III SA/Łd 804/23

III SA/Łd 804/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-03-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Joanna Wyporska-Frankiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2157
art. 10 ust. 1 i ust. 2, art. 10a ust. 1, ust. 1a i ust. 1b
Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t. j.)
Dz.U. 2015 poz 187
par. 2 ust. 1 pkt 6, par. 13zt ust. 1-7
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 14 marca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy, Renata Tomaszewska-Małolepsza, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2024 roku sprawy ze skargi K. O. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 12 października 2023 roku nr 496/2023 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 12 października 2023 r. Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", art. 10 ust. 1 i ust. 2, art. 10a ust. 1, 1a, 1b ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2157), § 2 ust. 1 pkt 6, § 13zt Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 187 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania K. O. w sprawie z wniosku o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, który poniósł dodatkowe koszty w wyniku braku stabilizacji na rynku pszenicy, gryki lub kukurydzy spowodowanej agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy, utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łowiczu z 3 lipca 2023 r. przyznającą pomocy finansową.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.
16 czerwca 2023 r. do Biura Powiatowego ARiMR w Łowiczu wpłynął wniosek K. O. (dalej również: strona lub strona skarżąca) o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, który poniósł dodatkowe koszty w wyniku braku stabilizacji na rynku pszenicy, gryki, lub kukurydzy spowodowanej agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy. Do wniosku strona dołączyła kopie faktur VAT: z 12 grudnia 2022 r., potwierdzającą dokonanie 1 grudnia 2022 r. sprzedaży 30,74 ton kukurydzy mokrej oraz z 5 grudnia 2022 r. potwierdzającą dokonanie 2 grudnia 2022 r. sprzedaży 106,82 ton kukurydzy mokrej.
Decyzją z 3 lipca 2023 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Łowiczu przyznał stronie pomoc finansową o wartości 2 366 zł. Pomoc została przyznana do 1,69 ha, gdyż we wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z 30 maja 2022 r. strona zadeklarowała uprawę kukurydzy na działkach rolnych o powierzchni 1,69 ha oraz kukurydzy na kiszonkę na działkach rolnych o powierzchni 8,92 ha.
Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przyznanie pomocy w wysokości 14 854,00 zł, tj. do całej powierzchni kukurydzy (10,61 ha) deklarowanej do płatności bezpośrednich w 2022 r., tj. do kukurydzy na kiszonkę i kukurydzy na ziarno.
Przywołaną na wstępie decyzją z 12 października 2023 r. Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatu Poddębickiego ARiMR w Łowiczu z 3 lipca 2023 r. przyznającą pomocy finansowej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, przytaczając treść § 2 ust. 1 pkt 6 oraz § 13zt rozporządzenia stwierdził, że organ I instancji przyznał pomoc w prawidłowo określonej wysokości – tj. w kwocie 2 366 zł, co odpowiada iloczynowi powierzchni kukurydzy na ziarno deklarowanej do płatności bezpośrednich (1,69 ha) i stawki płatności (1400 zł), tj. 1,69 ha x 1400 zł = 2366 zł. Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji strony, że pomoc przysługuje do kukurydzy, jeśli plon z uprawy kukurydzy na kiszonkę deklarowanej we wniosku o płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2022 r., został przeznaczony na ziarno. Zdaniem organu odwoławczego udzielenie wnioskowanej przez stronę pomocy finansowej jest ściśle związane i zależne od deklaracji określonego rodzaju uprawy we wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2022 r. A co za tym idzie skoro ze wskazanego wniosku wynika, iż strona zadeklarowała uprawę kukurydzę na kiszonkę na powierzchni 8,92 ha i kukurydzy na ziarno na powierzchni 1,69 ha (co jest udokumentowane w zasiewach zgłoszonych do ARiMR w ramach wniosku o dopłaty bezpośrednie na 2022 rok) to tym samym wysokość udzielonej stronie płatności finansowej jest prawidłowa.
Na ostateczną decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa skargę do sądu administracyjnego złożył K.O., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie § 13zt ust. 1 pkt 3a i 4 w związku z § 13zt ust. 6 w zw. z § 13zt ust. 7 pkt 8 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że sprzedaż ziarna kukurydzy zadeklarowanej uprzednio jako "kukurydza na kiszonkę" nie uprawnia do udzielenia producentowi rolnemu pomocy finansowej. W oparciu o tak postawione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna, a co za tym idzie podlega ona oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi, przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zatem w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Zakresem tej kontroli objęte są również, w myśl art. 3 § 2 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", decyzje administracyjne. Należy przy tym podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany ani zarzutami, ani wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia.
