II SA/BD 1195/06

II SA/Bd 1195/06 - Postanowienie WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2007-01-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Jerzy Bortkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6336 Pożyczki   na   sfinansowanie kosztów szkolenia, zorganizowanie   dodatkowych   miejsc  pracy oraz   podjęcie   działaln
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 3  par. 2  pkt 4,  art. 58  par. 1  pkt 1,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 227
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Anny C. na czynność Powiatowego Urzędu Pracy w G. w przedmiocie zaniedbania poinformowania o sposobie załatwienia sprawy związanej z przyznaniem środków pieniężnych postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 sierpnia 2006 r. Anna C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na czynności Powiatowego Urzędu Pracy w G. z zakresu administracji publicznej dotyczące jej uprawnień wynikających z przepisów prawa.
Na podstawie zarządzenia z dnia 28 listopada 2006 r. skarżąca została wezwana do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie czynności Powiatowego Urzędu Pracy w G. tj. określenia jej daty, podmiotu, który ją podjął oraz jej przedmiotu.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżąca w piśmie z dnia 14 grudnia 2006 r. oświadczyła, iż przedmiotem skargi jest m.in. "zaniedbanie informowania mnie jako strony umowy z Prezydentem PUP w G. o sposobie załatwienia sprawy związanej z przyznaniem środków w wysokości 8 000,00 zł. Pomimo upływu terminu miesiąca ( art. 35 kpa)"
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.- zwanej dalej "p.p.s.a.").
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który powołała się skarżąca, sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W związku z powyższym należy ustalić czy zaskarżona czynność organu jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, która podlegałaby kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem akt lub czynność o którym mowa w cytowanym przepisie powinien ustalać, stwierdzać, potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Ponadto musi istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem a możliwością realizacji uprawnienia wynikającego z przepisu prawa.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przede wszystkim kryterium przedmiotowe skargi wymienione w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż kwestia informowania lub nieinformowania strony o jej obowiązkach lub prawach wynikających z umowy cywilnoprawnej jaką w tym przypadku jest umowa z dnia [...] 2005 r., Nr [...] w sprawie przyznania bezrobotnemu jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej nie jest czynnością o charakterze publicznoprawnym a tylko taka czynność podlega kontroli sądów. Należy wskazać, iż prawa i obowiązki skarżącej jako strony stosunku cywilnoprawnego wynikają wprost z umowy i organ nie był zobowiązany do informowania jej o tym po raz kolejny skoro skarżąca podpisując umowę zgodziła się na jej warunki w tym na nałożone na nią obowiązki.
Na marginesie zauważyć należy, iż zgodnie z regulacją ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) oraz § 7 ust 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 31 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu refundacji ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej i refundowania kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa oraz wymiaru dopuszczalnej pomocy (Dz. U. Nr 196, poz. 2018) przyznanie bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej jest dokonywane na podstawie umowy zawartej na piśmie pod rygorem nieważności.
Do niniejszych umów znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny ( Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 31 sierpnia 2004 r. oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz. Urz. WE L 10 z 13.01.2001 r.) co znajduje odzwierciedlenie w § 14 umowy z dnia [...] 2005 r., Nr [...] a nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm. - zwana dalej kpa) dotyczące terminów załatwienia spraw, których naruszenia podnosi skarżąca.
Stosownie do treści art. 227 kpa przedmiotem wskazanej w tym artykule skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.
W doktrynie i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, iż postępowanie w sprawie skarg i wniosków nie kończy się decyzją administracyjną - nie ma charakteru jurysdykcyjnego. W związku z powyższym nie jest zatem w takiej sprawie dopuszczalne wniesienie skargi do sądu administracyjnego.
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. wyznacza zakres sądowej kontroli nad działaniami administracji i nie daje podstaw do przyjęcia, że żądanie skarżącej objęte jest jednym z przypadków wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.