III SA/Gd 117/25

III SA/Gd 117/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-05-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jacek Hyla /przewodniczący/
Jolanta Sudoł
Maja Pietrasik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne
Dodatki mieszkaniowe
Sygn. powiązane
III OZ 513/25 - Postanowienie NSA z 2025-10-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1335
art. 5 ust. 4a, art. 6, art. 7 ust. 1, ust. 5
Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Asesor WSA Maja Pietrasik (spr.), Protokolant: Sekretarz sądowy Mirosława Marszałek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2025 r. sprawy ze skargi L.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2025 r. nr SKO Gd/3243/24 w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.
Uzasadnienie
UZASADNENIE
Decyzją z dnia 27 maja 2024 r. nr GCŚ/DPM/002919/DM/05/2024 Prezydent Miasta Gdańska, działając na podstawie art. 2, art. 3, art. 6 i art. 7 ustawy z dnia ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2023, poz. 1335. Dalej jako "u.d.m.") przyznał L. B. (dalej również jako "strona", "wnioskodawczyni" lub "skarżąca") dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy od początku czerwca 2024 r. do końca listopada 2024 r., w miesięcznej wysokości 402, 95 zł, płatny do zarządcy budynku, to jest G.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wniosek o przyznanie dodatku strona złożyła w maju 2024 r. oraz że dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 u.d.m., jeżeli w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o jego przyznanie, średni miesięczny dochód przepadający na jednego członka gospodarstwa domowego wnioskodawcy nie przekroczył w – w przypadku gospodarstwa wieloosobowego - 30% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, obowiązującego w dniu złożenia wniosku. Dokonując weryfikacji przedłożonej dokumentacji, wskazany warunek uznano na spełniony, dokonując ustaleń, że liczba osób w gospodarstwie wnioskodawczyni wynosi 2, powierzchnia lokalu 38, 19 m2, dochód gospodarstwa domowego 4384,42 zł, dochód na osobę 2192,21 zł, wydatki na lokal 974,65 zł.
Wskazano dalej, że wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w art. 6 ust. 3-6 u.d.m., przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą wydatków poniesionych przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy w wysokości:
1) 15% dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie jednoosobowym;
2) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2 4-osobowym;
3) 10% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym.
Mając na uwadze powyższe, dodatek mieszkaniowy wyliczono na podstawie dochodu gospodarstwa domowego wykazanego w deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego. Miesięczną wysokość dodatku mieszkaniowego determinowała zaś różnica między wydatkami, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego w kwocie 974,65 zł, a kwotą wydatków poniesionych przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy w wysokości 12% dochodu gospodarstwa domowego tj. 526,13 zł, zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.m.
Organ poinformował, że do wydatków za lokal obowiązujących w miesiącu kwietniu 2024 r. z tytułu opłat czynszowych i zaliczek na media płatnych wraz z miesięcznym czynszem (974,26 zł), doliczono 1/12 kwoty niedopłaty za wodę, wynikającej z rozliczenia zużycia wody budynkowej za okres od dnia 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r., to jest kwotę 0,39 zł. Do wydatków za lokal przyjęto zatem łącznie kwotę 974,65 zł.
Szczegółowy sposób wyliczenia dodatku mieszkaniowego zawarto w załączniku do decyzji, stanowiącym integralną część decyzji.
Przy wyliczeniach wydatków uwzględniono, że wnioskodawczyni wraz z wnioskiem przedłożyła dla udokumentowania wydatków za miesiąc poprzedzający złożenie wniosku (kwiecień 2024 r.) dwa dokumenty:
1/ powiadomienie wystawione przez G. w dniu 29 września 2023 r., o zmianie wysokości opłat, które od października 2023 r. wynoszą dla najmowanego przez wnioskodawczynię lokalu przy ul. [...] w G. - 974,26 zł na co składa się czynsz za lokal mieszkalny oraz zaliczki za wodę odprowadzenie ścieków, podgrzanie wody, ogrzewanie oraz opłata za odpady komunalne;
2/ wystawione przez G. w dniu 3 kwietnia 2024 r., rozliczenie różnicy wody budynkowej (odprowadzenie ścieków i zimna woda) za okres rozliczeniowy od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. dla lokalu przy ul. [...] w G., wskazujące na niedopłatę z rozliczenia za ww. okres roczny w wysokości 4, 65 zł.
Jak wskazano wyżej, do wydatków uwzględnionych przy wyliczeniu przyjęto całość miesięcznych wydatków związanych z lokalem wynikających z opłat czynszowych i zaliczkowych (974,26 zł) oraz 1/12 kwoty niedopłaty za zużycie wody budynkowej za okres od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. (1/12 z 4, 65 zł = 0,39 zł).
W złożonym odwołaniu L. B. zakwestionowała sposób wyliczenia dodatku mieszkaniowego, w zakresie w jakim przyjęto do rozliczenia kwotę wydatków, które w ocenie strony zostały zaniżone.
Strona zakwestionowała doliczenie do wydatków tylko 1/12 części niedopłaty za wodę. Podkreśliła, że w ten sposób do wydatków z tytułu niedopłaty zaliczono jedynie 0,39 zł. Wskazała, że przede wszystkim walczy jednak o samą zasadę dotyczącą obliczeń i rozliczenia wody, ponieważ kwoty niedopłat z tytułu zużycia wody bywają różne, w tym mogą być one znacznie większe.
