III SA/GD 142/22

Sprawa dotyczyła skargi P.S. na decyzję Wojewody Pomorskiego utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący został uznany za osobę bezrobotną, ale odmówiono mu zasiłku, ponieważ w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację nie opłacał składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy od podstawy stanowiącej co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Organy administracji wskazywały, że brak opłacania składek na Fundusz Pracy w wymaganym okresie jest przeszkodą do przyznania zasiłku. Skarżący argumentował, że po ukończeniu 60. roku życia był zwolniony z obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy z mocy prawa (art. 104b ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia), co organy zignorowały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę za zasadną. Sąd podkreślił, że organy dokonały błędnej, literalnej wykładni art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd stwierdził, że warunek opłacania składek na Fundusz Pracy od podstawy co najmniej minimalnego wynagrodzenia ma znaczenie tylko wtedy, gdy istnieje obowiązek opłacania tych składek. Skoro skarżący był zwolniony z tego obowiązku z mocy prawa, brak opłacania składek nie powinien pozbawiać go prawa do zasiłku. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania zasiłku, wskazując organom na konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem wykładni systemowej i funkcjonalnej przepisów, a także kwestii zwolnienia z obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający