III SA/Łd 717/25

III SA/Łd 717/25 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-10-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 1, par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 13 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak, , po rozpoznaniu w dniu 13 października 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na informację Dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi z dnia 30 lipca 2025 roku nr CEM.E.PES.027.58/25 w przedmiocie odrzucenia wniosku zgłoszeniowego o przystąpienie do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego w dziedzinie ortopedia i traumatologia narządu ruchu postanawia: odrzucić skargę. eg
Uzasadnienie
A.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na informację Dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi z 30 lipca 2025 r. nr CEM.E.PES.027.58/25 w przedmiocie odrzucenia wniosku zgłoszeniowego do przystąpienie do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego w dziedzinie ortopedia i traumatologia narządu ruchu. Zaskarżonej czynności zarzucił:
1) błędną wykładnię art. 16t ust. 5 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz art. 23 ustawy nowelizującej z 16 lipca 2020 r. przez przyjęcie, że pięcioletni okres na przystąpienie do PES upływał przed rozpoczęciem sesji jesiennej 2025 r., mimo że z literalnego brzmienia przepisów wynika, że upływa on dopiero 8 sierpnia 2025 r.,
2) naruszenie zasady ochrony praw nabytych oraz zaufania obywatela do państwa (art. 2 Konstytucji RP) przez odmowę dopuszczenia do egzaminu, mimo zachowania ustawowego terminu, co skutkuje faktycznym pozbawieniem skarżącego możliwości realizacji przyznanego ustawą prawa w pełnym, przewidzianym przez ustawodawcę okresie, co narusza fundamenty pewności prawa i przewidywalności działań organów administracji,
3) naruszenie zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) przez oparcie decyzji wyłącznie na harmonogramie sesji egzaminacyjnej, bez uwzględnienia nadrzędnych przepisów prawa, nadrzędnych przepisów ustawowych oraz szczególnych okoliczności (w tym skutków pandemii COVID-19), co stanowi naruszenie zasady proporcjonalności wynikającej z art. 2 Konstytucji RP oraz hierarchii źródeł prawa, prowadząc do arbitralnego pozbawienia skarżącego ustawowo gwarantowanego uprawnienia,
4) pominięcie nadzwyczajnych okoliczności faktycznych - m.in. wpływu pandemii COVID-19 na ograniczenia w organizacji egzaminów w latach 2020-2023, w tym ograniczeń organizacyjnych i zdrowotnych spowodowanych pandemią COVID-19, które w sposób obiektywny i niezależny od skarżącego zmniejszyły faktyczną dostępność PES, co stanowi naruszenie obowiązku wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i prowadzi do rozstrzygnięcia oderwanego od realiów faktycznych,
5) niezastosowanie wykładni prokonstytucyjnej i ochronnej przez odstąpienie od utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych (m.in. w sprawach dotyczących dostępu do pytań egzaminacyjnych), która nakazuje interpretować przepisy w sposób zapewniający pełną realizację praw obywatela, prowadzi do wykładni sprzecznej z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a w konsekwencji do nieuzasadnionego ograniczenia prawa skarżącego do przystąpienia do egzaminu,
6) odejście od dotychczasowej praktyki organów egzaminacyjnych, które w analogicznych przypadkach wykazywały elastyczność interpretacyjną, dopuszczając lekarzy do egzaminu mimo formalnych barier i mimo formalnego przekroczenia terminu, co potwierdza możliwość elastycznego, celowościowego stosowania prawa w sytuacjach uzasadnionych merytorycznie, co sprawia, że odrzucenie wniosku, przy zachowaniu ustawowego terminu, stanowi odejście od utrwalonej praktyki i narusza zasadę równego traktowania podmiotów znajdujących się w porównywalnej sytuacji,
7) pominięcie terminu faktycznego złożenia wniosku, który nastąpił przed 8 sierpnia 2025 r. tj. przed upływem terminu ustawowego,
