III SA/Łd 864/22

III SA/Łd 864/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-04-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska /sprawozdawca/
Janusz Nowacki
Teresa Rutkowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 988
art. 81 ust. 12, art. 84 ust. 3, 4
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Dz.U. 2015 poz 776
§ 2 ust. 1 i w § 6 ust. 7
Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu  przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 776 z  późn. zm.).
Dz.U. 2014 poz 451
§ 1 ust. 2 pkt 2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 20 października 2003 r. w sprawie warunków i trybu wydawania kart pojazdów, wzoru karty pojazdu  oraz jej opisu
Dz.U. 2012 poz 1468
§ 1 pkt 1 lit. g
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 77 § 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135, art. 200, art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2018 poz 265
§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
Sentencja
Dnia 26 kwietnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Asesor WSA Anna Dębowska (spr.), , Sędzia NSA Janusz Nowacki, Protokolant St. sekretarz sądowy, Renata Tomaszewska-Małolepsza, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2023 roku sprawy ze skargi D. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 5 października 2022 r. nr KO.484.50.2022 w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 29 kwietnia 2022 roku nr DRK.5422.2.2022; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim na rzecz skarżącego D. D. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z 5 października 2022 r., nr KO.484.50.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego sprawującego funkcje Starosty z 29 kwietnia 2022 r., nr DRK.5422.2.2022 o cofnięciu D.D. uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów nr [...].
W uzasadnieniu organ drugiej instancji podniósł, że w uzasadnieniu decyzji z 29 kwietnia 2022 r. organ pierwszej instancji wskazał, że 3 listopada 2021 r. wpłynął wniosek Transportowego Dozoru Technicznego Oddział Terenowy we Wrocławiu z 29 października 2021 r. o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w trybie art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988 ze zm.), zwanej dalej "p.r.d.", w związku z przeprowadzeniem przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, wydaniem przez diagnostę zaświadczenia, dokonaniem wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami.
Do pisma dołączono: dokumentację zdjęciową, protokół Transportowego Dozoru Technicznego z badania nr [...] z 28 października 2021 r. z kontroli doraźnej zbiornika cysterny drogowej, który jest pod ciśnieniem napełniany, opróżniany lub przewożony, wytwórca MISTRALL, nr fabryczny [...], pojemność 35 m3, zamontowanego na pojeździe – naczepie ciężarowej marki MISTRALL SP352 o nr rej. [...], nr identyfikacyjny pojazdu [...], eksploatujący urządzenie D.R., załącznik do protokołu z badania, decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z 28 października 2021 r., nr [...] wstrzymującą eksploatację urządzenia technicznego – zbiornika cysterny drogowej, który jest pod ciśnieniem napełniany, opróżniany lub przewożony, z rygorem natychmiastowej wykonalności. Przekazano kserokopię zawiadomienia Transportowego Dozoru Technicznego Oddział we Wrocławiu z 29 października 2021 r., nr [...], skierowanego do Prokuratury Rejonowej w Piotrkowie Trybunalskim o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa polegającego na bezprawnym, tzn. bez wymaganych dokumentów wystawionych przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego stwierdzającym sprawność urządzenia technicznego, wykonaniu 27 maja 2019 r. oraz 4 czerwca 2021 r. przez diagnostę D.D., nr uprawnień[...], badania technicznego pojazdu naczepy ciężarowej marki MISTRALL SP352 o nr rej. [...], nr identyfikacyjny pojazdu[...].
Z przekazanych dokumentów wynika, że inspektorzy Transportowego Dozoru Technicznego Oddziału Terenowego we Wrocławiu 28 października 2021 r., przeprowadzili na drodze kontrolę doraźną pojazdu – naczepy ciężarowej marki MISTRALL SP352 o nr rej. [...], nr identyfikacyjny pojazdu[...], a konkretnie urządzenia zamontowanego na pojeździe, tj. zbiornika cysterny drogowej, który jest pod ciśnieniem napełniany, opróżniany lub przewożony. Powyższe badanie przeprowadzono na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 25, art. 28 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (tekst jedn.: Dz. U . z 2022 r., poz. 1514 ze zm.) oraz na podstawie § 25 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 20 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych (tekst jedn.: Dz. U . z 2014 r., poz. 1465), zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 20 października 2006 r.", w ramach nadzoru nad przestrzeganiem przez eksploatującego przepisów o dozorze technicznym. Na podstawie fabrycznej tabliczki znamionowej zbiornika cysterny ciśnieniowej, a także budowy cysterny, zamontowanego osprzętu zabezpieczającego i eksploatacyjnego w pojeździe inspektorzy stwierdzili, że jest to zbiornik cysterny drogowej, który jest pod ciśnieniem napełniany, opróżniany lub przewożony ciśnieniem wyższym niż 0,5 bara, dlatego też podlega rejestracji w Transportowym Dozorze Technicznym.
