIEJSZEJ SPRAWY ZE SPRAWĄ ZE SKARGI NA DECYZJĘ DYREKTORA IZBY CELNEJ Z DNIA 2 GRUDNIA 2010 R., ROZSTRZYGAJĄCĄ MERYTORYCZNIE SPRAWĘ WYGAŚNIĘCIA ZEZWOLENIA Z DNIA 19 LISTOPADA 2007 R. NA PROWADZENIE PUNKTÓW GIER NA AUTOMATACH O NISKICH WYGRANYCH. ARGUMENTOWAŁA, ŻE OBECNIE SĄ PROWADZONE DWA RÓWNOLEGŁE POSTĘPOWANIA SĄDOWOADMINSTRACYJNE W TEJ SAMEJ SPRAWIE.
W UZASADNIENIU PODNIOSŁA, ŻE NIEDOPUSZCZALNE JEST WYDANIE ROZSTRZYGNIĘCIA MERYTORYCZNEGO SPRAWY, GDY TOCZY SIĘ POSTĘPOWANIE INCYDENTALNE. JEDNAK W MNIEJSZEJ SPRAWIE POSTANOWIENIE ROZSTRZYGAJĄCE OSTATECZNIE KWESTIĘ INCYDENTALNĄ ZOSTAŁO WYDANE 3 MIESIĄCE PO ROZSTRZYGNIĘCIU MERYTORYCZNYM. TAKIE UKSZTAŁTOWANIE POSTĘPOWANIA DOPROWADZIŁO DO POZBAWIENIA STRONY PRAWA DO SĄDOWEJ KONTROLI ROZSTRZYGNIĘCIA PROCEDURALNEGO. W ZAISTNIAŁEJ SYTUACJI EWENTUALNE WYGRANIE SPRAWY NIE BĘDZIE MIAŁO WPŁYWU NA ŻADNE TOCZĄCE SIĘ POSTĘPOWANIE.
W OCENIE SKARŻĄCEJ ROZPATRYWANIE ZAŻALENIA PRZEZ ORGAN, KTÓRY WYDAŁ POSTANOWIENIE STANOWI SWOISTĄ PATOLOGIĘ, GODZĄCĄ W ZASADĘ DWUINSTANCYJNOŚCI POSTĘPOWANIA. SKARŻĄCA ZWRÓCIŁA UWAGĘ, ŻE ORGAN NIE WSKAZAŁ IMIENIA, NAZWISKA I STANOWISKA SŁUŻBOWEGO PRACOWNIKA, KTÓREMU POWIERZONO PROWADZENIE POSTĘPOWANIA ODWOŁAWCZEGO. W TEN SPOSÓB NARUSZONO ZASADĘ PISEMNOŚCI ORAZ ZASADĘ CZYNNEGO UDZIAŁU STRONY W POSTĘPOWANIU.
W DALSZEJ KOLEJNOŚCI SKARŻĄCA KWESTIONOWAŁA ZACHOWANIE BEZSTRONNOŚCI PRZEZ ORGAN I WSKAZAŁA, ŻE W AKTACH SPRAWY ZNAJDUJĄ SIĘ IMIONA I NAZWISKA 5 OSÓB PROWADZĄCYCH SPRAWĘ PO WYDANIU POSTANOWIENIA Z DNIA 15 LISTOPADA 2010 R.
W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ DYREKTOR IZBY CELNEJ WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE PODTRZYMUJĄC SWOJE DOTYCHCZASOWE STANOWISKO. W ODNIESIENIU DO TWIERDZEŃ SKARŻĄCEJ ORGAN ZAUWAŻYŁ, ŻE SPRAWA O UZUPEŁNIENIE POSTANOWIENIA NIE NADAJE SIĘ DO POŁĄCZENIA ZE SPRAWĄ DOTYCZĄCĄ DECYZJI MERYTORYCZNEJ. POZA TOŻSAMOŚCIĄ STRONY I ORGANU W OBU PRZYPADKACH WYSTĘPUJE ODRĘBNOŚĆ STANÓW FAKTYCZNYCH I PRAWNYCH.
W OCENIE ORGANU NIEZASADNE SĄ TWIERDZENIA SKARŻĄCEJ O NIEKONSTYTUCYJNOŚCI ART. 221 ORDYNACJI PODATKOWEJ. ŚWIADCZY O TYM ZWŁASZCZA MOŻLIWOŚĆ ZASKARŻENIA ROZSTRZYGNIĘCIA DO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO. PODOBNIE WYPOWIADAŁY SIĘ SĄDY I TRYBUNAŁ KONSTYTUCYJNY NA TLE ANALOGICZNYCH REGULACJI KODEKSU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO.
