III SA/Łd 800/22

III SA/Łd 800/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-02-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska /sprawozdawca/
Joanna Wyporska-Frankiewicz /przewodniczący/
Paweł Dańczak
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 978
art. 79 ust. 2, art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Dz.U. 2001 nr 148 poz 1659
par. 10 ust. 1, par. 11 pkt 2
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania policjantom zezwolenia na podjęcie zajęcia zarobkowego, składania oświadczenia o stanie majątkowym oraz właściwości przełożonych w tych sprawach.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 145 par. 1 pkt 5 i 8
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 11, art. 151, art. 170, art. 171
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 16 lutego 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Dańczak, Asesor WSA Anna Dębowska (spr.), , Protokolant, , Asystent sędziego Beata Drożdż, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2023 roku sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2022 roku nr SKO.4121.96.2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 31 sierpnia 2022 r., nr SKO.4121.96.2022, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 150 § 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję własną z 22 lipca 2022 r., nr SKO.4121.66.2022 o odmowie uchylenia decyzji własnej z 10 czerwca 2020 r., nr SKO.4121.96.2020 utrzymującej w mocy decyzję Starosty Zgierskiego z 4 maja 2020 r., znak: KM.5430.02817.2014/21 o cofnięciu A.P. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, wynikającego z prawa jazdy kategorii AM, B.
W uzasadnieniu organ administracji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że decyzją z 4 maja 2020 r. Starosta Zgierski, powołując się na przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017r., poz. 978 ze zm.), orzekł o cofnięciu A.P. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, wynikającego z prawa jazdy kategorii AM, B, wobec stwierdzenia orzeczeniem lekarskim z 4 marca 2020 r., nr [..], wydanym przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Łodzi, istnienia u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii AM, B.
Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z 10 czerwca 2020 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty Zgierskiego z 4 maja 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 28 października 2022 r., sygn. akt: III SA/Łd 617/20 oddalił skargę skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 10 czerwca 2020 r.
Pismem z 8 czerwca 2022 r. (podpisanym 7 lipca 2022 r.) skarżący wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z wnioskiem o wznowienie, na podstawie art. 145 §1 pkt 5 k.p.a., postępowania zakończonego decyzją ostateczną z 10 czerwca 2020 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi 30 czerwca 2022 r. wznowiło postępowanie w sprawie ostatecznej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z 22 lipca 2022 r. odmówiło uchylenia decyzji własnej z 10 czerwca 2020 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty Zgierskiego 4 maja 2020 r.
Skarżący wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując stanowisko zajęte w decyzji z 22 lipca 2022 r. stwierdziło, że nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Decyzja z 10 czerwca 2020 r. podjęta została na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami. W sprawie nie było sporne, że orzeczeniem lekarskim z 4 marca 2020 r., wydanym przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Łodzi, stwierdzono istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Podstawą cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami było negatywne orzeczenie lekarskie co do jego stanu zdrowia i predyspozycji do kierowania pojazdami, które pozostaje beż żadnej korelacji z wyrokiem sądu, na mocy którego skarżący został uniewinniony od zarzutu spowodowania kolizji drogowej. Organ prawidłowo uznał, że w przypadku skarżącego istnieje konieczność cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Niewątpliwie w interesie społecznym jest, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych, w sposób, który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również wszystkich innych użytkowników dróg. Wyrok Sądu Rejonowego w Z. II Wydział Karny z 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt [...] uniewinniający skarżącego od popełnienia zarzucanego czynu, polegającego na spowodowaniu wypadku samochodowego, nie jest okolicznością istotną dla sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie występują łącznie wszystkie przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