8) zignorowanie orzecznictwa sądów administracyjnych, które nakazuje dokonywanie wykładni pro konstytucyjnej w sprawach dotyczących praw obywateli (np. w zakresie jawności pytań egzaminacyjnych),
9) nieuwzględnienie w decyzji szczególnych okoliczności zdrowotnych skarżącego, wynikających z załączonej dokumentacji medycznej obejmującej pilne zabiegi neurochirurgiczne kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego w 2024 r. oraz wcześniejsze hospitalizacje w latach 2020-2024, w tym w dniach 16-20 kwietnia 2020 r., kiedy skarżący przebywał na oddziale Chorób Zakaźnych w S. z powodu zapalenia płuc wywołanego zakażeniem SARS-CoV-2, doświadczając również objawów postcovidowych (m.in. szybka męczliwość, stany depresyjne). Dodatkowo należy podkreślić, że skarżący przez cały ten okres wykonywał obowiązki lekarza w warunkach znacznego niedoboru kadry medycznej, zwłaszcza w szpitalach powiatowych takich jak SPZZOZ w G., gdzie występują istotne deficyty lekarzy specjalistów. Zjawisko to nasiliło się w wyniku pandemii COVID-19 i jego skutki są nadal odczuwalne, m.in. poprzez konieczność pracy ponadnormatywnej, częste dyżury, ograniczoną rotację kadry i permanentne przeciążenie systemu ochrony zdrowia. W takich warunkach skarżący nie miał realnych możliwości pogodzenia obowiązków zawodowych z przygotowaniem i przystąpieniem do egzaminu specjalizacyjnego. Pominięcie tych istotnych okoliczności przez organ narusza art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a także zasady proporcjonalności, równego traktowania i rzetelnego rozpatrzenia sprawy, uniemożliwiając uznanie wystąpienia obiektywnej, niezależnej przeszkody w przystąpieniu do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego,
10) pominięcie przez organ w ocenie, że nie dochowano wobec skarżącego obowiązku pouczenia o kluczowych okolicznościach mających wpływ na możliwość przystąpienia do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego, co przejawia się w szczególności w braku jakiejkolwiek informacji o istotnych zmianach w komunikacie dotyczącym zasad kwalifikacji do PES, który to komunikat został opublikowany na stronie internetowej Centrum Egzaminów Medycznych dopiero w dniu 18 listopada 2024 roku, podczas gdy nowe regulacje nie były dostępne w terminie umożliwiającymi zapoznanie się z nimi i podjęcie odpowiednich działań, jak również nie przekazano również żadnych informacji na ten temat ani od CEM, ani od Okręgowej Izby Lekarskiej, co w istotny sposób ograniczyło prawo do skutecznego korzystania z uprawnień przysługujących skarżącemu na mocy przepisów prawa.
Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez dopuszczenie do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego w sesji jesiennej 2025 r., ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich przedstawionych okoliczności oraz dokumentacji medycznej, przy przyjęciu wykładni zgodnej z celem ustawy oraz zasadą proporcjonalności oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że skarżący złożył wniosek zgłoszeniowy do PES w dziedzinie ortopedii i traumatologii narządu ruchu w sesji jesiennej 2025 r. W związku z obowiązującymi obecnie ograniczeniami czasowymi w przystępowaniu do PES, wynikającymi z art. 16t ust. 5 UZL, CEM dokonało sprawdzenia, czy limity te nie znajdują zastosowania do skarżącego. CEM ustaliło, że w SMK, za pomocą którego składane są wnioski zgłoszeniowe do PES, brak informacji o dacie uzyskania potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego przez skarżącego. W piśmie z 28 lipca 2025 r. Dyrektor [...] wskazał, że skarżący uzyskał potwierdzenie zakończenia szkolenia specjalizacyjnego w dziedzinie ortopedii i traumatologii narządu ruchu w dniu 25 maja 2014 r.
W związku z taką odpowiedzią pismem z 30 lipca 2025 r. poinformowano skarżącego, że jego wniosek zgłoszeniowy do ww. egzaminu został odrzucony.