W ocenie odwołującej się rozliczenie powinno wyglądać w ten sposób, że kwota niedopłaty powinna być podzielona na sześciomiesięczny okres przyznanego dodatku mieszkaniowego, a nie na dwunastomiesięczny, błędny w ocenie strony, roczny okres rozliczenia wody budynkowej.
Podkreśliła, że zgodnie z orzecznictwem do wydatków, o których mowa w art. 6 ust. 3 u.d.m. należy również zaliczyć udokumentowane wydatki na mieszkanie, które będą faktycznie ponoszone w miesiącach następujących po przyznaniu dodatku. W tym także wydatki związane z rozliczeniem za centralne ogrzewanie, wodę i odprowadzanie ścieków za okres poprzedzający złożenie wniosku o dodatek mieszkaniowy, o ile spłata zaległości związana z tym rozliczeniem będzie następować w okresie, na który przyznawany jest dodatek. Wskazała, że w przeszłości uzyskała korzystną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, gdzie dokonano podziału niedopłaty za wodę na okres sześciomiesięczny, który w ocenie odwołującej się, stanowił sześciomiesięczny okres przyznania jej dodatku mieszkaniowego.
Jednocześnie odwołująca się zaznaczyła, że wielokrotnie już wskazywała na praktykę, niewłaściwą w jej ocenie, dokonywania przez G. rocznego rozliczenia wody oraz na to, że w takim zakresie, w jakim niedopłaty wody są naliczane w sposób niewłaściwy i nieterminowy, powinny podlegać umorzeniu z urzędu przez Dyrektora G., w takim zakresie w jakim nie zostały one uwzględnione w dodatku mieszkaniowym. Jako podstawę do takiego działania przez Dyrektora G. z urzędu, odwołująca się wskazała na § 3 ust. 1 pkt 5 w zw. z § 4 ust. 5 pkt 2 uchwały nr XLVI11/1430/18 Rady Miasta Gdańska z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie szczegółowych zasad, sposobu i trybu umarzania, odraczania terminów spłaty lub rozkładania na raty spłaty należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny przypadających Gminie Miasta Gdańsk i jej jednostkom organizacyjnym, warunków dopuszczalności pomocy publicznej w przypadkach, w których ulga stanowić będzie pomoc oraz wskazania organów lub osób uprawnionych do udzielania ulg w zw. z art. 59 ust. 3 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
Decyzją z dnia 23 stycznia 2025 r. nr SKO Gd/3243/24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 poz. 572, dalej jako "k.p.a."), art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3, art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 6, art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2023, poz. 1335. Dalej jako "u.d.m."), utrzymało decyzję organu pierwszej instancji jako prawidłową.
W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie w sprawie zainicjował wniosek, który L. B. złożyła w maju 2024 r., dołączając do niego m.in. powiadomienie wystawione przez G. w dniu 29 września 2023 r., o zmianie wysokości opłat, które od października 2023 r. wynosić będą dla lokalu przy ul. [...] - 974,26 zł. Zaznaczono, że wnioskodawczyni ma tytuł prawny (najem) do lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w G., o powierzchni użytkowej 38,19 m2, gdzie prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe wraz z konkubentem.
Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska uznając że dokonane w decyzji pierwszoinstancyjnej wyliczenia dodatku były prawidłowe, tak zakresie kwestii dotyczących dochodu, jak i miesięcznych wydatków przypadających na lokal, które porównuje się i odejmuje, aby ustalić wysokość dodatku mieszkaniowego.
W tym zakresie wskazano, że dodatek mieszkaniowy przysługuje m.in. osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, jeżeli w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o jego przyznanie średni miesięczny dochód przypadający na jednego członka gospodarstwa domowego wnioskodawcy nie przekroczy! W gospodarstwie: 1) jednoosobowym - 40%, 2) wieloosobowym - 30% - przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, obowiązującego w dniu złożenia wniosku, z uwzględnieniem art. 6 ust. 8 i art. 7 ust. 6 u.d.m. Przy wydawaniu decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego uwzględnia się kwotę przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, obowiązującego w dniu złożenia wniosku, ostatnio ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej wynosi: 7 155,48 zł. Zatem 30% tej kwoty wynosi 2146, 64 zł.
Zgodnie z art. 3 ust. 3 u.d.m., za dochód uważa się dochód w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390. 658 i 852). Zatem są to przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b. art. 30c. art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1387. z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne (...) czyli przychody netto.
Na tej podstawie przyjęto, że dochód dwuosobowego gospodarstwa domowego wnioskodawczyni (tj. dochód wypłacony w okresie od 1 lutego 2024 r. do 30 kwietnia 2024 r.) wynosił: w przypadku wnioskodawczyni 6413,43 zł. (emerytura z ZUS), w przypadku J. C. (konkubent) - 6739,82 zł. (emerytura z ZUS), czyli łącznie: 13153,25 zł. Tym samym średni dochód na 1 członka gospodarstwa domowego wynosił w okresie 3 miesięcy: 6576.63 zł., co stanowi kwotę 2192,21 zł. miesięcznie na osobę. Jak wynika z powyższego, dochód dwuosobowego gospodarstwa domowego wnioskodawczyni przekraczał kwotę, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o 45,57 zł.
Normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 40 m2 - dla 2 osób - (art.5 ust. 1 pkt 2 u.d.m.). Z kolei wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Do wydatków tych zalicza się: 1) czynsz, 1a) koszty, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego, 2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, 3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, 4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, 5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, 6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, 7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. - (art. 6 ust. 4 u.d.m.)
