III SA/Łd 749/22

III SA/Łd 749/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-01-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Paweł Dańczak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GSK 386/23 - Postanowienie NSA z 2023-04-27
I GSK 800/23 - Wyrok NSA z 2023-09-29
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 818
art/ 37 ust. 1, art. 54 ust. 2 pkt 4, ust. 3 i 4, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 8 pkt 2
Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 - t.j.
Sentencja
Dnia 19 stycznia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Asesor WSA Anna Dębowska, Protokolant Starszy asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2023 roku sprawy ze skargi S. P. na informację Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi z dnia 10 października 2022 roku nr WO.MTu-02.03.01-070-0247/22-12 w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia protestu od negatywnej oceny projektu oddala skargę.
Uzasadnienie
Informacją z 10 października 2022 r. nr WO.MTu-02.03.01-070-0247/22-12 Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi poinformowało S.P., że protest w przedmiocie negatywnego wyniku oceny wniosku o dofinansowanie projektu pn.: "Poprawa konkurencyjności przedsiębiorstwa na rynku i rozwój zakresu usług poprzez zakup maszyn budowlanych i transportowych", oznaczonego numerem wniosku o dofinansowanie: RPLD.02.03.01-10-0247/20, złożonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lała 2014 – 2020 nie podlega rozpatrzeniu.
W zaskarżonej informacji organ powołał treść art. 59 ust. 1, a także art. 54 ust. 2 pkt 4, ust. 3 i ust. 4 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm., dalej: "ustawa wdrożeniowa") wskazując, że w tym kontekście, iż protest, który wpłynął do COP nie zawiera wyszczególnionych kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza. Niezawarcie zaś wymaganych ustawowo elementów skutkuje brakiem możliwości uznania złożonego odwołania za prawidłowo wniesiony protest i w konsekwencji pozostawieniem go bez rozpatrzenia. Organ wskazał, że na tym etapie wnioskodawca nie jest uprawniony do formułowania nowych zarzutów, w stosunku do kryteriów nie objętych złożonym protestem.
Organ podniósł, że dla procesu wyboru projektów do dofinansowania podstawowe znaczenie ma spełnienie kryteriów wyboru projektów, zatem wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, jest centralnym elementem wnoszonego protestu (art. 54 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 3 ustawy wdrożeniowej).
Zgodnie z treścią pisma informującego o negatywnym wyniku oceny, projekt wnioskodawcy spełnił kryteria wyboru projektów i uzyskał 87,50 % maksymalnej liczby punktów, niemniej jednak nie mógł zostać wybrany do dofinansowania z powodu wyczerpania kwoty środków przeznaczonej na dofinansowanie projektów w konkursie. W konsekwencji projekt prawidłowo został oceniony przez organ negatywnie, na podstawie art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Organ zaznaczył, że nie bez znaczenia jest również to, iż przyznana na etapie oceny merytorycznej punktacja jest maksymalną, jaką projekt wnioskodawcy mógł uzyskać na podstawie zawartych we wniosku informacji/danych, czyli 21 punktów z 24. COP wskazał, że obiektywnie projekt nie mógłby uzyskać większej liczby punktów niż została ona przyznana w trakcie oceny.
Ponieważ wnioskodawca w treści wniesionego protestu nie wskazał kryteriów wyboru, z oceną których się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem swojego stanowiska, organ uznał, że nie miał możliwości rozpoznania zasadności złożonego odwołania. Organ wskazał przy tym, że wnioskodawca w złożonym proteście podniósł jedynie okoliczności, które - w ocenie wnioskodawcy – świadczą o nieprawidłowościach przy pierwotnie przeprowadzonej ocenie merytorycznej, a więc realizowanej na wcześniejszym etapie. Od pierwotnej oceny merytorycznej wnioskodawca wniósł poprzedni protest, który w wyniku rozstrzygnięć Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 23 kwietnia 2021 r. (sygn. III SA/Łd 156/21) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lipca 2021 r. (sygn. I GSK 553/21) został uwzględniony, czego skutkiem było przeprowadzenie ponownej oceny projektu pod kątem kryteriów merytorycznych dostępu, z uwzględnieniem stanowisk sądów obu instancji. Jak zatem wynika z następujących po sobie rozstrzygnięć, projekt przeszedł kolejne etapy oceny i ostatecznie w wyniku oceny merytorycznej punktowej uzyskał wymaganą Regulaminem konkursu liczbę punktów. Niemniej jednak ostatecznie nie mógł zostać wybrany do dofinansowania, z uwagi na rozdysponowanie środków w konkursie i będący w toku proces zawierania umów.
COP zaznaczył, że w treści wniesionego protestu argumentacja wnioskodawcy odnosi się do dotychczasowego przebiegu postępowania, umieszczenia projektu na liście rezerwowej, uruchomienia listy w przypadku toczących się postępowań odwoławczych. Zdaniem organu żaden z podniesionych przez wnioskodawcę zarzutów nie pozwala jednak przyjąć, że zamiarem wnioskodawcy było podważenie przyjętej oceny punktowej. Co więcej, nawet z ogólnego kontekstu argumentacji protestu nie można wywieść, odnośnie którego/których kryteriów wnioskodawca mógł zakwestionować ocenę swojego projektu. Organ uznał, że nie może odnieść się do formułowanych przez wnioskodawcę zarzutów, bowiem za niedopuszczalne uznać należałoby merytoryczne rozstrzyganie organu co do oceny kryteriów wyboru projektu, których naruszenia nie zarzucono w wniesionym proteście.
