III SA/Gd 173/06

III SA/Gd 173/06 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-05-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak /sprawozdawca/
Arkadiusz Despot-Mładanowicz
Jacek Hyla /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Sentencja
Sygn. akt III SA/Gd 173 / 06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 maja 2006 j Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Beata Kaczmar po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Usługowego "D" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 stycznia 2006r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie uznania zgłoszeń celnych za nieprawidłowe uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 października 2005 r. o następujących numerach: 1. / [...] 1. / [...] 2. / [...] 4. / [...] 5. / [...] 6. / [...] 7. / [...] 8. / [...] 9. / [...] 10. / [...] / [...] / [...] / [...] / [...] / [...] / [...] / [...] / [...].
Uzasadnienie
W 2003 r. oraz w 2004 r. "D", Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D., zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzone do Polski towary, które zgodnie z § 11.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. nr 130, poz. 851 ze zm.) powinny mieć potwierdzone pochodzenie świadectwem pochodzenia. Spółka do przedmiotowych zgłoszeń załączyła wymagane na mocy powołanego rozporządzenia dokumenty, co skutkowało zastosowaniem wobec sprowadzonych towarów konwencyjnych stawek celnych. W maju 2004 r. skierowano przedmiotowe świadectwa pochodzenia do weryfikacji, w celu sprawdzenia autentyczności dokumentów oraz potwierdzenia statusu pochodzenia towarów nimi objętych. W piśmie z dnia 5 lipca 2004 r. władze Republiki Chin poinformowały, że weryfikowane świadectwa nie potwierdzają chińskiego pochodzenia towarów i są sfałszowane.
Mając na uwadze powyższe Naczelnik Urzędu Celnego uznał zgłoszenia celne za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej oraz określił kwoty wynikające z długu celnego, wydając następujące decyzje:
1/ z dnia 27 grudnia 2004 r. nr [...],
2/ z dnia 27 grudnia 2004 r. nr [...],
3/ z dnia 10 grudnia 2004 r. nr [...],
4/ z dnia 27 grudnia 2004 r. nr [...],
5/ z dnia 17 grudnia 2004 r. nr [...],
6/ z dnia 27 grudnia 2004 r. nr [...],
7/ z dnia 27 grudnia 2004 r. nr [...],
8/ z dnia 27 grudnia 2004 r. nr [...],
9/ z dnia (data nieczytelna) nr [...],
10/ z dnia 27 grudnia 2004 r. nr [...],
11/ z dnia 27 grudnia 2004 r. nr [...],
12/ z dnia 27 grudnia 2004 r. nr [...],
13/ z dnia 27 grudnia 2004 r. nr [...],
14/ z dnia 27 grudnia 2004 r. nr [...],
15/ z dnia 27 grudnia 2004 r. nr [...],
16/ z dnia 27 grudnia 2004 r. nr [...],
17/ z dnia 27 grudnia 2004 r. nr [...],
18/ z dnia 27 grudnia 2004 r. nr [...].
W piśmie z dnia 22 sierpnia 2005 r. skarżąca Spółka wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wydanych przezeń decyzji, podnosząc, iż zostały one wydane bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa.
Dyrektor Izby Celnej wydał w dniu 25 października 2005 r. decyzje o następujących numerach:
1/ [...],
2/ [...],
3/ [...],
4/ [...],
5/ [...],
6/ [...],
7/ [...],
8/ [...],
9/ [...],
10/ [...],
11/ [...],
12/ [...],
13/ [...],
14/ [...],
15/ [...],
16/ [...],
17/ [...],
18/ [...],
odmawiając w nich stwierdzenia nieważności 18 decyzji Naczelnika Urzędu Celnego .
