V SA/Wa 724/15

V SA/Wa 724/15 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-10-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-02-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Wesołowska
Arkadiusz Tomczak /przewodniczący sprawozdawca/
Barbara Mleczko-Jabłońska
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
II GSK 1194/16 - Wyrok NSA z 2018-02-28
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art.3 § 1, art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 885
art.184, art.207 §1 pkt 2,
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
Dz.U. 2013 poz 267
art.77 §1, art.7, art.10
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
art.26 ust. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Sędzia WSA - Anna Wesołowska, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi T. i M.R.- wspólników spółki cywilnej C. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania ze środków unijnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi T. i M.R. (dalej także: Skarżący) prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą [...] C. s.c. T.R. i M.R. jest decyzja Minister Infrastruktury i Rozwoju nr [...] z [...] grudnia 2014 r., którą uchylono w całości decyzję organu I instancji i orzeczono o zwrocie kwoty 129.589,15 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków.
Kontrolowane rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
W dniu [...] maja 2011 r. Samorząd Województwa [...] - Wojewódzki Urząd Pracy w K. zawarł ze Skarżącymi T.R. i M.R. prowadzącymi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą [...] C. s.c. T.R. i M.R. umowę o dofinansowanie projektu pod nazwą "[...]". W umowie określono szczegółowe zasady, tryb i warunki, na jakich przekazywane, wykorzystywane i rozliczane są środki na realizację projektu. Projekt realizowany był w okresie od 1 czerwca 2011 r. do 31 maja 2013 r w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (PO KL), Poddziałania 8.1.1 - Wspieranie rozwoju kwalifikacji zawodowych i doradztwa dla przedsiębiorstw, Działania 8.1 - Rozwój pracowników i przedsiębiorstw w regionie, Priorytetu VIII - Regionalne kadry gospodarki Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki.
Zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie projektu nr [...] ogólnym celem projektu było podniesienie i dostosowanie kwalifikacji i umiejętności 240 pracujących osób, z własnej inicjatywy zainteresowanych nabyciem nowych kwalifikacji do potrzeb regionalnej gospodarki. Cel projektu osiągnięty miał zostać poprzez realizację celów szczegółowych. Na podstawie umowy beneficjentowi na realizację projektu zostało przyznane dofinansowanie w łącznej kwocie 1.178.600,00 zł.
Wojewódzki Urząd Pracy w K. jako Instytucja Pośrednicząca II stopnia od [...] do [...] marca 2013 r. przeprowadził kontrolę planową projektu, zaś od [...] do [...] października 2013 r. jego kontrolę doraźną. Przedmiotem zarówno kontroli planowej jak i doraźnej była weryfikacja dokumentacji w zakresie prawidłowej i efektywnej realizacji projektu zgodnie z umową o dofinansowanie projektu. W trakcie czynności kontrolnych zweryfikowano m.in. dokumenty dotyczące ścieżki audytu, zarządzania i personelu projektu, kwalifikowalności uczestników projektu, rozliczeń finansowych, postępu rzeczowego, zakupu sprzętu na potrzeby realizacji projektu, realizacji obowiązków wynikających ze stosowania odpowiednich procedur przy wyborze dostawców i wykonawców usług, działań promocyjno-informacyjnych, monitoringu i sprawozdawczości, sposobu archiwizacji dokumentacji oraz zgodności realizacji projektu z przepisami i zasadami wspólnotowymi.
W wyniku przeprowadzonych kontroli stwierdzono nieprawidłowości w realizacji projektu, skutkujące uznaniem części wydatków za niekwalifikowalne. Nieprawidłowości stwierdzono w rozliczeniu:
kosztów pośrednich - wynagrodzenie obsługi księgowej projektu oraz wynagrodzenie pracownika administracyjno - technicznego, koszty wynajmu biura,
kosztów bezpośrednich - wynajem sal szkoleniowych.
Instytucja Pośrednicząca II stopnia stwierdziła, iż przedmiotowe wydatki stanowią nieprawidłowość w rozumieniu Zasad raportowania o nieprawidłowościach finansowych w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Skarżący nie zgodzili się z ustaleniami Instytucji Pośredniczącej II stopnia i w wyznaczonych przez organ terminach nie dokonali zwrotu należności głównej oraz wymaganych odsetek.
Decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2014 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. określił przypadającą do zwrotu kwotę nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania przyznanego na realizację projektu pod nazwą "[...]", realizowanego w ramach PO KL współfinasowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, na podstawie umowy o dofinansowanie z [...] maja 2011 r. w łącznej wysokości 170.256,21 zł powiększonej o wysokość odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych. Organ I instancji uznał za niekwalifikowalne następujące wydatki:
- wynagrodzenie z tytułu obsługi księgowej projektu – wydatek niekwalifikowalny 7.485,36 zł;
- wynagrodzenie pracownika administracyjno-technicznego – wydatek niekwalifikowalny 24.000,00 zł;
- wydatek związany z najmem biura projektu – wydatek niekwalifikowalny 13.971,56 zł;
- wydatek związany z wynajmem sal szkoleniowych – wydatek niekwalifikowalny 124.799,29 zł.
Nie zgadzając się z przedstawionym rozstrzygnięciem Skarżący złożyli odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, na skutek wniesionego środka zaskarżenia, Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] grudnia 2014 r. nr [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł zwrot kwoty 129.589,15 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.
Organ odwoławczy uznał za wydatki niekwalifikowalne:
- wydatki związane z wynajmem sal szkoleniowych - 124.799,29 zł,
- wydatki związane z wynagrodzeniem pracownika administracyjno-technicznego- 24.000,00 zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli m. in. o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy bądź o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji. W skardze sformułowano następujące zarzuty (przytoczone in extenso):
1. naruszenie przepisów postępowania - mające wpływ na wynik sprawy - a to:
a) art. 8 w związku z art. 11 w związku z art. 107 ust. 1 k.p.a. w związku z art. 67 ust. 2 Konstytucji, zgodnie z którymi organy administracji publicznej mają obowiązek prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (tu: Skarżących), a ponadto powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, zaś wydana przez nie decyzja administracyjna powinna zawierać w szczególności powołaniu podstawy prawnej, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne - poprzez:
brak należytego (wyczerpującego) uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego (chociaż zapewne w całej skardze chodziło o Ministra Infrastruktury i Rozwoju – uwaga WSA), przez co zaskarżona decyzja nie spełnia prawnego obowiązku wykazania, na jakiej podstawie wskazane w niej rozstrzygnięcie zostało podjęte oraz nie daje Skarżącym podstawy dla właściwej i pełnej kontroli poprawności decyzji, przez co wpływa na ograniczenie prawa Skarżących do pełnego i szczegółowego rozpoznania ich sprawy, a co za tym idzie narusza zasadę równości wszystkich wobec prawa - w szczególności poprzez brak:
- ustalenia, jakie przepisy prawa zostały zastosowane dla rozstrzygnięcia zawartego w decyzji (Minister Rozwoju Regionalnego powołał wyłącznie wybiórczo ustalenia stanu faktycznego, bez jego odniesienia do obowiązujących norm prawnych),
- przeprowadzonej wykładni stosowanych reguł, podczas gdy istnieją wątpliwości co do ich znaczenia w rozumieniu bezpośrednim - prawidłowa wykładnia wymaga w zasadzie dokonaniu rozmaitych ocen w wyborze i posługiwaniu się dyrektywami interpretacyjnymi, zaś jej rezultatom jest odpowiednia decyzja interpretacyjna,
- sformułowania wypowiedzi egzystencjalnej, dotyczącej zaistnienia faktów sprawy, wówczas gdy są one przedmiotem sporu w świetle materiałów przedstawionych w trakcie odpowiednich stadiów postępowania,
- kwalifikacji faktów sprawy, która zakłada dokonanie operacji subsumcji faktu uznanego za udowodniony pod stosowany przepis prawa materialnego - przesłanką kwalifikacji jest dostatecznie precyzyjne ustalenie znaczenia powołanego przepisu,
- wyznaczenie konsekwencji prawnych faktów uznanych za udowodnione, gdy istnieją dyrektywy wyboru konsekwencji, których użycie się kwestionuje, lub też gdy neguje się zasadność ocen jakie zostały dokonane i które rzutują na to, jakie konsekwencje się orzeka oraz w jego konsekwencji rozumowania, którymi posługuje się podmiot wydający decyzję, kiedy rozważa się ich prawidłowość,
- prawidłowego uzasadnienia faktycznego zawierającego wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione (i na podstawie których ustalił określony stan faktyczny sprawy), dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności mocy dowodowej - w tym zakresie zaskarżona decyzja nie zawiera żadnego wyjaśnienia - Skarżący mogą jedynie domyślać się, że w tym zakresie w jakim Minister Rozwoju Regionalnego milczy, podtrzymuje wcześniejsze ustalenia Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., podczas gdy organ rozpatrujący sprawę powinien zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie (a nie tylko powtarzać zdanie organu niższej instancji lub więcej - milcząco je aprobować), a w szczególności winien był uzasadnić, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe; wszelkie niejasności, które ujawnią się przy zestawieniu podstawy faktycznej decyzji z materiałem procesowym, muszą budzić uzasadnioną wątpliwość, czy ustalenie podstawy faktycznej nastąpiło prawidłowo; tymczasem pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez Organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy,
- prawidłowego uzasadnienia prawnego polegającego na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa - z zastrzeżeniem, iż przytoczenie przepisów prawa polega na podaniu treści tych przepisów, nie tylko samych ich numerów (wymienienie przez organ w uzasadnieniu decyzji tylko numeracji artykułów (paragrafów, ustępów) przepisów prawnych przyjętych za jej podstawę prawną miało miejsce w niniejszej sprawie, nie spełnia warunku przytoczenia przepisów prawa, o jakim mówi art. 107 § 3 k.p.a.), natomiast wyjaśnienie podstawy prawnej - polega na wykładni przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w decyzji - której także w uzasadnieniu decyzji, odnośnie wszelkich jej elementów, zabrakło.
