III SA/Gd 107/25

III SA/Gd 107/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-04-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik /sprawozdawca/
Alina Dominiak /przewodniczący/
Bartłomiej Adamczak
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 338
art. 4 ust. 1 i 2, art. 27 ust. 1, art. 36 ust. 1
Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Asesor WSA Adam Osik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 31 grudnia 2024 r., nr OHŚ.906.8.2024.DS w przedmiocie opłaty z tytułu przeprowadzonych czynności kontrolnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdańsku, działając na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 416 ze zm.) i § 1-6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2010 r., Nr 36, poz. 203), decyzją z dnia 14 listopada 2024 r. Nr OHK.9022.6.172.2024.ŻB.15 ustalił opłatę w wysokości 475 zł za przeprowadzone czynności kontrolne i nakazał W. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P. dokonanie zapłaty.
Organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 17 października 2024r. upoważnieni przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku przeprowadzili kontrolę sanitarną w częściach wspólnych budynku mieszkalnego przy ul. [...] w G. (protokół kontroli nr [...]). Podczas kontroli sanitarnej stwierdzono niewłaściwy stan sanitarno-porządkowy podłogi na wszystkich kondygnacjach klatki schodowej. Stwierdzone uchybienie stanowi naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024r., poz. 924) – dalej: "u.z.z.ch.". Osoba obecna podczas kontroli po zapoznaniu się z protokołem kontroli sanitarnej nr [...] z dnia 17 października 2024r., podpisała i odebrała protokół w dniu 17 października 2024r., nie wnosząc uwag i zastrzeżeń.
Wskazując na treść art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2024r., poz. 416) – dalej: "ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej" oraz §§ 2-6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2010r. Nr 36, poz. 203), organ pierwszej instancji wyjaśnił, że Dyrektor Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Gdańsku wydał zarządzenie nr 14/23 z dnia 25 września 2023r. w sprawie sposobu ustalania i pobierania opłat za badania oraz inne czynności wykonywane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku w ramach sprawowania bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego.
Na wysokość opłaty mają wpływ koszty bezpośrednie zależne od czasu trwania czynności kontrolnych i czynności administracyjnych (w tym analizy dokumentacji) oraz koszty podróży służbowych wykonywanych przez upoważnionych pracowników Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Koszty pośrednie stanowią 23,53% narzutu kosztów bezpośrednich zgodnie z ww. zarządzeniem Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Gdańsku. Stawka roboczogodziny pracownika Oddziału Higieny Komunalnej Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Gdańsku wynosi 93,75 zł. Stanowi to podstawę do nałożenia opłaty za wykonane czynności kontrolne. Wysokość opłaty w kwocie 475 zł ustalono zgodnie z rzeczywiście poniesionymi kosztami według kalkulacji przedstawionej w uzasadnieniu decyzji w formie tabelarycznej.
Decyzją z dnia 31 grudnia 2024 r. nr OHS.906.8.2024.DS Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpoznaniu odwołania W. Sp. z o.o. w P., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572) – dalej jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, jednoznacznie wskazuje na W. Sp. z o.o. w P. jako stronę w postępowaniu administracyjnym. Dodatkowo cytowany w protokole kontroli sanitarnej oraz w decyzji administracyjnej art. 22 ust. 1 u.z.z.ch. wskazuje zarządzającego nieruchomością jako obowiązanego do utrzymywania jej w należytym stanie higieniczno-sanitarnym.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania, z zastrzeżeniem ust. 2. Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. Organ wyjaśnił, że naruszenie wymagań higieniczno-sanitarnych zostało wskazane w protokole kontroli nr [...] z dnia 17 października 2024 r. w części "Wyniki kontroli" w punktach 2 i 3: "niewłaściwy stan higieniczno-sanitarny klatki schodowej: piach, resztki trawy, kurz, papierki, zeschłe błoto, sierść." Upoważnieni przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku, przeprowadzający kontrolę sanitarną w dniu 17 października 2024 r. odnotowali w protokole, iż "ww. nieprawidłowość stanowi naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r., poz. 924)". W części "Uwagi i zastrzeżenia osób uczestniczących w kontroli" odnotowano, iż wyniki kontroli zostały omówione oraz nie wniesiono uwag i zastrzeżeń do opisanego w protokole stanu faktycznego. Za stwierdzone nieprawidłowości nałożono grzywnę w drodze mandatu karnego na zarządcę budynku na podstawie art. 50 pkt 2 u.z.z.ch. oraz nakazano w trybie natychmiastowym usunąć wyżej wymienione nieprawidłowości.