Wydatki na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego oblicza się, dzieląc wydatki za ten lokal przez jego powierzchnię użytkową i mnożąc uzyskany w ten sposób wskaźnik przez normatywną powierzchnię, o której mowa w ust. 1. (art. 5 ust. 4 u.d.m)
W dwuosobowym gospodarstwie domowym wnioskodawczyni w ocenie organu odwoławczego prawidłowo ustalono, że łączna kwota wydatków za ostatni miesiąc, poprzedzający dzień złożenia wniosku wynosiła 974,65 zł. Z dołączonego do wniosku "Rozliczenia różnicy wody budynkowej za okres rozliczeniowy 1 stycznia 2023 r. – 31 grudnia 2023 r." wystawionego dnia 3 kwietnia 2024 r. przez G., wynika, iż niedopłata za ww. okres rozliczeniowy wynosi 4,65 zł.
Stosownie do art. 5 ust. 4 u.d.m, wydatki na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego oblicza się. dzieląc wydatki za ten lokal przez jego powierzchnię użytkową i mnożąc uzyskany w ten sposób wskaźnik przez normatywną powierzchnię, o której mowa w ust. 1.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.m. wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 12 % dochodów dwuosobowego gospodarstwa domowego. Natomiast, jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni, dodatek mieszkaniowy ustala się w wysokości różnicy między wydatkami ponoszonymi za ten lokal a odpowiednia kwota wymieniona w ust. 1 pkt 1-3 (art. 6 ust. 9 u.d.m.) Kwota 12 % dwuosobowego gospodarstwa domowego Wnioskodawczym wynosi 526,13 zł. jest to udział własny wnioskodawczyni w wydatkach ponoszonych na lokal.
Stosownie do art. 6 ust. 8 u.d.m. jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art. 3 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę.
Tym samym różnica między kwotą wydatków rzeczywiście ponoszonych na lokal mieszkalny a kwotą 12 % dochodów gospodarstwa domowego, uwzględniając przepisy art. 6 ust. 8 u.d.m. wynosiła 402,95 zł (974.65 zł - 526,13 zł - 45,57 zł =402,95 zł) i w takiej też kwocie została przyjęta przez organ pierwszej instancji, jako należna wnioskodawczyni, - miesięcznie - kwota dodatku mieszkaniowego.
W tym zakresie organ odwoławczy podzielił więc w całości stanowisko, że prawidłowo przyjęto sumę wydatków za miesiąc kwiecień 2024 r. na poziomie kwoty 974, 65 zł, a więc kwoty gdzie w zakresie dotyczącym niedopłaty za zużycie wody budynkowej z rocznego okresu rozliczeniowego styczeń 2023 r. - grudzień 2023 r. doliczono kwotę 0,39 zł (1/12 niedopłaty). Zarzuty strony skarżącej w tym zakresie uznano za niezasadne. przede wszystkim wskazując że zgodnie z regulaminem rozliczenia kosztów zużycia wody i odprowadzania ścieków zarządca nieruchomości, czyli G., jest uprawniony do dokonywania rozliczeń rocznych. Niezależnie od tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wskazało końcowo, że kwota 0,39 zł miesięcznie jest znikoma, a zatem nie ma wpływu na zmianę sytuacji strony. Wobec czego, zdaniem organu, nie było uprawnione twierdzenie strony, że zmiana decyzji powinna nastąpić z uwagi na istotny interes strony lub istotny interes publiczny.
L. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2025 r. nr SKO Gd/3243/24 w przedmiocie dodatku mieszkaniowego, jako rażąco niezgodną ze stanem faktycznym oraz obowiązującym w Polsce porządkiem prawnym.
Strona skarżąca zaznaczyła, że podniesione przez nią zarzuty nie zostały prawidłowo odczytane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku. Podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie chodzi jej o przesądzenie zasady, a nie o samą wysokość niedopłaty, która aktualnie była niska, natomiast w przeszłości niedopłaty, które obciążały skarżącą były znaczne.
Skarżąca wskazała, że wbrew błędnemu i kłamliwemu stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku faktycznie rozliczenie zużycia wody w G. następuje w okresach półrocznych. Na wykazanie tej okoliczności skarżąca dołączyła do skargi informacje przesyłane przez G. o konieczności podania samodzielnie stanu wodomierza na dzień 30 czerwca 2024 r. oraz stanu wodomierza na dzień 31 grudnia 2024 r., a więc podania stanu wody 2 razy do roku. Podkreśliła, że chociaż organ odwoławczy powołuje się w zaskarżonej decyzji na regulamin o rozliczeniach rocznych, to skarżącej ten regulamin nigdy nie został doręczony przez G. i nie jest jej znany. Jednocześnie skarżąca dołączyła do skargi powiadomienie G. z 2007 r. o rozliczeniu zużycia wody za okres od stycznia 2007 r. do czerwca 2007 r., czyli za okres półroczny.
Skarżąca stoi na stanowisku, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym niedopłata wody musi być uwzględniana jako wydatek mający wpływ na wysokość dodatku mieszkaniowego. W tym zakresie skarżąca powołała się na art. 5 ust. 4 a ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który stanowi, że wydatki naliczone i ponoszone przez okres dłuższy niż jeden miesiąc przelicza się na okresy miesięczne. W ocenie skarżącej chodzi tutaj o okresy miesięczne dotyczące i związane z okresem przyznania dodatku mieszkaniowego, który przyznaje się na okres 6 miesięcy.