b) art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. - zgodnie z którymi w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz zobowiązane są do oceny na podstawie tak zebranego całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona poprzez:
brak zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności poprzez pominięcie:
- twierdzeń i argumentów wskazanych w odwołaniu od decyzji Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia [...] sierpnia 2014 r. wniesionego w dniu [...] września 2014 r., w szczególności w zakresie wydatków poniesionych przez Skarżących na wynagrodzenie p. G.K. oraz kosztów wynajmu sal szkoleniowych poniesionych na rzecz p. T.R.,
a ponadto powołanych w odwołaniu z dnia [...] września 2014 r.:
- wyjaśnień Skarżących zawartych w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. (odpowiedź na informację pokontrolną nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r.) w zakresie rozliczenia wynagrodzenia p. G.K.,
- wyjaśnień Skarżących składanych pismami z dnia [...] maja 2013 r. co do prowadzonych rozliczeń i wydatków ponoszonych w związku z wynagrodzeniem p. G.K.,
- wyjaśnień Skarżących zawartych w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. (odpowiedź na korektę do informacji pokontrolnej nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. –[...]) w zakresie wyjaśnienia rozliczania w ramach kosztów pośrednich wynagrodzenia p. G.K., wydatków poniesionych na wynajem sal szkoleniowych w Z.,
- wyjaśnień Skarżących zawartych w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. (odpowiedź na pismo Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia [...] lutego 2014 r. o znaku [...]), w szczególności w zakresie umów zawieranych pomiędzy .spółką cywilną a Skarżącymi, wynagrodzenia - i ponoszenia wydatków na to wynagrodzenie - p. G.K., a także zasadności zawarcia umów wynajmu sal szkoleniowych z p. T.R.,
- wyjaśnień i uwag Skarżących co do zebranych w postępowaniu materiałów i dowodów z dnia [...] czerwca 2014 r., w szczególności zawierających następujące zarzuty, co do przeprowadzonego - do dnia złożenia pisma - postępowania dowodowego:
niejednoznaczne lub sprzeczne stanowisko Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. co do kwalifikowalności wydatków poniesionych przez beneficjenta (Skarżących) w ramach umów zawieranych przez beneficjenta (spółkę cywilną Skarżących) z p. T.R. oraz z p. M.R. oraz co do faktu zawierania powyższych umów,
w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy znajdują się uwagi co do projektu nie prowadzonego przez Skarżących pn. "[...]" nr [...] (pismo Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia [...] maja 2013 r. [...]), które to uwagi należy uznać za całkowicie chybione, z uwagi na brak realizacji powyższego projektu przez Skarżących; zgłoszone uwagi świadczą o braku dokładnej analizy zgromadzonych dokumentów oraz o stosowaniu w stosunku do Skarżących przy realizacji projektu "[...]" niewłaściwych kryteriów ocen, tj. kryteriów jakie winny zostać wzięte pod uwagę przy projekcie innego rodzaju,
• w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy znajdują się uwagi, które w ogóle nie powinny mieć miejsca (błąd logiczny) tj.:
i) stwierdzenie, iż "niedopuszczalne jest aby łączne zaangażowanie w realizację zadań we wszystkich projektach przekraczało 240 godzin miesięcznie" co do wykonywania obowiązków koordynatora projektu przez p. T.R. - podczas gdy obowiązujące w zakresie Projektu wytyczne wskazują, iż w przypadku przekroczenia limitu 240 godzin, wydatki (a nie wykonywana praca) związane z zaangażowaniem danej osoby są niekwalifikowalne - nie ma zaś nigdzie wskazane, iż sama praca nie może być wykonywana,
ii) brak weryfikacji kompletności, rzetelności i poprawności wykonania czynności związanych z przeprowadzeniem egzaminów TOEIC w oparciu o przedstawione przez Skarżących materiały, ale w oparciu o nieuzasadnione i nie poparte żadnymi dowodami "odgórne założenia",
iii) nierzetelność i niespójność kontroli Projektu w zakresie oceny kwalifikowalności wydatków związanych z kosztami pośrednimi - zarówno biuro projektu przy ul. P. w Z. jak i wynagrodzenie pracowników administracyjnych były rozliczane na podobnej zasadzie - a w części projektu "[...]" - rozliczenie w kontrolowanym projekcie odbywało się zgodnie z tymi samymi zasadami, jak rozliczenie w poprzednim projekcie Skarżących, w efekcie czego ta sama metoda w pierwszym projekcie nie była kwestionowana i uznana została za prawidłową, zaś w drugim kontrolowanym projekcie została uznana za nieprawidłową, a poniesione wydatki za niekwalifikowalne,
iv) niezasadność wniosków sformułowanych w wyniku kontroli oraz ich niespójność z wcześniej zgłaszanymi uwagami - w szczególności w zakresie braku konkurencyjności co do umów na wynajem sal szkoleniowych - w zgromadzonych dokumentach brak jest jakichkolwiek dowodów na poparcie tezy wskazanej w Zaleceniach pokontrolnych z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] z kontroli przeprowadzonej w dniach [...] i [...] października 2013 r. - w aktach zgromadzonych przez Wojewódzki urząd Pracy w K. nie zalegają żadne dokumenty, na podstawie których taki wniosek Wojewódzki Urząd Pracy w K. mógłby zostać wywiedziony - co przy tym istotne, w powyższych zaleceniach brak jest jakiegokolwiek zarzutu co do tego czy p. T.R. mogła zawrzeć umowę ze spółką cywilną, co wskazać może, iż WUP w K. odszedł od prezentowanego uprzednio stanowiska o niedopuszczalności zawierania tego rodzaju umów,
c) art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. - zgodnie z którymi w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz zobowiązane są do oceny na podstawie tak zebranego całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona - poprzez:
brak zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie i błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, w szczególności błędne ustalenie, iż:
- p. G.K. nie można uznać za personel obsługowy sekretariatu, czy administracyjny, działający na potrzeby funkcjonowania jednostki zaś koszty wynagrodzenia p. G.K. nie mogą być uznane za koszty personelu obsługowego rozliczano w ramach kosztów pośrednich
- Skarżący zaangażowali dwie różne osoby - tj. p. G.K. i p. G.S. - do wykonywania tych samych czynności administracyjno-biurowych, jednakże wynagrodzenia te były rozliczane w ramach różnych wydatków (obsługa sekretariatu i zarządzanie projektem),
- Skarżący celowo umieścili koszty finansowania wynagrodzenia z tytułu wykonania obsługi administracyjnej Projektu (zatrudnienia Pani G.K.) w kosztach pośrednich, pomimo braku spełnienia przesłanek dla takiej kwalifikacji, gdyż koszty te nie mieściły się w kosztach bezpośrednich (Zarządzanie Projektem), podczas gdy:
Wojewódzki Urząd Pracy w K. w wydanej decyzji administracyjnej i w ślad za nim Minister Infrastruktury i Rozwoju, w odniesieniu do zatrudnienia osoby na stanowisko pracownika administracyjno-technicznego oraz w odniesieniu do kwestii rozliczania kosztów wynajmu biura projektu dokonuje analizy możliwości przypisania kosztów związanych z zaangażowaniem pracownika administracyjno-biurowego oraz wynajmem biura projektu powinny zostać wykazane w kosztach bezpośrednich jako jeden z kosztów zarządzania projektem, podobnie jak koszt wynagrodzenia p. G.S.,
taki wniosek stoi w całkowitej sprzeczności z dokumentami programowymi związanymi z Programem Operacyjnym Kapitał Ludzki, w tym w szczególności z "Wytycznymi dotyczącymi kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki" Wytyczne (wersja z dnia [...] listopada 2010 roku) w Podrozdziale 4.4 - Koszty pośrednie wskazują w punkcie 1 podrozdziału zamknięty katalog kosztów pośrednich, na który składają się m.in.: "b) koszty personelu obsługowego (obsługa kadrowa, finansowa, administracyjna, sekretariat, kancelaria, obsługa prawna) na potrzeby funkcjonowania jednostki; d) koszty utrzymania powierzchni biurowych (czynsz, najem, opłaty administracyjne) związane z obsługą administracyjną projektu",
w projekcie "[...]" Skarżący zaangażowali p. G.K. do pełnienia czynności obsługowych administracji i sekretariatu w filii Skarżących w Z., jednocześnie należy stwierdzić, iż filia w Z. jest zarejestrowana jako jedno z miejsc funkcjonowania jednostki, tj. C. s.c. T.R., M.R. - w odniesieniu do biura projektu w projekcie "[...]" w oparciu o rzetelną metodologię rozliczane są koszty utrzymania powierzchni biurowych filii jednostki, tj. Skarżących - obydwa wskazane wydatki są udokumentowane i były rozliczane w ramach kosztów pośrednich,