W skardze na powyższą decyzję A.P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji ze wskazaniem przeprowadzenia właściwego i wnikliwego postępowania administracyjnego oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym w przypadku ustanowienia pełnomocnika – również kosztów zastępstwa prawnego.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił obrazę przepisów postępowania:
1. naruszenie rażące art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie nie została spełniona przesłanka wyjścia na jaw nowych okoliczności uzasadniających uchylenie decyzji;
2. naruszenie rażące art. 150 § 1 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji wydanej w sytuacji błędnego i nieprawdziwego przyjęcia, że miał miejsce epizod padaczkowy;
3. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;
4. naruszenie rażące art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie w sposób wyczerpujący;
5. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że powołał się na wyrok uniewinniający od zarzutu spowodowania kolizji. Przedstawił uzasadnienie, z którego wynika, że nie wystąpiły u niego żaden napad padaczkowy w trakcie zdarzenia. Już podczas poprzedniego rozpatrywania sprawy przedstawił badania, że nie wystąpiła nigdy u niego padaczka i nigdy nie miał epizodu padaczkowego. Personel szpitala 5 listopada 2019 r. założył wystąpienie u niego epizodu padaczki. Lekarz orzekający na zlecenie starosty zupełnie go nie badał i wydał orzeczenie w oparciu o wpis w dokumentacji medycznej wystawionej przez szpital. Sam ten fakt sprawia, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Fakt, że wcześniej cierpiał na guza mózgu, nie uprawniał personelu do wywodzenia tak dalekich wniosków. Po zdarzeniu poddał się badaniom neurologicznym w kierunku padaczki, które nie wykazały jakichkolwiek problemów motorycznych, tj. z ruchem, mową, dotykiem, wysławianiem się. Ma aktualne badanie EEG, które potwierdza brak napadów. Badania te załączył już w 2019 r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.
W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona prawa.
Skarżący wnosząc o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 10 czerwca 2020 r. powołał się na określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podstawę mającą wynikać prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Z. z 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt [...]. Wyrokiem tym Sąd Rejonowy w Z. uniewinnił skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 86 § 1 k.w. mającego polegać na tym, że 5 listopada 2019 r. około godziny 14:40 w miejscowości Z., woj. łódzkiego na ul. [...], kierując pojazdem BMW nr rej. [...], nie zachował szczególnej ostrożności w trakcie manewru wyprzedzania, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z pojazdem VW nr rej. [...] kierowanym przez S.S., a następnie z pojazdem Kia nr rej.[...] kierowanym przez G.J., swoim zachowaniem stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowy.
W uzasadnieniu wniosku skarżący zarzucił, że lekarze SOR niezasadnie założyli, że przyczyną wypadku był atak padaczkowy.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nową okolicznością istotną dla sprawy w rozumieniu powołanego przepisu może być tylko taki fakt, który mógłby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, czyli mógł spowodować, że we wznowionym postępowaniu zapadłaby co do swej istoty decyzja odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., należy rozumieć okoliczności lub dowody nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, dotyczące przedmiotu sprawy i mające znaczenie prawne, istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, lecz nieznane organowi, który wydał decyzję.
W rozpoznawanej sprawie za taką okoliczność lub dowód nie sposób uznać wyroku Sądu Rejonowego w Z. z 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt [...] uniewinniającego skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 86 § 1 k.w.
Przede wszystkim wskazać należy, że wyrok ten zapadł już po wydaniu ostatecznej decyzji organu z 10 czerwca 2020 r., a więc nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wynikającymi z prawa jazdy kategorii AM, B.
Prawomocnym wyrokiem z 28 października 2020 r., sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na decyzję z 10 czerwca 2020 r. ocenił już prawidłowość postępowania poprzedzającego jej wydanie.