Właściciel pojazdu, na eksploatowanie urządzenia technicznego winien uzyskać stosowny dokument, wystawiony przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego, tj. przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Dokumentem tym jest decyzja Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. W trakcie badania ujawniono również, że dwa zawory bezpieczeństwa, których zadaniem było zabezpieczenie zbiornika przed niebezpiecznym wzrostem ciśnienia zostały przez eksploatującego pojazd zablokowane, co skutkowało stworzeniem bezpośredniego zagrożenia dla życia ludzkiego oraz mienia i środowiska.
Jak wynika z ustaleń inspektorów Transportowego Dozoru Technicznego, właściciel pojazdu nie dysponował stosowną decyzją Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego zezwalającą na eksploatowanie zbiornika cysterny drogowej, który jest pod ciśnieniem napełniany, opróżniany lub przewożony, wytwórca MISTRALL, nr fabryczny 3229/2008, pojemność 35 dm3, zamontowanego na pojeździe – naczepie ciężarowej. Dlatego też Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego w Warszawie 28 października 2021 r. wydał decyzję nr [...] wstrzymującą eksploatację urządzenia technicznego.
Z przekazanych przez Transportowy Dozór Techniczny Oddział Terenowy we Wrocławiu dokumentów, w tym kserokopii dowodu rejestracyjnego pojazdu – naczepy ciężarowej wynika, że pojazd poddany został badaniom technicznym 27 maja 2019 r. oraz 4 czerwca 2021 r., zakończonych wynikiem pozytywnym. Badania techniczne przeprowadził diagnosta D.D. w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów A w P. przy ul. [...]..
Badania techniczne przeprowadzone zostały bez wymaganych dokumentów wystawionych przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego stwierdzających sprawność urządzenia technicznego – zbiornika cysterny drogowej, który jest pod ciśnieniem napełniany, opróżniany lub przewożony.
Z otrzymanych dokumentów z Transportowego Dozoru Technicznego Oddział we Wrocławiu wynika, że diagnosta D.D. przeprowadzając 27 maja 2019 r. oraz 4 czerwca 2021 r. badanie techniczne pojazdu, bez wymaganej decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, zezwalającej na eksploatację zbiornika cysterny drogowej, która jest pod ciśnieniem napełniana, opróżniana lub przewożona, zamontowanej na naczepie ciężarowej, przeprowadził badania techniczne niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania oraz dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami.
4 stycznia 2022 r. została przeprowadzona kontrola przez pracowników Referatu Komunikacji działających z upoważnienia Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego. Podczas kontroli potwierdzono fakt przeprowadzenia 27 maja 2019 r. oraz 4 czerwca 2021 r. przez skarżącego badań technicznych pojazdu naczepy ciężarowej.
Skarżący 19 stycznia 2022 r. złożył pismo procesowe z 18 stycznia 2022 r., do którego dołączył: zrzut ekranu z systemu CEP, wydruk z portalu historiapojazdu.gov.pl, pismo ITS z 18 marca 2015 r., pismo PISKP z 24 listopada 2015 r., oświadczenie właściciela naczepy. Skarżący poinformował, że w czasie badania pojazd nie był przeznaczony do przewozu materiałów niebezpiecznych (ADR), tj. nie posiadał odpowiednich adnotacji w dowodzie rejestracyjnym ani żadnych oznaczeń zewnętrznych w tym zakresie. Pojazd przeznaczony był do przewozu materiałów sypkich, a także był napełniany i opróżniany w sposób grawitacyjny. Podczas badania technicznego właściciel pojazdu nie przedłożył diagnoście żadnych dokumentów ani nie podniósł, że pojazd musi posiadać odpowiednie dokumenty pochodzące od organu dozoru technicznego. Pojazd nie posiadał w tym zakresie żadnych adnotacji w swoim dowodzie rejestracyjnym. Widniała tylko informacja, że jest to pojazd ciężarowy przeznaczony do przewozu materiałów sypkich.