W dniu 21 października 2024 r. upoważnieni przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku przeprowadzili kontrolę sprawdzającą, podczas której stwierdzili właściwy stan higieniczno-sanitarny części wspólnych budynku oraz sporządzili protokół nr [...]. W związku z powyższym organ I instancji nie miał podstaw do wydania decyzji administracyjnej nakazującej wykonanie obowiązku.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję W. Sp. z o.o. w P. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając zaskarżonej decyzji: błąd w ustaleniach faktycznych poprzez skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie oraz wydanie decyzji pomimo braku decyzji administracyjnej, wydanej przeciwko skarżącej, stwierdzającej występowanie naruszeń.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że przedmiotem sprawy było ustalenie, czy obszary wspólne wspólnoty mieszkaniowej są zgodne z obowiązującymi przepisami sanitarnymi. W przypadku zaś stwierdzenia, że przepisy te nie zostały dotrzymane, to na wspólnotę winny być wydane decyzji stwierdzające uchybienia oraz nakładające ewentualne sankcje. Tymczasem w niniejszej sprawie najpierw nałożono mandat karny na A. W., a decyzję w sprawie opłaty - na skarżącą spółkę. W ocenie skarżącej winna tutaj zostać zachowana tożsamość podmiotów zarówno mandatu, jak i samej decyzji w sprawie opłaty.
W orzecznictwie natomiast wskazuje się, iż "konieczną przesłanką pobrania opłaty z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 201 lr. Nr 212, poz. 1263 ze zm.), jest naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Decyzja w przedmiocie obowiązku poniesienia opłaty musi zostać poprzedzona rozstrzygnięciem co do naruszenia przez stronę wymagań higieniczno-sanitarnych" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 marca 2017 roku, sygn. akt: III SA/Kr 115/17). W niniejszej sprawie brak jest decyzji administracyjnej, wydanej na rzecz skarżącej, stwierdzającej naruszenie wymagań, w tym brak jest decyzji wskazującej na skarżącą jako podmiotu, który dopuścił się naruszeń.
W odpowiedzi na skargę Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Orzekając w tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organ inspekcji sanitarnej prawidłowo obciążył skarżącą stosowną opłatą. Skarżąca negowała ustalenie obowiązku opłaty w toku postępowania administracyjnego jak i w skardze wskazując, że decyzja stwierdzająca uchybienia i nakładająca ewentualne sankcje winna być skierowana do wspólnoty mieszkaniowej. Nadto, skoro wobec skarżącej nie wydano decyzji stwierdzającej naruszenie wymagań, to brak jest podstaw do nałożenia na skarżącą opłaty za przeprowadzenie czynności kontrolnych.
Na tak postawione pytanie, należy zdaniem Sądu, udzielić pozytywnej odpowiedzi.
Z akt administracyjnych przedstawionych Sądowi wynika, że pismem z dnia 24 września 2024 r. nr OHK.9022.6.172.2024.ŻB.2 Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdańsku zawiadomił skarżącą o zamiarze przeprowadzenia kontroli sanitarnej w związku ze zgłoszonym przez skarżącą fetorem wyczuwalnym z lokalu nr 25 oraz obecnością insektów w ww. mieszkaniu oraz w częściach wspólnych budynku przy ul. [...] w G. Stosowna kontrola została przeprowadzona w dniu 17 października 2024 r., a jej ustalenia zostały opisane w protokole kontroli nr [...]. Kontrola została przeprowadzona w zakresie przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, dotyczące utrzymania należytego stanu higieniczno-sanitarnego praz przepisów dotyczących zapobiegania i zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.
