III SA/Łd 842/22

III SA/Łd 842/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-04-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-12-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska /sprawozdawca/
Janusz Nowacki
Małgorzata Kowalska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 180
art. 5b ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 1 i 4, 5, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, 3 i 7, art. 92b, art. 92c art. 5b ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 1 i 4, 5, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, 3 i 7, art. 92b, art. 92c art. 5b ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 1 i 4, 5, art
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1, art. 189 § 2, art. 189a, art. 189f § 1  art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1, art. 189 § 2, art. 189a, art. 189f § 1  art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 134, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Kowalska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 września 2022 r. nr BP.501.2340.2021.1284.GD11.272686 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 30 września 2022 r., nr BP.501.2340.2021.1284.GD11.272686, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 1, 3, 22, art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 1, 4 i 5, art. 7 ust. 4 pkt 3, art. 13b ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm.), zwanej dalej "u.t.d.", oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję Pomorskiego Inspektora Transportu Drogowego z 17 listopada 2021 r., nr WITD.DI.0152.XI0392/43/21/POL o nałożeniu na M.B. kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł.
W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że 1 maja 2021 r. w S. przy ul. [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu samochodowego marki Toyota o nr rej. [...], którym kierowała M.G. Kontrola została przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji. W toku kontroli stwierdzono, że kierowca przewoził pasażerów, którzy za pomocą aplikacji Bolt zamówili przejazd z ul. [...] w S. na ul. [...] w S. Opłata za przewóz wyniosła 7,92 zł. Kierowca okazał do kontroli m.in. wypis nr 3-426 z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydany przez Prezydenta Miasta G. przedsiębiorcy M.B. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą: M., ul. [...], [...] Ł. Kierujący pojazdem nie okazał innych uprawnień do przewozu. Wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli z 1 maja 2021 r., nr [...]. Protokół wraz z dokumentacją z kontroli został przekazany wraz z pismem z 20 maja 2021 r. do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w G. celem dalszego wykorzystania.
Pismem z 26 maja 2021 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił przedsiębiorcę M.B. o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu.
Zawiadomienie zostało doręczone 1 czerwca 2021 r.
W odpowiedzi skarżący w piśmie z 9 czerwca 2021 r. przesłał wyjaśnienia.
W załączeniu przesłano trzy kopie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie G., S., G.1. i jeden wypis z licencji.
W ramach uzupełniającego postępowania dowodowego organ pierwszej instancji
przesłuchał jednego z pasażerów. Ponadto pasażer przesłał za pomocą e-mail zrzuty z aplikacji Bolt wraz z paragonem za usługę.
Pismem z 24 września 2021 r. o przystąpieniu do sprawy zawiadomił pełnomocnik skarżącego. Nie złożono żadnych dodatkowych wyjaśnień.
Postępowanie zakończyło się wydaniem 17 listopada 2021 r przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł.
W odwołaniu skarżący wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
1. przepisów postępowania (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak przeprowadzenie dowodu z przesłuchania pasażera i dowodu z przesłuchania kierowcy;
2. przepisów materialnych, tj.:
- art. 6 ust. 5 u.t.d. poprzez niezastosowanie w sytuacji zamówienia przejazdu przez klienta z innego obszaru niż objęty licencją;
- art. 18 ust. 4a i b w związku z Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i wymierzenie kary w sytuacji, gdy skarżący posiada licencję nr [...], wydaną przez Prezydenta Miasta G., na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką;
- art. 92c ust. 1 pkt 1 u.td. poprzez niezastosowanie, w sytuacji gdy skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia i nastąpiło ono wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć;
- art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w sytuacji znikomej wagi naruszenia (pojazd był oznaczony jako taxi, skarżący posiadał licencję) i zaprzestania naruszenia (skarżący uzyskał licencję na terenie miasta S.).
