III SA/Łd 693/05

III SA/Łd 693/05 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2006-03-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Irena Krzemieniewska /sprawozdawca/
Małgorzata Łuczyńska
Monika Krzyżaniak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Sentencja
Dnia 29 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Asystent sędziego Piotr Pietrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2006 roku sprawy ze skargi Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. na orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonego orzeczenia, 2. orzeka, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku
Uzasadnienie
III SA/Łd 693/05
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2005 r sygn. akt III SA/Łd 39/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. uchylił zaskarżone orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] nr [...] i poprzedzające je orzeczenie Dyrektora Zakładu Karnego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej wymierzonej S. B.. Orzeczeniem z dnia [...], nr [...] działając na podstawie art. 130 ust. 1, art. 31 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. 02 Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.) oraz § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634), po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego wszczętego w dniu 2 lipca 2004 r. przez Dyrektora Zakładu Karnego w S. kpt. R. S. wobec starszego chorążego S. B. obwinionego o to, że w dniu 2 lipca 2004 r. wniósł na teren Zakładu Karnego w S. 0,5 l. wódki oraz wszedł na teren zakładu w stanie ograniczającym zdolność wykonywania zadań służbowych, czym naruszył art. 125 ust. 3 pkt. 1 i 7 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. Nr 20 poz. 1761 ze zm.) - Dyrektor Zakładu Karnego w S. uznał S. B. winnym umyślnego naruszenia art. 125 ust. 3 pkt. 1 i 7 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. Nr 20 poz. 1761 ze zm.) oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147 poz. 1231 ze zm.) oraz § 18 w zw. z § 1 decyzji nr [...] Dyrektora Zakładu Karnego w S. z dnia [...] w sprawie uznania przedmiotów za niebezpieczne sposobu ich ocechowania, wyznaczenia miejsc przechowywania, ustalenia trybu kontroli i wykorzystania oraz ustalenia miejsca i zasad deponowania przedmiotów niebezpiecznych i niedozwolonych od osób wchodzących na teren Zakładu Karnego i Oddziału Zewnętrznego w S. i na podstawie art. 126 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. 02. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.) wymierzył karę dyscyplinarną upomnienia, uniewinnił natomiast S. B. od zarzutu wejścia w dniu 2 lipca 2004 r. na teren zakładu w stanie ograniczającym zdolność wykonywania zadań służbowych.
Na powyższe orzeczenie, w dniu 16 sierpnia 2005 r., Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. złożył zażalenie zarzucając Dyrektorowi Zakładu Karnego w S. błędną ocenę materiału dowodowego, wnosząc o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uznanie S. B. winnym tego, iż w dniu [...] wniósł na teren Zakładu Karnego w S. 0,5 l. wódki oraz wszedł na teren Zakładu w stanie nietrzeźwym ograniczając zdolność wykonywania zadań służbowych, wniósł także o wymierzenie kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby oraz o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka R. S. na okoliczność stanu trzeźwości S. B..
Po rozpoznaniu powyższego zażalenia orzeczeniem z dnia [...], Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w Ł. orzekł o zmianie zaskarżonego orzeczenia Dyrektora Zakładu Karnego w S. z dnia [...], nr [...], uznając winnym S. B. tego, że w dniu [...] umyślnie wniósł na teren Zakładu Karnego w S. 0,5 l. wódki, czym naruszył art. 125 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 207 z 2002 r. , poz. 1761 ze zm.), art. 16 ust. l i 2 Ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 147 z 2002r., póz. 1231 ze zm.) oraz § 18 w związku z § l decyzji nr [...] Dyrektora Zakładu Karnego w S. z dnia [...] w sprawie uznania przedmiotów za niebezpieczne, sposobu ich ocechowania, wyznaczenia miejsc przechowywania ustalenia trybu kontroli i wykorzystania oraz ustalenia miejsca i zasad deponowania przedmiotów niebezpiecznych i niedozwolonych od osób wchodzących na teren Zakładu Karnego i Oddziału Zewnętrznego w S., oraz uznając S. B. niewinnym naruszenia przepisu art. 125 ust. 3 pkt 7 Ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 roku o Służbie Więziennej, tj. wprowadzenie się w stan ograniczający zdolność wykonywania zadania służbowego i na podstawie art. 126 ust. l pkt 3 Ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 roku o Służbie Więziennej - wymierzył karę dyscyplinarną surowej nagany.
