III SA/Łd 761/21

III SA/Łd 761/21 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2021-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Janusz Nowacki
Małgorzata Kowalska /sprawozdawca/
Monika Krzyżaniak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1409
art. 33 ust. 4 pkt 4a, art. 73 ust. 2a
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 z późn. zm.).
Dz.U. 2020 poz 374
art. 15zzs ust. 9
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Dz.U. 2020 poz 875
art. 46 pkt 20
Ustawa z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS- CoV-2
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 30 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utrata statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda[...], utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] orzekającą o utracie przez A. K. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 23 maja 2019 r. z powodu niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania, której to decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Jak wynika z akt sprawy A. K. na mocy decyzji Starosty [...] z [...] uzyskał status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji tj. od dnia 25 stycznia 2019 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (DZ. U. z 2021 r., poz. 1100, dalej jako "ustawa") na okres od dnia 25 stycznia 2019 r. do dnia 10 listopada 2019 r., o ile nie zaistnieją okoliczności powodujące jego utratę.
22 sierpnia 2019 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w R. wpłynęło pismo A. K. informujące, że od 4 marca 2019 r. został wymeldowany ze stałego miejsca zamieszkania tj. R, ul. A 12 m. 26. A. K. podkreślił, że do 8 maja 2019 r. nie posiadał stałego, ani czasowego miejsca zameldowania. 9 maja 2019 r. zameldował się czasowo w miejscowości P., ul. B 8 m. 11. Wyjaśnił ponadto, że nie jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna w żadnym innym urzędzie pracy na terenie kraju. Podkreślił, że nie miał świadomości, iż zmiana miejsca zameldowania i wymeldowanie się z pobytu stałego, wiąże się z koniecznością zmiany urzędu pracy.
Starosta [..] pismem z 27 sierpnia 2019 r. zawiadomił A. K. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku, jak również o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a.
28 sierpnia 2019 r. do PUP w R. wpłynęło "Oświadczenie nr 2" strony z 27 sierpnia 2019 r., z treści którego wynikało, że A. K. nie zgłosił się do PUP w P., gdyż nie został wyraźnie poinformowany przez pracownika urzędu pracy o takiej konieczności. Strona podkreśliła, że zaistniała sytuacja nie wynika z jego złej woli, ale z braku znajomości i prawidłowej interpretacji szczegółowych przepisów, a także podjęcia niewłaściwych decyzji przez pracownika PUP w R.
Decyzją z [...] wydaną na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 73 ust. 2a ustawy, Starosta [...] pozbawił A. K. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnego z dniem 9 maja 2019 r.
12 listopada 2019 r. A. K. złożył odwołanie od wskazanej powyżej decyzji, wnosząc o "oddalenie decyzji Starostwa Powiatowego w R." oraz zachowanie statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku.
Wojewoda [...] decyzją z [...] uchylił w całości decyzję Starosty [...] z [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Realizując zalecenia organu drugiej instancji Powiatowy Urząd Pracy w R. wezwał A. K. do złożenia wyjaśnień czy od dnia 4 marca 2019 r. tj. od dnia wymeldowania z pobytu stałego, do dnia 9 maja 2019 r. tj. dnia zameldowania na pobyt czasowy w P., był zarejestrowany w innym Powiatowym Urzędzie Pracy oraz wezwał zainteresowanego do dostarczenia dokumentu potwierdzającego datę wymeldowania z adresu stałego miejsca zamieszkania.
13 stycznia 2020 r. do PUP w R. wpłynęło pismo A. K. zawierające oświadczenie, że do dnia 11 listopada 2019 r. był zarejestrowany tylko w PUP w R. Do pisma dołączone było zaświadczenie z PUP w P. z 2 stycznia 2020 r. potwierdzające, że A. K. nie figuruje w rejestrze osób bezrobotnych tamtejszego urzędu pracy oraz zaświadczenie z 2 stycznia 2020 r. Burmistrza Miasta P. wskazujące miejsce i okresy zameldowania A. K.
Następnie Starosta R. decyzją z [...] orzekł o utracie przez A. K. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 9 maja 2019 r. z powodu nieposiadania stałego lub czasowego zameldowania właściwego dla obszaru działania Powiatowego Urzędu Pracy w R., której to decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
26 lutego 2020 r. do PUP w R. wpłynęło odwołanie A. K. od decyzji Starosty [...] z [...].
Wojewoda [...] decyzję z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku.
A. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Łodzi na powyższą decyzję Wojewody [...].
Wyrokiem z 29 października 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 490/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z [...] stwierdzając, iż organy nieprawidłowo określiły datę utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku.