ujęcie powyższych wydatków w kosztach pośrednich we wniosku o dofinansowanie, a następnie rozliczanie tych wydatków w kosztach pośrednich (na podstawie faktycznie ponoszonych wydatków) było w pełni poprawne i zgodne z Wytycznymi, które w Podrozdziale 4.4 - Koszty pośrednie, w pkt. 2 stanowią, iż: "2) Niedopuszczalna jest sytuacja, w której koszty, o których mowa w pkt 1, zostaną wykazane w ramach kosztów bezpośrednich, w szczególności w zadaniu "zarządzanie projektem". Oznacza to, że przedmiot dokonujący oceny kwalifikowalności na etapie wyboru projektu ma obowiązek zweryfikować czy w ramach zadań określonych w budżecie projektu (w kosztach bezpośrednich) nie zostały wykazane koszty, które stanowią koszty pośrednie. Dodatkowo, na etapie realizacji projektu podmiot zatwierdzający wniosek o płatność weryfikuje, czy w zestawieniu poniesionych wydatków bezpośrednich załączanym do wniosku o płatność nie zostały wykazane wydatki pośrednie",
umieszczona w Decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego analiza oraz wniosek, że wydatki na obsługę administracyjno-techniczną oraz wynajem powierzchni biurowych powinny zostać wykazane w kosztach bezpośrednich jako jeden z kosztów zarządzania projektem stanowi wobec powyższego skrajny przykład błędnej interpretacji przepisów prawnych oraz błędnego ustalenia stanu faktycznego – "Wytyczne w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki" mówią wprost o niedopuszczalności sytuacji, którą proponuje Wojewódzki Urząd Pracy w K., w związku z czym wskazana analiza (a co za tym idzie, wskazane ustalenie stanu faktycznego) jest nieprawidłowa, a wnioski z niej wyciągnięte są błędne,
- Skarżący nie przeprowadzili wymaganej procedury ofertowej w zakresie wynajmu sal szkoleniowych w ramach Projektu (w szczególności z uwagi na fakt, iż Hotel Z. oraz V. nie są potencjalnymi wykonawcami zamówienia, gdyż nie świadczą usług w zakresie wynajmu sal szkoleniowych/komputerowych wyposażonych zgodnie z wymogami określonymi w zapytaniu ofertowym wobec tego nie byli uprawnieni do zawarcia umowy najmu z osobą trzecią - p. T.R.,
- Skarżący naruszyli § 20 umowy o dofinansowanie projektu - zasadę konkurencyjności - oraz Wytyczne w podrozdziale 3.1.3.1 pkt 4 lit. a oraz podrozdziale 3.1 pkt 1 lit. b - zasadę racjonalności i efektywności wydatków,
- Skarżący powierzyli wynajem sal szkoleniowych p. T.R. za kwotę nie odpowiadającą stawkom rynkowym, gdyż p. T.R. wynajmowała sale szkoleniowe za stawkę znacznie wyższą, aniżeli sama płaciła na rzecz wynajmującego,
- Skarżący winni dokonać zwrotu - tytułem kosztów poniesionych na wynajem sal szkoleniowych, jako wydatków niekwalifikowalnych - kwotę 105.589,15 zł.
d) art. 7 w związku z art. 77 w związku z art. 80 k.p.a. - zgodnie z którymi w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz zobowiązane są do oceny na podstawie tak zebranego całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona – poprzez:
błędną ocenę zebranego materiału dowodowego, w szczególności błędne stwierdzenie, iż:
co do wynagrodzenia p. G. K.:
- Skarżący nie ponosili kosztów związanych z obsługą administracyjno-techniczną filii w Z. w ramach działalności komercyjnej, ani przed rozpoczęciem realizacji Projektu ani w czasie jego trwania, a p. G.K.zaangażowana została przez Skarżących tylko i wyłącznie w związku z rozpoczęciem realizacji projektów "[...]" oraz "[...]", co oznacza, że koszt wynagrodzenia p. G.K. stanowi wydatek niekwalifikowany,
- pomimo wyjaśnień Skarżących z dnia [...] lipca 2013 r. i pomimo stwierdzenia, iż "przed rozpoczęciem realizacji projektu "[...]" Skarżący ponosili koszty związane z obsługą administracyjno-biurową i czynności te wykonywała p. G.K. " - jednocześnie Wojewódzki Urząd Pracy w K. błędnie wskazuje, iż koszty te ponoszone były w ramach realizacji innego projektu - "[...]" a zatem p. G.K. nie wykonywała żadnych czynności na rzecz działalności komercyjnej Skarżących,
- Skarżący zaangażowali dwie różne osoby - tj. p. G.K. i p. G.S.a - do wykonywania tych samych czynności administracyjno-biurowych, co było niecelowo i nieuzasadnione,
- Skarżący nie wykazali, na jakiej podstawie dokonane zostało wyliczenie kwoty stanowiącej wynagrodzenie p. G.K. określone we wniosku o dofinansowanie oraz ilości godzin poświęconych na wykonana pracę - Skarżący na etapie sporządzania wniosku o dofinansowanie wpisali dowolną kwotę, a następnie sporządzając kolejne dokumenty dostosowali informacje w nich zawarte do zatwierdzonej we wniosku o dofinansowanie kwoty 1.000,00 zł,
- Skarżący mieli obowiązek udokumentowania ilości wykazanej przez p. G.K. pracy, co oznacza, iż wobec braku takiej dokumentacji Skarżący naruszyli zapisy "Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Programy Operacyjnego Kapitał Ludzki" w zakresie właściwego udokumentowania wydatków,
- Skarżący nie wykazali, że p. G.K. w ogóle wykonała jakąkolwiek pracę w ramach projektu "[...]", który to wniosek wyciągnięty został z faktu, iż w tym samym miejscu, w którym znajduje się biuro projektu - tj. w Z. przy ul. P. - w dniu kontroli pracuje w filii Skarżących także p. A.B., co miałoby jednocześnie oznaczać, iż nie może tam pracować p. G.K. (a który to wniosek jest całkowicie chybiony, ponieważ każda z tych osób wykonuje inne zadania - p. A.B. w ramach innych projektów prowadzonych przez Skarżących, a p. G.K. w ramach projektu "[...]"),
podczas gdy, Skarżący wyjaśnili i wykazali, iż:
- p. G.K. została zaangażowana do wykonywania czynności obsługi administracji i sekretariatu w filii Skarżących w Z., a jej wynagrodzenie rozliczane było w ramach kosztów pośrednich ze środków projektowych; w Z. przy ul. P., w okresie realizacji projektu "[...]" znajdowało się Biuro Projektu (a mówiąc ściśle - w okresie realizacji projektu "[...]" znajdowało się biuro projektu "[...]", biuro projektu "[...]" - do marca 2013 r., biuro projektów "[...]" - od listopada 2012 r.); poza projektami w Biurze Projektu w okresie realizacji projektu "[...]" nie była prowadzona żadna inna działalność (w tym komercyjna), a p. G.K. nie jest i nie była zatrudniona i finansowana w spółce Skarżących w ramach prowadzenia działalności komercyjnej,
- obsługa administracyjna i obsługa sekretariatu projektów "[...]" i "[...]" była niezbędna dla prawidłowej realizacji obu projektów, a biorąc pod uwagę fakt, iż w obu tych projektach koszty takiej obsługi były rozliczane w projekcie na podstawie faktycznych wydatków - koszty wynagrodzenia przypadające na każdy z tych dwóch projektów rozliczane były na podstawie rzetelnie przygotowanej metodologii "Rozliczanie kosztów pośrednich w projekcie "[...]",
- Skarżący prowadzą działalność bieżącą ("komercyjną") przede wszystkim w C. i O.; w ramach działalności bieżącej w O. i C. spółka Skarżących angażuje pracowników biurowych, administracyjnych, sekretariatu, natomiast w Z. Skarżący prowadzą tylko i wyłącznie działalność projektową, która jest jedną z dopuszczalnych form aktywności tej jednostki - tym samym zaangażowanie p. G.K. do prowadzenia czynności obsługowych administracji i sekretariatu w Z. jest w pełni zgodne z zapisem Rozdziału 4 Podrozdziału 4 Punkt 1 b "Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki", ponieważ w katalogu kosztów kwalifikowanych znajdują się "koszty personelu obsługowego" (...) obsługa administracyjna, sekretariat (...) na potrzeby funkcjonowania jednostki" (w tym wypadku jako "jednostkę" należy rozumieć całość aktywności Skarżących, a nie - jak twierdzi Wojewódzki Urząd Pracy w K. - wyłącznie część komercyjną),
- stanowisko Skarżących potwierdzają także interpretacje Instytucji Zarządzającej PO KL - w dokumencie "FAQ w zakresie kwalifikowalności wydatków ponoszonych w ramach projektów PO KL" w pkt 19 na str. 7 wskazano - o czym Skarżący informowali na wcześniejszych etapach postępowania - iż:
- "koszty pośrednie generowane są niezależnie od tego, czy beneficjent realizuje projekt w ramach PO KL czy też prowadzi standardową działalność. W związku z realizacją projektu przez beneficjenta, zadania administracyjne ulegają zwiększeniu. Powstałe z tego tytułu koszty administracyjne (m.in. koszty zarządu, obsługi księgowej, personelu obsługowego) mogą zostać pokryte w ramach kosztów pośrednich rozliczanych w ramach projektu. Nie jest jednak dopuszczalne rozliczanie ww. kosztów w ramach kosztów bezpośrednich projektu",
- mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, iż jako beneficjent Skarżący dopełnili najwyższej staranności przy zatrudnieniu p. G.K. do pełnienia czynności obsługowych administracji i sekretariatu w filii w Z.,