W uzasadnieniach decyzji organ wskazał, iż rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Nie można jako rażąco naruszającego prawo traktować rozstrzygnięcia wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli później zostanie ono uznane za nieprawidłowe. Wprawdzie w związku z przystąpieniem Polski w dniu 1 maja 2004 r. do Unii Europejskiej moc obowiązującą straciła ustawa Kodeks celny, a tym samym akty wykonawcze do tej ustawy, między innymi rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. przywołane przez Spółkę w złożonym wniosku, to jednakże ustawodawca przewidział możliwość ich stosowania w określonych przypadkach. I tak jak wynika z treści art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 623) przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. W tej sytuacji prawidłowo organ pierwszej instancji rozpoznał niniejszą sprawę w oparciu o art. 85 § 1 Kodeksu celnego. W ocenie organu odwoławczego nie została zatem spełniona żadna z przesłanek określonych w art. 247 § 1 pkt 2 i 3 ustawy Ordynacja podatkowa do stwierdzenia nieważności decyzji wydanych przez Naczelnika Urzędu Celnego .
W odwołaniu od powyższych decyzji Spółka podniosła, że "w otrzymanych 18 decyzjach (...) kolejny raz trwa polemika na znaczenie słów, a nie faktów i dowodów w sprawie orzeczenia dotyczącego stawek celnych konwencyjnych i dalszych skutków ich zastosowania." Nadto strona wskazała, że skutkiem aprobowania niekompetencji urzędników jest decyzja wymiarowa wydana po upływie ponad roku, określająca dług celny jako powstały w dniu zgłoszenia, z pominięciem istotnego faktu, że dług celny określony na dzień zwolnienia towaru do obrotu został zapłacony i określony po weryfikacji złożonych dokumentów. Skutkiem decyzji jest nie do zaaprobowania w praworządnym państwie likwidacja firmy oraz odmowa prawa do obrony, wszystko na bazie tendencyjnej interpretacji prawa w celu wyegzekwowania naliczonych kwot.
Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 12 stycznia 2006 r., powołując się na art. 216 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa oraz na art. 90 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, połączył postępowania w sprawie odwołań od 18 decyzji wydanych w dniu 25 października 2005 r. przez Dyrektora Izby Celnej o wskazanych wyżej numerach, celem ich łącznego rozpoznania.
Rozpoznając odwołanie Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 12 stycznia 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone decyzje.
W uzasadnieniu organ wskazał, że objęcia towarów procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym dokonano przed dniem 1 maja 2004 r. Zgodnie z treścią art. 209 § 1 pkt 1 i § 2 Kodeksu celnego dług celny powstaje w wypadku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Data powstania tego długu jest istotna dla zastosowania odpowiednich przepisów. Dług wyliczony decyzjami Naczelnika Urzędu Celnego stanowi de facto korektę długu powstałego w dniu dokonania zgłoszenia celnego. W dniu wydania owych decyzji nie powstała żaden nowy dług celny, tylko określono nową wartość długu, w wysokości prawnie należnej. Wbrew twierdzeniom strony decyzje Naczelnika Urzędu Celnego określają dług celny w prawidłowej wysokości, czyli takiej jaka powinna być wskazana w pierwotnych zgłoszeniach celnych. W decyzjach tych wezwano stronę do zapłaty kwoty uzupełniającej, mając na uwadze kwotę już uiszczoną w dniu objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu. Tym samym nie pominięto faktu powstania i uiszczenia długu w dniu odprawy. W ocenie organu przepisy dotyczące kontroli oraz elementów kalkulacyjnych zostały zastosowane prawidłowo, przy uwzględnieniu faktu, iż przyjęcia zgłoszeń celnych nastąpiły przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej.
