III SA/Łd 931/17

III SA/Łd 931/17 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2017-10-31
Data wpływu
2017-09-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Krzysztof Szczygielski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
I OSK 1611/18 - Wyrok NSA z 2018-12-20
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 61 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 31 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi T.B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych oraz przyznania wynagrodzenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. D.Cz.
Uzasadnienie
Rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] o pozostawieniu podkom. T.B. w dalszej dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w K. na okres zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych, udzielonego na czas kadencji, przyznaniu podkom. T.B. z dniem 20 czerwca 2017 r. wynagrodzenia zasadniczego w 9 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej określonej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy Policji w wysokości 3 120 zł, cofnięciu dodatku funkcyjnego w II kat. w wysokości 1 300 zł i przyznaniu dodatku służbowego w wysokości 1 200 zł miesięcznie na czas nieokreślony, tj. wynagrodzenia w wysokości przysługującej przed powołaniem na stanowisko zastępcy komendanta Komisariatu Policji w K. oraz o nadaniu niniejszej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W skardze na powyższy rozkaz personalny T.B. wniósł o wstrzymanie jego wykonania w całości z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że natychmiastowa wykonalność wydanego z naruszeniem prawa rozkazu powoduje znaczne obniżenie świadczeń funkcjonariusza, niezbędnych do utrzymania siebie i rodziny. Z racji pełnionej funkcji związkowej skarżący nie może podjąć zajęcia zarobkowego, które pozwoliłoby uzupełnić ten ubytek w comiesięcznych dochodach. Tym samym natychmiastowa wykonalność skutkuje niepowetowaną szkodą w majątku i interesach skarżącego, której naprawienie może okazać się utrudnione w przyszłości. Rygor natychmiastowej wykonalności winien być stosowany wyjątkowo, czego nie uzasadnia stan faktyczny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 25 października 2005 r., I OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki to z kolei skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności.
Podkreślić jednak należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, w sytuacji gdy skutki, które wynikają z wykonania decyzji już wystąpiły, bowiem instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie skarżącego ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko i wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania ma funkcję wyłącznie prewencyjną i nie daje możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Zatem w sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 410/10; z 1 października 2013 r., I OSK 2149/13; z 17 września 2014 r., I OSK 2171/14; z 18 listopada 2016 r., I OZ 1299/16).
W rozpoznawanej sprawie rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w K. orzekł o pozostawieniu podkom. T.B. w dalszej dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w K. na okres zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych, udzielonego na czas kadencji, przyznaniu podkom. T.B. z dniem 20 czerwca 2017 r. wynagrodzenia zasadniczego w 9 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej określonej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy Policji w wysokości 3 120 zł, cofnięciu dodatku funkcyjnego w II kat. w wysokości 1 300 zł i przyznaniu dodatku służbowego w wysokości 1 200 zł miesięcznie na czas nieokreślony, tj. wynagrodzenia w wysokości przysługującej przed powołaniem na stanowisko zastępcy komendanta Komisariatu Policji w K. oraz o nadaniu niniejszej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...]. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy powyższy rozkaz personalny. Rozkaz personalny z dnia [...] został zatem już wykonany. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego stało się bezprzedmiotowe i nie ma możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. W tej sytuacji, skutki kwestionowanego przez skarżącego rozkazu personalnego mogą być zniwelowane jedynie przez pozytywne dla skarżącego orzeczenie sądu uwzględniające jego skargę, a nie przez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 12 grudnia 2008 r., I OZ 896/08; z 1 października 2013 r., I OSK 2149/13; z 17 września 2014 r., I OSK 2171/14).
Powyższe okoliczności powodują, że nie jest możliwe wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.
W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
D.Cz.