W tym też względzie brak wskazania w proteście kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, skutkuje pozostawieniem protestu bez rozpoznania (art. 59 ust. 1 pkt 3 ustawy wdrożeniowej).
COP podkreśliło, że w świetle zapisów art. 53 ust. 3 ustawy wdrożeniowej: w przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie albo w ramach rundy konkursu nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania, okoliczność ta nie może stanowić wyłącznej przesłanki wniesienia protestu. W złożonym proteście wnioskodawca nie kwestionuje wyniku oceny poszczególnych kryteriów merytorycznych, a jedynie wskazuje na brak możliwości dofinansowania jego projektu, co w konsekwencji skutkowało umieszczeniem projektu na liście rezerwowej. COP wyjaśniło, że aktualnie procedura odwoławcza w ramach niniejszego konkursu nie zakończyła się. Oznacza to zatem, iż w wyniku ponownych ocen kolejność projektów na liście rezerwowej w dalszym ciągu może ulec zmianie, np. będą projekty, które otrzymają niższą liczbę punktów niż projekt wnioskodawcy. W takim przypadku, wszelkie środki "oszczędzone" w ramach alokacji przewidzianej na konkurs mogłyby zostać w pierwszej kolejności przekazane na projekty z najwyższą punktacją.
Organ zaznaczył, że biorąc pod uwagę fakt, iż do aktualizacji listy rezerwowej i listy projektów wybranych do dofinansowania dochodzi sukcesywnie, w następstwie zakończenia kolejnych postępowań odwoławczych toczących się w ramach konkursu oraz w związku z ewentualnymi rezygnacjami z zawarcia umów o dofinansowanie, z uwagi na toczącą się procedurę w opisanym zakresie, projekt wnioskodawcy z uwzględnioną punktacją słusznie znalazł się na liście rezerwowej projektów w konkursie nr RPLD.02.03.01-IP.02-10-070/20.
W ocenie organu nie można uznać, że przeprowadzono ocenę przedmiotowego projektu w sposób naruszający prawo. Dokonując ponownej oceny projektu, w wyniku podjętej decyzji o uwzględnieniu protestu wnioskodawcy, mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 12 marca 2021 r. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lipca 2021 r., organ szczegółowo odniósł się do zapisów dokumentacji aplikacyjnej. Na żadnym etapie prowadzonej procedury oceny organ nie wykroczył poza obowiązujące wszystkich wnioskodawców regulacje konkursowe. Organ zaznaczył, że z zapisów § 18 ust. 11 Regulaminu konkursu wszczęta przez wnioskodawcę procedura odwoławcza "...pozostaje bez wpływu na wybór pozostałych projektów do dofinansowania, w tym zawieranie umów z Wnioskodawcami, których projekty zostały wybrane do dofinansowania".
COP wyjaśniło również, że zgodnie z informacją zawartą na stronie https://cop.lodzkie.pl/nabory-i-wyniki-konkursow/892-2-3-zwiekszenie-konkurencyjnosci-msp-2-3-1 -innowacje-w-msp-09-06-2020, w wyniku zwiększenia alokacji na konkurs. organ dwa razy dokonał aktualizacji listy projektów wybranych do dofinansowania oraz trzy razy listy rezerwowej (ostatnia aktualizacja listy rezerwowej 31 maja 2022 r.). W tym też czasie projekt wnioskodawcy był procedowany (uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, na podstawie, którego pismem z 20 czerwca 2022 r. organ skierował projekt do ponownej oceny, wpłynęło do IP dopiero 13 czerwca 2022 r.) Organ zaznaczył, że z akt sprawy wynika, że lista sprawdzająca oceny merytorycznej została sporządzona 26 lipca 2022 r., a zatem już po dacie ostatniej aktualizacji listy projektów wybranych do dofinansowania jak również list rezerwowych. Organ zatem słusznie podjął decyzję o braku możliwości dofinansowania projektu wnioskodawcy, bowiem na dzień podjętego przez organ rozstrzygnięcia kwota przeznaczona na konkurs w całości została rozdysponowana.
Postępowanie organu było prawidłowe także w świetle dokumentu programowego pt. "Wytyczne w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020", których celem jest zapewnienie jednolitego stosowania przez właściwe instytucje przepisów w zakresie trybów wyboru projektów, z uwzględnieniem specyfiki procedur wyboru projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego. COP odwołał się do Podrozdziału 6.6 – Rozstrzygnięcie konkursu lub rundy konkursu i wybór projektów do dofinansowania ww. Wytycznych.
Organ podkreślił, że ww. Wytyczne, jak również zapisy ustawy wdrożeniowej nie definiują jak często organ powinien dokonywać aktualizacji list, o których mowa w art. 46 ust 3 ustawy wdrożeniowej. W tym też względzie ustawodawca pozostawił to do decyzji Instytucjom Ogłaszającym Konkurs. Mając więc na uwadze zasadę równego traktowania wszystkich aplikujących, w tym także tych, których projekty w dalszym ciągu podlegaj ocenom, i których w wyniku toczących się procedur oceny punktacja może być wyższa niż projektu wnioskodawcy, uruchamianie list w przypadku jednego projektu wnioskodawcy, jest niezasadne.