Z wyjaśnień R.D., doręczonych organowi pierwszej instancji z 14 lutego 2022 r., wynika, że właściciel pojazdu nie pamięta, czy był obecny podczas przeprowadzania badań technicznych pojazdu, a także, że naczepa ciężarowa przeznaczona jest do przewozu materiałów sypkich. Nie była wyposażona w dodatkowe tabliczki określające parametry techniczne pojemnika. Nie była wyposażona w osprzęt ciśnieniowy. Jej załadunek i rozładunek wykonywany był wyłącznie grawitacyjnie, a montaż elementów ciśnieniowych, służących do wydmuchu transportowego materiału, rozpoczął się dopiero pod koniec sierpnia 2021 r., a więc już po przeprowadzonych badaniach technicznych.
W odpowiedzi z 20 marca 2022 r. R.D. stwierdził, że nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających montaż na pojeździe naczepie ciężarowej osprzętu ciśnieniowego, bowiem montażu dokonał osobiście.
Z informacji od P.N. Głównego Specjalisty ds. Technicznych Transportowego Dozoru Technicznego w Warszawie wynika, że cysterna ciśnieniowa obligatoryjnie podlega pod dozór techniczny, sprawowany przez Transportowy Dozór Techniczny. Co za tym idzie, eksploatujący/użytkownik cysterny ciśnieniowej, nie może dowolnie (we własnym zakresie) zmieniać parametrów pracy urządzenia, wyposażenia zabezpieczającego lub modernizować urządzenia.
W przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym organ pierwszej instancji ustalił, że zbiornik cysterny drogowej pod ciśnieniem napełniany, opróżniany lub przewożony, wytwórca MISTRALL, nr fabryczny [...], pojemność 35 m3, zamontowany na pojeździe – naczepie ciężarowej marki MISTRALL SP352 o nr rej. [...], nr identyfikacyjny pojazdu[...], stanowi urządzenie techniczne, które z mocy prawa podlega dozorowi technicznemu, a więc może być eksploatowane wyłącznie na podstawie decyzji właściwego organu jednostki dozoru technicznego, tj. Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, zezwalającej na jego eksploatację. Właściciel pojazdu – naczepy ciężarowej, na której zamontowany był zbiornik cysterny drogowej pod ciśnieniem napełniany, opróżniany łub przewożony R.D., nie dysponował wymaganą prawem decyzją Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, zezwalającą na eksploatację zbiornika cysterny drogowej ani podczas kontroli doraźnej, przeprowadzonej 28 października 2021 r. przez inspektorów Transportowego Dozoru Technicznego Oddziału Terenowego we Wrocławiu, ani podczas badania technicznego naczepy 27 maja 2019 r. oraz 4 czerwca 2021 r., co potwierdził sam skarżący w swoim wyjaśnieniu z 18 stycznia 2022 r. Przeprowadzone badania techniczne 27 maja 2019 r. oraz 4 czerwca 2021 r. bez wymaganej prawem decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, nie mogło zakończyć się wynikiem pozytywnym. Było bowiem przeprowadzone niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, a także wpis do dowodu rejestracyjnego pojazdu dokonany został niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami, a więc naruszony został art. 84 ust. 3 p.r.d.
W odwołaniu od decyzji z 29 kwietnia 2022 r. skarżący zarzucił naruszenie:
- prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. poprzez nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania lub wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, czym naruszył przepisy rozporządzenia sprawie badań technicznych pojazdów;
- nieuzasadnione i wadliwe wskazanie, że w przypadku przeprowadzenia przez diagnostę badania technicznego niezgodnego z określonym zakresem i sposobem wykonania nie istnieje możliwość zastosowania miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę (albowiem istnieje "określony zakres i sposób wykonania" badania technicznego pojazdu, który to sposób i zakres może być różny w zależności od sytuacji i realiów konkretnej sprawy), a tym samym nie doszło do rozważenia, czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat;
- procedury administracyjnej tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego oraz faktycznego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, a tym samym braku rozważenia przepisów prawa materialnego i analizy tego czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat.