Organ drugiej instancji uznając decyzję organu pierwszej instancji za prawidłową podniósł, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że 1 maja 2021 r. w S. przy ul. [...] funkcjonariusze Policji poddali kontroli drogowej pojazd samochodowy marki Toytota o nr rej. [...], którym kierowała M.G. Ustalenia z kontroli zostały stwierdzone w protokole kontroli i notatce urzędowej. Kontrolujący wykonali dokumentację fotograficzną zatrzymanego pojazdu oraz okazanych dokumentów. Z ustaleń stwierdzonych podczas kontroli wynika, że kierowca wykonywał przewóz dwóch pasażerów, tj. K.H. i T.S., którzy za pomocą aplikacji Bolt zamówili przejazd z ul. [...] w S. na ul. [...] w S. Opłata wyniosła 7,92 zł. Pasażerowie nie otrzymali paragonu za usługę i wezwali funkcjonariuszy Policji. Kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Z analizy wypisu wynika, że był wystawiony 4 listopada 2020 r. przedsiębiorcy M. W związku z powyższym ustalono, że wykonawcą przewozu jest przedsiębiorca M.B. W wypisie wskazano następujący nr rej. pojazdu [...], czyli taki jak pojazd zatrzymany do kontroli. Jako obszar prowadzenia wskazano G. Ponadto z protokołu kontroli, notatki urzędowej oraz dokumentacji fotograficznej pojazdu wynika, że na bocznych drzwiach pojazdu znajdowała się naklejka z numerem taksówki ([...], herb i napis G.). Pojazd nie był wyposażony w kasę fiskalną. Na dachu znajdowała się lampa z napisem taxi. Protokół kontroli nr [...] z 1 maja 2021 r. stanowi istotny dowód w sprawie, mimo że nie został przez kierowcę podpisany. Protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Jednak brak podpisania protokołu nie pozbawia go mocy dowodowej. Stosownie do art. 74 § 4 u.t.d. kontrolowany ma prawo wnieść zastrzeżenia do protokołu. Kierowca nie podpisał protokołu kontroli, a w miejscu na zastrzeżenia do protokołu wskazał jedynie, że nic nie będzie podpisywać. W ramach uzupełniającego postępowania dowodowego organ pierwszej instancji przesłuchał w charakterze świadka jednego z pasażerów, tj. K.H., który pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań zeznał, że przewóz został zamówiony za pomocą aplikacji mobilnej Bolt na trasie z ul. [...] w S. na ul. [...] w S. Pojazd był oznakowany jak taksówka. Nie miał tylko cennika. Posiadał numer boczny, lampę taxi, licencję G. Cena na paragonie była inna niż pobrana. Pasażer przesłał za pomocą e-mail zrzuty z aplikacji Bolt wraz z paragonem za usługę transportową na kwotę 9,90 zł. Z informacji z organu licencyjnego, tj. Urzędu Miasta S. z 25 czerwca 2021 r. wynika, że przedsiębiorca M. posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wydaną 18 maja 2021 r., do której został zgłoszony pojazd marki Renault Megane o nr rej. [...]. Do wskazanego uprawnienia nie zgłoszono pojazdu marki Toyota o nr rej. [...]. Z informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że przedsiębiorca M.B., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą M., posiada licencję na przewóz taksówką wydaną przez Prezydenta Miasta S. i kilka innych licencji taksówkarskich na obszarach innych miast.