W uzasadnieniu tego wyroku sąd wskazał, że decyzje wydawane w trybie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, stanowią akty o charakterze związanym, czyli takie, które nie zależą od uznania organu. Organ w przypadku stwierdzenia na podstawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem ma bowiem nie tylko prawo, lecz i bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej w przepisie treści. Postępowanie administracyjne dotyczące weryfikacji uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia kierowcy odbywa się dwuetapowo. Najpierw prowadzone jest postępowanie diagnostyczno-orzecznicze przez lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje. Szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badania lekarskiego, jak również zakres badań lekarskich oraz jednostki uprawnione do przeprowadzania badań określone zostały w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. poz. 1659) – obowiązującym w dacie orzekania przez organy obu instancji. Zgodnie z § 10 ust. 1 tego rozporządzenia, jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy o kierujących pojazdami, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Jak stanowi art. 79 ust. 2 powołanej ustawy, uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie. Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego. Na tym etapie strona może kwestionować wyniki badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie, w tym zgromadzone wyniki innych badań mających znaczenie w sprawie, może korzystać z możliwości wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego organu I instancji. Zgodnie z § 11 pkt 2 rozporządzenia, jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy o kierujących pojazdami, w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy są tylko konkretnie oznaczone i wymienione w tym przepisie jednostki orzecznicze o wyższym poziomie referencyjnym, w tym Instytut Medycyny Pracy imienia prof. dra med. [...] w Ł. Sąd stwierdził, że skarżący nie skorzystał z przedstawionej procedury odwoławczej wobec powyższego orzeczenie lekarskie nr [...] z 4 marca 2020 r. wydane przez uprawionego lekarza zatrudnionego w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Łodzi stwierdzające u skarżącego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami stało się ostateczne. Sąd wyjaśnił, dlaczego orzeczenie lekarskie nie mogło zostać zakwestionowane przez organy administracji, czego domagał się skarżący. Wskazał, że orzeczenia lekarskie wydane przez uprawnione jednostki medyczne nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej (starostę) w prowadzonych przez te organy postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia uprawnionego wydawana jest w drugim etapie postępowania, po zakończeniu postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, jeżeli w ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego, zarówno pod względem jego treści, jak i procedury, w której zapadło, są bowiem związane jego treścią.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Natomiast stosownie do art. 171 p.p.s.a., wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że powołane powyżej przepisy zakreślają granice związania innych podmiotów prawomocnym orzeczeniem sądowym. Ratio legis tych regulacji, w szczególności wyrażona w art. 170 p.p.s.a. powszechnie obowiązująca moc wiążąca wyroku sądowego, polega na zagwarantowaniu zachowania spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć wzajemnie ze sobą sprzecznych. Przy czym istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że zarówno sąd, który wydał orzeczenie, strony postępowania, a co więcej inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawach także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Powołany przepis art. 171 p.p.s.a. statuuje tzw. zasadę powagi rzeczy osądzonej, którą należy rozumieć jako moc prawną orzeczenia co do istoty sprawy, wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, wykluczającą ponowne rozstrzyganie tej samej sprawy. Podkreślenia wymaga, że co prawda powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję prawomocnego wyroku, lecz biorąc pod uwagę, że istota sprawowanej przez sądy administracyjne kontroli wyraża się w ocenie prawnej, która zawarta jest w uzasadnieniu wyroku, to na zakres powagi rzeczy osądzonej wskazują motywy prawomocnego orzeczenia wynikające z jego uzasadnienia (por. wyroki NSA z: 12 grudnia 2019 r., I OSK 262/19; z 10 grudnia 2019 r., II OSK 211/18; z 12 grudnia 2017 r., I OSK 235/16; wyrok WSA w Gdańsku z 4 grudnia 2019 r., II SA/Gd 109/19; wyrok WSA w Łodzi z 16 stycznia 2020 r., II SA/Łd 676/19). Jakkolwiek związanie prawomocnym wyrokiem wiąże tylko w danej sprawie, może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim w wyroku tym rozstrzygnięta została określona kwestia prawna, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie jako zagadnienie wstępne, czy też dalszy element kształtujący proces stosowania prawa przez sąd (por. wyrok NSA z 24 listopada 2020 r., II FSK 1014/19). W orzecznictwie wskazuje się, że w sytuacji gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu, jest nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu. Moc wiążąca orzeczenia w odniesieniu do sądów sprawia, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W przeciwnym razie zagrożone byłoby ratio legis art. 170 p.p.s.a. polegające na zagwarantowaniu spójności i logiki działania organów państwa oraz na zapobieżeniu współistnieniu w obrocie prawnym orzeczeń nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy. Oznacza to, że w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być już ono ponownie badane (por. wyroki NSA z: 25 lutego 2014 r., II GSK 1939/12; z 20 lutego 2014 r., I OSK 1792/12; z 25 marca 2013 r., II GSK 2322/11, OSP 2015, z. 9, poz. 88; z 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98). Dlatego też ilekroć ocena prawna, wyrażona w prawomocnym orzeczeniu sądu administracyjnego, ma jakiekolwiek znaczenie dla oceny zgodności z prawem innego aktu administracji publicznej, badanego przez sąd administracyjny, sąd ten obowiązany jest uznać i uwzględnić to wcześniejsze, prawomocne orzeczenie. Istotą zasady "związania oceną prawną" jest to, że dotyczy wykładni prawa materialnego, jak i procesowego (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2020 r., II FSK 795/18).