COP zaznaczyło, że do dnia dzisiejszego w trakcie procedowania jest także inny projekt z konkursu nr RPLD.02.03.01-IP.02-10-070/20, który w wyniku ponownej oceny może uzyskać punktację wyższą niż projekt wnioskodawcy. Co istotne, zwiększenie alokacji na konkurs nie jest obligatoryjne, tj. obowiązek taki nie wynika z żadnego przepisu prawa nawet wówczas, gdy w ramach danego konkursu część projektów spełniających kryteria konkursowe nie uzyskała dofinansowania z uwagi na wyczerpanie alokacji. Nie można także uznać, że wysokość alokacji środków na konkurs jest okolicznością w całości uzależnioną od organu. Organ wyjaśnił, że w przypadku konkursu nr RPLD.02.03.01-IP.02-070/20, przyjęta uchwałą nr 536/20 Zarządu Województwa Łódzkiego z 9 czerwca 2020 r., kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów wyniosła 90 000 000,00 PLN i została podwyższona uchwałą nr 1103/20 Zarządu Województwa Łódzkiego z 4 listopada 2020 r. do wysokości 141 269 266,27 PLN, a następnie zmieniona zgodnie z Uchwałą nr 1127/21 Zarządu Województwa Łódzkiego z 14 grudnia 2021 r. do wysokości 148 576 799,48 PLN (stanowiąc kwotę dostępną w ramach przedmiotowego konkursu dla projektów, które uzyskały wymaganą liczbę punktów.) W ramach konkursu podpisano 209 umów na łączną kwotę dofinansowania 149 656 500,70 PLN. 4 umowy zostały rozwiązane na łączną kwotę dofinansowania w wysokości 1 308 037,02 PLN. Aktualnie podpisanych jest 205 umów na łączną kwotę dofinansowania w wysokości 148 348 463,68 PLN. Różnica pomiędzy kwotą dofinansowania wskazaną na stronie 2.3 Zwiększenie konkurencyjności MŚP / 2.3.1: Innowacje w MŚP - 09.06.2020 (lodzkie.pl) a podaną wyżej, w wysokości 52 330,75 PLN wynika z umów aneksowanych, gdzie w ramach podpisanych aneksów zostały obniżone kwoty dofinansowania. Powyższe dane jednoznacznie potwierdzają, że w piśmie z negatywnym wynikiem oceny organ słusznie wskazał jako podstawę podtrzymania negatywnej oceny projektu brak dostępności środków w ramach konkursu.
W skardze S.P. zarzucił naruszenie:
1. art. 54 ust. 2 ustawy wdrożeniowej przez bezzasadne pozostawienie bez rozpatrzenia protestu skierowanego przeciwko całości negatywnej oceny, w sytuacji gdy w jego treści zostały ujęte wszystkie przesłanki rozpoznania;
2. przepisy ustawy wdrożeniowej, tj. art. 53 ust. 2 pkt 2 przez przyznanie negatywnej oceny projektowi wnioskodawcy, w sytuacji gry projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów, spełnił kryteria wyborów projektów, a samo wskazanie, że kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów została wyczerpana jest niewystarczające dla przyznania negatywnej oceny projektowi;
3. art. 37 ust. 1 przez przeprowadzenie wyboru projektów do dofinansowania w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny i stronniczy, co spowodowało, że wnioskodawca nie był traktowany na równi z innymi osobami wnioskującymi, mimo że złożony przez niego projekt od początku spełniał wszystkie kryteria, które umożliwiłyby mu pozyskanie wnioskowanego dofinansowania.
Skarżący wniósł o orzeczenie, że ocena projektu dokonana przez COP była przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżący wskazał, że po ponownym rozpoznaniu wniosku jego projekt uzyskał 21/24 punkty, co stanowi 87,5 % maksymalnej liczby punktów. Niestety bezpodstawne – jego zdaniem – działanie organu od początku rozpatrywania projektu naraziło stronę na ograniczone możliwości pozyskania dofinansowania, co doprowadziło do naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Przeprowadzony przez organ wybór projektów do dofinansowania został dokonany w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny i stronniczy. Brak należytego zabezpieczenia przez organ środków z puli przeznaczonej na dofinansowanie projektów spowodował, iż mimo spełnienia wszystkich warunków i uzyskania wymaganej ilości punktów, projekt został pozbawiony możliwości pozyskania należnego dofinansowania. Skarżący zaznaczył ponadto, że organ nie wykazał, że nastąpiło faktyczne wyczerpanie środków.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga okazała się niezasadna.
W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontroli sądów administracyjnych podlegają akty wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a., a także stosownie do art. 3 § 3 tej ustawy - sprawy, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Tego rodzaju kontrola przewidziana została m.in. w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 818 ze zm., dalej: "ustawa wdrożeniowa"), z mocy którego, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy wdrożeniowej, sąd rozpoznaje skargę w zakresie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi.
