III SA/Łd 895/24

III SA/Łd 895/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak /przewodniczący/
Małgorzata Kowalska /sprawozdawca/
Paweł Dańczak
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2328
art. 18 pkt 2 lit.b
Ustawa z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy  Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2024 poz 935
art. 119 pkt 2, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 26 marca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 22 października 2024 roku nr SKO.4121.126.2024 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 22 października 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze
w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Starosty Zgierskiego z 29 sierpnia 2024 r.
cofającą D. S. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi
w zakresie kategorii AM, B1, B prawa jazdy.
Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym
i prawnym.
8 lipca 2024 r. do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w Zgierzu wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 3 lipca 2024 r.
o cofnięcie D. S. uprawnień do kierowania pojazdami w związku z tym, że 28 stycznia 2023 r., w okresie 2 lat od daty wydania uprawnień
do kierowania pojazdami, co maiło miejsce 28 grudnia 2021 r., dopuściła się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.
23 lipca 2024 r. do Starostwa Powiatowego w Zgierzu wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w P. II Wydziału Karnego z 15 lutego 2024 r., sygn. akt
[...]), z którego wynika, że 28 stycznia 2023 r. D. S. nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym i spowodowała wypadek drogowy, w którym inne osoby odniosły obrażenia ciała określone w art. 177 § 1 kodeksu karnego.
26 lipca 2024 r. Starosta Zgierski wszczął postępowanie administracyjne
w sprawie cofnięcia D. S., uprawnień do kierowania pojazdami.
Decyzją z 29 sierpnia 2024r. Starosta Zgierski, działając na podstawie art. 18 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 2328 ze zm.) – dalej: "ustawa zmieniająca", cofnął D. S. uprawnienia
do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii AM, B1, B prawa jazdy.
Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:
- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ czynności dowodowych niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a w konsekwencji wydanie decyzji obarczonej błędem, w sytuacji gdy stan faktyczny sprawy nie zezwala na wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii AM, B1, B prawa jazdy;
- art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stronie postępowania zasadności przesłanek warunkujących wydanie zaskarżonej decyzji,
- art. 12 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły i długotrwały.
Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy
do ponownego rozpoznania ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji
i umorzenie postępowania w całości.
Przywołaną na wstępie decyzją z 22 października 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Starosty Zgierskiego
z 29 sierpnia 2024 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że z materiału dowodowego sprawy wynika bezspornie, że strona uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kat. AM, B1 i B uzyskała 28 grudnia 2021 r. Prawomocnym wyrokiem z 15 lutego 2024 r., sygn. akt. [...] Sąd Rejonowy w P. uznał, ża strona 28 stycznia 2023 r. popełniła przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji - kwalifikacja prawna: art. 177 § 1 kodeksu karnego- postępowanie karne wobec strony warunkowo umarzając na okres 3 (trzech) lat. Z materiału dowodowego sprawy wynika również, że Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wnioskiem z 3 lipca 2024 r. wystąpił o cofnięcie stronie uprawnień do kierowania pojazdami kat. AM, B1, B prawa jazdy w związku z tym, że w okresie 2 lat od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, jako kierujący pojazdem silnikowym, popełniła przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Skoro zatem ze stanu faktycznego sprawy bezsprzecznie wynika, że zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 18 pkt 2 lit. b ustawy zmieniającej ty samy zostały spełnione przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji. Kolegium podkreśliło, iż przepis art. 18 pkt 2 lit. b ustawy zmieniającej nie daje możliwości uznaniowego modyfikowania rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Tym samym zarzuty odwołania okazały się całkowicie bezzasadne.
Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi skargę do sądu administracyjnego złożyła D.S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, podnosząc zarzuty tożsame z zawartymi w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Na wstępie zaznaczenia wymaga, że w niniejszej sprawie sąd orzekał
w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym,
a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, wniosek taki został w niniejszej sprawie złożony przez organ, a skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Dalej wskazać trzeba, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r.,
poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ
na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia, gdy zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
(art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala
(art. 151 p.p.s.a.).