ORGAN TWIERDZIŁ, ŻE NIE DOSZŁO DO PRZEDWCZESNEGO WYDANIA DECYZJI MERYTORYCZNEJ, GDYŻ NIE MÓGŁ ON PRZEWIDZIEĆ DZIAŁAŃ STRONY SKARŻĄCEJ. NATOMIAST ZARZUTY POZOROWANIA POSTĘPOWANIA I STRONNICZOŚCI ORGANU SĄ NIEUPRAWNIONE.
WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:
SKARGA JEST NIEZASADNA.
ZGODZIĆ NALEŻY SIĘ ZE STANOWISKIEM ORGANU, IŻ PRZEPIS ART. 130 § 4 ORDYNACJI PODATKOWEJ NIE WYMAGA ABY JEDNOCZEŚNIE Z WYŁĄCZENIEM PRACOWNIKA ORGANOWI INNEMU, WSKAZANEGO W TYM SAMYM POSTANOWIENIU Z URZĘDU WSKAZYWAĆ OKREŚLONEGO PRACOWNIKA DO PROWADZENIA SPRAWY. ANI PRZEPISY KODEKSU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO, ANI PRZEPISY ORDYNACJI PODATKOWEJ NIE PRZEWIDUJĄ W TAKICH SPRAWACH OKREŚLONEJ FORMY PROCESOWEJ WYZNACZANIA PRACOWNIKA DO PROWADZENIA SPRAWY.
MOŻE FORMĘ TAKĄ SPEŁNIAĆ ZWYKŁY ZAPIS KIEROWNIKA JEDNOSTKI WSKAZUJĄCY OSOBY DO PROWADZENIA SPRAWY MOŻE TEŻ BYĆ TO NAWET USTNE PRZEKAZANIE SPRAWY DO JEJ PROWADZENIA. POSTĘPOWANIE W NINIEJSZEJ SPRAWIE NIE DOTYCZY KWESTII OKREŚLONEJ W ART. 130 § 5 ORDYNACJI PODATKOWEJ.
PRZEPIS ART. 221 ORDYNACJI PODATKOWEJ JEDNOZNACZNIE STWIERDZA, IŻ W PRZYPADKU WYDANIA DECYZJI W PIERWSZEJ INSTANCJI PRZEZ MINISTRA WŁAŚCIWEGO DO SPRAW FUNKCJONARIUSZY PUBLICZNYCH, DYREKTORÓW IZBY CELNEJ LUB PRZEZ SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE ODWOŁANIE OD DECYZJI ROZPATRUJE TEN SAM ORGAN PODATKOWY, STOSUJĄC ODPOWIEDNIE PRZEPISY O POSTĘPOWANIU ODWOŁAWCZYM.
TO, IŻ ORZECZENIE ODWOŁAWCZE WYDAJE W TRYBIE ART. 221 ORDYNACJI PODATKOWEJ TEN SAM ORGAN, NIE STANOWI NARUSZENIA PRAWA I NIE POZBAWIA STRONY MOŻLIWOŚCI SKORZYSTANIA Z PRAWA DO WNIESIENIA ODWOŁANIA. ŻĄDANIE PONOWNEGO ROZPOZNANIA SPRAWY JEST ZBLIŻONE DO ŻĄDANIA ROZPOZNANIA ODWOŁANIA. INSTYTUCJA TAKA PRZEWIDZIANA JEST NIE TYLKO W ORDYNACJI PODATKOWEJ ALE TAKŻE ZNAJDUJE SWOJE MIEJSCE W ART. 127 § 3 K.P.A.
SĄ TO UREGULOWANIA USTAWOWE STOSOWANE OD LAT I JUŻ CHOCIAŻBY Z TEGO POWODU SĄD NIE ZNAJDUJE PODSTAW DO ZWRÓCENIA SIĘ Z PYTANIEM PRAWNYM DO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO CZY NIE NARUSZAJĄ ONE ART.78 KONSTYTUCJI RP. NIE ZASADNY JEST TAKŻE ZARZUT NIEPOŁĄCZENIA SPRAW DO WSPÓLNEGO ROZPOZNANIA A TO SPRAWY DOTYCZĄCEJ WYDANIA DECYZJI O NUMERZE [...] DOTYCZĄCEJ WYGAŚNIĘCIA UDZIELONEGO STRONIE ZEZWOLENIA Z POSTĘPOWANIEM INCYDENTALNYM JAKIM JEST ZAŻALENIE NA NIE WYZNACZENIE IMIENNIE PRACOWNIKA DO PROWADZENIA TEJ SPRAWY. DZIAŁANIE ORGANU W SZCZEGÓLNOŚCI W NICZYM NIE NARUSZYŁO PRAWA, A TAKŻE NIE NARUSZYŁO PRAWA STRONY.
MAJĄC POWYŻSZE ROZWAŻANIA NA UWADZE WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU NA MOCY ART. 151 P.P.S.A. ODDALIŁ SKARGĘ.