W uzasadnieniu powyższego orzeczenia, Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w Ł. wskazał, iż w dniu [...]S. B. stawił się w miejscu pracy w Zakładzie Karnym w S. i był gotów do świadczenia pracy poprzez sporządzanie sprawozdań z zatrudnienia i GUS-02-03. Jak wynikało z wyjaśnień skarżącego, w ramach realizacji swoich obowiązków służbowych i zleconych mu zadań dwukrotnie opuścił Zakład Karny w S. udając się do GUS-u. Przebywając poza jednostką S. B. nabył w sklepie alkohol w postaci 0,5 l wódki. Wbrew obowiązkowi pozostawienia alkoholu w depozycie u funkcjonariusza pełniącego służbę przy bramie wejściowej S. B. wniósł zakupiony alkohol na teren zakładu. Po zatrzymaniu i ujawnieniu faktu wniesienia alkoholu przez skarżącego do Zakładu Karnego w S. został na polecenie dyrektora mjr. R. S. w jego obecności oraz w obecności funkcjonariuszy wezwanych przez dyrektora poddany badaniu na zawartość alkoholu. Ustalone na podstawie badania przy użyciu nie posiadającego atestu testera trzeźwości "ROAD-est" wartości wskazujące na stan nietrzeźwości skarżącego, tj. pierwszy pomiar 0,53 promila alkoholu w wydychanym powietrzu, drugi pomiar 0,50 promila alkoholu w wydychanym powietrzu, nie potwierdzono poddaniem S. B. kolejnemu badaniu przy użyciu urządzenia posiadającego atest bądź też poddaniem go badaniu krwi na zawartość alkoholu.
Organ uznał, iż wniesienie w dniu [...] przez S. B. na teren Zakładu Karnego w S. torby tzw. reklamówki ze znajdującą się w jej wnętrzu butelką wódki o pojemności 0,5 l, ujawnione przez dyrektora zakładu stanowi naruszenie art. 125 ust.3 pkt l ustawy o Służbie Więziennej, art.16 ust. l i 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, § 18 w zw. z § l decyzji nr [....] Dyrektora Zakładu Karnego w S. z dnia [...] w sprawie uznania przedmiotów za niebezpieczne, sposobu ich ocechowania, wyznaczenia miejsc przechowywania ustalenia trybu kontroli i wykorzystania oraz ustalenia miejsca i zasad deponowania przedmiotów niebezpiecznych i niedozwolonych od osób wchodzących na teren Zakładu Karnego i Oddziału Zewnętrznego w S..
W ocenie Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w Ł. badanie przeprowadzone nieatestowanym testerem trzeźwości "ROAD-est" nie daje podstawy do zarzucenia st. chor. S. B. przebywania na terenie Zakładu Karnego w S. w dniu [...]w stanie po użyciu alkoholu, przede wszystkim ze względu na fakt, iż jak wynika z instrukcji dołączonej do urządzenia badanie uzyskane przy jego użyciu wyniki nie mogą być podstawą do wszczęcia jakichkolwiek postępowań karnych. Tester "ROAD-est" nie posiada pozytywnej opinii Instytutu Ekspertyz Sądowych w K.. Dla potwierdzenia ustalonego przy jego użyciu stanu nietrzeźwości niezbędnym jest albo użycie przyrządu z atestem albo poddanie obwinionego badaniu na zawartość alkoholu we krwi, a tego w powyższym wypadku nie uczyniono. Dlatego okoliczność wykonania badania S. B. testerem nie posiadającym atestu nie może mieć decydującego znaczenia przy ocenie stanu nietrzeźwości skarżącego. Sąd Apelacyjny w Rz. sygn. Akt [...] z dnia [...] oraz Sąd Najwyższy sygn. Akt [...] z dnia [...] wyraził pogląd, iż niemożność precyzyjnego ustalenia stopnia nietrzeźwości wobec braku pomiaru zawartości alkoholu we krwi lub w wydychanym powietrzu pozwala dokonać ustaleń o stanie nietrzeźwości na podstawie innych dowodów, zeznań i wyjaśnień świadków i oskarżonego. W toku postępowania przesłuchano w charakterze świadków 12 funkcjonariuszy Zakładu Karnego w S., i jak wynika z treści ich zeznań w dniu 2 lipca 2000 r. mieli oni bezpośredni kontakt z obwinionym na terenie zakładu karnego. Żaden z przesłuchiwanych świadków nie potwierdził aby sposób zachowania obwinionego wskazywał, że znajduje się on w stanie nietrzeźwości bądź po użyciu alkoholu. Przesłuchani w charakterze świadków mjr R. S., st. sierż sztab. S. K. i ppor. J. J. zeznali, że wyczuli woń alkoholu, jednak nie stwierdzili żadnych innych zewnętrznych objawów wskazujących na to, iż obwiniony jest w stanie nietrzeźwości. Jak wynika z wyjaśnień S. B. w dniu poprzednim spożywał alkohol na imieninach żony w ilości 4-5 kieliszków wódki.