Organ drugiej instancji utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji stwierdził, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny. 27 maja 2019 r. i 4 czerwca 2021 r. skarżący wykonał badania techniczne pojazdu z zainstalowanym na naczepie ciężarowej zbiornikiem cysterny drogowej z pozytywnym wynikiem, wydając stosowne zaświadczenia i dokonując wpisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Tymczasem, jak ustalono podczas kontroli 28 października 2021 r. na podstawie tabliczki znamionowej zbiornika cysterny ciśnieniowej, budowy cysterny, zamontowanego osprzętu zabezpieczającego i eksploatacyjnego, jest to zbiornik cysterny drogowej, który jest pod ciśnieniem napełniany, opróżniany lub przewożony ciśnieniem wyższym niż 0,5 bara. Z protokołu z badania [...] wynika, że ciśnienie dopuszczalne/próbne wynosi 0,2 i 0,3 Mpa, a więc przekracza 0,5 bara (1 bar to 0,1 Mpa). Dane wynikają z tabliczki zastępczej znajdującej się na zbiorniku cysterny ciśnieniowej, i co istotne pochodzącej z 2010 r. Żadnej innej tabliczki Transportowy Dozór Techniczny nie stwierdził.
14 stycznia 2022 r. właściciel naczepy ciężarowej oświadczył, że montaż elementów ciśnieniowych rozpoczął się pod koniec sierpnia 2021 r. Tabliczki określające parametry pojemnika zostały zamontowane we wrześniu 2021 r. Starosta Powiatu Piotrkowskiego wystąpił 25 stycznia 2022 r. do R.D. (właściciela naczepy) o przedstawienie dokumentów potwierdzających montaż urządzenia, ale nie zostały wówczas złożone żadne dokumenty. Organ ponownie wystąpił do niego 14 marca 2022 r. i wtedy R.D. wyjaśnił, że demontaż oraz montaż zaworów ciśnieniowych i ciśnieniomierzy wykonał osobiście. Organ drugiej instancji wystąpił 29 lipca 2022 r. do R.D. o przedstawienie jakichkolwiek dokumentów potwierdzających fakt montażu tabliczek. Jednak R.D. nie udzielił w tej kwestii żadnej odpowiedzi.
W ocenie organu drugiej instancji zastępcza tabliczka znamionowa znajdująca się na cysternie wyraźnie wskazuje datę jej montażu, a jest to 2010 r. Żadnych innych tabliczek znamionowych na cysternie nie zauważono. Zastępcza tabliczka znamionowa określa też, że ciśnienie dopuszczalne/próbne cysterny wynosi 0,2 i 0,3 Mpa, a więc przekracza 0,5 bara (1 bar to 0,1 Mpa). Jednocześnie brak jest dokumentów organu dozoru technicznego stwierdzających sprawność tego urządzenia technicznego. To zaś w konsekwencji oznacza, że w dniach przeprowadzania badań technicznych cysterna zawierała takie właśnie oznaczenia. To w rezultacie oznacza również, że do badania przedstawiono pojazd z urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu TDT. Diagnosta był więc zobowiązany, przed przystąpieniem do badań technicznych pojazdu, zażądać aktualnych dokumentów stwierdzających sprawność urządzenia technicznego zamontowanego na pojeździe. Badania techniczne pojazdu powinny zakończyć się wynikiem negatywnym. Diagnosta jednak dopuścił pojazd do ruchu. Okoliczności te wskazują, że skarżący przeprowadzał badania niezgodnie z zakresem i sposobem wykonania, wydał też zaświadczenia i dokonał wpisów do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami.
Odnosząc się do odwołania organ drugiej instancji stwierdził, że stan techniczny naczepy nie podlegał ocenie. Istotne jest, czy urządzenie techniczne zamontowane na naczepie ciężarowej podlega dozorowi technicznemu. Nałożona sankcja jest dotkliwa. Jest jednak uzasadniona celem w postaci konieczności zagwarantowania rzetelnego wypełniania przez diagnostów obowiązków wpływających na bezpieczeństwo ruchu drogowego, a poza tym z woli ustawodawcy organ tak restrykcyjnie musi działać. Co prawda w dowodzie rejestracyjnym pojazdu jest zawarta adnotacja, że pojazd służy do przewozu materiałów sypkich, jednakże w chwili kontroli oznaczenie cysterny wskazało, że jest to urządzenie ciśnieniowe podlegające dozorowi technicznemu.