- skoro [...] czerwca 2011 r. rozpoczęta została realizacja projektu, to oczywistym było, że zadania administracyjne ulegną zwiększeniu - Skarżący zawarli zatem umowę zlecenia na prowadzenie czynności obsługowych w Filii (Oddziału) Skarżących w Z., a koszty wynagrodzenia rozliczane były pomiędzy dwa realizowane wówczas projekty w oparciu o rzetelną metodologię; wcześniej (do 1 czerwca 2011 r.) p. G.K. była zaangażowana do pełnienia czynności obsługowych do projektu "[...]", jednak - w związku z rozpoczęciem realizacji dwóch projektów równolegle - Skarżący rozwiązali umowę dotyczącą pełnienia czynności obsługowych do projektu "[...]" i zawarli umowę na wykonywanie czynności obsługowych administracji i sekretariatu w filii Skarżących w Z. oraz rozliczali koszty wynagrodzenia pomiędzy dwa prowadzone projekty,
- nie ma jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że koszt wynagrodzenia p. G.K. jest niekwalifikowany - Instytucja Zarządzająca jednoznacznie wskazuje, że nie jest dopuszczalne rozliczanie - w tym wypadku - kosztów obsługi administracyjnej i sekretariatu w kosztach bezpośrednich, czego Skarżący nie czynili,
- Skarżący zawarli poprawną umowę na czynności obsługowe administracji i sekretariatu w filii w Z., wszystkie czynności wykonywane w ramach umowy zostały zrealizowane rzetelnie i w pełni, co potwierdza zatwierdzenie wydatku pod kątem merytorycznym - kontrola projektu realizowana przez Wojewódzki Urząd Pracy w K. stwierdziła, że dokumentacja rzeczowa projektu (m.in. w zakresie dokumentacji prowadzonych szkoleń) prowadzona i archiwizowana była poprawnie - stanowi to najlepszy dowód na to, że pracownik administracyjno-techniczny (p. G.K.) swoje obowiązki wykonała z należytą starannością,
w trakcie współpracy Skarżący odstąpili od comiesięcznych rozliczeń wykonywanych czynności, ponieważ w oparciu o interpretację Instytucji Zarządzającej takie rozliczenie w przypadku tej umowy nie było obligatoryjne,
co do kosztów wynajmu sal szkoleniowych:
- Skarżący skierowali zapytanie ofertowe do podmiotów, które nie spełniały definicji potencjalnego wykonawcy (ponieważ Hotel Z. i Hotel V. nie świadczą usługi wynajmu sal komputerowych wyposażonych zgodnie z wytycznymi określonymi w zapytaniu), a tym samym nie dochowała wszystkich obowiązków zapewniających przejrzysty i konkurencyjny wybór wykonawcy usługi, co doprowadziło do naruszenia warunków kwalifikowalności określonych w "Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki",
- wiedza posiadana przez p. T.R. - jako wspólnika spółki cywilnej Skarżących - miała zasadniczy wpływ na wysokość wskazanej stawki za wynajem sal szkoleniowych, zaproponowaną przez samą siebie, co naruszyło zasadę przejrzystości i konkurencyjności oraz zasadę efektywnego zarządzania finansami,
- koszty wynajmu sal szkoleniowych w projekcie poniesione na podstawie stawek zaproponowanych przez p. T.R. zostały zawyżone w stosunku do faktycznych kosztów wynajmu tego rodzaju powierzchni - p. T.R. zaproponowała dokładnie taką stawką jaka wynika z zaplanowanego budżetu projektu, co wynika z jego znajomości,
- nie było dopuszczalne zawarcie pomiędzy p. T.R. - jako wspólnikiem spółki Skarżących - a Skarżącymi umowy cywilnoprawnej w przedmiocie wynajmu sal szkoleniowych w ramach projektu "[...]",
podczas gdy Skarżący wyjaśnili i wykazali, iż:
- stawki wynajmu sal szkoleniowych wynikają z oficjalnego cennika stawek najmu przyjęto przez firmę p. T.R., który to cennik powstał jeszcze przed rozpoczęciem realizacji i przed złożeniem wniosku w ramach projektu "[...]" (która to działalność p. T.R. także była prowadzona już wcześniej, przed rozpoczęciem realizacji Projektu) - tym samym nie sposób wskazać, na podstawie jakich dowodów Wojewódzki Urząd Pracy w K. stwierdza, iż p. T.R. miała określoną wiedzę i wykorzystała ją do zawarcia umów w ramach Projektu,
- Wojewódzki Urząd Pracy w K. nieprawidłowo oblicza koszty wynajmu sal szkoleniowych od p. T.R., co Skarżący wskazali wyczerpująco w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r.,
e) art. 10 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. zgodnie z którymi organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom (Skarżącym) czynny udział w każdym stadium podstępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zaś okoliczności faktyczne mogą być uznane a udowodnione, tylko wówczas, jeśli Skarżący mieli możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów - poprzez:
wydanie przez Wojewódzki Urząd Pracy w K. decyzji - podtrzymanej w tym zakresie przez organ II instancji: Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju - pomimo iż w decyzji organu I instancji, w uzasadnieniu, powołano się na nowe zarzuty, nie podniesione na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego, co do których - przed wydaniem tej decyzji (a także zaskarżonej Decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju) - Skarżący nie mieli możliwości się ustosunkować, tj. poprzez powołanie się na nowe zarzuty - czego Minister Infrastruktury i Rozwoju nie wziął pod uwagę przy wydaniu zaskarżonej Decyzji - polegające na:
- stwierdzeniu dopiero w uzasadnieniu decyzji Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., iż skoro w biurze Projektu zlokalizowanym w Z. przy ul. P. pracuje także p. A.B., to jednocześnie oznacza to, iż nie pracuje w tym samym biurze p. G.K.- przed wydaniem decyzji, tego rodzaju argument w ogóle nie był podnoszony,
- stwierdzeniu dopiero w uzasadnieniu decyzji Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. (nie kwestionowaniu na wcześniejszym etapie postępowania i nie wnoszeniem o udzielenie wyjaśnień) jakoby Skarżący nie przedstawili żadnych dokumentów, czy też wyjaśnień, potwierdzających w jaki sposób dokonała wyliczenia czasu pracy na rzecz poszczególnych projektów i działalności komercyjnej oraz w oparciu o jakie dane czy ustalenia wyliczyli stawkę godzinową księgowej na poziomie 25 zł - na wcześniejszym etapie postępowania organ nie zwrócił nigdy uwagi na sposób wyliczenia wskazanej stawki, nie zakwestionował powołanych wyliczeń, ani też nie zwracał się o żadne wyjaśnienia do Skarżących; Wojewódzki Urząd Pracy w K. podczas całej procedury postępowania kontrolnego i pokontrolnego nie kwestionował stawki tego wynagrodzenia, nie poddawał w wątpliwość rzetelności i przejrzystości wyliczenia stawki godzinowej ani nie zgłaszał jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie - takie argumenty pojawiają się dopiero w uzasadnieniu decyzji, często z adnotacją, że "strona postępowania nie przedstawiła żadnych dokumentów",
- stwierdzeniu dopiero w uzasadnieniu decyzji Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. nowych kosztów niekwalifikowalnych w zakresie wynajmu biura projektu przez cały okres realizacji projektu "[...]" - Wojewódzki Urząd Pracy w K. podczas całej procedury postępowania kontrolnego i pokontrolnego nie kwestionował wydatków związanych z wynajmem biura projektu; nowe koszty niekwalifikowalne pojawiają się dopiero w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, do którego Skarżący nie mieli możliwości się ustosunkować,
- stwierdzeniu dopiero w uzasadnieniu decyzji Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., iż czynności pracownika administracyjno-technicznego (p. G.K. rozliczona w kosztach pośrednich) i czynności specjalisty ds. rozliczeń (p. G.S., rozliczanego w ramach zadania Zarządzanie Projektem) nakładały się na siebie w związku z czym zachodziło podwójne finansowanie - Wojewódzki Urząd Pracy w K. podczas całej procedury postępowania kontrolnego i pokontrolnego nie podnosił tej kwestii; Nowe argumenty pojawiają się dopiero w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, do którego Skarżący nie mieli możliwości się ustosunkować,
- stwierdzeniu dopiero w uzasadnieniu decyzji Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., że Skarżący nie dokonali rzetelnego oszacowania wartości pracy pracownika administracyjno- technicznego - Wojewódzki Urząd Pracy w K. podczas całej procedury postępowania kontrolnego i pokontrolnego nie podnieśli tej kwestii; nowe argumenty pojawiają się dopiero w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, do którego Skarżący nie mają możliwości się ustosunkować,
- stwierdzeniu dopiero w uzasadnieniu decyzji Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. (nie kwestionowaniu na wcześniejszym etapie postępowania i nie wnoszeniem o udzielanie wyjaśnień) jakoby brak było dokumentów potwierdzających, że wyliczenie kwoty czy określonej ilości godzin zostało dokonane w oparciu o rzetelną metodologię ustaloną np. w wyniku konsultacji czy negocjacji z osobą zajmującą się obsługą księgową a Skarżący na etapie sporządzania wniosku o dofinansowanie mieli wpisać dowolną kwotę, a następnie sporządzając kolejne dokumenty dostosowywali informacje w nich zawarte do zatwierdzonej we wniosku o dofinansowanie kwoty 1.200 zł - na wcześniejszym etapie postępowania organ nie zwrócił nigdy uwagi na sposób wyliczenia wskazanej stawki, nie zakwestionował powołanych wyliczeń, ani też nie zwracał się o żadne wyjaśnienia do Skarżących,