W okolicznościach niniejszej sprawy wymaga także zauważenia, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu wydane zostało wskutek wyroku NSA z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt I GSK 553/21, mocą którego oddalono skargę kasacyjną organu administracji od wyroku tutejszego sądu z 23 kwietnia 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 553/21, w którym stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny, a ponadto przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ. Orzekanie w niniejszej sprawie odbywa się zatem w warunkach związania, o którym mowa w art. 153 p.p.s.a. W świetle bowiem tego przepisu, "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". W kontrolowanej sprawie nie doszło do zmiany stanu prawnego sprawy, jak również do tego rodzaju istotnych zmian w stanie faktycznym tej sprawy, które uchylałyby ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku NSA z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt I GSK 553/21, który w zasadniczej mierze zaakceptował poglądy wyrażone w wyroku sądu I instancji, w tym w zakresie przedstawionej oceny stanu faktycznego sprawy oraz interpretacji podstawowych dla jej rozstrzygnięcia przepisów, jak również wytyczne dla organu co do dalszego postępowania przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Tym samym, w pierwszej kolejności kontroli sądu podlegało zastosowanie się przez organ do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w tym wyroku.
Przypomnieć należy, że ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien był umożliwić wnioskodawcy poprawę kryteriów nr 4, 6 i 7, zaś przy ocenie kryterium nr 1 miał uwzględnić całościowo informacje zawarte w dokumentacji konkursowej skarżącego, dokonując przejrzystej oceny jego wniosku z odwołaniem się do konkretnych zapisów w kontekście regulaminowych zasad oceny tego kryterium. Zdaniem sądu, analiza przedłożonych akt sprawy oraz zapadłych w jej toku rozstrzygnięć dowodzi, że organ zastosował się do oceny prawnej przedstawionej w wyroku NSA i prawidłowo zrealizował ww. zalecenia zawarte w przedmiotowych orzeczeniach.
Odnosząc się do kwestii warunków formalnych determinujących w niniejszej sprawie postępowanie sądowo-administracyjne wskazać należy, że w myśl art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej w wyniku rozpoznania skargi sąd może:
1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że:
a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1;
b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1;
2) oddalić skargę, w przypadku jej nieuwzględnienia;
3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe.
Zgodnie z art. 64 ustawy wdrożeniowej w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy.
Jak wynika z treści wniesionej w sprawie skargi, jej autor kwestionuje zasadność pozostawienia przez organ jego protestu bez rozpatrzenia, wywodząc powyższe z naruszenia art. 54 ust. 2, art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej i podnosząc przy tym przeprowadzenie przez organ wyboru projektów do dofinansowania w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny i stronniczy, co miało wyrażać się traktowaniem wnioskodawcy nierówno w stosunku do innych wnioskodawców, mimo że złożony przez niego projekt od początku spełniał wszystkie kryteria umożliwiające pozyskanie dofinansowania. Skarżący wskazał w tym kontekście, że projektowi niezasadnie przyznano ocenę negatywną, mimo że uzyskał wymaganą liczbę punktów akcentując, że wskazanie przez organ, iż kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów została wyczerpana, jest niewystarczające dla przyznania ww. oceny.
Jak wynika z zaskarżonej informacji z 10 października 2022 r., podstawą pozostawienia protestu skarżącego bez rozpoznania uczyniono przepis art. 59 ustawy wdrożeniowej, w szczególności jego ust. 1 pkt 3, zgodnie z którym protest pozostawia się bez rozpatrzenia, jeżeli mimo prawidłowego pouczenia, o którym mowa w art. 45 ust. 5, został wniesiony bez spełnienia wymogów określonych w art. 54 ust. 2 pkt 4. W myśl zaś ostatniego z wymienionych przepisów: "Protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera: (...) 4) wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem. Przy czym, w świetle art. 54 ust. 4 ustawy wdrożeniowej, w przypadku braku w postaci niewskazania kryteriów wyboru projektu, z którymi wnioskodawca się nie zgadza, nie podlega on uzupełnieniu w trybie ust. 3 tego przepisu, tzn. wnioskodawcy nie wzywa się w tym zakresie do uzupełnienia protestu.
W stanie faktycznym sprawy, który został wcześniej zreferowany, organ stanął na stanowisku, że skarżący w złożonym proteście nie zawarł żadnych stwierdzeń, które wskazywałyby, jakie kwestionuje on kryteria wyboru, natomiast przedstawiona w proteście argumentacja odnosi się do dotychczasowego przebiegu postępowania, umieszczenia projektu na liście rezerwowej, uruchomienia listy w przypadku toczących się postępowań odwoławczych, a także kontestowania faktu, iż z uwagi na brak możliwości dofinansowania projektu skarżącego, został on umieszczony na liście rezerwowej. W tych okolicznościach organ uznał, że ma do czynienia z nieprawidłowo wniesionym protestem i na podstawie wspomnianego wcześniej art. 59 ust. 1 pkt 3 ustawy wdrożeniowej, pozostawił go bez rozpoznania.
W toku dokonanej kontroli sąd doszedł do przekonania, że organ błędnie zidentyfikował i powołał w zaskarżonej informacji ww. podstawę prawną pozostawienia protestu skarżącego bez rozpoznania, niemniej wadliwość ta nie miała znaczenia dla sprawy, ponieważ jej okoliczności jednoznacznie wskazują, że protest zasługiwał na pozostawienie go bez rozpoznania z innych przyczyn, które organ wprawdzie wskazał w kwestionowanej informacji, ale podparł ich właściwą podstawą prawną.
Zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu wybieranego w trybie konkursowym, przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. Jednocześnie, w myśl powoływanego już wcześniej art. 54 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy, protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera m.in. wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem, przy czym w przypadku niewskazania w treści protestu kryteriów wyboru projektu, z którymi wnioskodawca się nie zgadza, brak taki nie podlega uzupełnieniu w drodze wezwania wnioskodawcy (art. 54 ust. 4 ustawy), co w konsekwencji prowadzi do pozostawienia protestu bez rozpoznania (art. 59 ust. 1 pkt 3 ustawy). Wskazać w tym miejscu trzeba także na treść art. 53 ust. 2 ustawy, który stanowi, że negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której: 1) projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny; 2) projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania.
W tak zakreślonych realiach prawnych przypomnieć wypada, że w toku ponownej oceny projektu skarżącego, jak stwierdził organ zarówno w zaskarżonej informacji, jak i w odpowiedzi na skargę, projekt ten spełnił wszystkie kryteria merytoryczne dostępu, a przyznana na etapie oceny merytorycznej punktacja była maksymalną, jaką projekt wnioskodawcy mógł uzyskać na podstawie zawartych we wniosku informacji/danych, czyli 21 punktów na 24 możliwe. Uzyskanie punktacji maksymalnej było niemożliwe ze względu na to, że projekt skarżącego nie uwzględniał aspektów środowiskowych, zastosowania technologii informacyjno-komunikacyjnych, jak również nie był realizowany w obszarze wiejskim, co faktycznie wynika z treści złożonego wniosku, a czego też sam wnioskodawca na żadnym etapie konkursu i późniejszej jego kontroli nie kwestionował. Skoro więc projekt skarżącego uzyskał maksymalną dopuszczalną w danych warunkach możliwą liczbę punktów, w związku ze spełnieniem wszystkich kryteriów dostępu, to nie można stawiać skarżącemu zarzutu, że w złożonym proteście nie przywołał żadnych konkretnych kryteriów, z których oceną by się nie zgadzał, bowiem de facto nie mógł tego uczynić wobec faktu, że wszystkie kryteria zostały ocenione maksymalnie. Upraszczając, w powyższym zakresie nie było czego kwestionować. Niezasadne było zatem oczekiwanie w takiej sytuacji, aby protest zawierał zastrzeżenia do oceny któregokolwiek z kryteriów, skoro w praktyce takie oczekiwanie było niemożliwe do spełnienia. To w konsekwencji prowadzi do wniosku, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 59 ust. 1 pkt 4 ustawy wdrożeniowej, który jednoznacznie uzależnia pozostawienie protestu bez rozpoznania w przypadku, gdy protest nie spełnia wymogów określonych w art. 54 ust. 2 pkt 4, tj. nie wskazuje kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem. Jego zastosowanie staje się bowiem bezprzedmiotowe w przypadku, gdy projekt w zakresie wszystkich mających do niego zastosowanie kryteriów został oceniony maksymalnie, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Okoliczność ta nie może jednak prowadzić do pozbawienia wnioskodawcy prawa kontroli rezultatu postępowania konkursowego, w tym na drodze sądowej, zwłaszcza wówczas, gdy jego wynik, mimo ww. okoliczności, okazuje się być negatywny.
W powyższym kontekście dostrzec wypada, że sprzeczność w logice wywodu organu zauważył sam skarżący, który w złożonej skardze stwierdził, że ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie jego wniosku, z uwagi na ilość uzyskanych punktów, wydaje się być niezasadne, niemniej złożony protest skierowany został przeciwko całości uzyskanej negatywnej oceny, a co za tym idzie, przeciwko wszystkim kryteriom, na podstawie których została wydana zaskarżona informacja. To zaś, zdaniem sądu, należy interpretować w ten sposób, że wobec nieuzyskania dofinansowania dla projektu skarżącego i wynikającego z tego niezadowolenia, skarżący przyjął taką formułę kwestionowania negatywnego rezultatu, która stanowiła formę kontrargumentacji wobec retoryki, na której organ oparł zaskarżone rozstrzygnięcie, bazującej w przeważającej mierze na treści art. 59 ust. 1 pkt 4 ustawy wdrożeniowej. Niezależnie od powyższego, sąd podziela jednak stanowisko organu co do tego, że treść złożonego w sprawie protestu, jak i późniejszej skargi stanowią w istocie wyraz niezadowolenia z faktu nieuzyskania bezpośredniego dofinansowania projektu i umieszczenia go na liście rezerwowej po tym, gdy w następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy uzyskał on ocenę, która w przypadku takiego rozstrzygnięcia na pierwotnym etapie konkursu dawałaby możliwość zawarcia umowy o dofinansowanie.
