III SA/Łd 851/04

III SA/Łd 851/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-01-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Irena Krzemieniewska
Janusz Furmanek /przewodniczący/
Monika Krzyżaniak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Asesor Monika Krzyżaniak (spr.), Protokolant asystent sędziego Żywilla Krac, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi Z.N. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę
Uzasadnienie
III SA/Łd 851/04
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P., działając na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998r. Nr 90, poz. 575 z późn. zm.), nie stwierdził u Z.N. choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego postaci nerwowo-naczyniowej, wymienionej w poz. 22.1 wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż w dniu 15 października 2002r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. skierował Z.N. na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej w oparciu o otrzymane zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, sugerujące związek przyczynowy pomiędzy wieloletnim narażeniem zawodowym skarżącego na wibracje i związane z tym uszkodzenie słuchu, zaburzenia neurasteniczne i zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym. W orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia[...], wystawionym przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy – Centrum Profilaktyczno-Lecznicze w Ł. podano, iż obserwacja w kierunku choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego postaci naczyniowo-nerwowej dała wynik negatywny. W uzasadnieniu opinii lekarskiej napisano, iż Z.N. pracował w latach 1964-2001 na stanowiskach: górnika ładowacza, kierowcy ciągnika, kierowcy samochodów Kamaz i Biełaz, operatora łamacza oraz ratownika straży przemysłowej, a od roku 1999 przebywa na rencie z ogólnego stanu zdrowia – obustronny ubytek słuchu. Zarówno pomiary wibracji jak i hałasu nie wykazywały przekroczenia normatywów higienicznych w okresie 1996 - 2000, co prawda inspekcja sanitarna nie dysponowała danymi w okresie 1977 - 1995, ale samochody, na których przeprowadzono pomiary są tymi samymi pojazdami, których używano w okresie wcześniejszym. Wskazano, iż podejrzenie choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później jednak niż w okresie wskazanym w wykazie chorób zawodowych. W przypadku narażenia na wibrację okres ten wynosi maksymalnie 3 lata. Z uwagi na to, iż wyniki badań specjalistycznych nie są typowe dla narażenia na wibrację, jak również nie notowano podczas pracy przekroczeń normatywów dla wibracji, zdaniem lekarza wystawiającego orzeczenie lekarskie nr [...], brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.
Na skutek odwołania się od treści w/w orzeczenia, w dniu 23 czerwca 2004r. wydane zostało przez Instytut Medycyny Pracy im. Prof. J. Nofera w Ł. orzeczenie lekarskie nr [...], w którym również stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u Z.N. zespołu wibracyjnego. W uzasadnieniu orzeczenia napisano, iż skarżący pracował przez okres 38 lat jako kierowca samochodów ciężarowych w narażeniu na drgania mechaniczne. Wskazano jednak, iż wykonane w Instytucie badania czynnościowe obwodowego układu naczyniowo-nerwowego nie ujawniły zmian, które uzasadniałyby rozpoznanie zespołu wibracyjnego i tym samym choroby zawodowej.