W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Podkreślić przy tym należy, że sądy administracyjne nie zastępują organów administracji publicznej i nie przejmują ich kompetencji do końcowego załatwienia sprawy administracyjnej i wydania rozstrzygnięcia. Orzeczenie sądu administracyjnego, w razie uwzględnienia skargi, rozstrzyga o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu bądź o zobowiązaniu organu administracji publicznej do określonego zachowania się w toku dalszego załatwiania sprawy administracyjnej. Z kolei w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę w całości albo w części.
Przedmiotem oceny sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 12 października 2023 r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łowiczu z 3 lipca 2023 r. o przyznaniu stronie pomocy finansowej na skutek wniosku o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, który poniósł dodatkowe koszty w wyniku braku stabilizacji na rynku pszenicy, gryki lub kukurydzy spowodowanej agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy, utrzymał w mocy. Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego wykazała, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.
Podstawę prawną zaskarżonej do sądu decyzji stanowił art. 10 ust. 1 i ust. 2, art. 10a ust. 1, 1a, 1b ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2157) – dalej: "ustawa o ARiMR", § 2 ust. 1 pkt 6, § 13zt Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 187 ze zm.) - dalej: "rozporządzenie". W myśl art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a oraz art. 81. Nadto ustawodawca zaznaczył, iż w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. (art. 10a ust. 1a ustawy o ARiMR). Równocześnie zgodnie z art. 10a ust. 1b ustawy o ARiMR strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Równocześnie przepisy wskazanego powyżej rozporządzenia określają szczegółowy zakres i sposoby realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w tym warunki i tryb udzielania wsparcia dla przedsięwzięć realizowanych w ramach tych zadań (§ 1). Agencja udziela pomocy finansowej w tym również z przeznaczeniem na "realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa, rozwoju wsi, rynków rolnych i przetwórstwa produktów rolnych lub ze Wspólnej Polityki Rolnej lub w zakresie objętym działem administracji rządowej – rybołówstwo" (§ 2 ust. 1 pkt 6) rozporządzenia). Z kolei w myśl § 13zt ust. 1 rozporządzenia (przepis ten został dodany przez § 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 14 lutego 2023 r., Dz.U. z 2023 r., poz. 308, zmieniającego niniejsze rozporządzenie z dniem 24 lutego 2023 r.) w 2023 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu: 1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia 2022/2472; 3) który poniósł dodatkowe koszty w wyniku braku stabilizacji na rynku pszenicy, gryki lub kukurydzy spowodowanej agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy; 3a) który dokonał sprzedaży pszenicy, gryki lub kukurydzy podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 14 kwietnia 2023 r. 4) który złożył wniosek o przyznanie płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w 2022 r. W myśl § 13zt ust. 1a rozporządzenia pomocy, o której mowa w ust. 1, nie przyznaje się producentowi rolnemu będącemu jednocześnie podmiotem skupującym zboża w związku z prowadzoną przez ten podmiot produkcją zwierzęcą w odniesieniu do sprzedaży danego rodzaju zbóż, które zostały zakupione przez ten podmiot. Ustawodawca zaznaczył, § 13zt ust. 2 rozporządzenia, iż Pomoc, o której mowa w ust. 1, jest przyznawana: 1) na wniosek producenta rolnego złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego na formularzu opracowanym przez Agencję i udostępnionym na jej stronie internetowej; 2) w wysokości ustalonej zgodnie z ust. 6 i 7. Przy czym w myśl § 13zt ust. 3 rozporządzenia wniosek, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, składa się raz do dnia 30 czerwca 2023 r. Elementy wniosku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 zostały określone w treści § 