Wskazać należy, że na skutek orzeczeń tut. sądu oraz NSA, organ zobowiązany był do ponownego rozpatrzenia protestu skarżącego wniesionego 20 listopada 2020 r. Zgodnie z art. 57 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, rozpatruje protest, weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5, w terminie nie dłuższym niż 21 dni, licząc od dnia jego otrzymania. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy w trakcie rozpatrywania protestu konieczne jest skorzystanie z pomocy ekspertów, termin rozpatrzenia protestu może być przedłużony, o czym właściwa instytucja informuje na piśmie wnioskodawcę. Termin rozpatrzenia protestu nie może przekroczyć łącznie 45 dni od dnia jego otrzymania. Z kolei w myśl art. 58 ust. 1 ww. ustawy właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku rozpatrzenia jego protestu. Informacja ta zawiera w szczególności: 1) treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu, wraz z uzasadnieniem; 2) w przypadku nieuwzględnienia protestu - pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61. Zgodnie z ust. 2 art. 58, w przypadku uwzględnienia protestu właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, może: 1) odpowiednio skierować projekt do właściwego etapu oceny albo dokonać aktualizacji listy, o której mowa w art. 46 ust. 3, informując o tym wnioskodawcę, albo 2) przekazać sprawę instytucji, o której mowa w art. 39 ust. 1, w celu przeprowadzenia ponownej oceny projektu, jeżeli stwierdzi, że doszło do naruszeń obowiązujących procedur i konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na wynik oceny, informując wnioskodawcę na piśmie o przekazaniu sprawy. Jak wynika z informacji z 20 czerwca 2022 r. protest skarżącego został uwzględniony, a złożony projekt, na podstawie art. 58 ust. 2 pkt 1 ustawy, skierowano do właściwego etapu oceny. Zaskarżoną informacją poinformowano skarżącego, że w wyniku powtórnej oceny projekt spełnił kryteria wyboru i uzyskał wymaganą liczbę punktów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie w konkursie nie wystarczyła na objęcie go dofinansowaniem, co zgodnie z treścią art. 53 ust. 2 ustawy oznacza, że projekt uzyskał ocenę negatywną. Skarżącego poinformowano jednocześnie o umieszczeniu projektu na liście rezerwowej projektów. Takie działalnie organu było zgodne zarówno z ww. przepisem ustawy, jak również z § 16 ust. 2 Regulaminu konkursu, stanowiącego załącznik do Uchwały Nr 1103/20 Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 4 listopada 2020 r., w świetle którego "W przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie w ramach konkursu nie pozwala na dofinasowanie wszystkich projektów, które spełniły kryteria dostępu i uzyskały minimum punktowe, dofinansowanie otrzymują projekty z najwyższą liczbą punktów, natomiast pozostałe umieszczane są na liście rezerwowej projektów".
Zestawiając stan faktyczny sprawy oraz treść powołanych dotychczas przepisów z treścią wniesionego przez wnioskodawcę protestu, zdaniem sądu nie ulega żadnej wątpliwości, że w istocie oparty on został na kontestowaniu okoliczności, iż projekt skarżącego oceniono negatywnie, ponieważ kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarczyła na wybranie go do dofinansowania. Niezadowolenie w tym zakresie spotęgowane zostało wysoką punktacją uzyskaną przez projekt w toku ponownej oceny. W tym kontekście zwrócić należy uwagę na treść art. 53 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, stanowiącego o tym, że w przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie albo w ramach rundy konkursu nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania, okoliczność ta nie może stanowić wyłącznej przesłanki wniesienia protestu. Zdaniem sądu, przepis ten nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych i ma zastosowanie niezależnie od stopnia zaawansowania procedury konkursowej w tym sensie, że odnosi się on zarówno do protestów rozpatrywanych w postępowaniu odwoławczym następującym bezpośrednio po pierwszej rundzie oceny, jak i protestów, których rozpoznanie następuje na późniejszym etapie konkursu, np. jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, w następstwie zapadłych w sprawie orzeczeń sądowych. Dodatkowo zwrócić należy uwagę również na § 18 ust. 9 Regulaminu konkursu, w myśl którego "Projekt może otrzymać dofinansowanie w wyniku procedury odwoławczej pod warunkiem, że uzyska co najmniej tyle punktów, ile uzyskał projekt umieszczony na ostatnim miejscu na liście projektów wybranych do dofinansowania oraz pod warunkiem dostępności środków".