W pozostałym zakresie niedopłaty powinny być zaś w ocenie skarżącej umarzane z urzędu, ponieważ nie są one uwzględnione w przysługującym dodatku mieszkaniowym. W tym zakresie skarżąca ponownie wskazała, że "na podst. § 3 ust. 1 pkt 5 w zw. z § 4 ust. 5 pkt 2 uchwały nr XLVIII/1430/18 Rady Miasta Gdańska z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie szczegółowych zasad, sposobu i trybu umarzania (...) w zw. z art. 59 ust. 3 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych tzw. "niedopłaty" naliczane w sposób niewłaściwy i nieterminowy osobom, które korzystają z ustawowo przysługującego im dodatku mieszkaniowego powinny podlegać umorzeniu z urzędu w całości przez Dyrektora G.", który w ocenie skarżącej jest uczestnikiem postępowania o przyznanie i wypłatę dodatku mieszkaniowego, "jeżeli nie są one uwzględnione w ustawowo przysługującym mi dodatku mieszkaniowym, ze względu na zachodzący (istotny) interes publiczny".
W ocenie skarżącej poprzez doliczenie do wydatków jedynie 1/12 niedopłaty za wodę doszło do zaniżenia kwoty wydatków, co w związku z systemem, w jakim określa się wysokość dodatku mieszkaniowego, przełożyło się automatycznie na jego zaniżenie. Stąd zdaniem strony skarżącej niedopłaty nie należy dzielić na 12 miesięcy, ponieważ przechodziłaby w ten sposób także na kolejny sześciomiesięczny okres ustawowy przysługującego jej dodatku mieszkaniowego, ponieważ skarżąca zaznacza, że korzysta z dodatków mieszkaniowych nieprzerwanie, czyli po każdym kolejnym okresie 6-miesięcznym przyznawany jest jej kolejny dodatek mieszkaniowy.
Skarżąca podkreśliła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku w przeszłości wydało w 2022 r. wobec skarżącej jedną decyzję, w której dokonało prawidłowego podziału rocznej niedopłaty na 6 miesięczny okres, który skarżąca uznaje za okres przysługującego i przyznanego dodatku mieszkaniowego.
W ocenie skarżącej każda "niedopłata" mediów zwiększa jedynie ustawowo przysługujący jej dodatek mieszkaniowy. Niedopłaty naliczane w sposób niewłaściwy i nieterminowy przez organy skarżąca ocenia jako wymierzone przeciw niej wrogie działanie i próbę realizacji zlecenia by za wszelką cenę próbowała zadłużyć mieszkanie.
Skarżąca wskazała, że przewodniczący składu orzekającego Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, Ł. W., umyślnie zaniża dodatki mieszkaniowe skarżącej, wobec czego złożyła wnioski o pociągnięcie go do odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz karnej i z tego względu powinien być też wyłączony od udziału w sprawie na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ jego działania wywołują uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie, podkreślając, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzające je rozstrzygnięcie są zgodne z prawem, zaś zawarta we wniesionej skardze argumentacja nie daje podstaw do ich wzruszenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd administracyjny bada zatem zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.
Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Mając na uwadze wskazane wyżej kryteria, Sąd stwierdził, że skarga nie podlega uwzględnieniu. Sąd nie stwierdził, aby orzekające w sprawie organy dopuściły się naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego.
Przedmiotem oceny Sądu skarżąca uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2025 r. nr SKO Gd/3243/24, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 27 maja 2024 r. o przyznaniu skarżącej dodatku mieszkaniowego na okres od dnia 1 czerwca 2024 r. do dnia 30 listopada 2024 r. w kwocie 402,95 zł miesięcznie, płatnego do zarządcy budynku, to jest G.
Podstawę prawną wydania decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r., poz. 1335, dalej jako "u.d.m.").
W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżąca spełniała przesłanki przyznania dodatku mieszkaniowego oraz że dodatek powinien zostać jej przyznany w oparciu o art. 6 ust. 1 u.d.m. w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy wydatkami, o których mowa w art. 6 ust 3-6 cyt. ustawy przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą 12% dochodów zgłoszonego przez skarżącą 2-osobowego gospodarstwa domowego. Ustalenie wysokości wydatków oraz dochodu, o których mowa w art. 6 ust. 1 niewątpliwie przekłada się zatem finalnie na wysokość przyznawanego dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.d.m. obowiązkiem wnioskodawcy jest dołączenie do wniosku o dodatek mieszkaniowy deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz dokumentów potwierdzających wysokość ponoszonych w miesiącu poprzedzającym dzień złożenia wniosku wydatków związanych z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Takie dokumenty zostały przez skarżącą dołączone do wniosku złożonego w maju 2024 r.
Strona skarżąca oraz organy pozostają zgodne co wysokości dochodu jaki powinien zostać przyjęty do ww. wyliczeń z art. 6 ust. 1 cyt. ustawy. W tym zakresie skarżąca zadeklarowała we wniosku łączny dochód 2-osobowego gospodarstwa domowego z 3 miesięcy w kwocie 13153,25 zł, średni dochód na 1 członka gospodarstwa domowego (w okresie 3 miesięcy) w kwocie 6576,63 zł oraz kwotę miesięczną dochodu na 1 osobę w 2-osobowym gospodarstwie domowym w kwocie 2192,21 zł. Z powyższego wynika, że łączny miesięczny dochód 2-osobowego gospodarstwa domowego skarżącej wynosił 4384, 42 zł i taka jego wysokość została przyjęta przez organy do wyliczenia 12% dochodów gospodarstwa domowego, co ustalono w kwocie 526,13 zł (12 % z 4384, 42 zł = 526,13 zł).