Decyzją z [...] Starosta [...] orzekł o utracie przez A. K. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 23 maja 2019 r. z powodu niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
A. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji powielając postulaty zawarte we wcześniejszych pismach kierowanych do organu.
Przywołaną na wstępie decyzją z [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] orzekającą o utracie przez A. K. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku.
Przytaczając treść art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71, art. 73 ust. 2a oraz art. 33 ust. 4 pkt 4a ustawy oraz § 10.1, § 10.2 oraz § 10.3 Rozporządzenie Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012 r., poz. 1299 ze zm.) organ odwoławczy wskazał, iż osoba bezrobotna, która ma zamiar zmienić miejsce zameldowania lub pobytu, informuje powiatowy urząd pracy, w którym jest zarejestrowana o terminie tej zmiany i jednocześnie składa wniosek o przesłanie odpisów karty rejestracyjnej oraz innych dokumentów do powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na planowane miejsce zameldowania lub pobytu. Osoba bezrobotna jest obowiązana powiadomić o tym fakcie urząd pracy, w którym jest zarejestrowana oraz stawić się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania. Jeżeli jednak osoba ta nie dotrzyma 14-dniowego terminu, to traci status osoby bezrobotnej stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 4a ustawy oraz prawo do zasiłku, które w myśl art. 71 przysługuje wyłącznie osobie bezrobotnej. Bezrobotny ma 14 dni od dnia zamiany zameldowania na powiadomienie urzędu o powyższym fakcie. Pozbawienie statusu bezrobotnego oraz innych świadczeń przewidzianych dla osób bezrobotnych może nastąpić po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 ust. 2 a ustawy, po ustaleniu, że bezrobotny nie zachował tego terminu.
Następnie Wojewoda [...] podkreślił, że A. K. został poinformowany o konieczności informowania o zmianach mających wpływ na status bezrobotnego, w tym w zakresie miejsca zamieszkania i zameldowania. Pouczony był również o skutkach niewykonania tych obowiązków. Powyższe A. K. potwierdził własnoręcznym podpisem, kwitując otrzymanie jednego egzemplarza "Informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy" z 25 stycznia 2019 r. Organ odwoławczy podniósł dalej, że powinnością skarżącego było dokładne zapoznanie się z treścią otrzymanych dokumentów jeszcze przed złożeniem podpisu lub bezpośrednio po tej czynności.
Organ odwoławczy podkreślił, iż organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Nie sposób jednak wyprowadzić z powyższych przepisów wniosku, iż organ otrzymując od strony potwierdzenie zapoznania się z dokumentem poprzez złożenie na nim własnoręcznego podpisu, zobowiązany jest do podjęcia jakichś dodatkowych, nadzwyczajnych działań zmierzających do potwierdzenia, ze strona rzeczywiście zapoznała się z jego treścią. Przyjąć należy, że składając podpis pod dokumentem strona jest świadoma jego treści i znaczenia. Organ ma uzasadnione prawo pozostawać w zaufaniu do wagi podpisu składanego przez stronę postępowania. Poza oceną organu pozostaje przy tym kategoryczność sankcji nakładanej przez ustawodawcę wobec osoby bezrobotnej, która zaniedbała obowiązku wynikającego z treści art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (por. wyrok WSA w Łodzi z 14 października 2005 r., sygn. akt III SA/Łd 478/05 oraz wyrok WSA w Łodzi z 11 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Łd 163/07).
Dalej organ drugiej instancji stwierdził, iż zgromadzony w aktach sprawy materiał potwierdza, iż A. K. 4 marca 2019 r. wymeldował się z dotychczasowego miejsca zamieszkania na terenie R, tj. R., ul. A 12 m. 26. Następnie 9 maja 2019 r. zameldował się na pobyt czasowy pod adresem: P., ul. B 8 m. 11, co potwierdza załączona do akt kopia "Zaświadczenia o zameldowaniu na pobyt czasowy" z 9 maja 2019 r. oraz zaświadczenie z dnia 2 stycznia 2020 r. wystawione przez Burmistrza Miasta P. A. K. twierdzi, że do dnia 9 maja 2019 r. nie posiadał ani stałego, ani czasowego miejsca zameldowania. Zamieszkiwał wówczas w P., gdzie zameldował się na pobyt czasowy w dniu 9 maja 2019 r.
Skarżący, jak wynika z akt sprawy, nie zachował 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 73 ust. 2 a ustawy. Od dnia 9 maja 2019 r. A. K. był zameldowany na pobyt czasowy na terenie powiatu [...], województwo[...], zaś PUP w R. został o tym fakcie poinformowany dopiero w dniu 22 sierpnia 2019 r. Zaistniały zatem przesłanki utraty przez A. K. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, wymienione w art. 33 ust. 4 pkt 4a w związku z art. 73 ust. 2a i art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W myśl powyższych regulacji skutek utraty statusu bezrobotnego jest sankcją za niestawiennictwo w powiatowym urzędzie pracy w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania. Termin 14-dniowy jest terminem skierowanym do bezrobotnego do momentu jego upływu bezrobotny zachowuje ten status.