13zt ust. 4 rozporządzenia. Przy czym do wniosku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, dołącza się kopie faktur VAT lub ich duplikaty potwierdzające sprzedaż pszenicy, gryki lub kukurydzy podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 14 kwietnia 2023 r. (§ 13zt ust. 5 rozporządzenia). Ustawodawca określił też szczegółowo wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, zaznaczając, iż nie może ona przekroczyć iloczynu stawki pomocy i powierzchni upraw pszenicy, gryki lub kukurydzy: 1) do której producent rolny otrzymał płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2022 r., pomniejszonej o powierzchnię upraw pszenicy lub gryki, do której przyznano pomoc, o której mowa w § 13zw ust. 1, oraz o powierzchnię upraw kukurydzy, do której przyznano pomoc na podstawie rozporządzenia Ministrów z dnia 21 kwietnia 2023 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych; 2) stanowiącej iloraz liczby ton pszenicy, liczby ton gryki lub liczby ton kukurydzy wynikającej z dokumentów, o których mowa w ust. 5, i liczby 7 - w przypadku kukurydzy (§ 13zt ust. 6 rozporządzenia). Równocześnie w treści § 13zt ust. 6a rozporządzenia zaznaczono, iż suma powierzchni upraw, o których mowa w ust. 6 pkt 1, nie może być większa niż 300 ha pomniejszone o powierzchnię upraw, do której producentowi rolnemu przyznano pomoc, o której mowa w § 13zw ust. 1, oraz o powierzchnię upraw, do której przyznano pomoc na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2023 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych. Nadto w treści § 13zt ust. 7 rozporządzenia ustalono wysokość stawki o której mowa w ust. 6 dla powierzchni poszczególnych upraw położonych w poszczególnych województwach – w niniejszej sprawie wysokość tej stawki wynosi 1 400 zł na 1 ha powierzchni kukurydzy (§ 13zt ust. 7 pkt 7 rozporządzenia).
W świetle powyższego oraz dokumentów zgormadzonych w aktach sprawy nie może być wątpliwości co do tego, iż strona skarżąca korzystając z przywołanych powyżej rozwiązań prawnych w dniu 16 czerwca 2023 r. złożyła do Biura Powiatowego ARiMR w Łowiczu wniosek o udzielenie jej pomocy finansowej producentowi rolnemu, który poniósł dodatkowe koszty w wyniku braku stabilizacji na rynku pszenicy, gryki, lub kukurydzy spowodowanej agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy. Do tego wniosku dołączyła ona – zgodnie z wymogami rozporządzenia - kopie faktur VAT: z 12 grudnia 2022 r., potwierdzającą dokonanie 1 grudnia 2022 r. sprzedaży 30,74 ton kukurydzy mokrej oraz z 5 grudnia 2022 r. potwierdzającą dokonanie 2 grudnia 2022 r. sprzedaży 106,82 ton kukurydzy mokrej. Równocześnie z akt sprawy wynika, iż we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2022 r. strona skarżąca zadeklarowała, iż na powierzchni 8,92 ha będzie uprawiała kukurydzę na kiszonkę, tj. na potrzeby własnego gospodarstwa (a więc nie na sprzedaż). Natomiast na powierzchni 1,69 ha będzie uprawiała kukurydzę na ziarno, tj. do sprzedania. Okoliczność ta nie jest sporna i w sposób nie budzący wątpliwości wynika z akt sprawy (vide wniosek o przyznanie płatności na rok 2022 oraz wyjaśnienia strony skarżącej zawarte zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji jak również w skardze do tutejszego sądu). Mając na uwadze powyższe niesporne okoliczności stanu faktycznego w świetle przywołanych przepisów rozporządzenia (które ściśle wiążą kwotę płatności z deklaracją zawartą we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na 2022 rok) należało podzielić stanowisko organów administracji, iż wysokość należnej stronie skarżącej pomocy finansowej została ustalona prawidłowo, tj. jej wysokość wynosić powinna – tak jak to ustaliły organy administracji – 2 366 zł, co odpowiada iloczynowi powierzchni kukurydzy zadeklarowanej we wniosku o płatności bezpośrednie na rok 2022 jako kukurydza na ziarno (tj. powierzchni 1,69 ha) i stawki płatności (która w niniejszym przypadku wynosi 1 400 zł na 1 ha powierzchni upraw kukurydzy). Kwota płatności wynika więc z następującego wyliczenia: 1,69 ha x 1 400 zł = 2 366 zł.