W zakresie wydatków, o których mowa w art. 6 ust. 1 cyt. ustawy obowiązujących w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o dodatek mieszkaniowy, to jest w miesiącu kwietniu 2024 r., organy uwzględniły po pierwsze kwotę wydatków za lokal w wysokości 974,26 zł, według załączonego do wniosku powiadomienia G. o łącznej wysokości miesięcznych opłat związanych z czynszem za lokal mieszkalny oraz zaliczkami za media oraz za odpady komunalne. Wydatki te niewątpliwie zaliczają się do wydatków, o których mowa w art. 6 u.d.m., którymi zgodnie z art. 6 ust. 4 są czynsz (pkt 1) oraz opłaty za energię cieplną, wodę, ścieki, odpady i nieczystości ciekłe (pkt 6).
Po drugie poinformowano skarżącą, że do wydatków za lokal obowiązujących w miesiącu kwietniu 2024 r. doliczono także 1/12 kwoty wynikającej z rozliczenia wody budynkowej za okres od dnia 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. w wysokości 0,39 zł niedopłaty. W tym zakresie uwzględniono, że skarżąca wraz z wnioskiem przedłożyła dokument "Rozliczenie różnicy wody budynkowej okres rozliczeniowy 2023-01-01/2023-12-31" wystawiony wobec niej w kwietniu 2024 r. przez G., gdzie za okres od stycznia 2023 r. do grudnia 2023 r. wskazano na niedopłatę w wysokości 4,65 zł. Tym samym, do wydatków związanych z mieszkaniem za miesiąc kwiecień 2024 r. zaliczono 1/12 z kwoty niedopłaty za okres rozliczeniowy od stycznia 2023 r. do grudnia 2023 r., to jest 0,39 zł (4, 65 zł/ 12 = 0, 39 zł).
Łączna kwota wydatków za ten miesiąc przyjęta przez organy do rozliczenia wyniosła zatem 974,65 zł (974,26 zł+0,39 zł = 974,65 zł).
W konsekwencji różnica wydatków dotyczących mieszkania i 12% dochodu wyniosła 448, 52 zł. Przy czym ostateczną kwotę dodatku mieszkaniowego przyjęto w kwocie 402, 95 zł w związku z pomniejszeniem kwoty dodatku o 45,57 zł (448, 52 zł - 45, 57 zł = 402, 95 zł), stanowiącą obliczona w decyzji nadwyżkę dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego w stosunku do kryterium dochodowego zgodnie z art. 6 ust. 8 cyt. ustawy. Przepis ten stanowi bowiem, że jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art. 3 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należy dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę.
Strona skarżąca kwestionuje dokonane wyliczenie, wskazując, że błędne było doliczenie do wydatków tylko 1/12 niedopłaty za wodę, przez co dochodzi w ocenie skarżącej do zaniżenia kwoty dodatku mieszkaniowego.
Mając na uwadze powyższe, Sąd podkreśla, mając na uwadze treść powoływanego również w skardze art. 5 ust. 4 a u.d.m., że w obowiązującym stanie prawnym tego rodzaju wydatki, które są naliczone i ponoszone przez okres dłuższy niż jeden miesiąc przelicza się na okresy miesięczne.
Niedopłata za wodę w przypadku zaliczkowego rozliczania zużycia wody budynkowej niewątpliwie jest wydatkiem, o którym mowa w artykule 6 ust.4 pkt 6 u.d.m.
jest to bowiem po prostu rodzaj opłaty za bieżącą zimną wodę i odprowadzanie ścieków. Mieści się ona zatem w katalogu wydatków, o których mowa w art. 6 ust. 3 u.d.m., a więc wydatków mających postać świadczeń okresowych ponoszonych przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Rozliczenie zużycia wody może bowiem zakończyć się bądź nadpłatą lub niedopłatą. W przypadku gdy okazuje się, że pobierana zaliczka za zużycie wody budynkowej była za niska w okresie rozliczeniowym, to wnioskodawca jest zobowiązany uiścić wskazaną kwotę niedopłaty, która stanowi określony wydatek związany z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Nie budzi więc wątpliwości, że kwota niedopłaty wynikająca z rozliczenia określonych mediów powinna być ujęta jako wydatek ponoszony przez wnioskodawcę w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego.
Kwestią istotną do rozstrzygnięcia w tej sprawie pozostaje tylko sposób jej rozliczenia miesięcznego, jako opłaty, która dotyczy więcej niż jednego miesiąca. Mając na uwadze stanowiska stron, istota sporu dotyczy zatem tego w jaki sposób, w okolicznościach faktycznych tej sprawy, należało przeliczyć kwotę niedopłaty za wodę na okresy miesięczne, to jest czy należało podzielić kwotę tej niedopłaty na 6 miesięcy - jak wskazuje strona skarżąca, czy na 12 miesięcy - jak wynika z wyliczeń zawartych w decyzjach.