Nadto organ podniósł, iż wbrew twierdzeniom strony miała ona zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka podniosła, że pierwszym weryfikatorem wymaganych do odprawy celnej dokumentów była agencja celna, drugim zaś bardzo ważnym etapem weryfikacji dokumentów przed dopuszczeniem towaru do obrotu były służby celne. Elementem pośrednim dokonującym wstępnej weryfikacji dostawy, dostawcy- eksportera, kraju dostawcy i dokumentów prowadzących przesyłkę od producenta po odbiorcę były niemieckie służby celne, gdyż dostawy nigdy nie były bezpośrednie lecz z rozładunkiem w H. i dostawą kołową do Polski. Wstępnej weryfikacji przesyłki dokonywali również celnicy graniczni podczas transportu kołowego z H. do G. Do zgłoszenia celnego dołączane były: faktura od dostawcy, list przewozowy, kontrakt (na żądanie służb celnych), packing list, konosament, świadectwo producenta, świadectwo pochodzenia na formularzu FORM A i na bazie takiego kompletu dokumentów dokonywano" zgłoszenia celnego" jako początku procedury dopuszczającej towar do obrotu. Weryfikacji podlegały zatem wszystkie złożone dokumenty oraz towar, który po rewizji i bardzo często po ocenie rzeczoznawcy dopuszczano do obrotu określając wartość należnego cła i podatku VAT. Warunek uiszczenia należności był podstawą do dopuszczenia towaru do obrotu i zwolnienia spod zabezpieczenia.
Skarżąca wskazała, że organy celne bazując na wiedzy, doświadczeniu i posiadanych uprawnieniach stwierdzały każdorazowo na dokumencie SAD lub decyzji, że "zgłoszenie celne objęte procedurą dopuszczenia do obrotu i po zweryfikowaniu wszystkich wymaganych a złożonych przez importera dokumentach - dopuszcza się do obrotu". Importer zatem mając pełne zaufanie do funkcjonariusza publicznego był pewien, iż na tym procedurę dopuszczenia do obrotu zakończono. W wyżej wymienionych 18 przypadkach zakończono procedurę i towar zwolniono. Towar został zbyty w cenie uznającej wartość z decyzji jako ostatecznej.
Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997 r., na które powołano się wydając w/w decyzje ściśle określają obowiązujące zasady weryfikacji dokumentów celnych stanowiąc, że weryfikacji dokumentów wolno dokonać tylko w przypadku posiadania wzorów pieczęci, podpisów itd." Urząd Celny , a w ślad za nim Izba Celna twierdzi, iż takie wzory posiadała i na ich bazie dokonano weryfikacji i dopuszczenia do obrotu. Następnie organy celne po powzięciu informacji, iż świadectwa pochodzenia na formularzu FORM A bywały podrabiane, więc w trybie art. 83 Kodeksu Celnego, wszczęły z urzędu postępowanie weryfikujące.
W ocenie skarżącej, skoro postępowanie zostało wszczęte po wejściu Polski do Unii, zastosowanie przez organy celne uchylonych aktów prawnych w miejsce obowiązujących jest rażącym naruszeniem prawa. W związku z tym wszystkie zastosowane w decyzjach, a uchylone i nieobowiązujące akty prawne powodują, iż decyzje wydano bez podstawy prawnej.
Skarżąca Spółka na poparcie swoich twierdzeń przytoczyła cytat z wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w myśl którego "organy celne nie dokonują retrospektywnego zaksięgowania jeżeli spełnione są trzy przesłanki. Po pierwsze brak żądania uiszczenia należności celnych przywozowych wynika z błędu właściwego organu. Po drugie, jest to błąd, który nie może zostać wykryty przez działającego w dobrej wierze płatnika. Po trzecie, deklaracja celna płatnika musi być zgodna ze wszystkimi przepisami obowiązującymi w tym przedmiocie". Skoro zatem skarżąca dokonywanie zgłoszeń celnych powierzyła specjalistom, zaś agencja celna i urząd celny potwierdzał rzetelność złożonych dokumentów, które decydowały o wysokości naliczanej stawki celnej i dopuściły towar do obrotu na bazie decyzji ostatecznej - popełniły błąd nie do wykrycia przez nie same. Wznawiając postępowanie organy celne posiadały pełną dokumentację potwierdzającą kraj pochodzenia. Z rażącym naruszeniem prawa przerzucono odpowiedzialność na podatnika. Importer nie był w stanie sprawdzić autentyczności dokumentów otrzymywanych od dostawcy, gdyż nie posiadał wzorów takich dokumentów ani wzorów pieczęci podpisów, ani też nie znał organów uprawnionych do ich wystawiania.