Z ww. protokołu wynika wprost (zob. pkt III.3. "Wyniki kontroli"), że w toku kontroli stwierdzono niewłaściwy stan higieniczno-sanitarny: piach, resztki trawy, kurz, papierki, zaschnięte błoto, sierść, co stanowi naruszenie art. 22 ust. 1 u.z.z.ch., zalecając natychmiastowe usunięcie ww. nieprawidłowości. Protokół został podpisany przez przedstawiciela skarżącej bez uwag i zastrzeżeń.
Z kolei ze znajdującego się w aktach administracyjnych protokołu kontroli nr [...] z dnia 21 października 2024 r. wynika wprost, że stwierdzono właściwy stan higieniczno-sanitarny części wspólnych ww. budynku. W sprawie zatem stwierdzone pierwotnie okoliczności wskazujące na nieprawidłowy stan higieniczno-sanitarny części wspólnych budynku, zostały usunięte i ustały. Wyłączona zatem została możliwość wydania decyzji stwierdzającej naruszeń wymagań higienicznych i sanitarnych oraz nakazania ich usunięcia.
Decyzją administracyjną wydaną w oparciu o art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdańsku obciążył skarżącą opłatą za przeprowadzenie czynności kontrolnych w wysokości 475 zł. Decyzja ta, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, została następnie utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Pomorskiego Państwowego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku.
Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią przywołanego w kontrolowanej decyzji art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania, chyba że w wyniku badań i innych czynności wykonywanych w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego nie stwierdzono naruszenia tych wymagań, o czym stanowi art. 36 ust. 2. Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych.
Jak wynika z brzmienia przywołanego przepisu decyzja nakładająca obowiązek poniesienia opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej musi co do zasady zostać poprzedzona ustaleniem, co do naruszenia przez stronę wymagań higieniczno-sanitarnych.
Zważyć przyjdzie nadto, że opłata ta nie stanowi ekwiwalentu za sprawowanie bieżącego nadzoru sanitarnego lecz jest wynikiem poniesionych przez organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej w trakcie przeprowadzonej kontroli kosztów związanych z konkretnymi, wymienionymi w tym przepisie zdarzeniami. Bezspornie więc decyzja w przedmiocie pobrania opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego lub zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, o której mowa w art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej wymaga wskazania czynności, jakie organ wykonał podejmując działalność z zakresu kontroli / nadzoru sanitarnego oraz sprecyzowania kosztów wykonania tych czynności. Dokładne wyjaśnienie tych kwestii jest konieczne nie tylko dlatego, że należy taki wniosek wyprowadzić z treści tego przepisu, ale także z tej przyczyny, iż strona musi mieć możliwość zapoznania się w toku postępowania administracyjnego z ustaleniami dokonywanymi przez organ, jak również możliwość wniesienia środków zaskarżenia (odwołania, skargi do sądu administracyjnego), kwestionując ewentualnie zarówno dokonanie określonych czynności, jak i wysokość określonych przez organ kosztów (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2007 r.; sygn. akt II OSK 1944/06 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2019 r.; sygn. akt III SA/Gd 704/18).