Wskazać należy, że art. 5 ust. 4 a u.d.m. został wprowadzony do ustawy o dodatkach mieszkaniowych i zaczął obowiązywać od dnia 1 lipca 2021 r. na mocy ustawy nowelizacyjnej z dnia 10 grudnia 2020 r. o zmianie niektórych ustaw wspierających rozwój mieszkalnictwa (art. 11 w zw. z art. 51; Dz.U. 2021, poz. 11). Dopiero też z tą datą w ustawie w ramach art. 7 ust. 1 u.d.m. ustawodawca wyraźnie wskazał, że dokumenty potwierdzające wysokość wydatków mają dotyczyć wydatków ponoszonych w miesiącu poprzedzającym dzień złożenia wniosku, a więc zasadniczo dotyczyć tylko jednego miesiąca.
Już jednak wcześniej, to jest w poprzednio obowiązującym stanie prawnym w orzecznictwie sądów administracyjnych, ukształtowało się stanowisko, które należy uznać za adekwatne również obecnie, właśnie w kontekście wprowadzonych w ustawie o dodatkach mieszkaniowych ww. zmian, co do tego jak należy przy ustalaniu wysokości dodatku mieszkaniowego rozliczać w systemie miesięcznym wydatki w postaci niedopłat (za media opłacane w pierwszej kolejności w systemie zaliczkowym) to jest wydatki powstałe w związku z tym, że pobrane za poprzedni okres rozliczeniowy zaliczki nie pokrywały wyliczonego następnie faktycznego zużycia np. wody, czy ogrzewania. Różnorodne opłaty eksploatacyjne, w tym za zużycie wody, są bowiem często zaliczkami opartymi na prognozie zużycia. Zarządca nieruchomości przyjmuje określoną wartość jako prognozę zużycia mediów np. wody w określonym czasie. Po upływie określonego okresu czasu (okres rozliczeniowy), następuje jednak porównanie rzeczywistego zużycia wody ze zużyciem prognozowanym.
W orzecznictwie od początku uznano zatem za kluczowe to, za jaki okres rozliczeniowy wyliczono niedopłatę, przyjmując że powstała niedopłata obciąża w związku z tym w całości następny okres rozliczeniowy. W tym kontekście nie odnoszono się jednak do okresu rozliczeniowego w rozumieniu okresu przysługiwania dodatku mieszkaniowego (a więc okresu 6 miesięcy, na który przyznaje się dodatek mieszkaniowy stosownie do art. 7 ust. 5 u.d.m.), ale do okresu rozliczeniowego zużycia określonego parametru. W przypadku niedopłat za wodę, ugruntowało się zatem stanowisko, że niedopłata obciąża w całości cały następny okres rozliczeniowy dotyczący zużycia wody, gdzie do wydatków zaliczano tylko jej ułamkową część odpowiadającą proporcjonalnie obciążeniu przypadającemu za każdy miesiąc kolejnego okresu rozliczeniowego.
Istotne zatem pozostaje ile miesięcy w przypadku konkretnego zarządcy nieruchomości wynosi okres rozliczeniowy zużycia wody budynkowej.
Jeżeli okres rozliczeniowy zużycia wody budynkowej wynosi 6 miesięcy - to doliczeniu do wydatków za miesiąc poprzedzający złożenie wniosku o dodatek podlega 1/6 niedopłaty. Natomiast jeżeli okres rozliczeniowy zużycia wody budynkowej czy też innego z mediów rozliczanego zaliczkowo, wynosi 12 miesięcy, to doliczeniu do wydatków za miesiąc poprzedzający złożenie wniosku o dodatek podlega odpowiednio 1/12 danej niedopłaty.
Tak też w wydawanych przez sądy administracyjne wyrokach istotnie można więc spotkać doliczenia do wydatków 1/6 niedopłaty, ale nie dlatego, że taki był okres na jaki przyznaje się dodatek mieszkaniowy, ale tylko z tego powodu, że w danym przypadku, co wynikało z okoliczności faktycznych sprawy, okres rozliczeniowy zużycia określonych mediów wynosił dla danej nieruchomości 6 miesięcy. Tytułem przykładu wskazać w tym zakresie można m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2025 r., sygn. akt IV SA Po 266/15, gdzie wskazano, że w okolicznościach tej sprawy "koszt niedopłaty za wodę i ścieki, stwierdzonej wobec strony w rozliczeniu za okres od 1 stycznia 2014 r. do 30 czerwca 2014 r. "obciążał" w powyższym rozumieniu cały następny okres rozliczeniowy (od 1 lipca 2014 r. do 31 grudnia 2014 r.) – a więc także obciążał stronę w dniu złożenia wniosku w kontrolowanej sprawie (15 grudnia 2014 r.) – w wysokości 1/6 kwoty niedopłaty na każdy miesiąc tego okresu". W realiach tej sprawy okres rozliczeniowy zużycia wody wynosił zatem 6 miesięcy i z tego względu do kwoty wydatków doliczono 1/6 kwoty niedopłaty.