W niniejszym postępowaniu z mocy powołanych wyżej art. 170 i art. 171 p.p.s.a. zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 28 października 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 617/20 ocenę prawną, w tym skutków związania organów administracji ostatecznym orzeczeniem lekarskim z 4 marca 2020 r., nr [...] uznać należy za wiążącą również w niniejszej sprawie.
Z załączonego do wniosku o wznowienie postępowania wyroku Sądu Rejonowego w Z. z 6 kwietnia 2022 r. nie można wywieźć, że ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z 4 marca 2020 r. zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Co więcej, skarżący powołuje się na dokumentację medyczną, którą przedstawił podczas badania poprzedzającego wydanie tego orzeczenia lekarskiego, a więc znaną uprawnionemu lekarzowi, który wydał 4 marca 2020 r. orzeczenie lekarskie stanowiące podstawę decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd Rejonowy w Z. w sprawie o sygn. akt [...] orzekał w zakresie swojej właściwości rzeczowej, a opinia sądowopsychiatryczna została sporządzona wyłącznie dla potrzeb tego postępowania w celu ustalenia, czy skarżący w czasie popełnienia zarzucanego mu czynu rozpoznawał jego znaczenie i mógł kierować swoim postępowaniem. Dodać trzeba, że zgodnie z art. 11 p.p.s.a. sąd administracyjny wiążą ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Z powołanego przepisu wynika, że związanie sądu dotyczy ustaleń wyroku skazującego, a to prowadzi do wniosku, że przepis ten nie dotyczy wyroku uniewinniającego, a więc takiego, na który powołuje się skarżący. Wyrok uniewinniający nie wywiera więc bezpośredniego wpływu na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Nie jest on także wiążący dla organu administracji publicznej załatwiającego sprawę administracyjną, co oznacza, że ma on możliwość, a nawet obowiązek ustalenia stanu faktycznego w sprawie (por. wyrok NSA z 22 października 2020 r., II GSK 658/20).
Wyroku Sądu Rejonowego w Z. z 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt [...] nie można także uznać za określoną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. przesłankę do wznowienia postępowania.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. dotyczy wprawdzie okoliczności, które wystąpiły po wydaniu decyzji, której postępowanie wznowieniowe dotyczy, ale pomiędzy decyzją organu administracji a inną decyzją lub orzeczeniem sądu, o których mowa w pkt 8 art. 145 § 1 k.p.a. musi istnieć związek przyczynowy, na który wskazuje zwrot "w oparciu". Chodzi tu o istotny, konieczny związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu, pojmowany szeroko. Rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., muszą współistnieć ze sobą w takim sensie, że jedno jest efektem drugiego, a jego brak w obrocie czyni drugie zbędne czy wręcz wadliwe (por. wyrok NSA z 10 listopada 2017 r., I OSK 2393/15). Opisany wyższej związek nie zachodzi pomiędzy prawomocnym orzeczeniem sądu karnego uniewinniającym skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu, a ostateczną decyzją z 10 czerwca 2020 r.
Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
d.j.