- stwierdzeniu dopiero w uzasadnieniu decyzji Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. (nie kwestionowaniu na wcześniejszym etapie postępowania i nie wnoszeniu o udzielenie wyjaśnień) jakoby Skarżący nie wykazali, na jakiej podstawie dokonane zostało wyliczenie kwoty stanowiącej wynagrodzenie p. G.K. określone we wniosku o dofinansowanie oraz ilości godzin poświęconych na wykonaną pracę oraz jakoby Skarżący na etapie sporządzania wniosku o dofinansowanie wpisali dowolną kwotę, a następnie sporządzając kolejne dokumenty dostosowali informacje w nich zawarte do zatwierdzonej we wniosku o dofinansowanie kwoty 1.000 zł - na wcześniejszym etapie postępowania organ nie zwrócił nigdy uwagi na sposób wyliczenia wskazanej stawki, nie zakwestionował powołanych wyliczeń, ani też nie zwracał się o żadne wyjaśnienia do Skarżących,
- stwierdzeniu dopiero w uzasadnieniu decyzji Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. (nie kwestionowaniu na wcześniejszym etapie postępowania i nie wnoszeniu o udzielenie wyjaśnień) jakoby Skarżący skierowali zapytanie ofertowe do podmiotów, które nie spełniały definicji potencjalnego wykonawcy (ponieważ Hotel Z. i Hotel V. nie świadczą usługi wynajmu sal komputerowych wyposażonych zgodnie z wytycznymi określonymi w zapytaniu), a tym samym nie dochowali wszystkich obowiązków zapewniających przejrzysty i konkurencyjny wybór wykonawcy usługi, co doprowadziło do naruszenia warunków kwalifikowalności określonych w "Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki" - na wcześniejszym etapie postępowania organ nie kwestionował potencjalnych wykonawców, co których skierowano ofertę, ani też nie zwracał się o żadne wyjaśnienia do Skarżących,
- wskazaniu w informacji pokontrolnej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. wyłącznie następujących zarzutów: rozliczenie powierzchni wynajmowanej w biurze Projektu w Z. przy ul. P. - nie była wówczas kwestionowana stawka czynszu najmu wynajmowanej powierzchni ani prawidłowość zawartej umowy najmu, a także prawidłowość przeprowadzonej procedury wyboru wynajmującego sale szkoleniowe, które to zarzuty pojawiły się dopiero na etapie uzasadnienia decyzji Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K.,
- wskazaniu w korekcie informacji pokontrolnej nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. ([...]) wyłącznie następujących zarzutów:
rozliczanie w ramach kosztów pośrednich kosztów wynajmu lokalu położonego w Z. przy ul. P., gdzie wskazano wyłącznie, iż biuro wykorzystywane jest na potrzeby kilku projektów: [...] oraz [...], a także że biuro to stanowi oddział spółki cywilnej położony w Z., co miało oznaczać równocześnie , że nie stanowi biura projektu - nie została wówczas w ogóle poruszona kwestia nieprawidłowego rozliczania kosztów biura projektu w kosztach pośrednich, która to argumentacja pojawiła się dopiero na etapie uzasadnienia decyzji Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K.,
rozliczanie w ramach kosztów pośrednich kosztów części wynagrodzenia p. G.K. w zakresie kwoty 18.000 zł - podczas gdy z uzasadnienia decyzji Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. wynika, że jako wydatki niekwalifikowalne w zakresie wynagrodzenia p. G.K. uznana została nowa - inna - kwota, a to kwota w wysokości 24.000 zł,
- wskazaniu w informacji pokontrolnej nr [...] z kontroli doraźnej z dnia [...] listopada 2013 r. wyłącznie zarzutów dotyczących ważności i możliwości rozliczenia w ramach Projektu umów zawieranych pomiędzy spółką cywilną a p. M.R. - nie zostały wówczas podniesione, inne argumenty, aniżeli ten, że zawarcie takiej umowy w ogóle było niedopuszczalne wobec niemożliwości zawarcia umowy cywilnej pomiędzy spółką cywilną a wspólnikiem tej spółki - nie podnoszono w szczególności żadnych argumentów czy zarzutów dotyczących postępowania przetargowego na wybór wynajmującego czy też stawki czynszu najmu sal szkoleniowych, które to zarzuty pojawiły się dopiero w uzasadnieniu decyzji Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K.,
f) art. 10 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. - zgodnie z którymi organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom (Skarżącym) czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zaś okoliczności faktyczne mogą być uznane za udowodnione, tylko wówczas jeżeli Skarżący mieli możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów - poprzez:
wydanie w dniu 5 grudnia 2014 r. postanowienia o odmowie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, pomimo wniosku zgłoszonego przez Skarżących w odwołaniu od decyzji WUP,
2. naruszenie przepisów prawa materialnego:
art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (dalej jako u.z.p.p.r.) - zgodnie z którym do zadań instytucji zarządzającej należy w szczególności określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego - poprzez:
jego niewłaściwe zastosowanie i określenie wydatków poniesionych przez Skarżących na wynagrodzenie p. G.K. (pracownika administracyjnego) oraz wydatków poniesionych na wynajem sal szkoleniowych jako niekwalifikowalnych,
art. 5 ust. 6 u.z.p.p.r. - zgodnie z którym kwalifikowalność wydatków oznacza spełnienie przez wydatki poniesione w ramach programów operacyjnych kryteriów: spójności z postanowieniami przyjętego programu operacyjnego, określonych szczegółowo przez instytucję zarządzającą zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 u.z.p.p.r. oraz dodatkowych, przewidzianych dla danego źródła finansowania, w przypadku programów finansowanych ze źródeł zagranicznych - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do Skarżących oraz określenie, iż wydatki poniesione przez Skarżących na wynagrodzenie p. G.K. oraz wydatki na wynajem sal szkoleniowych są wydatkami niekwalifikowalnymi, podczas gdy z obowiązującej Umowy o dofinansowanie projektu [...], Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków oraz przyjętej Metodologii wydatków wynika, iż tego rodzaju koszty o wydatki poniesione przez Skarżących są prawidłowe i powinny zostać w całości rozliczone,
art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej jako u.f.p.) - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do Skarżących i określenie obowiązku zwrotu środków wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem (naruszeniem Wytycznych), podczas gdy środki finansowe zostały wykorzystane przez Skarżących zgodnie z przepisami oraz zawartą umową o dofinansowanie,
art. 44 ust. 3 pkt 1 u.f.p. - poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, iż w odniesieniu do wydatków poniesionych przez Skarżących w ramach wynajmu sal szkoleniowych od p. T.R. naruszone zostały zasady wydatkowania celowego i oszczędnego przy zastosowaniu optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów,
Rozdziału 3 Podrozdziału 3.1 Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki przyjętych przez Ministra Rozwoju Regionalnego w dniu 22 listopada 2010 r., ze zmianami wprowadzonymi w dniu 15 grudnia 2011 r. (dalej jako Wytyczne) poprzez ich błędną wykładnię, i przyjęcie, iż w odniesieniu do zakwestionowanych wydatków nie spełniają one przesłanek uznania za wydatki kwalifikowalne, tj. przyjęcie, iż:
wydatki poniesione w ramach wynagrodzenia z tytułu obsługi księgowej (p. A. M. zostały poniesione z naruszeniem zasady efektywnego zarządzania finansami, tj. nieracjonalnie i nieefektywnie (zawyżone w stosunku do cen i stawek rynkowych), a ponadto nie były niezbędne dla realizacji Projektu,
wydatki poniesione w ramach wynagrodzenia pracownika administracyjnego (p. G.K.) zostały poniesione z naruszeniem zasady efektywnego zarządzania finansami, tj. nieracjonalnie i nieefektywnie (zawyżone w stosunku do cen i stawek rynkowych), a ponadto nie były niezbędne dla realizacji Projektu,
wydatki poniesione w ramach wynajmu pomieszczeń na biura projektu w Z. przy ul. P. nie są zgodne z zasadami określonymi w Wytycznych,
wydatki poniesione w ramach wynajmu sal szkoleniowych od p. T.R. nie dotyczą towarów lub usług wybranych w sposób przejrzysty i konkurencyjny i nie są zgodne z zasadami określonymi w Wytycznych, z uwagi na brak wysłania przez Skarżących zapytania ofertowego do co najmniej trzech potencjalnych wykonawców, spełniających warunki przyjęte w Projekcie,