W ocenie organu drugiej instancji z zebranego materiału dowodowego wynika bezspornie, że 1 maja 2021 r. kierująca poddanym kontroli pojazdem M.G. wykonywała w imieniu skarżącego zarobkowy krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką, tj. pojazdem marki Toyota o nr rej. [...]. Z informacji udzielonych przez pasażerów w trakcie kontroli, opisanych w notatce urzędowej funkcjonariusza Policji, wynika, że pasażerowie zamówili usługę przewozu za pomocą aplikacji Bolt w S. na trasie z ul. [...] na ul. [...]. Powyższe potwierdził jeden z pasażerów przesłuchany w toku postępowania w charakterze świadka. Kierowca okazał do kontroli jedynie wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, tj. pojazdem o nr rej. [...] na terenie miasta G. Nie okazał uprawnień do wykonywania przewozu na terenie miasta S. Z dokumentacji fotograficznej wynika, że poddany kontroli pojazd posiadał oznaczenia typowe dla taksówki, w tym numer wraz z herbem i nazwą miasta G., a na dachu lampę z napisem taxi. Powyższe ustalono na podstawie protokołu kontroli, notatki urzędowej, okazanych dokumentów, dokumentacji fotograficznej pojazdu, informacji z organu licencyjnego, danych z CEIDG, zeznań pasażera. Organ pierwszej instancji w sposób kompletny i prawidłowy zebrał materiał dowodowy w sprawie, który pozwalał na jednoznaczne rozstrzygnięcie. Skarżący był zawiadomiony o terminie przesłuchania świadka (zawiadomienie z 21 czerwca 2021 r. wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru). Wydana licencja obowiązuje jedynie na terenie obszaru, na jaki została wydana. Bezspornie skarżący posiadał i okazał licencję obowiązującą na terenie miasta na prawach powiatu G., a kierowca wykonywał przewóz pasażera w S. Jak wynika z informacji z organu licencyjnego oraz danych z CEIDG na dzień kontroli skarżący nie posiadał uprawnień wykonywania przewozu w mieście S., a przewóz pasażera odbywał się w S. z ul. [...] na ul. [...], co potwierdził przesłuchany w charakterze świadka pasażer. Okazany w trakcie kontroli wypis z licencji uprawniającej do wykonywania przewozów taksówką o nr rej. [...] nie uprawniał do wykonywania tego przewozu. Przepis art. 6 ust. 5 u.t.d. dotyczy wyjątków w zakresie wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, jednak w sytuacjach: przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Bez znaczenia pozostają twierdzenia, że kierowca był przekonany, że miejscem docelowym będzie G.1. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 18 ust. 4a i 4b w związku z Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i nałożenia kary za brak licencji, w sytuacji gdy skarżący posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie miasta G. organ drugiej instancji podniósł, że przepisy ustawy o transporcie drogowym stanowią, że licencja na wykonywanie przewozu osób taksówką wydawana jest na określony obszar. Kierowca okazał do kontroli wypis licencji uprawniającej do wykonywanie przewozu na terenie G., a przewóz był wykonywany w S. Poza tym skarżący nie posiadał w chwili kontroli licencji uprawniającej do wykonywania przewozu osób taksówką w S. Przepis art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. dotyczy przewozu okazjonalnego, natomiast w niniejszej sprawie z zebranego materiału dowodowego wynika, że wykonywany był przewóz taksówkarski. Odpowiedzialność administracyjna ma co do zasady charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia.
W ocenie organu drugiej instancji materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d.
W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 7 w związku z art. 93 ust. 1 u.t.d. Przepisy art. 92a ust. 3 i 7 w związku z załącznikiem nr 3 do ustawy o transporcie drogowym określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru naruszenia. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, incydentalnego charakteru naruszenia, czy też rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę. Organ pierwszej instancji ustalił, że podmiotem odpowiedzialnym za wykonywanie przewozu poddanym kontroli pojazdem w niniejszej sprawie jest skarżący. To na skarżącym spoczywał obowiązek zadbania o to, by posiadać odpowiednie uprawnienia do wykonywania przewozu. Przepis art. 189f § 1 k.p.a. reguluje przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.B. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 4 pkt 11, art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. w związku z Ip. 1.1 oraz 2.11 załącznika nr 3 do ustawy polegające na wymierzeniu kary w wysokości łącznie 12 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie wypełniały definicji przewozu okazjonalnego, a stanowiły przewóz taksówką, na którą skarżący posiada odpowiednią licencję;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 11 u.t.d. w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w powołanym rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób);
3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowcy M.G.;
4. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji w zakresie:
a. naruszenie art. 6 ust. 5 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji w której zamówienie na przejazd zostało złożone przez klienta z innego obszaru niż obszar ujęty w licencji;
b. naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. polegające na jego niezastosowaniu, w sytuacji w której okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć;
c. naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu, w sytuacji w której waga naruszenia prawa jest znikoma (przejazd odbywał się prawidłowo oznaczonym pojazdem taxi, skarżący posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką), a strona zaprzestała naruszenia prawa (skarżący uzyskał bowiem licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie miasta S.);
5. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji;
6. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie wyjaśnić jednak należy, że niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o COVID-19". Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy o COVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego (por. uchwałę NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19).