Sąd nie podzielił zarzutów skargi uznając, iż twierdzenia strony skarżącej o odstąpieniu od zbioru kukurydzy na kiszonkę na powierzchni 8,92 ha i przeznaczeniu uprawy kukurydzy z tej powierzchni na ziarno, nie są prawnie istotne. Jak bowiem słusznie wskazały organy administracji z przepisów rozporządzenia jednoznacznie wynika, że pomoc przyznaje się rolnikowi, który w 2022 r. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i zadeklarował w tym wniosku powierzchnię upraw m.in. kukurydzy. Natomiast do wniosku rolnik dołącza faktury VAT potwierdzające sprzedaż przez rolnika m.in. kukurydzy (w okresie wskazanym przez ustawodawcę, tj. w niniejszym przypadku od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 14 kwietnia 2023 r.) – odpowiednim podmiotom (tj. podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą). Równocześnie, zgodnie z treścią przepisu § 13zt ust. 6 rozporządzenia, wysokość wnioskowanej przez stronę skarżącą pomocy nie może przekroczyć iloczynu stawki pomocy i powierzchni uprawy kukurydzy, do której producent rolny otrzymał płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2022 r., stanowiącej iloraz liczby ton kukurydzy wynikającej z faktur i liczby 7. Przy czym, jak słusznie zauważyły organy administracji, pod pojęciem powierzchni uprawy kukurydzy rozumie się uprawę kukurydzy na ziarno, a nie na kiszonkę – czyli upraw kukurydzy zadeklarowanej we wniosku o płatności bezpośrednie na rok 2022 na sprzedaż (czyli na ziarno) a nie na potrzeby własnego gospodarstwa (czyli na kiszonkę). Wynika to z istoty przyznawanej pomocy – wsparciem objęto bowiem jedynie tę uprawę, która pierwotnie, tj. we wniosku o płatności bezpośrednie na rok 2022 została przeznaczona na ziarno, czyli na sprzedaż. Ustawodawca bardzo wyraźnie uzależnił bowiem przyznanie płatności od informacji zawartej we wniosku o płatności bezpośrednie na rok 2022, tj. od zawartej tam deklaracji rolnika. Podkreślić bowiem należy, że w treści § 13zt ust. 6 rozporządzenia ustawodawca – wskazując sposób obliczenia wysokości pomocy - nie poprzestał jedynie na odwołaniu się do powierzchni upraw (w tym przypadku kukurydzy), ale wyraźnie powiązał kwotę płatności z konkretnym wnioskiem o płatności bezpośrednie (tj. wnioskiem na rok 2022). Nie może być zatem wątpliwości co do tego, że skoro we wniosku o płatności bezpośrednie na rok 2022 strona skarżąca dokonała wyraźnego rozdzielenia powierzchni upraw kukurydzy, która ma być przeznaczona na kiszonkę, a więc na potrzeby własnego gospodarstwa (a nie na sprzedaż) oraz powierzchni upraw kukurydzy, która ma być przeznaczona na ziarno, a więc nie na potrzeby własnego gospodarstwa, ale na sprzedaż. Tym samym więc – zgodnie z wolą ustawodawcy – jedynie w odniesieniu do powierzchni upraw kukurydzy zadeklarowanej we wniosku o płatności bezpośrednie na rok 2022 jako kukurydza na ziarno, a więc na sprzedaż, strona mogła być stratna, z uwagi na napływ taniego zboża z Ukrainy i brak stabilizacji na rynku kukurydzy, zatem jedynie w do tej powierzchni należna jest jej pomoc, o której mowa w § 13zt rozporządzenia. Słusznie też zauważyły organy administracji, że strona nie tylko mogła, ale była wręcz zobowiązana do złożenia korekty wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2022 r., w przypadku gdy - wbrew pierwotnej deklaracji – dokonała ona zmiany powierzchni uprawy kukurydzy na kiszonkę zadeklarowanej na powierzchni 8,92 ha na kukurydzę przeznaczoną na ziarno (a więc na sprzedaż) – czego jednak nie uczyniła. Jak bowiem wynika z akt sprawy do dnia wydania decyzji w sprawie przyznania płatności bezpośrednich strona skarżąca nie poinformowała organu o zmianie przeznaczenia części zadeklarowanych upraw kukurydzy na kiszonkę o powierzchni 8,92 ha na kukurydzę na ziarno - pomimo zobowiązani się do informowania o wszelkich zmianach (jak bowiem słusznie zauważyły organy administracji składając wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2022 