f) umowy o dofinansowanie z dnia [...] maja 2011 r. zawartej przez Skarżących z Wojewódzkim Urzędem Pracy w K. (dalej jako Umowa o dofinansowanie) - poprzez niewłaściwe zastosowanie do Skarżących "taryfikatora" korekt finansowych w wersji z "Zasad finansowania PO KL" z [...] grudnia 2012 r. (jako obowiązujący na dzień wykrycia rzekomych nieprawidłowości podczas gdy w umowie o dofinansowanie projektu [...] nie wskazano w żadnym miejscu i nie powołano się na jakiekolwiek korekty finansowe (i obowiązek ich dokonania) za złamanie zasady konkurencyjności (w obowiązującej przy zawieraniu umowy wersji Wytycznych kwalifikowalności i Zasadach finansowania nie było jeszcze zapisów dotyczących tych korekt - pojawiły się one znacznie później); wobec tego niewłaściwe jest i niezgodne z przepisami oraz umową działanie organu II instancji, który:
decyduje o zastosowaniu korekt, skoro w umowie o dofinansowanie zawartej przez Skarżących nie ma mowy o korektach pod tym względem - w czasie zawierania umowy, nie obowiązywały w ogóle zapisy dotyczące korekt finansowych i Skarżący nie mieli obowiązku stosowania takich korekt,
stosuje taryfikator, który pojawił się w "Zasadach finansowania PO KL" z [...] grudnia 2012 r., czyli dopiero po zawarciu umowy o dofinansowanie projektu [...] przez Skarżących,
podczas gdy zapisy umowy o dofinansowanie zawartej przez Skarżących wskazują wyraźnie, że Beneficjent zobowiązany jest do stosowania różnych przepisów (w tym m.in. aktualnych na dzień zawarcia tej Umowy Wytycznych kwalifikowalności), nie wskazują natomiast w żadnym razie, aby Skarżący mieli obowiązek stosowanie się do jakichkolwiek "Zasad finansowania",
3. brak dokonania przez organ II instancji: Ministra Infrastruktury i Rozwoju oceny błędów proceduralnych jakie wystąpiły po stronie organu I instancji: Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. polegających na:
niespójność stanowiska w zakresie kwalifikowania wynagrodzenia administratorów egzaminu TOEIC,
uporczywe formułowanie zaleceń nie mających potwierdzenia w aktach prawnych i dokumentach programowych Programu operacyjnego Kapitał Ludzki,
selektywne traktowanie zapisów umowy o dofinansowanie,
stronniczość i stawianie wymogów wykraczających poza istniejące ramy prawne,
uporczywość w próbie zakwestionowania poprawności poniesienia wydatków na wynajem sal szkoleniowych w Projekcie,
błędy formalne popełniane przez WUP: (i) w piśmie WUP z dnia [...] maja 2013 r. o znaku [...] powołano się na inny nr projektu i inną nazwę projektu, czyli [...] "Przedsiębiorczość moją szansą", którego to projektu Skarżący nie realizowali; pomimo zwrócenia przez Skarżących uwagi w tej kwestii, WUP w ogóle nie odniósł się do tej sprawy, (ii) pismo WUP z dnia [...] sierpnia 2013 r. o znaku [...] zostało wysłane do Skarżących bez podpisu ze strony osoby reprezentującej WUP - pod spodem pisma widnieje jedynie przybita pieczątka Wicedyrektor WUP K. B.B., brakuje jednak jakiegokolwiek podpisu, co rodzi obawy co do poprawności formalno-prawnej wspomnianego dokumentu, (iii) w piśmie WUP z dnia [...] marca 2014 r. o znaku [...] wydając informację o wynikach weryfikacji wniosku o płatność końcową (zatwierdzenie warunkowe) WUP wezwał do zwrotu kwoty błędnej, nie wynikającej z jakichkolwiek wcześniejszych wyliczeń; pomyłka WUP opiewała na kwotę 3.552,44 zł; dopiero po odwołaniu się Skarżących WUP skorygował dokument.
Przedstawione zarzuty Skarżący rozwinęli w obszernym uzasadnieniu skargi.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
Skarżący pismem procesowym z dnia [...] marca 2015 r. zatytułowanym "Odpowiedź Skarżącego na odpowiedź na skargę z dnia [...].02.2015 r. Ministra Infrastruktury i Rozwoju" podtrzymał skargę oraz wniósł o oddalenie wniosków i nieuwzględnienie argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę jako pozbawionych podstaw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.); określanej dalej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.
W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, ze zm.) lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując analizy zaskarżonego aktu oraz całości postępowania organów Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Wydatki uznane przez organ za niekwalifikowane zostały sfinansowane ze środków, co do których zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm., dalej: "u.f.p."). Zgodnie z art. 207 ust.1 ustawy w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są:
- wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,
- wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184,
- pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości,
podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9 na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. W przypadku stwierdzenia powyższych okoliczności Instytucja Pośrednicząca II stopnia wzywa beneficjenta do zwrotu środków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania (art. 207 ust. 8 ustawy). Po bezskutecznym upływie terminu na dokonanie zwrotu środków Instytucja Pośrednicząca II stopnia wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki (art. 207 ust. 9 wskazanej ustawy).
Z treści art. 184 u.f.p. wynika natomiast, iż wydatki związane z realizacją programów finansowanych ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Do obowiązujących procedur zalicza się w realiach rozpoznawanej sprawy m.in.: Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki oraz zawartą ze Skarżącymi umowę o dofinansowanie projektu z 24 maja 2011 r.
Jak wynika z akt administracyjnych, na podstawie umowy o dofinansowanie (§ 3 ust. 4 umowy) Skarżący zobowiązali się stosować aktualną treść Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach POKL (dalej: Wytyczne). Upoważnienie dla Ministra do wydania przedmiotowych Wytycznych wynika wprost z art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 35 ust. 3 pkt 4a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej "u.z.p.p.r.").
W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ostatecznie organ uznał niekwalifikowalność wydatków poniesionych na wynajem sal szkoleniowych, a także na wynagrodzenie pracownika administracyjno-technicznego (p. G.K.). Inne zarzuty organu I instancji zostały przez organ odwoławczy odmiennie ocenione i w efekcie uznano kwalifikowalność pozostałych, wcześniej zakwestionowanych wydatków. W tej sytuacji nie może nie dziwić formułowanie w skardze także zarzutów dotyczących oceny tych ostatnich wydatków.
Odnośnie zarzutów dotyczących wynagrodzenia obsługi administracyjnej, tj. pracownika administracyjno-technicznego - p. G.K., rację należy przyznać organowi, który podkreślił, iż niezrozumienie istoty kosztów pośrednich legło u podstaw nieprawidłowego zastosowania zapisów Wytycznych. Możliwość wykazywania kosztów pośrednich ma na celu umożliwienie beneficjentowi sfinansowania wydatków, które nie są przypisane do projektu, ale z uwagi na fakt jego realizowania są generowane przez podmiot (tj. koszty administracyjne związane z funkcjonowaniem podmiotu). Tak więc koszty pośrednie dotyczą beneficjenta jako podmiotu a nie projektu. Zasadnie zatem organ uznał, że rozliczenie w ramach kosztów pośrednich wynagrodzenia p. K., której zakres obowiązków wskazywał na bezpośrednie zaangażowanie w realizację projektu, nie jest dopuszczalne. Ponadto praca p. K. na rzecz Skarżących polegała na świadczeniu usług wyłącznie w ramach dwóch projektów realizowanych przez nich w ramach PO KL. Wynagrodzenie p. K. było w całości finansowane ze środków projektowych. Potwierdza to okoliczność, że zadania wykonywane przez p. K. dotyczyły obsługi administracji i sekretariatu w Z., gdzie - jak sami Skarżący przyznają - prowadzona była wyłącznie działalność związana z projektami. Taka konstrukcja i charakter zadań powierzonych p. K. wskazywały, że stanowi ona personel projektu i jej wynagrodzenie powinno być rozliczane w zadaniu zarządzanie. Przytaczanie w skardze stanowiska organu I instancji jest przy tym bezzasadne, gdyż decyzja organu I instancji została uchylona i Skarżący powinni skupić się na argumentach przedstawionych przez organ odwoławczy, ten zaś nie powtórzył zarzutów, że koszty pośrednie to jedynie takie, które były wcześniej ponoszone przez podmiot w ramach dotychczasowej działalności.
Praca p. K. była bezpośrednio związana z realizowanym projektem. Tak więc zajmowała się ona obsługą projektu i jej wynagrodzenie jako personelu projektu powinno było pojawić się w kosztach bezpośrednich, w zadaniu zarządzanie, którego wydatki są limitowane w zależności od wielkości projektu. W przypadku Skarżących rozliczanie wynagrodzenia p. K. w kosztach bezpośrednich, tj. w zarządzaniu doprowadziłoby jednak do przekroczenia dopuszczalnego pułapu kosztów na zarządzanie dla projektu tej wielkości. Wbrew temu co twierdzą Skarżący, Wytyczne jednoznacznie wskazują, że koszty pośrednie mogące być kwalifikowane do projektu nie stanowią kosztów związanych z realizacją projektu, ale stanowią koszty administracyjne związane z funkcjonowaniem beneficjenta (Wytyczne, 4.4 Podrozdział 4 - Koszty pośrednie).