Powołując się na powyższe orzeczenia lekarskie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. stwierdził, iż samo narażenie na czynniki mogące spowodować chorobę zawodową nie jest jednoznaczne z powstaniem choroby, lecz decydujące znaczenie ma rozpoznanie lekarskie wykazujące kliniczne cechy choroby zawodowej. Organ podniósł, iż nie ma możliwości stwierdzenia choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego bez rozpoznania lekarskiego tej choroby i dlatego brak jest podstaw do stwierdzenia tej choroby zawodowej u Z.N.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, iż dokonano rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy w sprawie, tzn. zaniechano sprawdzenia warunków, w jakich pracował w latach 1964 do 2001. Analiza narażenia zawodowego zawężona została do lat 1996-2000, co nie jest wystarczającym miernikiem do uznania, iż nie pracował w warunkach szkodliwych. Wskazał, iż nie ustalono przyczyn wystąpienia u niego ubytków słuchu, skoro podano, że choroba ta nie jest spowodowana wibracjami oraz nie ustalono stopnia szkodliwych warunków pracy, poczynając od 32 lat wstecz jego pracy jako kierowcy wielotonowych samochodów ciężarowych.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł., działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998r. Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, iż w wyniku przeprowadzonych badań lekarskich Z.N. uzyskał orzeczenie WOMP nr [...] z dnia [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, gdyż ustalenia kliniczne po obserwacji w kierunku choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego postaci nerwowo-naczyniowej wypadły negatywnie. Również Instytut Medycyny Pracy w wydanym orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Organ podał, iż przeprowadzone w toku postępowania przed organem I instancji postępowanie epidemiologiczne oraz analiza dostępnej dokumentacji, wykazały, że w czasie pracy zawodowej w latach 1964-2001, z uwzględnieniem wszystkich stanowisk pracy, Z.N. był narażony na działanie hałasu i wibracji o natężeniu nie przekraczającym dopuszczalnej normy (za wyjątkiem krótkiego okresu w listopadzie 1995r., gdzie pomiary parametrów wibracji w samochodzie ciężarowym BIEŁAZ wykazały niewielkie przekroczenie 1,06 – 1.14 WON). Udokumentowany pomiarami hałasu i wibracji na stanowiskach pracy, okres pracy skarżącego obejmuje lata 1995-2001, jednak Karta Narażenia Zawodowego zawiera adnotację, iż mierzony hałas i wibracja na stanowisku kierowcy samochodów KAMAZ i BIEŁAZ można odnieść również do wcześniejszego czasu kierowania takimi pojazdami, gdyż są one tego samego typu, jakich używano w latach wcześniejszych.
Organ podkreślił, iż samo narażenie na czynnik mogący powodować chorobę zawodową nie jest jednoznaczne z powstaniem takiej choroby zawodowej, lecz jest tylko jednym z elementów mogących wpłynąć na zaistnienie zawodowego schorzenia i właściwa placówka orzecznicza musi dokonać rozpoznania klinicznego choroby zawodowej. W rozpoznawanej sprawie dwie uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych jednostki medyczne wypowiedziały się negatywnie odnośnie rozpoznania zespołu wibracyjnego, a tym samym inspektor sanitarny nie może uznać dolegliwości Z.N. za skutek wykonywanej pracy.
Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego dotyczących utraty słuchu, zgłoszonych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wyjaśnił, iż w dniu [...] wydana została przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. decyzja nie uznająca schorzeń narządu słuchu Z.N. za chorobę zawodową.
Wobec tego, iż nie zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie wymogi zawarte w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, zasadne było, zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł., utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie wniósł Z.N. i wskazał, iż nie może pogodzić się z decyzją PWS w Ł. nr [...], gdyż już od pierwszego badania stwierdzono u niego ubytek słuchu mający związek z pracą. Podał, iż analiza narażenia zawodowego zawężona została do lat 1996-2000, co nie jest wystarczające do uznania, że nie pracował w warunkach szkodliwych, w wyniku których stracił słuch. Orzeczenia lekarskie nie ustalają ponadto, przyczyn wystąpienia u niego ubytku słuchu. Skarżący podniósł, iż pracował w warunkach szkodliwych dla jego zdrowia nieprzerwanie od 1964r. i w tamtych latach warunki pracy wyglądały zupełnie inaczej (były gorszej jakości) niż w latach 90-tych i z pewnością zagrożenie stanowiska pracy czynnikami szkodliwymi było znacznie wyższe. Dodał, iż w czasie przeprowadzonych badań inną opinię o swoim stanie zdrowia słyszał od osób przeprowadzających badania, a końcowe orzecznictwo było dla niego zawsze niekorzystne.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał, iż uszkodzenie słuchu może być uznane za chorobę zawodową tylko wtedy, gdy jest spowodowane hałasem, nie zaś innymi warunkami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy. Wskazał, iż występujący u skarżącego ubytek słuchu był już przedmiotem postępowania administracyjnego, ukierunkowanego na stwierdzenie zawodowego uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem, które zakończyło się wydaniem przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. decyzji z dnia [...]o nie stwierdzeniu u Z.N. choroby zawodowej pod postacią uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem. Decyzja ta jest ostateczna, wobec czego, zdaniem organu, bezprzedmiotowe było prowadzenie ponownie postępowania w sprawie już rozstrzygniętej. Obecne postępowanie prowadzone było w kierunku ustalenia choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego. Organ zaznaczył, iż czynnik szkodliwy w postaci wibracji, jeśliby nawet powodował uszkodzenie słuchu, to i tak schorzenie to nie mogłoby być uznane za chorobę zawodową, z uwagi na nie wymienienie jej w wykazie chorób zawodowych, gdzie jako chorobę zawodową uznaje się uszkodzenie słuchu wywołane hałasem. Organ dodał również, iż w myśl obowiązujących przepisów, w przypadku narażenia na wibrację okres rozpoznania tej choroby wynosi 3 lata od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, a narażenie na wibrację u Z.N. ustało w 1994r., zatem w chwili zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej w dniu 19.09.2002r. upłynęło 8 lat.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia.
Zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanym dalej "narażeniem zawodowym". Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje właściwy powiatowy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. 1 oraz oceny narażenia zawodowego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). W myśl natomiast § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002r., orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydaje lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne (§ 7 ust. 1 i 3 powołanego wyżej rozporządzenia).
W rozpoznawanej sprawie, zgodnie ze zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej z dnia 19 września 2002r., prowadzone było postępowanie zmierzające do ustalenia, czy schorzenie Z.N. (zmiany naczyniowo-nerwowe) może zostać uznane za chorobę zawodową, ujętą pod pozycją 22.1 wykazu chorób zawodowych tj. zespół wibracyjny postaci naczyniowo-nerwowej. Zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy – Centrum Profilaktyczno-Lecznicze w Ł. w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] nr [...], jak i Instytut Medycyny Pracy im. Prof. J. Nofera w Ł. w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] nr [...] uznały, iż brak jest podstaw do stwierdzenia u Z.N. choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego, ponieważ wykonane u skarżącego badania czynnościowe obwodowego układu naczyniowo-nerwowego nie ujawniły zmian, które uzasadniałyby rozpoznanie zespołu wibracyjnego i tym samym choroby zawodowej. Jednocześnie w obydwu orzeczeniach lekarskich zaznaczono, iż Z.N. pracował przez okres 38 lat jako kierowca samochodów ciężarowych, w narażeniu na drgania mechaniczne.
Powołując się na powyższe orzeczenia lekarskie, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. wydał w dniu 15 lipca 2004r. decyzję o nie stwierdzeniu u Z.N. choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego postaci naczyniowo - nerwowej, wymienionej w poz. 22.1 wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Organ drugiej instancji utrzymał tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, iż samo narażenie na czynnik mogący spowodować chorobę zawodową nie jest jednoznaczne z powstaniem takiej choroby, lecz jest tylko jednym z elementów mogących wpłynąć na zaistnienie zawodowego schorzenia i właściwa jednostka orzecznicza musi dokonać rozpoznania klinicznego choroby zawodowej.
Powyższe stanowisko organów należy uznać za słuszne. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, w § 2, wyraźnie wskazuje, iż za chorobę zawodową może zostać uznana jedynie choroba ujęta w wykazie chorób zawodowych, stanowiących załącznik do rozporządzenia. Natomiast w § 5, rozporządzenie stanowi, iż właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest lekarz, posiadający wskazane kwalifikacje i zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu. Oznacza to, iż warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze. Skoro w niniejszej sprawie, dwukrotne badania lekarskie, przeprowadzone przez wskazane w rozporządzeniu jednostki medyczne, nie rozpoznały u skarżącego schorzenia oznaczonego w wykazie chorób zawodowych jako zespół wibracyjny postaci naczyniowo-nerwowej (poz. 22.1 wykazu), organ sanitarny prawidłowo orzekł o nie stwierdzeniu tej choroby u Z.N.
