III SA/Łd 737/25
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego M. W., który złożył wniosek, wykazując niskie dochody swojej pięcioosobowej rodziny. Organy administracji, zarówno Prezydent Miasta Pabianic, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odmówiły przyznania świadczenia, powołując się na art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Argumentowały, że istnieje "rażąca dysproporcja" między zadeklarowanymi dochodami a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, sugerując, że rodzina dysponuje środkami pozwalającymi na samodzielne pokrycie wydatków mieszkaniowych, a także że skarżący i jego partnerka nie podejmują aktywnie zatrudnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał skargę za uzasadnioną. Sąd podkreślił, że przepis o "rażącej dysproporcji" powinien być interpretowany ściśle i dotyczy sytuacji, gdy wnioskodawca dysponuje własnymi środkami lub zasobami majątkowymi, które pozwalają mu na uiszczanie wydatków mieszkaniowych. Sąd stwierdził, że organy błędnie zinterpretowały ten przepis, skupiając się na potencjalnych możliwościach zarobkowania, a nie na faktycznie posiadanych zasobach. Sąd zauważył, że rodzina utrzymuje się głównie ze świadczeń socjalnych, a posiadane dobra materialne (wyposażenie mieszkania) są standardowe i nie wskazują na ukrywanie znacznych dochodów. W związku z tym, sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja pojęcia "rażącej dysproporcji" w kontekście przyznawania dodatków mieszkaniowych oraz zasady praworządności w postępowaniu administracyjnym.
Orzeczenie dotyczy specyficznej interpretacji przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych i może być stosowane w podobnych sprawach dotyczących oceny stanu majątkowego wnioskodawców.
Zagadnienia prawne (2)
Czy "rażąca dysproporcja" między deklarowanymi dochodami a faktycznym stanem majątkowym, uzasadniająca odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego, może być interpretowana jako potencjalna możliwość zarobkowania, a nie faktyczne posiadanie środków lub zasobów majątkowych?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, "rażąca dysproporcja" powinna być rozumiana jako posiadanie przez wnioskodawcę własnych środków lub zasobów majątkowych, które pozwalają na uiszczanie wydatków związanych z zajmowaniem lokalu, a nie jako potencjalne możliwości zarobkowania.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że organy błędnie zinterpretowały art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, skupiając się na niepodejmowaniu pracy przez wnioskodawcę i jego partnerkę, zamiast na faktycznym stanie posiadania środków lub zasobów majątkowych. Przepis ten wymaga ścisłej interpretacji i odnosi się do sytuacji, gdy wnioskodawca jest w stanie samodzielnie pokryć koszty utrzymania lokalu.
Czy niepodejmowanie pracy przez wnioskodawcę i jego partnerkę, mimo braku zarejestrowania jako bezrobotni z prawem do zasiłku, stanowi samoistną podstawę do odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego?
Odpowiedź sądu
Nie, niepodejmowanie pracy samo w sobie nie jest przesłanką odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, jeśli nie towarzyszy mu posiadanie znaczących środków lub zasobów majątkowych wskazujących na rażącą dysproporcję.
Uzasadnienie
Sąd podkreślił, że kluczowe jest posiadanie przez wnioskodawcę własnych środków lub zasobów majątkowych, które pozwalają na uiszczanie wydatków mieszkaniowych. Samo niepodejmowanie pracy, zwłaszcza w sytuacji, gdy wnioskodawca jest zarejestrowany jako poszukujący pracy lub gdy partnerka sprawuje opiekę nad dziećmi, nie jest wystarczającą przesłanką do odmowy przyznania dodatku.
Przepisy (10)
Główne
p.p.s.a. art. 145 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.d.m. art. 7 § 3
Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych
Przepis ten stanowi wyjątek od zasady przyznawania dodatku i powinien być interpretowany ścieśniająco. "Rażąca dysproporcja" odnosi się do posiadanych środków i zasobów majątkowych, a nie potencjalnych możliwości zarobkowania.
Pomocnicze
u.d.m. art. 3
Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych
u.d.m. art. 5
Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych
Konstytucja RP art. 7
Ustawa z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
k.p.a. art. 6
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
p.u.s.a. art. 1 § 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych
p.u.s.a. art. 1 § 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych
Argumenty
Skuteczne argumenty
Organy błędnie zinterpretowały pojęcie "rażącej dysproporcji" w art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, skupiając się na potencjalnych możliwościach zarobkowania, a nie na faktycznym stanie posiadania środków lub zasobów majątkowych. • Niepodejmowanie pracy przez wnioskodawcę i jego partnerkę nie jest samoistną przesłanką odmowy przyznania dodatku, jeśli nie towarzyszy mu posiadanie znaczących środków lub zasobów majątkowych.
Odrzucone argumenty
Istnienie "rażącej dysproporcji" między niskimi dochodami wykazanymi w deklaracji a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym na możliwość samodzielnego pokrycia wydatków mieszkaniowych. • Sugerowanie, że wnioskodawca i jego partnerka nie chcą podejmować zatrudnienia i ukrywają dochody, co świadczy o ich zdolności do samodzielnego pokrycia kosztów utrzymania lokalu.
Godne uwagi sformułowania
"rażąca dysproporcja" powinna być rozumiana i stosowana ścieśniająco • pojęcie "rażąca dysproporcja" wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, iż ma to być sytuacja szczególna, odbiegająca od normy, niewspółmierna już na pierwszy rzut oka • nie można mówić o rażącej dysproporcji, gdy różnica między dochodami a wydatkami jest niewielka • niepodejmowanie pracy nie stanowi przesłanki odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego
Skład orzekający
Joanna Wyporska-Frankiewicz
przewodniczący sprawozdawca
Anna Dębowska
członek
Agnieszka Krawczyk
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia \"rażącej dysproporcji\" w kontekście przyznawania dodatków mieszkaniowych oraz zasady praworządności w postępowaniu administracyjnym."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej interpretacji przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych i może być stosowane w podobnych sprawach dotyczących oceny stanu majątkowego wnioskodawców.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa pokazuje, jak ważne jest prawidłowe stosowanie i interpretacja przepisów przez organy administracji, a także jak sąd administracyjny może korygować błędne decyzje, chroniąc prawa obywateli. Dotyczy powszechnego świadczenia socjalnego.
“Sąd: Brak pracy to nie powód do odmowy dodatku mieszkaniowego, jeśli nie ma "rażącej dysproporcji" majątkowej.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.