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19. Rozpoznanie niniejszej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 14 lutego 2023 r. Jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że pełnomocnik skarżącego nie potwierdził technicznych możliwości uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Skutkowało to skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym pełnomocnicy skarżącego i organu administracji zostali zawiadomieni.
Nie ulega zatem wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji. Z możliwości tej strony postępowania nie skorzystały.
Stosownie natomiast do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.
W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu w całości albo w części.
Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego i ich wykładni przez organ administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji. Dokonując kontroli działalności administracji publicznej sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznego załatwienia sprawy i posiada jedynie uprawnienia kasacyjne.
Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego uzasadniającego uwzględnienie skargi.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 30 września 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 17 listopada 2021 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie określone w Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.
Zgodnie z art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Wymogi jakie należy spełnić aby uzyskać tę licencję, zostały wymienione w art. 6 ust. 1 u.t.d. Jak stanowi art. 6 ust. 4 u.t.d., licencja, o której mowa w ust. 1, jest udzielana na określony obszar obejmujący: 1) gminę; 2) gminy sąsiadujące – po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia; 3) miasto stołeczne Warszawę. Zasadą zatem jest wykonywanie transportu drogowego na obszarze określonym w licencji. Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję (art. 87 ust. 4 u.t.d.).
Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.).
Jak wynika z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 – załącznika nr 3 do ustawy.
Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji podlega karze pieniężnej w wysokości 12 000 zł, na podstawie Ip. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny sprawy ustalono przede wszystkim na podstawie protokołu kontroli drogowej, notatki urzędowej sporządzonej 1 maja 2021 r. przez funkcjonariusza Policji, dokumentacji fotograficznej, protokołu z przesłuchania świadka pasażera K.H., wydruku zrzutu ekranu potwierdzenia złożenia zmówienia przewozu za pośrednictwem aplikacji Bolt, paragonu, okazanego w trakcie kontroli drogowej wypisu nr 3-426 z licencji nr [...] udzielonej 25 września 2020 r. skarżącemu przez Prezydenta Miasta G. na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszarze G., do której zgłoszono pojazd nr rej. [...]. Podstawę ustaleń organów stanowiły także informacje znajdujące się w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, licencja nr [...], wydana przez Prezydenta Miasta S. 18 maja 2021 r., pismo Kierownika Referatu Komunikacji Urzędu Miasta S. z 25 czerwca 2021 r.
Ustalono na podstawie tych dowodów, że kierująca pojazdem marki Toyota nr rej. [...] M.G. wykonywała 1 maja 2021 r. w imieniu skarżącego i na jego rzecz zarobkowy krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką na trasie z ul. [...] w S. na ul. [...] w S., a więc poza zakresem udzielonej skarżącemu przez Prezydenta Miasta G. licencji z 25 września 2020 r. nr [...], z której wypis z 4 listopada 2020 r., nr 3-426 okazano w trakcie kontroli (obszar prowadzenia przewozów G.). Przewóz miał miejsce w obrębie jednego miasta, gdyż zarówno jego punkt początkowy, jak i końcowy miały miejsce w S. Pasażerowie nie rozpoczynali i nie kończyli podroży poza S. Przejazd został zamówiony za pośrednictwem aplikacji Bolt. Pojazd posiadał oznaczenia "taxi", naklejki na drzwiach tylnych z numerem bocznym "[...]" godłem miasta G. i napisem "G". Ustalono personalia podróżnych. Za przewóz została pobrana opłata. Ustalono również, że do licencji z 18 maja 2021 r., nr [...], udzielonej skarżącemu na prowadzenie przewozów na obszarze S., został zgłoszony pojazd marki Renault Megane nr rej [...]. Do licencji tej skarżący nie zgłaszał pojazdu marki Toyota nr rej [...], którym 1 maja 2021 r. wykonano przewóz na obszarze S.