Jeżeli okres rozliczeniowy zużycia określonych mediów był zaś dłuższy niż 6 miesięcy, doliczaną do wydatków ułamkową kwotę niedopłaty przyjmowano analogicznie uwzględniając większą ilość miesięcy tego okresu, przez który należało podzielić kwotę niedopłaty. Przykładowo wskazać można w tym zakresie m.in. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Go 1041/17, gdzie niedopłata dotyczyła kosztów ogrzewania mieszkania. W tej sprawie strona dołączyła do wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego rozliczenie kosztów ogrzewania za okres od stycznia 2016 r. do grudnia 2016 r., stwierdzające określoną niedopłatę. Wobec powyższego sąd orzekający w tej sprawie stwierdził, że koszt niedopłaty za okres od stycznia 2016 r. do grudnia 2016 r. "obciąża" cały następny okres rozliczeniowy, to jest okres od stycznia 2017 r. do grudnia 2017 r., a tym samym obciążał też stronę w wysokości 1/12 na każdy miesiąc tego okresu. W konsekwencji nakazano, aby koszt niedopłaty, która obciąża cały następny - roczny - okres rozliczeniowy był w odpowiedniej części, to jest w proporcji 1/12, uwzględniony w wydatkach przy obliczaniu dodatku mieszkaniowego.
Powyższe stanowisko w przedmiocie rozliczenia "niedopłat za media" zostało szeroko zaakceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych.
Orzekający w przedmiotowej sprawie Sąd stoi na stanowisku, że pomimo zmiany brzmienia art. 7 ust. 1 u.d.m wskazane stanowisko i wypracowane wcześniej w orzecznictwie zasady rozliczenia niedopłat na gruncie dodatku mieszkaniowego należy uznać za nadal aktualne, m.in. właśnie z uwagi na treść wprowadzonego do ustawy art. 5 ust. 4 a u.d.m. Jak wskazano wyżej, przepis ten wprost bowiem nakazuje, aby wydatki dotyczące okresów dłuższych przeliczać dla celu wyliczenia dodatku mieszkaniowego na okresy miesięczne. Co oznacza w praktyce, aby uwzględniać przy wyliczeniach, jaka proporcjonalnie odpowiednia część wydatku obciąża wnioskodawcę miesięcznie - a więc również w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o dodatek mieszkaniowy.
W przedmiotowej sprawie akta potwierdzają, że okres rozliczeniowy zużycia wody budynkowej w przypadku G. jest przyjęty obecnie jako okres roczny, czyli dwunastomiesięczny. Wynika to już z dołączonego przez samą skarżącą do wniosku o dodatek mieszkaniowy dokumentu "Rozliczenie różnicy wody budynkowej" gdzie niedopłatę w kwocie 4, 65 zł przypisano i rozliczono za okres całego roku 2023 r. – tj. od początku stycznia 2023 r. do końca grudnia 2023 r.
Ogólnodostępne dokumenty zamieszczone na stronach Biuletynu Informacji Publicznej ([...]) G. zawierają jednocześnie obowiązujący obecnie "Regulamin kosztów zużycia wody i odprowadzania ścieków w lokalach mieszkalnych, lokalach użytkowych i pomieszczeniach ogólnodostępnych". Jest to regulamin, którego tekst jednolity stanowi załącznik do zarządzenia Dyrektora G. z dnia 1 lipca 2020 r. numer 81/2020. W regulaminie tym wprost zaś wskazano w § 6, że rozliczenie kosztów dostarczonej wody i odprowadzanych ścieków następuje w okresach rocznych.
Jeżeli więc obowiązujący okres rozliczeniowy zużycia wody budynkowej w realiach tej konkretnej sprawy jest roczny, to zasadnie w wyliczeniach organów ujęto w wydatkach dotyczących miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku o dodatek kwotę odpowiadającą 1/12 niedopłaty za zużycie wody budynkowej stwierdzonej w odniesieniu do całego roku 2023 r.
Niedopłata ta w całości obciążała bowiem cały następny okres rozliczeniowy zużycia wody, a więc cały rok 2024 r., a tym samym proporcjonalnie w skali każdego z miesięcy 2024 r., w tym kwietnia 2024 r., obciążenie to należało przyjąć w proporcji 1/12. Wyliczenie zawarte w decyzji organu pierwszej instancji, jest więc w tym zakresie, w ocenie Sądu prawidłowe, co przyjęło następnie orzekające w tej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku.
Powoływanie się przez skarżącą na wydane wobec niej w zakresie dodatku mieszkaniowego rozstrzygnięcia organów z lat poprzednich lat, nie mogą wpłynąć na ocenę legalności decyzji będących przedmiotem niniejszego postępowania, które w ocenie Sądu pozostają w zgodzie z wynikającymi z ustawy o dodatkach mieszkaniowych zasadami wyliczeń dodatku, w tym kwoty wydatków w postaci "niedopłat mediów" w wymiarze proporcjonalnie przeliczonym na miesiąc poprzedni – to jest dotyczący składanego wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 u.d.m.
Sąd podkreśla końcowo, że na rozliczenie niedopłaty nie mają wpływu kwestie czysto techniczne, to jest np. to jak często należy podawać stan liczników wody. Podanie stanu wody nie jest jej rozliczeniem. Obecnie obowiązujący w stosunku do nieruchomości zarządzanych przez G. ww. "Regulamin kosztów zużycia wody (...)", stanowi zaś, że na podstawie odczytu liczników według stanu na dzień 31 grudnia każdego roku dokonuje się rozliczenia zużycia wody w systemie rocznym. Tak też skarżąca otrzymała w kwietniu 2024 r. rozliczenie dotyczące całego roku 2023 r.