strona skarżąca zobowiązała się m.in. do niezwłocznego informowania na piśmie ARiMR za pośrednictwem systemu teleinformatycznego o każdej zmianie, która nastąpi w okresie od dnia złożenia niniejszego wniosku do dnia przyznania płatności, objętych wnioskiem o przyznanie płatności, w szczególności, gdy zmiana dotyczy: wykorzystywania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw). Zatem fakt, iż z przedłożonych przez stronę skarżącą faktur wynika, że strona skarżąca dokonała sprzedaży kukurydzy mokrej w dniach 1 - 2 grudnia 2022 r. z całej powierzchni uprawy (tj. zarówno z powierzchni zadeklarowanej we wniosku o płatności bezpośrednie na rok 2022 na ziarno, jak i na kiszonkę) nie może mieć w niniejszej sprawie znaczenia prawnego, gdyż niespornym jest, że zgodnie z treścią załączonego do akt sprawy wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2022 r., strona zadeklarowała do płatności uprawę kukurydzy na działkach rolnych o powierzchni 1,69 ha oraz kukurydzy na kiszonkę na działkach rolnych o powierzchni 8,92 ha. A co za tym idzie należna jej pomoc mogła być przyznana jedynie do powierzchni 1,69 ha, która we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2022 została zadeklarowana jako kukurydza na ziarno, a więc przeznaczona do sprzedaży. Oczywistym jest, że strona skarżąca mogła zmienić swoje pierwotne zamierzenia dotyczące uprawy, niemniej jednak fakt ten nie może mieć znaczenia prawnego w niniejszej sprawie. Tym samy więc należało podzielić stanowisko organów, iż w przypadku, gdy strona skarżąca uprawiała w 2022 r. kukurydzę z przeznaczeniem na ziarno i kukurydzę z przeznaczeniem na kiszonkę i zgodnie z tym stanem faktycznym zadeklarowała te uprawy do płatności we wniosku na 2022 r., a później, jak twierdzi, ze względu na jakość kukurydzy, jak również mając na uwadze kryzys na rynku mleka i co za tym idzie planowanie ograniczenia produkcji w roku 2023 r., całą uprawę kukurydzy przeznaczyła na ziarno, lecz o fakcie tym nie poinformowała właściwego Kierownika Biura Powiatowego ARiMR przed wydaniem decyzji z dnia 16 stycznia 2023 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, to tym samym nie spełniła on warunków otrzymania przedmiotowej pomocy do całej deklarowanej powierzchni uprawy kukurydzy, tj. do 10,61 ha. Organy administracji w sposób zgodny z prawem przyznały stronie skarżącej pomoc do powierzchni kwalifikującej się zgodnie z § 13zt ust. 6 pkt 1) rozporządzenia, tj. do 1,69 ha kukurydzy zadeklarowanej we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2022 jako kukurydza na ziarno (tj. na sprzedaż). Sąd w pełni podziela stanowisko organów administracji, iż udzielenie przedmiotowej pomocy finansowej jest ściśle związane i uzależnione od deklaracji określonego rodzaju uprawy we wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2022 r. Zatem skoro zarówno z akt sprawy (jest to udokumentowane w zasiewach zgłoszonych do ARiMR w ramach wniosku o dopłaty bezpośrednie na 2022 rok), jak i pism strony skarżącej w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że zadeklarowała ona uprawę kukurydzy na kiszonkę na powierzchni 8,92 ha i kukurydzy na ziarno na powierzchni 1,69 ha – to pomoc należała jej się wyłącznie do powierzchni 1,69 ha uprawy kukurydzy na ziarno. Podkreślić należy, iż warunek zadeklarowania określonych upraw (w niniejszym przypadku kukurydzy), określony w § 13zt ust. 6 rozporządzenia, mimo, że zawarty w przepisie który odnosi się wprost do wysokości pomocy, a nie został umieszczony w § 13zt ust. 1 rozporządzenia, to jednak należy go traktować jako niezbędną przesłankę przyznania pomocy.
Zatem organy nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Wręcz przeciwnie w sposób prawidłowy ustaliły i oceniły okoliczności faktyczne niniejszej sprawy w świetle mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa.
Mając na uwadze powyższe, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
a.kr