W skardze na powyższą decyzję D.D. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. poprzez:
a. nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, jak również wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz naruszył szereg przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 776 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 26 czerwca 2012 r.";
b. nieuzasadnione i wadliwe wskazanie, że w przypadku przeprowadzenia przez diagnostę badania technicznego niezgodnego z określonym zakresem i sposobem wykonania nie istnieje możliwość zastosowania miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę (albowiem istnieje "określony zakres i sposób wykonania" badania technicznego pojazdu, który to sposób i zakres może być różny w zależności od sytuacji i realiów konkretnej sprawy), a tym samym nie doszło do rozważenia czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat (albowiem zgodnie z art. 84 ust. 4 p.r.d. w przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna) co skutkowało utrzymaniem w mocy poprzednio zapadłej decyzji Starosty;
2. błędną wykładnię przepisu § 1 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. poz. 1468), zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 7 grudnia 2012 r.", wobec uznania, że naczepa, która służyła do przewozu materiałów sypkich podlegała dozorowi technicznemu, a co za tym idzie badanie techniczne winno zostać przeprowadzone jedynie po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego (art. 81 ust. 12 p.r.d.);
3. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w związku z ust. 4 p.r.d. w przypadku niezgodności tego uregulowania z wyrażoną w art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm.) zasadą proporcjonalności, albowiem przepis ten jako unormowanie o charakterze sankcyjnym, nie określa gradacji kar ze względu na stopień winy co prowadzi do karania diagnosty cofnięciem uprawnień, w każdym przypadku naruszenia przez niego procedury badania albo wydania zaświadczenia z niego, bez względu na charakter, stopień zawinienia i skutki jego czynu, co w konsekwencji prowadzi do powstania sytuacji uniemożliwiającej ubieganie się o ponowne uprawnienia diagnosty wcześniej niż po upływie pięciu lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 p.r.d.);
4. procedury administracyjnej, tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80, art. 81a i art. 107 k.p.a. poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, w tym w kontekście także złożonych w postępowaniu odwoławczym zarzutów, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, a tym samym braku rozważenia przepisów prawa materialnego i analizy tego czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień na okres 5 lat.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.
W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie zakres kontroli przeprowadzanej przez sąd administracyjny wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 84 ust. 3 p.r.d. starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1); wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2).
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że odpowiedzialność wynikająca z art. 84 ust. 3 p.r.d. ma charakter obiektywny, o czym świadczy wprost jego treść: uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. Okolicznością wymienioną w punkcie 1 tego przepisu jest przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, zaś w punkcie 2 jest wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Organ nie ma więc swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień, gdy zaistnieją okoliczności, o których mowa w art. 84 ust. 3 p.r.d. Organ nie jest też uprawniony do miarkowania sankcji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania oraz wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień. Żadne inne okoliczności, w tym również przyczyny na skutek, których zdaniem diagnosty doszło do stwierdzonych uchybień, nie mogą być brane pod uwagę (por. np. wyroki NSA: z 12 września 2012 r., II GSK 422/11; z 27 czerwca 2012 r., II GSK 619/11; z 12 stycznia 2012 r., II GSK 1395; z 25 lutego 2015 r., II GSK 46/14; z 12 kwietnia 2013 r., II GSK 60/12).
Przepis art. 84 ust. 3 p.r.d. spełnia funkcję zapobiegawczą i sankcyjną jednocześnie. Jego celem jest więc odsunięcie nierzetelnych diagnostów od czynności kontroli stanu technicznego pojazdów. Przeprowadzenie wadliwego badania, wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnego ze stanem faktycznym lub przepisami może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, a przez to godzić w życie i zdrowie ludzkie. Ważkość obowiązków i odpowiedzialność spoczywające na diagnoście pozostaje zatem w związku z sankcją za uchybienie powyższym obowiązkom. Surowość prawa w tym zakresie, odnoszona jest właśnie do wskazanych obowiązków i skutków ich zaniedbania przez diagnostę, a przez to możliwych następstw takiego działania (por. wyroki NSA: z 21 września 2017 r., II GSK 3537/15; z 13 czerwca 2018 r., II GSK 1239/15).
Należy w tym miejscu podkreślić, że w przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 p.r.d.).
Podstawowe znaczenie w sprawie cofnięcia uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów ma zatem dokonanie bezspornego i niebudzącego wątpliwości ustalenia, że diagnosta przeprowadził badanie techniczne niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, wydał zaświadczenie albo dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz, że w przypadku takiego ustalenia ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączyłby wydanie decyzji cofającej uprawnienia diagnosty. W szczególności decyzja taka nie jest uzależniona od motywów, którymi się kierował diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d.
Wobec tego wykonywaniu kompetencji polegającej na nakładaniu dolegliwości w postaci sankcji prawnej – w rozpatrywanej sprawie sankcji administracyjnej polegającej na cofnięciu uprawnień diagnosty – nie może towarzyszyć żadna dowolność, czy też arbitralność. W konsekwencji uzasadnione jest oczekiwanie, że w postępowaniu toczącym się w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty organ administracji publicznej jednoznacznie ustali oraz wykaże zaktualizowanie się wszystkich przesłanek uzasadniających nałożenie takiej sankcji. Dotyczy to zarówno faktycznych, jak i prawnych przesłanek i stanowi warunek konieczny, aby uznać takie działania organu za zgodne z prawem.