W myśl art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących:
1) higieny środowiska, a zwłaszcza wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, powietrza w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, gleby, wód i innych elementów środowiska w zakresie ustalonym w odrębnych przepisach;
2) utrzymania należytego stanu higienicznego nieruchomości, zakładów pracy, instytucji, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, dróg, ulic oraz osobowego i towarowego transportu kolejowego, drogowego, lotniczego i morskiego;
Na tle przytoczonych wyżej przepisów stwierdzić należy, że skarżąca jest objęta ich podmiotowym zakresem zastosowania, albowiem należy do kategorii podmiotów określonych jako osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. W świetle art. 22 ust. 1 zdanie wstępne u.z.z.ch. właściciel, posiadacz lub zarządzający nieruchomością są obowiązani utrzymywać ją w należytym stanie higieniczno-sanitarnym w celu zapobiegania zakażeniom i chorobom zakaźnym. Organem uprawnionym do kontroli w tym zakresie jest państwowy inspektor sanitarny, który w przypadku stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych ma prawo nakazania, w drodze decyzji administracyjnej, usunięcia w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień (art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej). W przypadku stwierdzenia naruszenia obowiązków wskazanych w tym przepisie, każdy z tych podmiotów może być adresatem decyzji wydawanej przez organ sanitarny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Z tego względu skarżąca spółka jako zarządca nieruchomości, w której wspólnych częściach stwierdzono nieprawidłowy stan higieniczno-sanitarny, objęta jest dyspozycjami obu przepisów i w konsekwencji podlegania bieżącemu i zapobiegawczemu nadzorowi sanitarnemu Państwowej Inspekcji Sanitarnej, na skutek przeprowadzanych przez Inspekcję kontroli, obciążana jest opłatami za czynności inspektorów sanitarnych wykonywane w toku nadzoru bieżącego. Charakteru swej działalności jako zarządcy ww. nieruchomości spółka nie kwestionowała. W konsekwencji zatem na skarżącej spoczywa obowiązek pokrycia opłat związanych z przeprowadzeniem kontroli przestrzegania wymagań higieniczno-sanitarnych jak i ponownych czynności kontrolnych celem sprawdzenia, czy stwierdzone wcześniej, a dotyczące skarżącej, nieprawidłowości zostały usunięte.
Odnosząc się do treści art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej Sąd wskazuje, że czynności kontrolne wykonywane przez właściwy organ w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego mogą stanowić podstawę naliczenia opłat, o ile w wyniku dokonanych czynności organ stwierdzi określone naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych. Ratio legis takiego rozwiązania polega na tym, aby nie obciążać tymi opłatami podmiotów, które przestrzegają wymagań higienicznych i zdrowotnych.
Konieczną przesłanką pobrania opłaty z art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy odnotować trzeba, że ustalenia faktyczne dotyczące stwierdzonych naruszeń potwierdza wprost ww. protokół z kontroli z dnia 17 października 2024 r., spełniający w ocenie Sądu wszelkie wymogi wynikające z art. 68 k.p.a. Treść stwierdzonych naruszeń nie był kwestionowana przez skarżącą. Zdaniem Sądu wobec usunięcia stwierdzonych naruszeń wymagań higieniczno-sanitarnych nie zachodziła podstawa do wydania decyzji na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Nie może być przyjmowany za prawidłowy pogląd, że w każdym przypadku decyzja w przedmiocie obowiązku poniesienia opłaty musi zostać poprzedzona rozstrzygnięciem podjętym w drodze decyzji administracyjnej co do naruszenia przez stronę wymagań higieniczno-sanitarnych. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie zachodziła tego rodzaju sytuacja, w której bezspornym było, że stwierdzono nieprawidłowy stan higieniczno-sanitarny części wspólnych nieruchomości, mimo braku podstaw do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych naruszeń. Powyższe ustalono w toku mających swe uzasadnienie w okolicznościach faktycznych sprawy czynności kontrolnych, których przeprowadzenie wiąże się z obowiązkiem ustalenia za takie czynności opłaty. Z tych względów przywołanego przez skarżącą poglądu zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15 marca 2017 r., III SA/Kr 115/17, jako zaprezentowanego na tle odmiennego stanu faktycznego sprawy, nie można było odnieść do realiów przedmiotowej sprawy. W świetle materiału dowodowego sprawy nie można w ocenie Sądu uznać, że organy orzekające przeprowadziły postępowanie w sposób nieprawidłowy. Podstawę wydanych rozstrzygnięć stanowiły opisane wyżej ustalenia poczynione w trakcie kontroli co do naruszenia wymagań higieniczno-sanitarnych, których skarżąca nie podważyła.