W ocenie skarżącej w sytuacji popełnienia błędu przez same organy celne winno mieć zastosowanie prawo korzystniejsze dla podatnika, w tym przypadku obowiązujące. Wydane decyzje wymiarowe generują szkody społeczne, burzą zasady prawa w praworządnym Państwie, łamią zapisy Konstytucji, oraz powodują likwidację stanowisk pracy, ponadto likwidują wpływy do budżetu z tytułu podatków i innych należności, oraz obciążają budżet kolejnymi bezrobotnymi. Zasada funkcjonowania i planowania rozwoju firmy bezpośrednio związana z decyzjami ostatecznymi wydanymi przez uprawnione organa jest w bezpośrednim konflikcie z działaniami tendencyjnie ukierunkowanymi na likwidację tejże firmy przez organa, które w pełnej odpowiedzialności i wiedzy wydały ostateczne decyzje dopuszczające towar do obrotu. Powoływanie się na przepisy obowiązujące w dniu zgłoszenia celnego (ale uchylone przed wszczęciem postępowania z urzędu) burzy stabilność prawa.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 154, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych.
Komparycja zaskarżonej decyzji jak również komparycje 18 decyzji ją poprzedzających zawierają błędy polegające na odmiennym powołaniu dat oraz sygnatur decyzji wydanych przez Naczelnika Urzędu Celnego . Zachodzi również sprzeczność określania numeru decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w decyzjach Dyrektora Izby Celnej w ich komparycji i uzasadnieniach.
I tak:
1) decyzją z dnia 25 października 2005 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2004 r. znak: [...], a w uzasadnieniu wskazał, że sygnatura decyzji jest następująca: [...];
w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 27 grudnia 2004 r. o numerze [...],
2) decyzją z dnia 25 października 2005 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2004 r. znak: [...], podczas gdy w uzasadnieniu wskazał, że sygnatura decyzji jest następująca: [...];
w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 27 grudnia 2004 r. o numerze [...],
3) decyzją z dnia 25 października 2005 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2004 r. znak: [...], podczas gdy w uzasadnieniu wskazał, że sygnatura decyzji jest następująca: [...];
w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Naczelnika Urzędu Celnego o numerze [...], która została wydana w dniu 10 grudnia 2004 r.,
4) decyzją z dnia 25 października 2005 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2004 r. znak: [...], podczas gdy w uzasadnieniu wskazał, że sygnatura decyzji jest następująca: [...];
w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Naczelnika Urzędu Celnego o numerze [...],
5) decyzją z dnia 25 października 2005 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2004 r. znak: [...], podczas gdy w uzasadnieniu wskazał, że sygnatura decyzji jest następująca: [...];
w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Naczelnika Urzędu Celnego o numerze [...], która została wydana w dniu 17 grudnia 2004 r.,
6) decyzją z dnia 25 października 2005 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2004 r. znak: [...], podczas gdy w uzasadnieniu wskazał, że sygnatura decyzji jest następująca: [...];
w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Naczelnika Urzędu Celnego o numerze [...],
7) decyzją z dnia 25 października 2005 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2004 r. znak: [...], podczas gdy w uzasadnieniu wskazał, że sygnatura decyzji jest następująca: [...];
w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Naczelnika Urzędu Celnego o numerze [...],
8) decyzją z dnia 25 października 2005 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2004 r. znak: [...], podczas gdy w uzasadnieniu wskazał, że sygnatura decyzji jest następująca: [...];
w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Naczelnika Urzędu Celnego o numerze [...],
9) decyzją z dnia 25 października 2005 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2004 r. znak: [...], podczas gdy w uzasadnieniu wskazał, że sygnatura decyzji jest następująca: [...],
w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Naczelnika Urzędu Celnego o numerze [...], data decyzji jest nieczytelna;