W ocenie sądu ustalenia te uznać należy prawidłowe. Stan faktyczny został wystarczająco wyjaśniony dla ustalenia istoty sprawy. Zwrócić należy uwagę, że w wyjaśnieniach z 9 czerwca 2021 r. skarżący przyznał, że w dniu kontroli wniosek na licencję na prowadzenie przewozów na obszarze S. nie był złożony. Nie wziął udziału 12 lipca 2021 r. w przeprowadzeniu dowodu z zeznań pasażera – świadka K.H., pomimo prawidłowego zawiadomienia przez organ pierwszej instancji o miejscu i terminie, w jakim dowód ten zostanie przeprowadzony (zawiadomienie z 21 czerwca 2021 doręczone 28 czerwca 2021 r. – zwrotne potwierdzenie odbioru). Skarżący nie złożył żadnych dodatkowych wyjaśnień, pomimo wezwania do ich złożenia przez organ pierwszej instancji w piśmie z 14 lipca 2021 r., wraz z którym doręczono skarżącemu kserokopię protokołu z przesłuchania przez organ pierwszej instancji 12 lipca 2021 r. świadka K.H. (zawiadomienie i wezwanie z 14 lipca 2021 r. doręczone 3 sierpnia 2021 r. – zwrotne potwierdzenie odbioru). Skarżący nie przedstawił dowodów przeciwnych. Brak zatem było podstaw do przeprowadzenia dodatkowych dowodów z przesłuchania świadka, którego skarżący zresztą nie wskazał, czy też ponownie świadka K.H. (przesłuchanego 12 lipca 2021 r. przez organ pierwszej instancji, o czym skarżący został zawiadomiony 28 czerwca 2021 r.), czy z przesłuchania kierowcy, który podczas kontroli 21 maja 2021 r. odmówił podpisania protokołu kontroli. Organy administracji zapewniły skarżącemu czynny udział w sprawie i wbrew jego twierdzeniom nie zastąpiły dowodu z zeznań świadka "pisemnym oświadczeniem złożonym podczas kontroli".
Zdaniem sądu organy administracji prawidłowo uznały, że stan faktyczny sprawy nie pozwala na zastosowanie art. 6 ust. 5 u.t.d. Przepis ten stanowi, że dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Wykładnia art. 6 ust. 5 u.t.d. była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który konsekwentnie podkreśla, że choć art. 6 ust. 5 u.t.d. przewiduje wyjątek od zasady wykonywania transportu drogowego taksówką na obszarze określonym w licencji – to jednak tylko w sytuacjach w przepisie tym określonych. Dopuszczalne jest zatem wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, jak i spoza tego obszaru na obszar objęty licencją – w drodze powrotnej przewozu wykonywanego poza obszar licencji, jak i w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Nie ma natomiast możliwości świadczenia usług poza obszarem określonym w licencji. W każdym innym przypadku będzie bowiem miało miejsce świadczenie usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji (por. wyroki NSA: z 10 lutego 2015 r., II GSK 2206/13; z 17 marca 2015 r., II GSK 272/14, II GSK 1156/14; z 10 września 2015 r., II GSK 1260/14; z 22 października 2015 r., II GSK 1874/14). Przesłanki zastosowania wyjątku z art. 6 ust. 5 u.t.d. powinny być interpretowane w sposób ścisły, przy uwzględnieniu wszystkich metod wykładni – językowej, systemowej i celowościowej. W powołanym orzecznictwie przyjmuje się w związku z tym, że ostatnie zdanie tego przepisu dotyczy sytuacji, w której pasażer złożył zamówienie spoza obszaru objętego licencją dla danego przewoźnika w celu przywiezienia tego pasażera spoza obszaru wskazanego w licencji na ten obszar. Nie jest zatem tak, że uprawniony z konkretnej licencji taksówkowej może przyjmować na terenie wskazanym w licencji zlecenia na wykonywanie przewozów na terenie nieobjętym licencją, jak również pojechać z terenu wskazanego w licencji na inny teren i przyjmować następne zlecenia na przewozy na jego obszarze, gdyż wykracza to poza uprawnienia wskazane w art. 6 ust. 4 u.t.d. i poza wyjątki z ust. 5 tego przepisu. Nie można zatem uznać, że przepis ten pozwala wykonywać przewóz poza obszarem określonym w licencji, pod tym tylko warunkiem, że w chwili przyjęcia zlecenia pojazd znajdował się na obszarze określonym w licencji (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2016 r., II GSK 1320/15). Nawet gdyby uznać, że kierowca udał się po przyjęciu zlecenia za pomocą aplikacji Bolt z obszaru objętego licencją poza ten obszar w celu realizacji przewozu na terenie miasta S., to brak jest podstawy do stwierdzenia, że przewóz ten wykonywany był w warunkach przewidzianych w art. 6 ust. 5 u.t.d., co czyniłoby dopuszczalnym przewóz poza obszarem wskazanym w licencji. Wobec tego nie zachodziła