Ponadto, w ocenie sądu, jeżeli treść przepisów w zakresie obowiązków formalnoprawnych diagnosty nie jest jednoznaczna, to rozbieżności w tym zakresie nie powinny rodzić sankcji dla diagnosty (por. także wyrok NSA z 12 sierpnia 2021 r., II GSK1392/18).
Ponieważ prawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d., to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jako przepis prawa materialnego wyznaczał on i determinował zarazem przedmiot postępowania w rozpatrywanej sprawie. Oczywiste jest więc tym samym, że wyznaczał on zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie oraz mające znaczenie prawne okoliczności, których ustalenie było konieczne do załatwienia sprawy.
Zgodnie z art. 81 ust. 12 p.r.d. badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego.
W myśl § 6 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badanach (Dz. U. z 2015 r., poz. 776 ze zm.), w przypadku badania technicznego pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym, o którym mowa w art. 81 ust. 12 ustawy, uprawniony diagnosta w rejestrze zamieszcza informacje o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji, podając numer i datę wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego.
W rozporządzeniu Rady Ministrów z 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. poz. 1468) określono w § 1 rodzaje urządzeń technicznych, które podlegają dozorowi technicznemu. W punkcie 1 wymienione są urządzenia ciśnieniowe, w których znajdują się ciecze lub gazy pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego, w tym (ppkt g) zbiorniki, w tym cysterny do przewozu materiałów niezaliczonych jako niebezpieczne, które są pod ciśnieniem napełniane, opróżniane lub przewożone, dla których iloczyn nadciśnienia i pojemności jest większy niż 50 barów x dm³, a nadciśnienie jest wyższe niż 0,5 bara.
W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się więc do rozstrzygnięcia kwestii, czy skarżący diagnosta 27 maja 2019 r. i 4 czerwca 2021 r. mógł wykonać badania techniczne pojazdu z zainstalowanym na naczepie zbiornikiem cysterny drogowej bez przedstawienia przez właściciela pojazdu decyzji zezwalającej na eksploatację cysterny, jeżeli tak jak twierdzi, w czasie badania pojazd nie był przeznaczony do przewozu materiałów niebezpiecznych (ADR), zbiornik nie miał zamontowanego sprzętu ciśnieniowego ani żadnych tabliczek, był napełniany i opróżniany grawitacyjnie, a w dowodzie rejestracyjnym naczepy był wpis, że jest przeznaczona do przewozu materiałów sypkich i nie było w nim żadnych dodatkowych oznaczeń, a więc cysterna nie posiadała zamontowanych urządzeń ciśnieniowych? W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie należało rozważyć, czy stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia przez organ, że cysterna miała tabliczki znamionowe określające parametry pojemnika i zainstalowane urządzenia ciśnieniowe w dniu badania technicznego przeprowadzonego przez diagnostę, znajduje oparcie w zebranym materiale dowodowym.
W ocenie sądu, w świetle powyżej przytoczonych przepisów, jeżeli cysterna w rozpoznawanej sprawie w dacie badania przez diagnostę nie posiadałaby urządzenia ciśnieniowego, w którym znajdowały się ciecz lub gaz pod ciśnieniem, to nie podlegałaby dozorowi technicznemu.
Dlatego szczególne znaczenie ma w sprawie zupełność i ocena materiału dowodowego zgromadzonego przez organ. Zdaniem sądu, przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji ustalenia faktyczne, odnoszące się do przebiegu oraz wyniku badania technicznego pojazdu – naczepy ciężarowej, na której zamontowano zbiornik – cysternę, wobec braku ich zupełności, nie były prawidłowe i wystarczające do wydania decyzji.
Zdaniem sądu za niewystarczające dla przypisania skarżącemu zachowania, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d., należy uznać poprzestanie przez organy administracji publicznej na wynikach kontroli drogowej przeprowadzonej 28 października 2021 r., w sytuacji gdy badania techniczne pojazdu – naczepy zostały przeprowadzone przez skarżącego 27 maja 2019 r. (ponad dwa lata wcześniej) i 4 czerwca 2021 r. (ponad cztery miesiące wcześniej).