Należy zaznaczyć, iż zarówno w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący podaje jako występującą u niego chorobę zawodową - ubytek słuchu mający związek z pracą. Podnosi, iż wieloletnia praca w warunkach przekroczenia norm wibracji doprowadziła do utraty jego słuchu. Jednakże, jak słuszne zauważył Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. w odpowiedzi na skargę, brak jest w wykazie chorób zawodowych schorzenia polegającego na uszkodzeniu słuchu wywołanym wibracjami. W pozycji 21 tego wykazu, wymieniony został obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem. Zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi przez skarżącego na rozprawie w dniu 6 stycznia 2004r. oraz uwagami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę, występujący u Z.N. ubytek słuchu był już przedmiotem postępowania administracyjnego, ukierunkowanego na stwierdzenie zawodowego uszkodzenia słuchu, które zakończyło się wydaniem przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. decyzji z dnia [...] o nie stwierdzeniu u skarżącego choroby zawodowej pod postacią uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem. Powyższa decyzja jest ostateczna, wobec czego za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, iż bezprzedmiotowym było ponowne prowadzenie postępowania w rozstrzygniętej już sprawie. Z tych też względów, jednostki medyczne orzekające obecnie w przedmiocie rozpoznania u Z.N. choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego, nie miały obowiązku ustalania pozazawodowych przyczyn wystąpienia u skarżącego ubytku słuchu.
Sąd nie uwzględnił również zarzutu skarżącego, iż ustalenia organów oparte zostały na analizie narażenia zawodowego, uwzględniającego jedynie dane z lat 1996 – 2000, zamiast z całego okresu zatrudnienia. Zarówno przeprowadzone postępowanie epidemiologiczne jak i Karta Oceny Narażenia Zawodowego zawierają dane z całego okresu zatrudnienia skarżącego, tj. okres od roku 1964. Również uzasadnienia opinii obydwu orzekających w sprawie jednostek medycznych, biorą pod uwagę 38-letni czas pracy i czynniki szkodliwe występujące na wszystkich stanowiskach pracy. Trzeba również zaznaczyć, iż ani organy inspekcji sanitarnej, ani właściwe medyczne jednostki orzecznicze nie kwestionują w niniejszej sprawie faktu wystąpienia, w toku pracy zawodowej skarżącego na stanowiskach kierowcy samochodów ciężarowych, narażenia na wibracje. Organy te podkreślają co prawda, iż przeprowadzone pomiary poziomu wibracji nie wykazywały przekroczenia normatywów higienicznych, z czym nie zgadza się skarżący, jednak w przypadku rozpoznania u skarżącego przez właściwe jednostki medyczne choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego, powyższa okoliczność nie miałaby znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, nie wymaga, aby dla rozpoznania zespołu wibracyjnego konieczna była praca w narażeniu na wibracje przekraczające dopuszczalne normy.
Istotnym w niniejszej sprawie jest również, fakt, iż powoływane wyżej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r., w § 2 ust. 2 stanowi, iż zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub u byłego pracownika w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później jednak niż w okresie, który został określony w wykazie chorób zawodowych. W niniejszej sprawie prowadzone było postępowanie w przedmiocie ustalenia występowania u Z.N. choroby zawodowej wymienionej w poz. 22.1 wykazu, tj. zespół wibracyjny – postać naczyniowo nerwowa, dla której ustalony został przez ustawodawcę roczny okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego. Z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego wynika, iż zatrudnienie zawodowe Z.N. ustało w dniu 30 czerwca 2001 roku, a zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego, postaci naczyniowo-nerwowej, sporządzone zostało w dniu 19 września 2002r., wobec czego, organy inspekcji sanitarne nie miały podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 22.1 wykazu chorób zawodowych, po upływie terminu wskazanego w rozporządzeniu dla rozpoznania tego rodzaju schorzenia.
Z tych wszystkich względów uznając, iż zaskarżone decyzje organów inspekcji sanitarnej nie naruszają prawa materialnego ani też przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł, jak w sentencji.