Podkreślić należy dalej, że zawarte w powołanych wyżej przepisach normy są spójne i bezpośrednio skorelowane z postanowieniami art. 65 ustawy wdrożeniowej, zgodnie z którym procedura odwoławcza, o której mowa w art. 53-64, nie wstrzymuje zawierania umów z wnioskodawcami, których projekty zostały wybrane do dofinansowania. Co więcej, analogiczne do powyższego rozwiązanie wynika także wprost z postanowień Regulaminu konkursu. Zgodnie bowiem z § 18 ust. 11 tego dokumentu: "Procedura odwoławcza pozostaje bez wpływu na wybór pozostałych projektów do dofinansowania, w tym zawieranie umów z Wnioskodawcami, których projekty zostały wybrane do dofinansowania". W tym miejscu stwierdzić zatem można, iż powyższe czyni bezzasadnymi zarzuty skargi co do tego, że organ nieprawidłowo przeprowadził postępowanie odwoławcze, umieszczając w konsekwencji projekt skarżącego na liście rezerwowej zamiast przekazać go do zawarcia umowy i dofinansowania. Nietrafne są również twierdzenia skargi wskazujące na obowiązek organu przygotowania (zabezpieczenia) środków na potrzeby dofinansowania projektów, których pierwotna ocena została zakwestionowana i skierowana do kontroli w postępowaniu sądowym. Zarówno bowiem wskazany przepis art. 65 ustawy, jak i inne adekwatne unormowania ustawy wdrożeniowej oraz Regulaminu konkursu takiego obowiązku nie ustanawiają. Wypada przy tym zakładać, że skarżący ma, a przynajmniej powinien mieć wiedzę, o opisanym wyżej sposobie procedowania, wszak jak wynika z wniosku o dofinansowanie przedłożonego do akt sprawy, skarżący na 24 stronie formularza wniosku złożył oświadczenie, że zapoznał się z Regulaminem konkursu i zaakceptował jego zasady.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić zatem trzeba, że w realiach sprawy organ był uprawniony do bieżącego zawierania umów o dofinansowanie, aż do wyczerpania przeznaczonych na to środków. Zawieranie umów z podmiotami, których projekty oceniono pozytywnie na późniejszym etapie było zaś możliwe, o ile doszło do zwiększenia kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w konkursie, zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy, albo pozostałyby do wykorzystania środki w związku z niezawarciem umów na dofinansowanie części projektów lub wypowiedzeniem już zawartych umów, albo zmniejszeniem poziomu pierwotnie zakładanego finansowania określonych projektów. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z Regulaminem konkursu projekt został umieszczony na liście rezerwowej. Z uwagi na powszechny dostęp do wyników konkursu poprzez stronę cop.lodzkie.pl sądowi z urzędu wiadome jest, iż na dzień wyrokowania projekt skarżącego znajdował się na trzeciej pozycji listy rezerwowej projektów w konkursie nr RPLD.02.03.01.-IP.02-10-070/20 – aktualizacja IV.
Ponieważ art. 59 ust. 1 ustawy wdrożeniowej nie zawiera w katalogu przyczyn pozostawienia protestu bez rozpoznania okoliczności związanej z wyczerpaniem środków na dofinansowanie projektu, to jedynym właściwym przepisem w niniejszej sprawie, który takie rozstrzygnięcie uzasadniał był art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym w przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, a w przypadku gdy w działaniu występują poddziałania - w ramach poddziałania właściwa instytucja, do której wpłynął protest, pozostawia go bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę, pouczając jednocześnie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61. Wyłącznie zatem ten przepis w zw. z art. 53 ust. 3 powinien był stanowić podstawę pozostawienia przez organ protestu skarżącego bez rozpoznania, przy czym uchybienie to miało w ocenie sądu charakter formalny, pozostając bez wpływu na sposób załatwienia sprawy. Organ bowiem prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy i zastosował poprawne środki będące konsekwencją tego stanu. Wadliwie natomiast powołał w tym zakresie przepis uzasadniający zastosowanie tych środków, przy czym co trzeba podkreślić, materialnoprawna podstawa do działania w przyjętej przez organ formie istniała.
Odnosząc się do zarzutu skargi gołosłownego i nienależycie udokumentowanego powołania się przez organ na wyczerpanie środków, sąd stanął na stanowisku, że jest on niezasadny. W treści zaskarżonej informacji (str. 6) organ w sposób wystarczający wyjaśnił bowiem, jakimi środkami dysponował oraz jak wysokość tych środków zmieniała się w czasie na skutek podejmowanych w tym zakresie uchwał przez Zarząd Województwa Łódzkiego. Ostateczna kwota wynikająca z uchwały Zarządu Województwa Łódzkiego nr 1127/21 z dnia 14 grudnia 2021 r. ustaliła kwotę dostępną w ramach projektu w wysokości 148 576 799,48 złotych. Organ wskazał przy tym, że w ramach konkursu podpisano 209 umów, z czego 4 zostały rozwiązane. Aktualnie zatem podpisanych jest 205 umów na łączną kwotę w wysokości 148 348 463,68 złotych. W tym miejscu wskazać należy, że skład orzekający w niniejszej sprawie podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że o wiążącym rozdysponowaniu środków decyduje kryterium zawartych umów o dofinansowanie a nie samo sporządzenie listy rankingowej, gdyż podpisanie umów rodzi stan zobowiązania ze strony organu i korzystającego z dofinansowania (por. m.in. wyrok NSA z 2 lutego 2018 r. II GSK 152/18, wyrok NSA z 3 czerwca 2022 r. I GSK 424/22, wyrok NSA z 11 marca 2022 r., I GSK 109/22, wyrok NSA z 19 stycznia 2022 r., I GSK 1608/21). Mając więc na uwadze powyższe informacje oraz wysokość kwoty, o jaką aplikował skarżący, potwierdza to słuszność wniosku organu o braku dostępności środków w ramach konkursu na dofinansowanie projektu skarżącego. Należy jednocześnie dodać, że informacje organu w powyższym zakresie mają charakter powszechnie dostępny i znajdują się na stronie internetowej https://cop.lodzkie.pl/. Skarżący musiał mieć tę świadomość, wszak o powyższej stronie stanowi m.in. § 1 ust. 1 pkt 22 Regulaminu konkursu. Z powodzeniem zatem mógł zweryfikować zamieszczone tam informacje i dokumenty, aby następnie wskazać nieprawidłowości świadczące o tym, że twierdzenia organu co do wyczerpania środków są pozbawione podstaw. Niczego podobnego skarżący nie uczynił. Sąd przy tym dopuścił jako dowód w sprawie listę podmiotów, z którymi zostały zawarte umowy o dofinansowanie w konkursie, stanowiącą załącznik do odpowiedzi organu na skargę, która to lista potwierdza twierdzenia organu w spornej kwestii zawarte w zaskarżonej informacji. W tym miejscu wskazać jednocześnie należy, że sąd nie dopuścił wniosków dowodowych strony skarżącej zgłoszonych w piśmie procesowym z 4 stycznia 2022 oraz w toku rozprawy 5 stycznia 2022 r., na okoliczność potwierdzenia, że w ramach przedmiotowego konkursu zawarte zostały umowy z podmiotami, które uzyskały mniejszą liczbę punktów niż skarżący, bowiem nie miały one znaczenia dla sprawy, gdyż w sytuacji przewidzianej art. 65 ustawy, tj. dopuszczalności zawierania umów o dofinansowanie, niezależnie od toczących się postępowań odwoławczych, jest rzeczą jasną i zrozumiałą, iż mogło dojść do przypadków zawarcia przez organ umów o dofinansowanie z podmiotami, które wprawdzie uzyskały mniejszą liczbę punktów niż skarżący, jednak na tamten etap konkursu liczba ta w połączeniu z wystarczającą wysokością środków kwalifikowała dane projekty do uzyskania oceny pozytywnej i skierowania ich do dofinansowania.