Wskazana okoliczność i wyraźnie widoczna na jej tle kwestia upływu czasu od chwili przeprowadzenia wymienionych badań, nie może pozostawać bez wpływu na wniosek, że brak jest pewności co do tego, czy podczas przeprowadzania przez skarżącego badań technicznych 27 maja 2019 r. i 4 czerwca 2021 r. stan techniczny naczepy był tożsamy ze stanem faktycznym stwierdzonym podczas kontroli drogowej przeprowadzonej 28 października 2021 r. Ustalenia organu w tym zakresie, przyjęte za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, nie zostały potwierdzone innymi ustaleniami, które potwierdzałyby zasadność twierdzenia odnośnie do tożsamości przedmiotu tychże badań. Od tego zaś zależy ocena zasadności stanowiska organu, że skarżący uchybił obowiązkowi przeprowadzenia badania technicznego tej naczepy w sposób, o którym mowa w art. 81 ust. 12 p.r.d. w związku z § 2 ust. 1 i w § 6 ust. 7 rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r., a co za tym idzie również prawidłowości wnioskowania odnośnie do zaktualizowania działaniem przypisanym skarżącemu znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d., a tym samym również przesłanek podjęcia decyzji o cofnięciu uprawnienia do wykonywania badań technicznych.
Brak jest także oceny dowodów przeciwnych znajdujących się w aktach administracyjnych, gdyż wbrew temu, co stwierdził organ, stan faktyczny sprawy nie jest bezsporny.
W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego skarżący podnosił, że w dacie przeprowadzania przez niego badań pojazd był przeznaczony do przewozu materiałów sypkich, zbiornik był napełniany i opróżniany grawitacyjnie, w dowodzie rejestracyjnym pojazdu była informacja tylko o tym, że jest to pojazd ciężarowy przeznaczony do przewozu materiałów sypkich. Właściciel pojazdu R.D. konsekwentnie i jednoznacznie to potwierdzał, wyjaśniając dodatkowo, że naczepa podczas badań technicznych nie miała zamontowanych jakichkolwiek urządzeń ciśnieniowych. Dopiero po przeprowadzonych przez skarżącego badaniach zamontowane zostały przez niego osobiście w sierpniu 2021 r. elementy ciśnieniowe służące do wydmuchu transportowanego materiału, a we wrześniu 2021 r. tabliczki określające parametry (oświadczenie z 14 stycznia 2022 r., wyjaśnienia z 2 lutego i z 20 marca 2022 r.). Nie ma przy tym znaczenia, że użytkownik urządzenia nie mógł we własnym zakresie montować osprzętu ciśnieniowego cysterny, co wynikało z odpowiedzi udzielonej przez Głównego Specjalistę ds. Technicznych z DT w Warszawie (k. 23 akt administracyjnych). Podkreślić należy, że z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 20 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1465) wynika, że mowa jest w nim o cysternach ciśnieniowych, jako zbiornikach wraz – co trzeba podkreślić – z wyposażeniem obsługowym, konstrukcyjnym i osprzętem zabezpieczającym, które są trwale połączone z podwoziem drogowym stanowiąc nieodłączną część ramy lub umożliwiające transport multimodalny, a według § 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów z 7 grudnia 2012 r. dozorowi technicznemu podlegają urządzenia techniczne – urządzenia ciśnieniowe, w których znajdują się ciecze lub gazy pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego – zbiorniki, w tym cysterny, do przewozu materiałów niezaliczonych jako niebezpieczne, które są pod ciśnieniem napełniane, opróżniane lub przewożone, dla których iloczyn nadciśnienia i pojemności jest większy niż 50 barów x dm3, a nadciśnienie jest wyższe niż 0,5 bara.
