III SA/Łd 833/04

III SA/Łd 833/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Czesława Nowak-Kolczyńska /sprawozdawca/
Krzysztof Szczygielski /przewodniczący/
Małgorzata Łuczyńska
Teresa Rutkowska
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Dnia 9 lutego 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska /spr./, Asesor WA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi R. L. na decyzję Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o niezdolności do służby w Policji 1/ uchyla zaskarżoną decyzję, 2/ zasądza od Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Ł. na rzecz R. L. kwotę 18,80 /osiemnaście złotych i osiemdziesiąt groszy/ złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Ł. orzekła w części A orzeczenia dotyczącej zdolności do służby, iż R. L. jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem do służby na zajmowanym stanowisku. Rozpoznano u niego: 1. zespół neurasteniczny 2. zez rozbieżny naprzemienny 3. skrzywienie przegrody nosa nie upośledzające drożności. W uzasadnieniu stwierdzono, iż punkt 1 rozpoznania figuruje w zarządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 października 1995r. (M.P. 55 poz. 611), ale nie sięga granic inwalidztwa. Pozostałe punkty nie figurują w wymienionym zarządzeniu. W części B orzeczenia stwierdzono, iż R. L. jest zdolny do pracy i brak jest podstaw do zaliczenia badanego do jednej z grup inwalidztwa.
Na skutek wniesionego odwołania Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stwierdziła w części A orzeczenia, że badany jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem oraz że jest zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. W części B orzeczenia odmówiono zaliczenia go do grupy inwalidzkiej. W uzasadnieniu uznano, iż stwierdzone schorzenia nie sięgają granic inwalidztwa co nie pozwala zaliczyć badanego do jakiejkolwiek grupy inwalidztwa.
Na wymienioną decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył R. L.
Wyrokiem z dnia 18 maja 2001r. w sprawie II S.A./Łd 1446/99 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu stwierdzono, iż zaskarżona decyzja nie zawiera koniecznych elementów decyzji administracyjnej określonych w art.107 § 1 kpa. Nie zawiera także uzasadnienia faktycznego i prawnego zgodnie z wymogami określonymi w art.107 § 3 kpa. Nadesłane akta administracyjne są niekompletne gdyż nie zawierają odwołania R. L. od decyzji Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...]. Istnieją również różnice pomiędzy orzeczeniami komisji obu instancji nadesłanymi do Sądu a tymi, które zostały doręczone skarżącemu. Mając to na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.
Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] Okręgowa Komisja Lekarska MSW w Ł. stwierdziła w części A orzeczenia, iż u R. L. rozpoznano: zespół nerwicowy u osoby z cechami osobowości nieprawidłowej, tendencję do zezowania, skrzywienie przegrody nosa oraz przebyte zwichniecie lewego stawu barkowego. Uznano, że badany jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem i zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. W części B orzeczenia stwierdzono, iż R. L. nie zalicza się do żadnej grupy inwalidztwa. Rozpoznane schorzenia nie sięgają granic inwalidztwa. W związku z czym brak jest podstaw prawnych do przyznania grupy inwalidzkiej.
Na wymienioną decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył R. L.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż zaskarżone orzeczenie zawiera wszystkie wady prawne z powodu których wyrokiem z dnia 18 maja 2001 r. sąd uchylił poprzednie orzeczenie z dnia [...]. Decyzja nie zawiera podstawy prawnej ani uzasadnienia odpowiadającego wymogom określonym w art.107 § 3 kpa. Stwierdzono, iż skarżący jest zdolny do służby z ograniczeniem bez bliższego określenia na czym to ograniczenie ma polegać. W punkcie 2 orzeczenia skarżącego uznano za inwalidę i nie zaliczono do żadnej grupy. W ocenie skarżącego rozpoznany zespół nerwicowy ogranicza jego sprawność umysłową i z powodu tego schorzenia winien on zostać zaliczony do jednej z grup inwalidów. Bezpodstawne jest stwierdzenie, że przebyte zwichnięcie lewego stawu barkowego nie sięga granic inwalidztwa gdyż komisja nie przeprowadziła żadnego badania lekarskiego. W konkluzji skarżący wnosił o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie jej do ponownego rozpoznania.
Wyrokiem z dnia 19 lutego 2004 roku w sprawie o sygn. akt. IISA/Łd 210/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie zawiera koniecznych elementów decyzji administracyjnej określonych w art.107 § 1 kpa. Nie zawiera także uzasadnienia faktycznego i prawnego zgodnie z wymogami określonymi w art.107 § 3 kpa. Ponadto Sąd podniósł, że organ administracji nie zebrał i nie rozpoznał całego materiału dowodowego, w szczególności nie wyjaśnił jakie są skutki schorzeń rozpoznanych u skarżącego, czy pozostają w związku ze służbą w policji i jaki mają one wpływ na zdolność skarżącego do służby.
Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Ł. rozpoznała u R. L.:
1) zespół neurasteniczny u osoby z cechami osobowości nieprawidłowej § 67 p.2 "C", § 70 p.2 "D",
2) przebyte złamanie wyrostka łokciowego lewego z deficytem wyprostu § 77 p.1 "C",
3) przebyte zwichnięcie stawu ramienno- łopatkowego lewego i złamanie kości promieniowej lewej bez następstw (bez paragrafu),
4) skrzywienie przegrody nosa nie upośledzające drożności § 26 p.3 "A"
5) zez naprzemienny rozbieżny § 11 p.1 "A.
W części A orzeczenia dotyczącego zdolności do służby, stwierdziła że R. L. jest całkowicie niezdolny do służby w policji bez związku tej niezdolności ze służbą.
W uzasadnieniu stwierdzono, że schorzenie w punkcie 1 nie figuruje w zarządzeniu MSWiA 229/03
- osobowość nieprawidłowa /sięga granic inwalidztwa/,
- zespół neurasteniczny kat. C,
- schorzenie w punkcie 2 –wypadek poza służbą, nie sięga granic inwalidztwa,
- schorzenia w punkcie 4, 5 są kat. A.
W części B orzeczenia stwierdzono, że badany jest zdolny do pracy poza resortem w pełnym wymiarze godzin. Jednocześnie zaliczono R. L. do trzeciej grupy inwalidów. Orzeczono, iż inwalidztwo istnieje od 1997 r. i nie pozostaje w związku ze służbą. Termin badań kontrolnych wyznaczono na lipiec 2007 r.
W uzasadnieniu tej części orzeczenia powtórzono jego treść i powołano akty prawne, na których oparto to orzeczenie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł R. L.
W uzasadnieniu skargi zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
- nie zastosowanie się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w dniu 19 lutego 2004 r. w sprawie II SA/Łd 210/02 co do braku należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji;
- pominięcie przez organ, iż posiadane schorzenie takie jak zespół neurasteniczny figuruje w punkcie 8 załącznika do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 stycznia 2003 r. w sprawie wykazu chorób funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby oraz chorób i schorzeń, które istniały przed przyjęciem do służby, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby;
- błędną ocenę zdolności do pracy w resorcie i poza resortem spraw wewnętrznych i administracji.
Ponadto skarżący stwierdził, że bezzasadnie orzeczono u niego inwalidztwo czasowe i przyjęto że posiadane schorzenia nie ograniczają zdolności do pracy poza resortem spraw wewnętrznych i administracji.
W konkluzji skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji albo o jej uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz nałożenie na przewodniczącego Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Ł. grzywny w kwocie 2000 zł za z powodu lekceważenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 lutego 2004 r. sygn. akt. II SA/Łd 210/02.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga R. L. jest uzasadniona.
Zgodnie treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz.1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1) uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:
a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy
b. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego
c. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy
2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach
3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Kwestia dopuszczalności skargi na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt II SA/Łd 1446/99 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt 3 II SA/Łd 210/02. Sądy te przy przyjęciu dopuszczalności skargi na decyzję Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych powołały się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uchwale składu 7 sędziów z dnia 19 stycznia 1998 r. w sprawie OPS 8/97/ (ONSA nr 2 z 1998 r. poz.39), iż sąd jest właściwy w sprawach skarg na orzeczenia wojskowych komisji lekarskich orzekających o zdolności do służby wojskowej, gdyż komisje te są organami administracji publicznej, zaś ich orzeczenia decyzjami administracyjnymi. Pogląd ten ma również zastosowanie do orzeczeń okręgowej komisji lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych orzekającej o zdolności do służby w policji.
Sąd w obecnym składzie podzielił to stanowisko.
W rozpoznawanej sprawie Sąd oceniając legalność zaskarżonego orzeczenia, stwierdził że organ administracji naruszył przepisy prawa materialnego tj. ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. nr 8 poz. 67) i wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych oraz przepisy procedury administracyjnej, w szczególności art.7, 77, 80, 107§ 1 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Organ administracji nie zastosował się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 lutego 2004 r. sygn. akt II SA/Łd 210/02. W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, iż orzeczenie komisji lekarskiej winno zawierać wszystkie elementy składowe decyzji administracyjnej określone w art.107 § 1 kpa. W szczególności powinno zawierać podstawę prawną ze wskazaniem konkretnych artykułów aktu prawnego, podaniem organu, który wydał ten akt, datę jego wydania, tytuł oraz miejsce publikacji. Nadto uzasadnienie orzeczenia winno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, zgodnie z wymogami określonymi w art.107 § 3 k.p.a.