Odnosząc się do zarzutów dotyczących kosztów wynajmu sal szkoleniowych wypada stwierdzić, że także w tym zakresie stanowisko organu wyrażone w kontrolowanej decyzji należy uznać za zasadne. W ocenie Sądu, w tym zakresie nie dochowano reguł postępowania urzeczywistniających zasadę konkurencyjności (wymóg wynikający z Wytycznych, 3.1 Podrozdział 1 – podstawowe zasady kwalifikowania wydatków, pkt 1) lit. e). W czasie prowadzenia postępowania obowiązywały Skarżących Wytyczne, które weszły w życie od 1 stycznia 2011 r. (Wytyczne z 22 listopada 2010 r.), zgodnie z którymi zapytanie ofertowe należy wysłać do co najmniej trzech potencjalnych wykonawców. Słusznie organ zwrócił uwagę, iż wysłanie zapytania do dwóch podmiotów (prowadzących Hotel Z. i Hotel V.) nie spełniało warunku skierowania zapytania ofertowego do potencjalnego wykonawcy. Zgodnie z informacjami podawanymi przez te podmioty na ich na stronach internetowych nie dysponowały one salami wyposażonymi w wymaganą liczbę stanowisk komputerowych. Tym samym nie mogły spełnić jednego z kluczowych warunków zapytania ofertowego. Dzieje się tak tym bardziej, że nie przewidziano możliwości składania ofert częściowych. Informacje ze strony internetowej nie budzą przy tym wątpliwości Sądu. We współczesnych realiach internet, także stanowi wartościowe źródło informacji o ofercie i usługach świadczonych przez poszczególne podmioty. Nie sposób uznać za racjonalne stanowisko Skarżących, że podmioty takie jak hotele nie prezentowały na swoich stronach internetowych pełnego zakresu świadczonych przez siebie usług, a jedynie udzielały takich szczegółowych informacji telefonicznie. Jest to nie tylko nieracjonalne ale, zakłada działalność tych podmiotów wbrew regułom rynkowym. Skarżący poza swoimi twierdzeniami (że takie usługi przez te podmioty były ówcześnie świadczone) nie przedstawili żadnego dowodu prawdziwości swoich oświadczeń, np. informacji od podmiotów prowadzących wskazane hotele, że dysponowały ówcześnie salami wyposażonymi w określoną liczbę stanowisk komputerowych spełniających określone wymogi techniczne.
Wbrew temu co utrzymują Skarżący, wnioski wyciągnięte z przedstawionych okoliczności przez organ są prawidłowe i Sąd w całości je akceptuje. Skarżący wykazując rzekomy brak podstaw organu do formułowania twierdzeń o nieprawidłowych działaniach Skarżących zdają się przy tym zapominiać o treści wniosku o dofinansowanie, który sam opracowali. Wniosek o dofinansowanie przewidywał bowiem wynajęcie sal komputerowych, a nie sal, do których wstawione zostaną komputery. Co więcej Skarżący nie przewidzieli ani dodatkowego wynajęcia komputerów, ani ich ewentualnego zakupu. Tak więc rozważanie, że przecież wymienione hotele dysponowały salami, do których można było wstawić komputery (więc spełniały warunek potencjalnego wykonawcy) jest chybione. Zasadnie zatem organ podkreślił, iż Skarżący w sposób nieprawidłowy przeprowadzili postępowanie naruszając zasadę konkurencyjności poprzez brak skierowanie zapytań do co najmniej 3 potencjalnych wykonawców.
W efekcie niewłaściwie przeprowadzonego postępowania nie wpłynęła żadna oferta. Skarżący w tej sytuacji zlecili realizację usługi T.R. – jednemu z dwojga beneficjantów, wspólnikowi spółki cywilnej. W istocie T.R. miała świadczyć usługę najmu samej sobie i swojemu wspólnikowi. Oczywistym jest, że spółka cywilna nie posiada osobowości prawnej i nie jest odrębnym od wspólników bytem prawnym. Z unormowań k.c. wynika, że jest jedynie umową zawartą przez wspólników, zobowiązującą ich do dążenia do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego. Ponadto spółka taka nie jest podmiotem prawa cywilnego i nie posiada statusu przedsiębiorcy. Jedynie na gruncie prawa podatkowego spółka cywilna uzyskuje pewną odrębność i jako odrębny od wspólników byt jest płatnikiem podatku VAT (ale już nie podatku dochodowego). Dlatego też w tym kontekście usługi świadczone przez wspólnika w ramach projektu, należy traktować jak usługi świadczone przez samą spółkę (kwestie podatkowe nie mają tu przesądzającego znaczenia). W związku z tym, kwoty rozliczone w projekcie z tytułu najmu naruszają Wytyczne w zakresie obowiązku dokonywania wydatków w sposób racjonalny i efektywny - nakład/rezultat (wymóg wynikający z Wytycznych, 3.1 Podrozdział 1 – podstawowe zasady kwalifikowania wydatków, pkt 1) lit. b). Co do zasady realizacja projektów w ramach PO KL ma charakter niedochodowy, tzn. beneficjent pokrywa ponoszone koszty i przedstawia we wnioskach o płatność ich rozliczenie. Dlatego też, skoro Skarżący ponosili z tytułu wynajmu sal szkoleniowych wydatki niższe niż przedstawione do rozliczenia, organ zasadnie uznał za niekwalifikowalną różnicę w tym zestawieniu. Skarżący nie kwestionują przy tym, że ich wydatki z tytułu umowy najmu były znacznie niższe niż te wykazane we wnioskach o płatność, natomiast starają się wykazać, że stawki te były zgodne z rynkowymi, a także ze stawkami po jakich T.R. wynajmuje sale komercyjnie.
Także w ocenie Sądu, skoro Skarżący nie ponieśli takich kosztów jak przedstawione we wniosku o płatność, to nie mogli ich w takiej wysokości finansować ze środków publicznych. Podnoszona okoliczność, że najmując pomieszczenia od firmy B.P.W. jedno ze Skarżących (T.R.) musiała zainwestować w te pomieszczenia, nie ma znaczenia dla rozliczeń przedstawionych w projekcie. Skarżący mają prawo pokryć ze środków projektowych wydatki poniesione na wynajem wraz z kosztami eksploatacji tych pomieszczeń, czego organ nie kwestionował i uwzględnił w swoich wyliczeniach koszty eksploatacji przedmiotowych pomieszczeń. Przedstawiona w kontrolowanej decyzji metodologia działania organu w tym zakresie jest przy tym przejrzysta i spójna. Uwzględnia obłożenie sal i realnie ponoszone koszty na ich wynajem plus koszty eksploatacji. Skarżący zwracają uwagę, że w wyniku takiego wyliczenia stawka wynajmu okazała się niska, poniżej stawek rynkowych. Wymaga podkreślić, organ prawidłowo wykazał, że Skarżący ponosili realnie takie koszty sal, zaś zgodnie z zawartą z nimi umową nie jest możliwe nakładanie marży na wykorzystywane w projekcie zasoby Skarżących (ej). Regulacje unijne dotyczące funduszy wskazują na zakaz wykorzystywania funduszy do osiągania nienależnych korzyści (rozporządzenie Rady nr 1083/2006). Co istotne w § 11 ust. 1 i 2 umowy o dofinansowanie, zaakceptowanym wszak przez Skarżących ustalono z nimi, że wszelkie przychody wygenerowane w projekcie należy ujawnić i podlegają one zwrotowi, czego bynajmniej nie uczynili. W realiach rozpoznawanej sprawy, jeden z beneficjentów i wspólników spółki cywilnej realizował zadanie projektowe na warunkach w istocie komercyjnych, generując na swoją rzecz dochód uzyskiwany kosztem środków publicznych. Należy mieć na uwadze, że spółka cywilna nie posiada własnego majątku a jej majątek stanowi majątek wspólników, więc de facto projekt wygenerował przychód dla Skarżących.
Zasadnie zatem organ uznał różnicę (nadwyżkę uzyskanych środków publicznych) ponad poniesione przez Skarżących wydatki na wynajem sal szkoleniowych za kwotę niekwalifikowaną. Była ona także sprzeczna z umową o dofinansowanie, a więc z procedurą, o której mowa w art. 184 u.f.p., a do której odsyła art. 207 ust. 1 pkt 2) tej ustawy. Tym samym jako sprzeczne z przepisami prawa krajowego i unijnego uznano je za niekwalifikowalne zgodnie z Wytycznymi 3.1 Podrozdział 1 – podstawowe zasady kwalifikowania wydatków, pkt 1) lit. k).
Skarżący niezasadnie kwestionuje także prawo organu do zastosowania taryfikatora przy obliczaniu kwoty przypadającej do zwrotu. Zgodnie z § 13 umowy o dofinansowanie w przypadku, gdy na podstawie weryfikacji wniosku o płatność lub czynności kontrolnych stwierdzone zostanie, że środki zostały wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., beneficjent ma obowiązek zwrotu w całości lub części otrzymanego dofinansowania wraz z odsetkami. Dlatego naruszenie zasady konkurencyjności przy realizacji zamówień w projekcie oznacza złamanie procedur obowiązujących przy wydatkowaniu środków publicznych, a to pociąga konsekwencje wynikające z art. 207 § 1 pkt 2 u.f.p. W efekcie obowiązkiem organu było ustalenie kwoty stanowiącej niekwalifikowaną część wydatków. Natomiast taryfikator jest dokumentem o charakterze technicznym skierowanym do instytucji wydających decyzję w zakresie odzyskiwania kwot. Ma na celu ułatwienie i ujednolicenie w skali kraju sposobu wyliczania kwot przypadających do zwrotu w sytuacji naruszenia zasady konkurencyjności, gdy zwrotowi podlega tylko część wydatków (jest wskazówką dla instytucji jak wyliczyć tę część niekwalifikowanych wydatków). Wprowadzenie taryfikatora wynika ze spoczywającego na Instytucji Zarządzającej obowiązku zapewnienia zgodności sposobu wdrażania programów operacyjnych (art. 35 ust. 3 pkt 9a u.z.p.p.r.) a przez to ujednolicenie sposobu działania podmiotów wydających decyzję w tym zakresie. Taryfikator pozwala uniknąć sytuacji, w której za takie samo naruszenie zasady konkurencyjności (w różnych instytucjach) beneficjenci otrzymaliby wyliczenie innej kwoty do zwrotu. Tak więc zastosowanie taryfikatora nie ma wpływu na fakt żądania zwrotu, a jedynie pozwala wyliczyć adekwatną wysokość zwrotu.