Przeprowadzona przez sąd, w niniejszej sprawie, kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 22 października 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Zgierskiego z 29 sierpnia 2024 r. cofającą skarżącej uprawnienia
do kierowania pojazdami silnikowymi.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 18 pkt 2 lit. b przywołanej na wstępie ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z tą regulacją do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14, starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy albo tymczasowego elektronicznego prawa jazdy popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, przy czym decyzja o cofnięciu uprawnienia jest wydawana na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji.
Kontrolowana decyzja ma charakter związany, co oznacza, że organ ma obowiązek cofnąć uprawnienia do kierowania pojazdami w sytuacji ustalenia okoliczności, o których mowa w art. 18 pkt 2 lit. b ustawy zmieniającej. Innymi słowy, treść tego przepisu nie pozostawia organowi swobody w rozstrzyganiu sprawy.
A wynika to z celu tej regulacji, która tworzy gwarancję bezpieczeństwa w ruchu drogowym, poprzez wyłączenie z niego osób, które ze względu na brak wystarczających umiejętności lub doświadczenia, nie dają gwarancji tego bezpieczeństwa zarówno dla siebie, jak i otoczenia (por. wyrok WSA
w Gliwicach z 20 grudnia 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 790/23, LEX nr 3670964 i wyrok WSA w Gdańsku z 6 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 475/24, LEX nr 3830139).
W ocenie sądu, w realiach niniejszej sprawy, organy prawidłowo uznały, że zaistniała przesłanka obligatoryjnego cofnięcia skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie wyżej omawianego przepisu.
W sprawie niniejszej bezsporne jest bowiem, że skarżąca uprawnienie
do kierowania pojazdami uzyskała 28 grudnia 2021 r., zaś 28 stycznia 2023 r. popełniła czyn z art. 177 § 1 kodeksu karnego (przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji), który to fakt stwierdzony został prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. II Wydział Karny z 15 lutego 2024 r. sygn. akt [...]. Wobec skarżącej warunkowo umorzono postępowanie karne, na okres próby 3 lat. Co istotne zgodnie z art. 66 § 1 kodeksu karnego, sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Treść zacytowanego przepisu wskazuje zatem na to, że osoba oskarżona o przestępstwo (w sytuacji skarżącej o przestępstwo z art. 177 § 1 kodeksu karnego), wobec której warunkowo umarza się postępowanie karne, jest osobą która to przestępstwo popełniła, zaś prawomocny wyrok warunkowo umarzający postępowanie jest prawomocnym rozstrzygnięciem stwierdzającym fakt popełnienia takiego przestępstwa. Wyrok ten uprawomocnił się 22 lutego 2024 r. Zaś 3 lipca 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wystąpił z wnioskiem
o cofnięcie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami.
Z powyższego materiału dowodowego wynika zatem, że organy zasadnie uznały, że w stosunku do skarżącej zachodzą podstawy do cofnięcia uprawnień
do kierowania pojazdami, gdyż na podstawie prawomocnego wyroku stwierdzono,
że popełniła ona, w okresie 2 lat od dnia wydania jej po raz pierwszy prawa jazdy, przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.
Zdaniem sądu w niniejszej sprawie nie uchybiono również podniesionym
w skardze przepisom prawa procesowego, tj. art. 7, art. 11, art. 12 i art. 75 § 1
w zw. z art. 77 k.p.a. Organy przed wydaniem rozstrzygnięcia wyczerpująco zebrały bowiem, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosowały prawidłowe normy prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia, przy czym swoje stanowisko przedstawiły w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy uwzględniły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonały
ich prawidłowej oceny prawnej na podstawie art. 18 pkt 2 lit. b ustawy zmieniającej.
W ocenie sądu postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było zatem - wbrew zarzutom skargi - prawidłowo, z poszanowaniem reguł procesowych. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organy postępowania i trafności dokonanej przez nie oceny okoliczności sprawy. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów. Organy wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się w toku postępowania przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. Przeprowadzone postępowanie i podjęte rozstrzygnięcie w pełni odpowiadają przepisom postępowania oraz przepisom prawa materialnego.
Z powyższych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak
w sentencji wyroku.
e.o.