konieczność przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego na okoliczność wykonania przewozu poza obszarem określonym w licencji, jednakże w warunkach wyjątku określonego w art. 6 ust. 5 u.t.d. Oceny tej nie zmienia twierdzenie skarżącego zawarte w uzasadnieniu skargi, że według relacji kierującego był on "zapewniany przez pasażera, że miejscem docelowym kursu będzie ostatecznie G.1." tym bardziej, że w toku postępowania przed organami administracji nie zostały przez skarżącego wskazane żadne dowody, które mogłyby na to wskazywać. Materiał dowodowy zebrany przez organy administracji niewątpliwie wskazuje, że przewóz był realizowany wyłącznie na obszarze S. z ul. [...] na ul. [...]. Skarżący miał możliwość złożenia w toku postępowania administracyjnego zeznań w charakterze strony, złożenia wyjaśnień na okoliczność wykonywania kontrolowanego przewozu zgodnie z licencją, w warunkach określonych w art. 6 ust. 5 u.t.d. Z możliwości tej jednakże nie skorzystał. Całokształt dowodów zebranych w sprawie, poddanych analizie we wzajemnej ich korelacji, jednoznacznie wskazuje na wykonywanie przez skarżącego 1 maja 2021 r. przewozu pojazdem marki Toyota o nr rej. [...] na obszarze S. poza obszarem określonym w licencji w sposób nie spełniający przesłanek wyjątku określonego w art. 6 ust. 5 u.t.d.
Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że przedmiotem sprawy nie było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem, który nie spełniał kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Organy administracji nie rozważały w ogóle tego, czy kontrolowany przejazd był przejazdem okazjonalnym. Zarzut, że przewóz ten został błędnie zakwalifikowany jako tzw. przewóz okazjonalny jest więc niezasadny.
Prawidłowo organ drugiej instancji wywodził, że w sprawie nie znajdą zastosowania przepisy art. 189a i n. k.p.a., w tym art. 189f § 1 k.p.a. regulujący przesłanki odstąpienia od nałożenia kary oraz udzielenia pouczenia. Przepisy ustawy o transporcie drogowym zawierają samodzielną regulację w tym zakresie przewidzianą w art. 92b i art. 92c. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa Kodeksu postępowania administracyjnego.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wskazać należy, że w myśl tego przepisu, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Treść tego uregulowania nie pozostawia wątpliwości, że za stwierdzone naruszenia odpowiada podmiot wykonujący przewozy chyba, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot ten nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć.
Wymieniony przepis ma charakter wyjątkowy i podlega interpretacji ścieśniającej. Kwestie związane z okolicznościami wyłączającymi możliwość nałożenia kary administracyjnej były już przedmiotem licznych orzeczeń sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. W świetle tego orzecznictwa nie ulega wątpliwości, że okolicznościami, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych. Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest bowiem, w normujących tę sferę przepisach ujęta w sposób rygorystyczny, mający na uwadze dążenie do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Powszechnie przyjmuje się, że przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W wyroku z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2098/13, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że art. 92c ust. 1 u.t.d., jako wyjątek od zasady odpowiedzialności przedsiębiorcy także za działania swoich kierowców nie tylko odnosi się do wyjątkowych sytuacji, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć, ale i dotyczy okoliczności, istnienia których organ bez wskazania strony nie zna. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest natomiast wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem i eliminować naruszenia. Przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego, m.in. przez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie w przypadku stwierdzenia naruszeń właściwych środków dyscyplinujących (por. także wyroki NSA: z 15 października 2015 r., II GSK 1990/14; z 12 marca 2015 r., II GSK 262/14; z 14 kwietnia 2016 r., II GSK 2527/14). Sam zaś fakt, że winę za naruszenia ponosi kierowca nie stanowi przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę od odpowiedzialności (por. wyrok NSA z 25 września 2014 r., II GSK 1027/13).