Organ uznał, iż ze względu na rozbieżność jaka występuje w zeznaniach świadków co do oceny zachowania obwinionego nie można jednoznacznie rozstrzygnąć na ich podstawie co do stanu nietrzeźwości S. B.. Brak jest także dowodów potwierdzających zeznania obciążające skarżącego. Wniesienie alkoholu na teren jednostki penitencjarnej, instytucji w której prawo powinno być bezwzględnie przestrzegane przez funkcjonariusza, który ma stać na straży tego prawa, a ponadto wymagać jego przestrzegania od innych stanowi bardzo ciężkie naruszenie dyscypliny służbowej. Funkcjonariusz dopuścił się nie tylko rażącego naruszenia dyscypliny służbowej, ale także etyki zawodowej, zwłaszcza naruszył godność i dobre imię funkcjonariusza Służby Więziennej.
Wymierzając karę dyscyplinarną Sąd wziął pod uwagę przebieg służby skarżącego, który posiada bardzo dobrą opinię z okresu przed naruszeniem dyscypliny służbowej. Naruszenie dyscypliny służbowej wystąpiło po raz pierwszy w tak długim i nienagannym okresie jej trwania, co wyklucza ukaranie obwinionego jedną z najsurowszych kar, jednakże przewinienie którego się dopuścił ze względu na jego rodzaj i wagę należy do najcięższych. Zachowanie obwinionego po popełnieniu przewinienia w ocenie przełożonych nie budzi zastrzeżeń. Organ uznał więc, iż biorąc pod uwagę całość zebranych materiałów oraz okoliczności zdarzenia, a w szczególności to, iż badanie obwinionego zostało przeprowadzone nieatestowanym urządzeniem oraz to, iż żaden z przesłuchanych w sprawie świadków nie potwierdził stanu nietrzeźwości bądź pozostawania w stanie po użyciu alkoholu obwinionego, brak jest dostatecznych i niezbitych dowodów do uznania, iż st. chor. S. B. w dniu [...] wprowadził się w stan ograniczający zdolność wykonywania zadania służbowego i pozostawał w tym stanie na terenie Zakładu Karnego w S., co oznacza, że nie naruszył przepisu art. 125 ust. 3 pkt 7 Ustawy o Służbie Więziennej.
Na powyższe orzeczenie Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł..
W skardze wniósł o stwierdzenie nieważności orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w Ł. zarzucając mu rażące naruszenie prawa, tj. art. 48 ust. 2 w związku z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej w Ł. (Dz. U. Nr 135 poz. 634 ze zmianami). Ponadto Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. zarzucił powołanemu orzeczeniu naruszenie § 41 i § 43 ust 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej w Ł. (Dz. U. Nr 135 poz. 634 ze zmianami) w związku z art. 17 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przez nierozpoznanie sprawy w granicach zażalenia i orzeczenie na niekorzyść S. B. poza granicami zażalenia.
Jako uzasadnienie argumentu mówiącego o rażącym naruszeniu prawa organ wskazał, iż w postępowaniu przed Sądem Dyscyplinarnym S. B. będący stroną postępowania dyscyplinarnego został przesłuchany w charakterze świadka po uprzedzeniu o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Zdaniem organu stanowi to rażące naruszenie prawa zarówno z uwagi na fakt, iż w jednym postępowaniu jednej osobie nie może przysługiwać status strony i świadka jak i z uwagi na to, iż obwinionemu w postępowaniu dyscyplinarnym przysługuje w pełnym zakresie prawo odmowy składania wyjaśnień. Odebranie obwinionemu tego prawa przez nadanie statusu świadka i żądanie składania zeznań - nie wyjaśnień - pod rygorem odpowiedzialności karnej narusza jego prawo do obrony i stanowi rażące naruszenie prawa, dlatego organ wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.
W odpowiedzi na skargę Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji ( w tym wypadku orzeczenia ) pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami i podstawą prawną skargi.