Na ostateczną decyzję skargę do sądu administracyjnego złożył A. K. zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:
- art. 80 k.p.a w zakresie oceny dowodów z wyjaśnień urzędnika przez bezkrytyczne danie mu wiary oraz oceny dowodów z wyjaśnień skarżącego poprzez odmowę przyznania waloru wiarygodności jego wyjaśnień;
- art. 9 k.p.a, gdyż PUP jako organ administracji nie czuwał dostatecznie, aby z powodów nieznajomości przez skarżącego prawa nie dopuścić do powstania szkody, udzielając mu niezbędnych wyjaśnień, nie udzielił wyczerpujących informacji dotyczących konsekwencji materialnych i prawnych generowanych przez kuriozalną konstrukcję "statusu bezrobotnego bez stałego meldunku";
- art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a, gdyż PUP jako organ administracji nie podjął niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego dotyczącego statusu meldunkowego skarżącego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a wręcz obarczył skarżącego zarzutem wprowadzenia w błąd pracownika PUP w sprawie wymeldowania się z R;
- art.15 zzs ust.9 ustawy z 2 marca 2020 r o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, w myśl wykładni prawomocnego wyroku WSA w Łodzi z 29 października 2020 r.
Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie wskazać należy, że sprawa została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym bez przeprowadzenia rozprawy i udziału stron, stosownie do treści art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu, odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Podkreślenia wymagało, że sprawa, której dotyczy skarga, była przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z 29 października 2020 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 490/20 uchylił decyzje organów obydwu instancji.
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami, co do dalszego postępowania powoduje, że determinują one działania organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczy postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi natomiast prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu (wyrok NSA z dnia 10 lutego 2017 r. sygn. akt I GSK 311/15 - publ. Lex nr 2258502). Kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się zatem do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to główne kryterium poprawności nowo wydanej decyzji. Istotne jest również, że przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie wiążący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Istotą zasady "związania oceną prawną" z art. 153 p.p.s.a. jest to, że dotyczy wykładni prawa materialnego, jak i procesowego oraz braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu istotnych okoliczności stanu faktycznego. Związanie oceną prawną oznacza również, że zarówno organ jak i sąd administracyjny nie może formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem. Uregulowania zawarte w art. 153 p.p.s.a. mają zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu (NSA z dnia 25 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 491/15, publ. Lex nr 2199106).
Powyższe uwagi mają znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem w prawomocnym wyroku z 29 października 2020 r. tutejszy sąd wskazał, że w myśl art. 33 ust. 4 pkt 4a ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w terminie, o którym mowa w art. 73 ust. 2a. Z kolei przepis art. 73 ust. 2a stanowi, że w przypadku zmiany przez bezrobotnego miejsca zamieszkania skutkującej zmianą właściwości powiatowego urzędu pracy, bezrobotny jest obowiązany powiadomić o tym fakcie urząd pracy, w którym jest zarejestrowany, oraz stawić się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania. Sąd przyznał rację organom obydwu instancji orzekającym w rozpatrywanej sprawie, które stwierdziły, że niewykonanie obowiązku polegającego na poinformowaniu o zmianie miejsca zamieszkania, rzutującej na właściwość urzędu pracy, jest w świetle art. 33 ust. 4 pkt 4a ustawy, przesłanką uzasadniającą wydanie decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego. A. K. w dniu 4 marca 2019r. wymeldował się bowiem z pobytu stałego w R., zaś w dniu 9 maja 2019r. zameldował się na pobyt czasowy w P. Nie ulega wątpliwości, że zmiana ta skutkowała zmianą właściwości powiatowego urzędu pracy. Skarżący nie powiadomił o tym fakcie w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania. Uczynił to dopiero w dniu 22 sierpnia 2019r. czyli po upływie terminu, o którym mowa w art.73 ust.2a ustawy z 20 kwietnia 2004r. Uzasadniało to pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej.
W cytowanym wyroku sąd przesądził także, iż organ pierwszej instancji nieprawidłowo określił datę utraty przez skarżącego statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku, wskazując dzień 9 maja 2019 r., tj. datę zameldowania się czasowo skarżącego w miejscowości P. Tymczasem utrata statusu bezrobotnego nie mogła nastąpić wcześniej, aniżeli wynika to z unormowania zawartego w art. 73 ust. 2a ustawy, który jak wyżej wskazano, wyznacza bezrobotnemu zmieniającemu miejsce zamieszkania termin czternastodniowy na zgłoszenie się w nowym urzędzie pracy.