Dlatego tym bardziej za uzasadnione i konieczne należało uznać przeprowadzenie ustaleń, które potwierdziłyby zasadność wniosku organów administracji o tożsamości przedmiotu badania podczas kontroli doraźnej 28 października 2021 r. oraz badań technicznych 27 maja 2019 r. i 4 czerwca 2021 r. Przeprowadzenie tych ustaleń nie było niemożliwe. W tym stanie rzeczy oparcie się przez organy administracji na ustaleniach poczynionych podczas kontroli drogowej 28 października 2021 r. nie może być uznane za wystarczające. Zebrany przez organy administracji materiał dowodowy nie pozwala rozstrzygnąć wątpliwości co do rzeczywistego stanu technicznego pojazdu podczas przeprowadzonych przez skarżącego badań technicznych, a w konsekwencji tego, czy skarżący uchybił ciążącym na nim obowiązkom. Wątpliwości te wzmacniają oświadczenia i wyjaśnienia właściciela wymienionej naczepy, z których wynika, że w dniu badań technicznych, tj. 27 maja 2019 r. i 4 czerwca 2021 r., nie była ona wyposażona w urządzenie ciśnieniowe oraz tabliczkę znamionową i nie podlegała w związku z tym dozorowi technicznemu (badania techniczne w pozostałych dwóch datach wykonane zostały przez innego diagnostę, w stosunku do którego wydana została odrębna decyzja). W omawianym zakresie nie mniej istotne jest i to, że w § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 20 października 2006 r. mowa jest o cysternie trwale połączonej z podwoziem drogowym wraz – co ponownie trzeba podkreślić – z wyposażeniem obsługowym, konstrukcyjnym i osprzętem zabezpieczającym, co w relacji do przywołanego powyżej argumentu czasu przeprowadzenia badania doraźnego podczas kontroli drogowej 28 października 2021 r. oraz badań technicznych 27 maja 2019 r. i 4 czerwca 2021 r. powoduje, że odwołanie się do treści tabliczki znamionowej, nawet jeżeli została wyprodukowana w 2010 r., umieszczonej na naczepie poddanej badaniu doraźnemu 28 października 2021 r., również nie może być uznane za wystarczające ani dla wykazania, że przedmiot wymienionych badań był tożsamy, ani tym bardziej dla wykazania zaktualizowania się przesłanki wydania decyzji, o której mowa w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d.
Z powyższych względów należy uznać, że faktyczne podstawy wydania zaskarżonej decyzji, wobec braku ich zupełności, nieustalenia i niewykazania stanu technicznego pojazdu w dniu przeprowadzania przez skarżącego badań technicznych, nie mogły być uznane za wystarczające dla przypisania skarżącemu zachowania, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 p.r.d., a w konsekwencji dla przyjęcia, że w sprawie zaktualizowały się określone tym przepisem przesłanki podjęcia decyzji o cofnięciu uprawnień do wykonywania badań technicznych. Tym samym organy administracji naruszyły przepisy postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Celem art. 84 ust. 3 p.r.d.- jak podkreśla się w orzecznictwie - jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów dokonujących wpisów do dowodów rejestracyjnych lub wystawiających zaświadczenia skutkujące dopuszczeniem do ruchu pojazdów niesprawnych, bądź w istocie niesprawdzonych pod względem technicznym, co naraża na niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała lub utraty życia osoby korzystające ze zgłoszonych do badań pojazdów, jak i innych użytkowników drogi, a także powoduje ryzyko szkody w mieniu (por. np. wyroki: WSA w Bydgoszczy z 5 czerwca 2007 r., II SA/Bd 333/07; NSA z 1 października 2008 r., I OSK 1450/07; NSA z 3 grudnia 2013 r., II GSK 1251/12). Zatem w relacji do potrzeby ścisłej wykładni art. 84 ust. 3 p.r.d. oraz określonych nim przesłanek nałożenia sankcji administracyjnej, ocena odnośnie do proporcjonalności i adekwatności sankcji administracyjnej nakładanej na podstawie art. 84 ust. 3 p.r.d. musi każdorazowo pozostawać w ścisłym związku ze stanem faktycznym ustalonym w postępowaniu prowadzonym w sprawie cofnięcia uprawnień i siłą rzeczy – skoro chodzi o cofnięcie uprawnień, z którymi skorelowane są w oczywisty sposób konkretne obowiązki – jest i musi być odnoszona do oceny treści, wagi i znaczenia obowiązków, którym diagnosta uchybił wykonując powierzone mu zadania, które są istotne z punktu widzenia potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz eliminowania i ograniczania ryzyk z ruchem tym związanych (por. wyroki NSA: z 16 marca 2018 r., II GSK 1664/16; z 23 lipca 2021 r., II GSK 1378/18, II GSK 1392/18).
W świetle przedstawionych powyżej argumentów skarga zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien rozważyć dopuszczenie dowodu z przesłuchania właściciela pojazdu na okoliczność stanu naczepy w dniu badania technicznego, rozważyć czy istnieją inne dokumenty, z których stan techniczny naczepy w tym dniu może wynikać, odnieść się do pozostałych dowodów znajdujących się w aktach i dokonać ich oceny zgodnie z art. 80 i 81 k.p.a. Ocena ta powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji.
Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. 2018 r., poz. 265 ze zm.) sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zasądzona kwota obejmuje uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, będącego radcą prawnym w wysokości 480 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
d.j.