10) decyzją z dnia 25 października 2005 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2004 r. znak: [...], podczas gdy w uzasadnieniu wskazał, że sygnatura decyzji jest następująca: [...],
w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Naczelnika Urzędu Celnego o numerze [...],
11) decyzją z dnia 25 października 2005 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2004 r. znak: [...], podczas gdy w uzasadnieniu wskazał, że sygnatura decyzji jest następująca: [...];
w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Naczelnika Urzędu Celnego o numerze [...],
12) decyzją z dnia 25 października 2005 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2004 r. znak: [...], podczas gdy w uzasadnieniu wskazał, że sygnatura decyzji jest następująca: [...];
w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Naczelnika Urzędu Celnego o numerze [...],
13) decyzją z dnia 25 października 2005 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2004 r. znak: [...], podczas gdy w uzasadnieniu wskazał, że sygnatura decyzji jest następująca: [...];
w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Naczelnika Urzędu Celnego o numerze [...],
14) decyzją z dnia 25 października 2005 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2004 r. znak: [...], podczas gdy w uzasadnieniu wskazał, że sygnatura decyzji jest następująca: [...];
w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Naczelnika Urzędu Celnego o numerze [...],
15) decyzją z dnia 25 października 2005 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2004 r. znak: [...], podczas gdy w uzasadnieniu wskazał, że sygnatura decyzji jest następująca: [...];
w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Naczelnika Urzędu Celnego o numerze [...],
16) decyzją z dnia 25 października 2005 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2004 r. znak: [...], podczas gdy w uzasadnieniu wskazał, że sygnatura decyzji jest następująca: [...];
w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Naczelnika Urzędu Celnego o numerze [...],
17) decyzją z dnia 25 października 2005 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2004 r. znak: [...], podczas gdy w uzasadnieniu wskazał, że sygnatura decyzji jest następująca: [...];
w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Naczelnika Urzędu Celnego o numerze [...];
18) decyzją z dnia 25 października 2005 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2004 r. znak: [...], podczas gdy w uzasadnieniu wskazał, że sygnatura decyzji jest następująca: [...];
w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Naczelnika Urzędu Celnego o numerze [...].
W komparycji zaskarżonej decyzji z dnia 12 stycznia 2006 r. Dyrektor Izby Celnej podał datę 29 października 2005 r. jako datę wydania własnych decyzji. Faktycznie zaś owe 18 decyzji odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego wydanych zostało w dniu 25 października 2005 r.
Omówione wyżej uchybienia formalne uniemożliwiają w istocie ocenę, jakie decyzje kontrolował Dyrektor Izby Celnej , rozpatrując wniosek strony o stwierdzenie nieważności decyzji oraz rozpatrując odwołania od decyzji wydanych przez Dyrektora Izby Celnej – czy znajdujące się w aktach sprawy, czy też jakieś inne, które do tych akt nie zostały dołączone. W aktach administracyjnych oraz aktach sprawy brak jest jakichkolwiek informacji, by doszło do wydania postanowień prostujących omyłki omawianych wyżej decyzji.
W ocenie Sądu tego typu uchybienia i w tak wielkiej ilości są niedopuszczalne.
Powodują, że niemożliwe jest dokonanie oceny , jakie decyzje były przedmiotem postępowania przed organami , a co za tym idzie – uniemożliwiają dokonanie oceny zgodności decyzji administracyjnych z prawem. Dyrektor Izby Celnej musi tak uporządkować formalnie całą sprawę rozpoznając wniosek strony o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego , by nie było wątpliwości, o jakich decyzjach tego organu wypowiada się w decyzjach przez siebie wydanych.
Wobec powyższego brak było podstaw do dokonania przez Sąd oceny zasadności zarzutów merytorycznych skargi.
Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 134 § 1 i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.