Oddaleniu podlegał także zgłoszony podczas rozprawy wniosek dowodowy strony o zobowiązanie organu do przedłożenia informacji, ile podmiotów z listy rezerwowej na dzień 14 lipca 2021 r. zostało przeniesionych do listy podmiotów, z którymi zawarto umowy oraz na listę podmiotów, a które otrzymały dofinansowanie wraz ze wskazaniem ilości punktów. Informacje w tym zakresie nie mogły mieć bowiem wpływu na wynik sprawy, wszak we wskazanej dacie zapadł wyrok NSA oddalający skargę kasacyjną organu od wyroku tut. Sądu z 23 kwietnia 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 156/21 stwierdzającego przeprowadzenie oceny projektu z naruszeniem prawa i kierującego sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ. W dniu 14 lipca 2021 r. organ nie mógł zatem jeszcze podjąć jakichkolwiek działań, które uwzględniałyby skutki ww. orzeczeń mające wpływ na treść oczekiwanych przez stronę skarżącą dokumentów, bowiem nie mógł jeszcze z oczywistych względów dysponować ani treścią wyroku NSA z uzasadnieniem, ani też aktami sprawy.
Jak stanowi art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie ww. przepisu poprzez przeprowadzenie wyboru projektów do dofinansowania w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny i stronniczy, podkreślając jednocześnie nierówność traktowania go względem inny wnioskodawców. W ocenie sądu, po dokonaniu analizy zaskarżonej informacji, jak również kontroli akt postępowania w zakresie przebiegu procedury konkursowej, zarzuty powyższe należało uznać za bezpodstawne. Podkreślić przy tym należy, że skarżący w żadnej mierze ich nie rozwinął i nie uzasadnił. Z treści uzasadnienia skargi można jedynie wywodzić, że nierównego traktowania skarżący upatruje w okoliczności dofinansowania projektów, które na pierwotnym etapie konkursu uzyskały mniejszą liczbę punktów niż złożony przez niego, który finansowania nie uzyskał, mimo wyższej oceny punktowej. Przy czym przypomnieć trzeba, że w przypadku projektu skarżącego jego punktacja została ustalona dopiero w powtórnie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym, a jak już wcześniej wskazano, postępowanie odwoławcze nie wstrzymuje zawierania umów o dofinansowanie, co sankcjonują zarówno przepisy ustawy wdrożeniowej, jak i Regulaminu konkursu. W konsekwencji może i zwykle prowadzi to zatem do kontestowanych przez skarżącego sytuacji, lecz jest to zjawisko zgodne z prawem. Wskazać przy tym trzeba, że wszyscy uczestnicy konkursu w jednakowy sposób podlegają takim właśnie regułom, a skarżący nie wykazał w żaden sposób, aby jego sytuacja przedstawiała się na tym tle inaczej niż pozostałych wnioskodawców. Sąd nie dopatrzył się ponadto żadnych przejawów związanych z deficytem transparentności postępowania konkursowego. Skarżący miał bowiem dostęp do informacji związanych z przebiegiem konkursu i był informowany o kwestiach związanych z oceną jego projektu. Dodatkowo informacje związane z przebiegiem konkursu były dostępne na stronie internetowej organu. Nie naruszono także reguł rzetelności, bowiem skarżącemu w sposób prawidłowy komunikowano m.in. powody negatywnego wyniku oceny projektu, zaś w zakresie bezstronności nie można było doszukać się w działaniu organu praktyk, które przy ocenie i wyborze projektów do dofinansowania wskazywałyby na preferowanie przez organ, tak negatywnie jak i pozytywnie, określonych podmiotów wnioskujących. Co więcej, organ zadbał także o to, aby przy powtórnej ocenie projektu skarżącego, nie była ona przeprowadzona przez osoby, które już wcześniej były zaangażowane w jego ocenę.
Mając na uwadze powyższe, sąd doszedł do wniosku, że w sprawie nie doszło do naruszeń prawa, których waga podważałaby legalność kwestionowanego w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcia. Z tego względu na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej wniesiona w sprawie skarga podlegała oddaleniu.
k.ż.