Nadto w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 490/20 sąd za bezpodstawny uznał zarzut naruszenia art. 7 i 9 k.p.a. W ocenie sądu ze znajdujących się w aktach administracyjnych pouczeń wynika bowiem, że A. K. był poinformowany o konieczności informowania o zmianach mających wpływ na status strony, w tym w zakresie miejsca zamieszkania i zameldowania. Pouczony był również o skutkach niewykonania tych obowiązków. Wynika to części I ustęp 3 pkt 4a oraz z części III pkt 6 "Informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy" z 25 stycznia 2019r. A.K. zapoznał się z tą Informacją i potwierdził jej odbiór (k.2-3 akt administracyjnych). Skoro skarżący nie poprosił urzędnika urzędu pracy o wyjaśnienia w związku z otrzymaną informacją, to najwidoczniej treść pouczeń, których przeczytanie i otrzymanie skarżący potwierdził własnym podpisem, nie budziła jego wątpliwości. W ocenie sądu A. K. powinien zatem zdawać sobie sprawę z konsekwencji zaniedbań w tym zakresie. Twierdzenie skarżącego, iż nie został wystarczająco pouczony przez pracownika urzędu pracy o skutkach zaniedbania obowiązku poinformowania o zmianie miejsca zameldowania, nie są wiarygodne. Są one sprzeczne z wyjaśnieniami pracownika Centrum Aktywizacji Zawodowej A. D. z dnia 4 września 2019r., która dokładnie opisała jaki był przebieg rozmowy z A. K. (k.47 akt administracyjnych). Brak jest podstaw aby kwestionować wiarygodność tych wyjaśnień. Skarżący nie wykazał, iż przebieg rozmowy z pracownikiem urzędu był odmienny od przedstawionego w wyjaśnieniach A.D.
Mając na uwadze przedstawione powyżej stanowisko tutejszego sądu wskazać należy, że ilekroć dana sprawa jest przedmiotem ponownego rozpoznania przez sąd lub organ, jest on związany oceną prawną wyrażoną we wcześniejszym orzeczeniu sądu. Odstępstwo od tej zasady może dotyczyć tylko przypadku, gdy w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ stwierdzi, że stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd, bądź też w przypadku zmiany stanu prawnego po wydaniu przez sąd orzeczenia. W rozstrzyganej sprawie taka sytuacja nie nastąpiła. Ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się zatem do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku sądu. Te bowiem kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu, i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą.
Dokonując sądowoadministracyjnej kontroli w tak zakreślonej kognicji oraz mając na uwadze wiążące wytyczne i ocenę zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 29 października 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 490/20, sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z [...] odpowiadają obowiązującemu prawu. Orzekające organy w całości i w prawidłowy sposób uwzględniły bowiem ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w cytowanym wyroku.
Nie ma potrzeby w niniejszym uzasadnieniu powtarzać argumentacji organu sformułowanej po wyroku WSA, w tym ponownej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, bowiem jest ona prawidłowa, trafna i wyczerpująca, a w szczególności zgodna ze stanowiskiem sądu. Wskazać jedynie trzeba, że organy ponownie rozpoznając sprawę, prawidłowo zastosowały art. 73 ust. 2a ustawy, którego wykładnię, jak już była mowa wyżej, w sposób wiążący określił WSA w prawomocnym wyroku z 29 października 2020 r. i prawidłowo orzekły o utracie przez A. K. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 23 maja 2019 r. a wiec po upływie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania.
Wiążącej oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego dokonał tutejszy sąd w wyroku z 29 października 2020 r. uznając je za niezasadne.
W ocenie sądu za chybiony należało uznać zarzut skargi zmierzający do wykazania, że organy naruszyły art. 15zzs ust. 9 ustawy z 2 marca 2020 r o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19. Wskazany przepis wszedł w życie z dniem ogłoszenia ustawy, tj. 31 marca 2020 r., natomiast na podstawie art. 46 pkt 20 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (DZ. U z 2020 r. poz. 875 ze zm.), z dniem 16 maja 2020 r. został uchylony. Zatem w chwili orzekania w przedmiotowej sprawie norma ta nie obowiązywała i stąd nie mogła być uwzględniona przy ocenie decyzji organów obu instancji.
W ocenie sądu, organy w świetle poczynionych ustaleń oraz będąc związanymi oceną i wskazaniami zawartymi w cytowanym wyroku, wydając zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało prowadzić do konkluzji, że zaskarżona decyzja nie podlega wzruszeniu. Sąd podziela dokonane przez organy ustalenia faktyczne i rozważania prawne, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na względzie, skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
d.j.