Odnosząc się do formułowanych w skardze zarzutów błędnego ustalenia stanu faktycznego i błędnej oceny zebranego materiału dowodowego, również je należy uznać za bezpodstawne. Organ odwoławczy w części zgodził się z argumentacją organu I instancji, w części nie. W tym ostatnim zakresie uznał wnioski organu I instancji za nieprawidłowe. Jednak w części, w której podzielił ustalenia poczynione w I instancji przyjął je za własne i zaakceptował. Działanie takie nie stanowi uchybienia w działaniu organu odwoławczego. Fakt, że organ dokonał odmiennej od oczekiwań Skarżącego oceny stanu faktycznego, nie oznacza, że dokonał jej w sposób nienależyty. Odnosząc się do zarzutu, że organ nie mógł ograniczyć się do oczekiwania na przedstawienie przez Skarżącego dowodów potwierdzających ich stanowisko, wypada zauważyć, że należy odróżnić kwestię ciężaru dowodu od obowiązku organu do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). Niewątpliwie w świetle treści art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. to na organie administracji spoczywa obowiązek wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Organ zobligowany jest zgromadzić i rozpatrzyć materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia. Nie może też przerzucić całego ciężaru dowodu na stronę. Jednakże trzeba podkreślić, iż obowiązek ten nie jest sprzeczny z zasadą, zgodnie z którą ciężar dowodu ostatecznie spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Oznacza to, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza on także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Inicjatywa dowodowa musi być w tym zakresie przejawiana nie tylko przez organ, ale również przez stronę postępowania. Realizując zasadę prawdy obiektywnej organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału, ale strona nie jest zwolniona od współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej.
Także pozostałe zarzuty formułowane w skardze nie zasługują na uwzględnienie, w szczególności należy wskazać, że:
- organ odwoławczy w swojej decyzji nie odnosił się w ogóle do kwalifikowalności kosztów pracy osób innych niż p. p. G.K., zarzuty odnoszące się do tych osób są bezprzedmiotowe;
- stawka za wynajem sal określona została we wniosku o dofinansowanie, natomiast jej nierynkowy charakter organ ustalił w porównaniu z wydatkami rzeczywiście poniesionymi z tego tytułu przez Skarżących;
- koszty wynajęcia biura projektu zostały w decyzji odwoławczej uznane za kwalifikowalne, więc zarzuty Skarżących w tym zakresie są bezprzedmiotowe;
- organ odwoławczy zakwestionował wydatki na wynagrodzenie p. K. nie z uwagi na ich podwójne finansowanie, ale z uwagi na rozliczanie ich w kosztach pośrednich, gdyż zasadnie uznano, iż zakres zadań p. K. dotyczył bezpośrednio projektu i nie mógł być kwalifikowalny w ramach kosztów pośrednich;
- prawidłowym działaniem organu było ustalenie stanu faktycznego i dokonanie jego oceny oraz sformułowanie zarzutów w decyzji (a nie wcześniej) w toku prowadzonego postępowania;
Analizując zebrany w aktach administracyjnych materiał dowodowy (a Sąd rozstrzyga także na podstawie akt sprawy) nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Skarżących, że w toku postępowania naruszono art. 10 k.p.a. Strona przed wydaniem decyzji w I instancji aktywnie uczestniczyła w postępowaniu. Przed wydaniem decyzji zapoznała się ze zgromadzonym materiałem i złożyła do niego wyjaśnienia (pismo Skarżących z [...] czerwca 2014 r.). Kolejne zawiadomienie datowane na [...] sierpnia 2014 r. informujące, że strona ma prawo zapoznać się z zebranym materiałem dowodowym organ wysłał do Skarżących przed wydaniem decyzji, co nastąpiło [...] sierpnia 2014 r. Organ I instancji umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Natomiast organ odwoławczy pismem z [...] września 2014 r. poinformował Skarżących o terminie załatwienia sprawy i możliwości zapoznania się z aktami. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności znajdujące potwierdzenie w aktach sprawy nie może być mowy o naruszeniu art. 10 k.p a. ani art. 81 k.p.a. Jedynie na marginesie wypada zwrócić uwagę, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. dla swej skuteczności wymaga wykazania, jakich czynności strona nie dokonała w związku z uchybieniem organu (wyrok NSA z dnia 18.05.2006 r., sygn. akt II OSK 831/05), czego skarżący nie uczynili.
Zdanie Sądu także odmowa przeprowadzenia przez organ odwoławczy rozprawy administracyjnej (o przeprowadzenie której, co ciekawe - również bez swojego udziału wnioskowali Skarżący) znajduje oparcie prawne i w realiach sprawy faktyczne. Brak rozprawy nie pozbawił w rozpoznawanej sprawie Skarżących czynnego udziału w postępowaniu.
Odnosząc się do formułowanych zarzutów naruszenia prawa materialnego, Sąd uznaje je za niezasadne. Nie stwierdzono naruszenia żadnego z przepisów prawa materialnego wskazanego w skardze, w szczególności:
- art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (dalej jako u.z.p.p.r.) - zgodnie z którym do zadań instytucji zarządzającej należy m. in. określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego;
- art. 5 ust. 6 u.z.p.p.r. - zgodnie z którym kwalifikowalność wydatków oznacza spełnienie przez wydatki poniesione w ramach programów operacyjnych kryteriów: spójności z postanowieniami przyjętego programu operacyjnego, określonych szczegółowo przez instytucję zarządzającą zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 u.z.p.p.r. oraz dodatkowych, przewidzianych dla danego źródła finansowania, w przypadku programów finansowanych ze źródeł zagranicznych;
- art. 207 ust. 1 u.f.p.;
- art. 44 ust. 3 pkt 1 u.f.p., zgodnie z którym wydatki publiczne powinny być wydatkowane w sposób celowy i oszczędnego przy zastosowaniu zasad: uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów,
- Rozdziału 3 Podrozdziału 3.1 Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki przyjętych przez Ministra Rozwoju Regionalnego w dniu 22 listopada 2010 r.
- umowy o dofinansowanie z [...] maja 2011 r. zawartej przez Skarżących z Wojewódzkim Urzędem Pracy w K. - poprzez niewłaściwe zastosowanie do Skarżących "taryfikatora" korekt finansowych w wersji z "Zasad finansowania PO KL" z [...] grudnia 2012 r. (jako obowiązujący na dzień wykrycia nieprawidłowości podczas gdy w umowie o dofinansowanie projektu [...] nie wskazano w żadnym miejscu i nie powołano się na jakiekolwiek korekty finansowe (i obowiązek ich dokonania) za złamanie zasady konkurencyjności (w obowiązującej przy zawieraniu umowy wersji Wytycznych kwalifikowalności i Zasadach finansowania nie było jeszcze zapisów dotyczących tych korekt - pojawiły się one znacznie później);
Podkreślić należy, że w wykonaniu obowiązku wynikającego z art. 26 ust. 1 pkt 6 u.z.p.p.r. opracowano Wytyczne w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL, których naruszenie organ zarzucił Skarżącym. Na podstawie podpisanej umowy o dofinansowanie Skarżący zobowiązał się do wydatkowania środków projektowych zgodnie z aktualną wersją Wytycznych.
Nieuprawniony jest przy tym zarzut naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. polegający na wydaniu kontrolowanej decyzji w oparciu o błędną podstawę prawną, sporządzenie uzasadnienia decyzji niespełniającego ustawowych wymogów. Wskazać należy, iż Wytyczne dotyczące określania korekt finansowych za naruszenie zasady konkurencyjności dla wydatków współfinansowanych z funduszy unijnych nie stanowiły podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Należy przy tym wyjaśnić, iż powyższe Wytyczne są dokumentem o charakterze technicznym, stanowiącym instrukcję dla instytucji dokonujących korekt, która ma zapewnić jednolite podejście tych instytucji do stwierdzanych naruszeń zasady konkurencyjności.
Sama podstawa prawna zaskarżonej decyzji została wskazana prawidłowo. Obowiązek jej wskazania nie jest przy tym równoznaczny z powinnością cytowania treści wszystkich stosowanych w sprawie i powołanych w rozstrzygnięciu przepisów, które wszak zostały opublikowane w organie promulgacyjnym. Treść zawartej przez skarżących umowy i Wytycznych, do których stosowania się zobowiązali – również jest im znana.
Żaden z podnoszonych w skardze argumentów, w konfrontacji z wynikającymi z akt administracyjnych realiami sprawy, nie świadczy o wadliwości kontrolowanego rozstrzygnięcia.
Ze wskazanych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.