Zaskarżona decyzja nie spełnia wymagań o których mowa w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Powołanie podstawy prawnej oznacza przytoczenie przepisów prawa materialnego na których organ administracji oparł swoje rozstrzygnięcie. Powinna być więc wskazana pełna nazwa aktu prawnego, organu, który go wydał, data jego wydania i miejsce jego publikacji. Winien również być wskazany konkretny przepis aktu prawnego, który miał zastosowanie przy rozstrzygnięciu sprawy. W zaskarżonej decyzji nie powołano dokładnie podstawy prawnej. W części A w punkcie 19 zawarto sformułowanie, iż "schorzenie w punkcie 1 nie figuruje w zarządzeniu M.S.W i A 229/03", w części B wymieniono jedynie zbiorczo akty prawne w oparciu o które organ wydał orzeczenie, bez powołania się na konkretne artykuły.
Organ administracji nadto w sposób wyczerpujący nie zebrał ani nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. W orzeczeniu nie wyjaśniono przyczyn powstania niezdolności do służby. Nie wyjaśniono czy stwierdzone u skarżącego schorzenia mają wpływ na tą niezdolność, jeśli tak to jaki, a jeśli nie to dlaczego. Organ orzekający uznał, iż brak jest związku rozpoznanych schorzeń i stwierdzonej niezdolności do służby z pełnieniem tej służy. Ale poza lakonicznym stwierdzeniem w tym zakresie, nie wyjaśnił na czym opiera taką tezę. Nie wskazał jaka jest etiologia rozpoznanych schorzeń i co przemawia za wykluczeniem ich związku z pełnieniem służby w Policji. Nie wyjaśnił też kiedy inwalidztwo funkcjonariuszy całkowicie niezdolnych do pracy (takich jak R. L.) pozostaje w związku ze służbą, a kiedy nie ma tego związku (art. 20 ust. 3 i 5 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji). Ponadto wbrew wymogom określonym w § 4, § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 stycznia 1995 roku w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów policyjnych, trybu postępowania i właściwości komisji lekarskich w tych sprawach, sposobu przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania (Dz. U. z 1995 r. nr 8 poz. 41) komisja lekarska zaliczając R. L. do III grupy inwalidztwa nie wskazała czy i jakie zatrudnienie oraz w jakim wymiarze czasowym mógłby wykonywać, wykorzystując posiadane kwalifikacje ogólne i zawodowe, przy istniejących przeciwwskazaniach zdrowotnych do zatrudnienia.
Orzeczenie komisji lekarskiej ustalające nieistnienie związku schorzeń i ułomności ze służbą w policji zgodnie z wymogami § 11, § 12 ust.2, § 23 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. z 1991 r. nr 79 poz. 349) powinno być szczegółowo uzasadnione w tym zakresie. Ponadto w razie stwierdzenia dwóch lub więcej schorzeń w różnym stopniu ograniczających zdolność osoby badanej do służby należy łącznie rozpatrywać wpływ wszystkich tych schorzeń na zdolność do służby (§ 12 ust.2). Zaskarżone orzeczenie lekarskie nie uwzględnia powyższych zasad orzekania o inwalidztwie.
Każda decyzja, także wówczas gdy opiera się na orzeczeniu o stanie zdrowia konkretnej osoby, winna wyjaśniać przesłanki, które doprowadziły do rozstrzygnięcia. Orzeczenie lekarskie winno być tak napisane aby można było skontrolować przyjęty tok rozumowania. Jest ono bowiem oceniane pod kątem fachowości i logiczności zaś oceny takiej dokonują zarówno strony jak i sąd. Zaskarżone orzeczenie nie spełnia tych wymogów, nie zawiera należytej oceny wyników postępowania dowodowego, co stanowi naruszenie art. 80 k.p.a.
Zaskarżone orzeczenie musi zatem zostać uzupełnione w zakresie poniesionych wyżej kwestii, przy czym sporządzone w sposób zrozumiały zarówno dla strony jaki i sądu, który dokonuje oceny jego legalności.
W rozpoznawanej sprawie z uwagi na kasacyjne kompetencje Sądu, nie jest on władny do oceny stanu zdrowia skarżącego.
Odnosząc się zaś do żądania skarżącego wymierzenia grzywny organowi Sąd wyjaśnia, iż żądanie w tym zakresie przysługuje w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność organu, a niniejszej sprawie nie ma mamy do czynienia z taką sytuacją. Dlatego to żądanie jest nieuzasadnione.
Reasumując, organ administracji w zaskarżonej decyzji naruszył przepisy postępowania określone w art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. Nie podjął bowiem wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego. Również w sposób wyczerpujący nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja nie zawiera także wszystkich elementów wymienionych w art. 107 § 1 kpa zaś jej uzasadnienie nie spełnia wymagań określonych w art.107 § 3 kpa. Uchybienia jakich dopuścił się organ administracji są istotne i mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.
Na podstawie art. 200 w związku z art.205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego kwotę 18,80 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na sumę tę złożyły się koszty przejazdu skarżącego z jego miejsca zamieszkania do sądu i z powrotem.
Z uwagi na to, że w zaskarżonej decyzji brak przymiotu wykonalności, Sąd uznał za bezprzedmiotowe orzekanie na podstawie art. 152 cytowanej ustawy.