W dniu 12 sierpnia 2025 r. skarżący skierował do CEM "Odwołanie od decyzji Dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych" o odrzuceniu wniosku o dopuszczenie do PES, w którym w całości zaskarżył tę decyzję i wnosił o jej uchylenie, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Minister Zdrowia pismem z 25 sierpnia 2025 r. potwierdził prawidłowość stanowiska Dyrektora CEM zawartego w piśmie z 30 lipca 2025 r. w zakresie obowiązujących w tej materii regulacji prawnych, które uzasadniały odrzucenie wniosku zgłoszeniowego skarżącego. W ocenie Dyrektora CEM nie budzi wątpliwości interpretacja art. 23 ustawy z dnia 16 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz niektórych innych ustaw. In extenso stanowi on bowiem, że termin 5-letni na przystąpienie do PES liczony jest "od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy w odniesieniu do zdarzeń określonych w tych przepisach, które nastąpiły przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy". Z unormowania tego wynika więc, że wobec lekarzy i lekarzy dentystów, którzy uzyskali potwierdzenie zakończenia szkolenia specjalizacyjnego przed wejściem w życie tej noweli, okres pięcioletni rozpoczął bieg od daty wejścia w życie tych przepisów, czyli od dnia 8 sierpnia 2020 r. Explicite wskazano zatem, od kiedy rozpoczął bieg ten termin. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, że "przyjęta przez CEM wykładnia w praktyce skraca ten okres, co pozostaje w sprzeczności z celem regulacji oraz zasadami państwa prawa".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest niedopuszczalna.
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a.
Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest więc pozostawanie sprawy, której dotyczy skarga, w kognicji sądu administracyjnego.
Kognicję sądów administracyjnych określa art. 3 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. (art. 3 § 2a p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne, aniżeli decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Ten ostatnio wymieniony warunek oznacza, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Oznacza to, że wskazany akt może podlegać kognicji sądu administracyjnego, gdy z jego treści wynika nałożenie na stronę skarżącą określonych obowiązków. Nałożenie tych obowiązków musi przy tym wynikać z władczego działania organu przeprowadzającego kontrolę.
Z przywołanego przepisu konstytuującego elementy pojęcia aktu lub czynności, o których w nim mowa wynika, jak podkreśla się w literaturze przedmiotu oraz w orzecznictwie, że akty i czynności te: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, gdyż te są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a.; są podejmowane w sprawach indywidualnych, albowiem akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.; muszą mieć charakter publicznoprawny; dotyczą (bezpośrednio lub pośrednio) uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co odnosi się zarówno do działań pozytywnych dla ich adresata, jak i działań negatywnych wyrażających się w odmowie wydania aktu, czy podjęcia innej czynności (por. również B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2006, nr 2, s. 18 - 19, a także np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1247/97, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 1999, z. 2, poz. 25, J.P. Tarno, W. Chróścielewski, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 375; R. Stankiewicz, Inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej jako przedmiot kontroli sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), "Przegląd Prawa Publicznego" 2010, nr 11, s. 41; postanowienia NSA z dnia 28 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 1756/06 oraz z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 1784/06),
W sytuacji, gdy akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., są podejmowane - co należy podkreślić - poza postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formą decyzji lub postanowienia, to odpowiadają one formule nie tyle stosowania prawa, ile jego wykonywania, a więc formule wykonawczej, która - co należy podkreślić - wyraża się w urzeczywistnianiu (realizacji) dyspozycji normy prawnej kreującej konkretny (a więc już istniejący) stosunek administracyjny i wynikające z niego uprawnienie lub obowiązek (Z. Kmieciak, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2008, z. 5, poz. 51, s. 350 - 351; Z. Kmieciak, Efektywność sądowej kontroli administracji publicznej, "Państwo i Prawo" 2010, z. 11, s. 29).
Mając na uwadze powyższe kryteria, stwierdzić należy, że zaskarżona w rozpatrywanej sprawie informacja Dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi z 30 lipca 2025 r. ich nie spełnia. Nie dotyczy bowiem uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podkreślić należy, że sformułowanie "dotyczy", użyte w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., odnosi się jedynie do bezpośredniego i ścisłego związku między aktem lub czynnością a uprawnieniem bądź obowiązkiem. W zaskarżonej informacji z 30 lipca 2025 r. Dyrektor Centrum Egzaminów Medycznych Łodzi nie ustala obowiązku czy uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, ale odnosząc się do wniosku o przystąpienie do PES wyjaśnia przepisy, które mają zastosowanie do skarżącego oraz wskazuje na brak możliwości przystąpienia do PES w sesji jesiennej 2025 r.
Zasady zgłaszania się do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego oraz przystępowania do niego są uregulowane w szczególności w art. 16rb - 16x ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2024 r. poz. 1287) i rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 4 maja 2023 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów (Dz. U. z 2023 r. poz. 975).