Stanowisko zawarte w powyższych wyrokach oraz przywołanym w nich orzecznictwie sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie w całości podziela.
Podsumowując, należy stwierdzić, że wykładnia przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., dokonana przez organy administracji jest prawidłowa. Zasadnie organy administracji uznały, że brak było podstaw do uznania, że w okolicznościach sprawy zachodzą podstawy do zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Na skarżącym spoczywał ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musiałby istnieć realnie. Nie ulega wątpliwości, że wskazane w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przesłanki egzoneracyjne odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Nie można więc skutecznie powoływać się na treść tego przepisu w sytuacji, gdy to pracownik przedsiębiorcy, działający w ramach powierzonych mu zadań, dopuszcza się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary. To skarżący, jako przewoźnik organizuje pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on również ryzyko związane z zatrudnieniem kierowców, którymi się posługuje prowadząc przedsiębiorstwo transportowe oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne, aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców, przeciwdziałając naruszeniom prawa.
Skarżący nie wykazał wystąpienia okoliczności ujętych przepisem art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń, a których doświadczony i profesjonalny podmiot organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie byłby w stanie przewidzieć. Bez wątpienia w zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd na drodze, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże okoliczności tej nie można kwalifikować w kategoriach "braku wpływu" czy "okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć", bowiem obowiązkiem skarżącego jako przewoźnika jest przeprowadzanie kontroli i organizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń. Podmiot wykonujący transport drogowy ponosi ryzyko osobowe, to znaczy obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru osób, którymi się posługuje do danego zadania i zmuszony jest ponosić straty wynikłe wskutek ich działań. To on zobowiązany jest do przeprowadzania bieżących kontroli, czy kierowcy przestrzegają przepisów i powinien w taki sposób organizować oraz nadzorować ich pracę, aby jednocześnie umożliwić sobie wypełnianie ciążących na nim obowiązków. Bez zastosowania realnego, bieżącego nadzoru nad wykonywaniem przewozów nie sposób wykazać, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Podsumowując sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również zarzucanego naruszenia przepisów prawa materialnego mającego mieć wpływ na wynik sprawy. Organy administracji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić trzeba, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez ten organ materiałów dowodowych, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia takich dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. W niniejszej sprawie skarżący, negując twierdzenia organów, dowodów takich nie przedstawił. Nieuzasadnione są zatem zarzuty postawione w skardze dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy nie naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że zasadnie organ administracji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości określonej w 1.p. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.
Na marginesie powyższych rozważań należy wskazać, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi toczyło się kilkadziesiąt spraw w przedmiocie nałożenia na skarżącego kar pieniężnych za naruszenie przepisów transportu drogowego (vide, np. wyroki WSA w Łodzi z 24 lutego 2021 r., III SA/Łd 783/20; z 6 maja 2021 r., III SA/Łd 133/21; z 10 listopada 2021 r., III SA/Łd 404/21; z 5 stycznia 2022 r., III SA/Łd 754/21; z 24 marca 2022 r., III SA/Łd 952/21; z 30 marca 2022 r., III SA/Łd 1127/21; z 7 czerwca 2022 r., III SA/Łd 209/22; z 28 lipca 2021 r., III SA/Łd 439/21. Skarżący został już wielokrotnie ukarany karami pieniężnymi za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym wykonując przewozy na terenie całego kraju. Dysponuje zatem wiedzą o wymogach, jakie winien spełniać wykonując transport drogowy. Nie podjął jednak żadnych działań, by kolejnym naruszeniom zapobiec.
Z powyższych względów sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione. Rozpoznając niniejszą sprawę, sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 p.p.s.a.).
Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 15zzs4 ustawy o COVID-19, oddalił skargę.
is