III SA/GD 121/05

III SA/Gd 121/05 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-01-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak /przewodniczący sprawozdawca/
Elżbieta Kowalik-Grzanka
Felicja Kajut
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędzia WSA Felicja kajut, Protokolant: Anna Zegan, po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia 12 stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia 26 października 2004 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2004 r. Starosta [...], powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowił postępowanie z urzędu w sprawie utraty przez K. Z. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 marca 2004 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że K. Z. w dniu 3 marca 2003 r. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] jako osoba bezrobotna
z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 marca 2003 r. Status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych utracił w dniu 1 marca 2004 r. z powodu podjęcia zatrudnienia. W dniu 26 marca 2004 r. do organu wpłynął dokument, z którego wynikało,
że strona w okresie od 15.01.2004 r. do 18.02.2004 r. była zatrudniona w oparciu o umowę zlecenia.
Starosta [...] decyzją z dnia 15 czerwca 2004 r. nr 49/2004 uchylił własną decyzję
z dnia 8 marca 2004 r. i orzekł o utracie przez K. Z. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 15 stycznia 2004 r.
Po rozpatrzeniu odwołania K. Z. Wojewoda [...] decyzją z dnia 20 lipca 2004 r. nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał, iż organ pierwszej instancji winien jednoznacznie ustalić, czy strona faktycznie w okresie od 15.01.2004 r. do 18.02.2004 r. wykonywała pracę na podstawie umowy zlecenia. Organ nadto podniósł, że zastosowanie
w sprawie znajdą przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r.
o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, gdyż zaistniałe w sprawie okoliczności miały miejsce przed zmianą przepisów.
Decyzją z dnia 26 października 2004 r. nr [...], powołując się na art. 13 ust. 3 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 i 16 w zw. z art. 6 pkt 15 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r.
o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w zw. z art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Starosta [...] uchylił własną decyzję z dnia 8 marca 2004 r. nr [...] i orzekł o utracie przez K. Z. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 15 stycznia 2004 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że K. Z. został zgłoszony do ubezpieczenia społecznego z tytułu zatrudnienia w "A" w S. G.. Zostały za niego również odprowadzone składki ZUS i podatek dochodowy od wynagrodzenia.
W odwołaniu od powyższej decyzji K. Z. opisał problemy jakie miał z uzyskaniem umowy o pracę w "A", podkreślając, że nigdy nie otrzymał umowy o pracę, gdyż pracodawca ciągle przesuwał termin jej podpisania. Podniósł również, że prezes firmy nigdy nie wspominał o możliwości zatrudnienia go na podstawie umowy zlecenia.
Wojewoda [...] decyzją z dnia 12 stycznia 2005 r. nr [...], powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz na art. 13 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 i 16, art. 23 ust. 1 ustawy
z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że sam fakt wykonywania "innej pracy zarobkowej" jaką jest praca na podstawie umowy zlecenia jest okolicznością powodującą, że osoba bezrobotna jest pozbawiana statusu bezrobotnego z powodu nie spełniania przez nią warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu
i przeciwdziałaniu bezrobociu. Wobec powyższego nie ma znaczenia okoliczność, że strona została objęta ubezpieczeniem społecznym dopiero w dniu 15 czerwca 2004 r. oraz
że podatek dochodowy od jej wynagrodzenia został ujęty przez zleceniodawcę w deklaracji PIT-4 za miesiąc maj 2004 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. Z. ponownie wskazał, że nie dostał od pracodawcy żadnej umowy o pracę, zaś pracodawca dopiero w dniu 26 marca 2003 r. zgłosił do Urzędu Pracy umowę zlecenia, w dodatku bez jego podpisu,
zaś do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zgłosił go dopiero w dniu 15 czerwca 2004 r.
W ocenie skarżącego w okresie od 15.01.2004 r. do 18.02.2004 r. spełniał warunki, by być osobą bezrobotną.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę
w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych, zasługiwała na uwzględnienie.
Zaskarżona decyzja jak i decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w okresie obowiązywania przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia
i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm.), która weszła w życie w dniu
1 czerwca 2004 r. Jednak organy administracji obu instancji swoje rozstrzygnięcia oparły
na przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Powołanie tej ustawy jako podstawy prawnej obu decyzji uznać trzeba za błędne albowiem niniejsza sprawa winna być rozpoznana w oparciu o przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W myśl art. 146 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy sprawy,
w których przed dniem jej wejścia w życie wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych – to jest według przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W niniejszej sprawie postępowanie odwoławcze nie było wszczęte, nie było też wszczęte postępowanie przed sądem administracyjnym, natomiast w dniu 28 kwietnia 2004 r. na mocy postanowienia Starosty [...] postępowanie w sprawie zostało wznowione z urzędu.
Uszło jednak uwadze organom administracji, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania nie należy do kategorii spraw wymienionych w art. 146 ustawy
o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W przepisie tym jest bowiem mowa
o postępowaniu odwoławczym oraz postępowaniu przed sądem administracyjnym. Tylko
w tych dwóch przypadkach do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy
o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stosuje się przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zatem w innych sprawach ustawa o zatrudnieniu
i przeciwdziałaniu bezrobociu zastosowania nie ma. W tej sytuacji owa ustawa nie mogła stanowić podstawy prawnej decyzji zarówno organu pierwszej jaki i organu drugiej instancji.
Z tych względów, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Stosownie do treści art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji będą miały na uwadze powyższe rozważania, co do interpretacji art. 146 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.