Powołane regulacje art. 27 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej dowodzą, że określają one dwie przedmiotowo odrębne sprawy administracyjne. Art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej stanowi podstawę materialnoprawną do wszczęcia z urzędu i przeprowadzenia postępowania w celu wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych naruszeń wymagań higienicznych i zdrowotnych. Art. 36 ust. 1 ustawy stanowi natomiast podstawę materialnoprawną do wszczęcia z urzędu i przeprowadzenia postępowania w celu wydania decyzji ustalającej opłatę za czynności kontrolne organu. Odrębność przedmiotowa wskazanych spraw administracyjnych istnieje niezależnie od tego, że posiadają wspólną podstawę faktyczną, czyli ustalenia kontroli przeprowadzonej w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego. Konieczność ustalenia opłaty za czynności kontrolne organu w ramach nadzoru bieżącego, które doprowadziły do stwierdzenia naruszeń wymagań higieniczno-sanitarnych, powstaje niezależnie od tego, czy wobec kontrolowanego podmiotu została wydana decyzja nakazująca usunięcia tak stwierdzonych naruszeń.
Co istotne, naliczenie opłaty, wobec delegacji ustawowej zawartej w art. 36 ust. 4 tej ustawy następuje z uwzględnieniem regulacji zawartych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
W świetle § 2 tego aktu wysokość opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności ustala się na podstawie bezpośrednich i pośrednich kosztów ich wykonania. Redakcja tej normy prawnej wskazuje na powstanie ściśle określonych kosztów. Należą do nich wymienione w § 3 rozporządzenia bezpośrednie koszty poniesione w związku z wykonaniem konkretnego badania laboratoryjnego oraz innej czynności oraz wymienione w § 4 rozporządzenia pośrednie koszty wykonania badania laboratoryjnego oraz innych czynności. Podkreślić w tym miejscu należy, że organ pierwszej instancji dokładnie i rzetelnie, z powołaniem się na obowiązujące przepisy prawa, w tym zarządzenie Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Gdańsku z dnia 25 września 2023 r. nr 14/23 w sprawie sposobu ustalania i pobierania opłat za badania oraz inne czynności wykonywane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku w ramach sprawowania bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, uzasadnił sposób obliczenia opłaty za przeprowadzone czynności kontrolne. Prawidłowość sposób ustalenia i obliczenia opłaty nie budzi wątpliwości Sądu.
Konkludując wskazać należy, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej obu instancji, wydając decyzje działały na podstawie i w granicach prawa. Wydanie decyzji poprzedzone zostało przeprowadzeniem wnikliwego postępowania, które wyjaśniło stan faktyczny sprawy. Ponadto dokonano prawidłowej wykładni przepisów ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Podkreślenia wymaga, że przedmiotem zaskarżonej decyzji nie były ustalenia w przedmiocie stwierdzonych nieprawidłowości podczas kontroli sanitarnej w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego, lecz ustalenie opłaty za przeprowadzenie czynności kontrolnych w związku ze sprawowaniem tego nadzoru. Opłata ta została prawidłowo nałożona na podstawie przytoczonych przepisów ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r.
Nadto jako niezależną od ustalenia i nakazania uiszczenia opłaty określonej w art. 36 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej należy traktować odpowiedzialność za wykroczenie stypizowane w art. 50 pkt 2 u.z.z.ch. Nałożenie grzywny na określoną osobę nie zwalnia organu inspekcji sanitarnej od ustalenia opłaty za wykonane czynności kontrolne.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).
Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.