W myśl art. 16rb ust. 1 ww. ustawy lekarz, który ukończył przedostatni rok szkolenia specjalizacyjnego albo który uzyskał potwierdzenie zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w art. 16r ust. 6 pkt 1, oraz lekarz, który uzyskał decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 7 albo 9, mogą wystąpić do Dyrektora CEM z wnioskiem o przystąpienie do PES. W art. 16rb ust. 2 określano zakres danych zamieszczanych we wniosku zgłoszeniowym. Z kolei art. 16rb ust. 3 stanowi, że wniosek składa się za pomocą tzw. Systemu Monitorowania Kształcenia Pracowników Medycznych.
W art. 16t ust. 5 ww. ustawy został wprowadzony limit czasowy przystępowania do PES, który wynosi 5 lat od dnia potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w art. 16r ust. 6 pkt 1, albo od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 7 albo 9 ww. ustawy.
W informacji z 30 lipca 2025 r. Dyrektor Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi potwierdził, że wobec lekarzy i lekarzy dentystów, którzy ukończyli potwierdzenie zakończenia szkolenia specjalizacyjnego przed wejściem w życie tej noweli (tj. przed dniem 8 sierpnia 2020 r.), okres pięcioletni rozpoczął bieg od daty wejścia w życie tych przepisów. Wskazał, że limity te znajdują zastosowanie również wobec skarżącego, gdyż uzyskał potwierdzenie zakończenia szkolenia specjalizacyjnego przed dniem 8 sierpnia 2020 r. Z powyższego nie wynikają kompetencje Dyrektora CEM do rozstrzygania o dopuszczeniu albo odmowie dopuszczenia do PES. Limity czasowe przystępowania do tego egzaminu wynikają zaś bezpośrednio z ustawy. Nie są więc wprowadzane przez Dyrektora CEM. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 16t ust. 5 ustawy lekarz może przystąpić do PES w okresie 5 lat od dnia potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w art. 16r ust. 6 pkt 1, albo od dnia wydania decyzji, o której mowa wart. 16 ust. 7 albo 9 ustawy. W przypadku lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne na ogólnych zasadach podany termin liczony jest od dnia potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, co jest dokonywane w SMK przez Wojewodę, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych, którzy stwierdzają, że lekarz albo lekarz dentysta odbył szkolenie specjalizacyjne zgodnie z programem specjalizacji. W myśl art. art. 23 ustawy z dnia 16 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 1291), w drodze której ustanowiono omawiany limit, wobec lekarzy i lekarzy dentystów, którzy ukończyli potwierdzenie zakończenia szkolenia specjalizacyjnego przed wejściem w życie tej noweli, okres pięcioletni rozpoczął bieg od daty wejścia w życie tych przepisów. Regulacja ta oznacza, że lekarze będą mogli przystąpić do PES najpóźniej do dnia 8 sierpnia 2025 r. Zgodnie z § 25 ust 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 4 maja 2023 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów, PES jest organizowany co roku w dwóch sesjach egzaminacyjnych: w sesji wiosennej od dnia 1 marca do 31 maja oraz w sesji jesiennej - od dnia 1 października do 20 grudnia. Uwzględniając ww. terminy sesji egzaminacyjnych, należy przyjąć, że ostatnią sesją, do której mogą się zgłosić i przystąpić do egzaminu jest sesja wiosenna 2025 r.
W ocenie sądu rację ma Dyrektor Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi, że informacja z 30 lipca 2025 r. nie kształtuje uprawnień lub obowiązków i stanowi informację o warunkach dopuszczenia do udziału w Państwowym Egzaminie Specjalizacyjnym. Stanowi jedynie pouczenie o przepisach regulujących zasady przystępowania do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego dostępne na stronie Centrum Egzaminów Medycznych, Naczelnej Izby Lekarskiej oraz Ministerstwa Zdrowia.
W przedmiotowej sprawie Dyrektor Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi nie prowadził żadnego postępowania administracyjnego, zatem zastosowania nie znalazły powołane w skardze przepisy k.p.a.
W ocenie Sądu, uwzględniając powyższe uwagi z przedstawionego rozumienia pojęcia "aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", zaskarżona w sprawie informacja z 30 lipca 2025 r. Dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Informacja nie jest władczym aktem wyrażającym działania organu dokonywane w zakresie przyznania lub odebrania osobie zamierzającej przystąpić do Państwowego Egzamin Specjalizacyjnego takiego uprawnienia i nie podlega kognicji sądu administracyjnego.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.
eg