Wyjaśnienia w tym kontekście wymaga, że dołączone do skargi "Rozliczenie użycia wody za okres: 2007.01.01 – 2007.06.30", to jest za okres 6 miesięcy dotyczy roku 2007 i nie jest już aktualne. Z ogólnodostępnych na stronach BIP G. informacji wynika, przy tym, że w 2007 r. obowiązywał wprowadzony w tym roku, inny niż teraz "Regulamin kosztów zużycia wody i odprowadzania ścieków w lokalach mieszkalnych, lokalach użytkowych i pomieszczeniach ogólnodostępnych", w którym też odmiennie niż obecnie wskazywano, że okresem rozliczeniowym zużycia wody jest okres półroczny. Regulacja ta uległa zatem zmianie i nie budzi wątpliwości Sądu, że od kilku lat rozliczenie zużycia wody w ramach G. następuje w rocznych okresach rozliczeniowych.
Sąd dostrzega, że w zaskarżonej decyzji zabrakło, pomimo odwołania się przez organ do "Regulaminu rozliczania kosztów zużycia wody i odprowadzenia ścieków", precyzyjnego podania numeru i daty zarządzenia Dyrektora G., które wprowadzają obowiązujący aktualnie tekst jednolity wskazanego regulaminu. Nie została również właściwie podana w zaskarżonej decyzji podstawa prawna rozstrzygnięcia, z uwagi na brak odwołania się wprost do kluczowego w tej sprawie art. 5 ust 4a u.d.m. Tym niemniej nie budzi wątpliwości Sądu, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia pozostają zgodne zarówno z wskazanym przepisem art. 5 ust 4a u.d.m. w zw. z art. 7 ust. 1 u.d.m., przedstawioną wyżej jego wykładnią, znajdującą potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, a także pozostają zgodne z wyżej wskazanym i obowiązującym zarówno w 2023 i 2024 r. "Regulaminem kosztów zużycia wody i odprowadzania ścieków w lokalach mieszkalnych, lokalach użytkowych i pomieszczeniach ogólnodostępnych", zwartym w załączniku do zarządzenia Dyrektora G. z dnia 1 lipca 2020 r. numer 81/2020. Wskazany dokument w postaci regulaminu jest przy tym dokumentem podanym do informacji publicznej w przeznaczonym do tego biuletynie. Można się więc z jego tekstem zapoznać na stronach BIP. Niewątpliwie zaś z jego treści wynika, że okres rozliczenia zużycia wody - obowiązujący w stosunku do nieruchomości, których zarządcą są G. - jest obecnie roczny. Tym niemniej istotnie, aby zrealizować zasadę przekonywania organ odwoławczy powinien odwołać się szerzej do treści tego regulaminu, jak i podać miejsce jego publikacji. Powyższe uchybienie i niedostatki uzasadnienia zaskarżonej decyzji Sąd rozważył zatem jako naruszenie zasady przekonywania, wynikającej z art.11 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Wobec prawidłowego wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego, Sąd uznał, że powyższe naruszenie nie ma jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Pomimo częściowo niepełnego uzasadnienia, organ odwoławczy, utrzymał bowiem w mocy, prawidłowe w zakresie wyliczeń dodatku mieszkaniowego rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Gdańska, w którym wprost zaznaczono, że w zakresie niedopłaty rozliczenia za wodę, wliczeniu do wydatków podlega 1/12 tej niedopłaty, jako wydatek obciążający stronę proporcjonalnie w skali każdego miesiąca 2024 r.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów strony, Sąd wskazuje, że kwestie dotyczące ewentualnego umorzenia w przyszłości określonych niedopłat za zużycie wody pozostają poza zakresem związanym z wyliczeniem dodatku mieszkaniowego, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Jedynie zatem na marginesie tej sprawy Sąd wskazuje, że o takie umorzenie skarżąca oczywiście może się ubiegać, gdzie analizując treść powoływanej przez stronę skarżącą uchwały Rady Miasta Gdańska z dnia 22 lutego 2018 r. nr XLVIII/1430/18 (ze stosownymi zmianami wprowadzonymi kolejno uchwałami Rady Miasta Gdańska z dnia 30 kwietnia 2020 r. nr XXII/546/20, z dnia 29 października 2020 r. nr XXIX/730/20, z dnia 21 marca 2024 r. nr LXXV/1907/24) wskazać należy, że umorzenie w oparciu o przesłankę interesu publicznego może nastąpić również na wniosek strony, a nie tylko z urzędu.
Jeżeli chodzi o wyłączenie pracownika organu, Sąd wskazuje, że z akt sprawy nie wynika, aby wniosek o wyłączenie z powodu wątpliwości co do bezstronności pracownika był przez stronę zgłaszany w toku postępowania administracyjnego. Tego rodzaju zarzut, to jest, że określony pracownik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (przewodniczący składu orzekającego w sprawie) powinien zostać wyłączony w oparciu o art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. został sformułowany na etapie skargi do tutejszego Sądu. Sąd oddalił wskazany zarzut jako nieuzasadniony. O braku obiektywizmu w rozpoznaniu sprawy nie przesądza przekonanie strony ukształtowane po otrzymaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, które strona ocenia jako niekorzystnie i nieprawidłowe. Stronie przysługiwało w tym zakresie w celu oceny prawidłowości decyzji, wniesienie skargi do sądu administracyjnego, z czego skorzystała. Jak wskazano wyżej, Sąd nie dopatrzył się natomiast uchybień w zaliczeniu do miesięcznych wydatków związanych z zajmowanym przez skarżącą lokalem przy ul. [...] w G., kwoty 1/12 niedopłaty za rozliczenie wody budynkowej za poprzedni, roczny okres rozliczeniowy zużycia wody.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.