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ) - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
W wyroku z dnia 13 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zalecił, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy powtórnie przeprowadzono dowody, które przeprowadził W. K., a następnie rozważono, czy zebrany materiał dowodowy jest kompletny i dokonano jego oceny zgodnie z zasadami wskazanymi przez Sąd.
Zdaniem Sądu dopiero takie działanie pozwoliłoby na stwierdzenie czy i jakiego naruszenia dyscypliny dopuścił się skarżący. Sąd zalecił, aby przy wymiarze kary dyscyplinarnej zostało wzięte pod uwagę zachowanie się obwinionego przed i po popełnieniu przewinienia, okres pozostawania w służbie i opinię służbową. Jednocześnie zdaniem Sądu należało uwzględnić skutki przewinienia, to czy było ono popełnione pod wpływem alkoholu lub innych środków odurzających, oraz czy w stosunku do funkcjonariusza była już orzeczona kara dyscyplinarna.
Dokonując oceny zastosowania się do wskazań Sądu zawartych w wyroku z dnia 13 kwietnia 2005 r. stwierdzić należy, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy zostały przeprowadzone ponownie dowody, które przeprowadził W. K..
W toku postępowania przed Dyrektorem Zakładu Karnego przesłuchano również świadka W. J., który stwierdził, że nic nie wskazywało na to, aby S. B. był pod wpływem alkoholu.
Przesłuchano także S. B. w charakterze obwinionego, który podtrzymał swoje twierdzenia, a na pytanie dlaczego nie wykonał badania krwi na zawartość alkoholu, aby zweryfikować wyniki uzyskane w trakcie badania testerem trzeźwości - odpowiedział, iż pozostawał na terenie Zakładu na wyraźne polecenie Dyrektora Zakładu Karnego i nie mógł tego uczynić.
Dyrektor Zakładu Karnego w S. uznał winnym S. B. tego, iż umyślnie wniósł na teren Zakładu Karnego 0,5 l wódki i za to wymierzył karę dyscyplinarną upomnienia, oraz uniewinnił S. B. od zarzutu wejścia na teren zakładu w stanie ograniczającym zdolność wykonywania zadań służbowych. Dyrektor Zakładu Karnego w S. dokonał oceny zebranego materiału dowodowego, ocenił zeznania świadków, rozbieżne co do wyczuwania woni alkoholu od obwinionego lecz zbieżne co do tego, że wygląd i zachowanie obwinionego nie wskazywały na spożycie przez niego alkoholu. Stwierdził, iż z uwagi na to, że tester nie miał atestu nie można brać pod uwagę wyników przeprowadzonego badania.
Skoro zatem obwiniony nie przyznał się do zarzutu wejścia na teren zakładu w stanie ograniczającym zdolność wykonywania zadań służbowych, a dowody nie pozwały w sposób jednoznaczny stwierdzić popełnienie tego rodzaju przekroczenia - zdaniem Dyrektora Zakładu Karnego w S. - nie można było uznać winnym S. B. tego, że wszedł na teren zakładu w stanie ograniczającym zdolność wykonywania zadań służbowych.
Przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej wzięto pod uwagę zachowanie się obwinionego przed i po popełnieniu przewinienia, okres pozostawania w służbie i opinię służbową. Jednocześnie uwzględniono skutki przewinienia.
Zostały zatem wykonane wszystkie zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 13 kwietnia 2005 r. orzeczenie dyscyplinarne Dyrektora Zakładu Karnego w S. uznać należy za prawidłowe zarówno po względem zastosowania przepisów prawa jak i wykonania zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 13 kwietnia 2005 r. W ocenie Sądu w tym składzie brak było podstaw do uznania S. B. winnego zarzutu wejścia na teren zakładu w stanie ograniczającym zdolność wykonywania zadań służbowych.
Po wniesieniu zażalenia przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej, w którym orzeczeniu Dyrektora Zakładu Karnego zarzucono błędną ocenę stanu faktycznego i zażądano uznania S. B. winnego temu, iż wniósł na teren zakładu karnego 0,5 l wódki i wszedł na teren Zakładu Karnego w stanie nietrzeźwym, Sąd Dyscyplinarny przesłuchał wielu świadków, w tym w charakterze świadka S. B. ( k- 47 akt Sądu Dyscyplinarnego ).
Nie budzi wątpliwości, iż przesłuchanie S. B., - który był obwinionym w sprawie - w charakterze świadka stanowi rażące naruszenie
§ 48 w związku z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej.( Dz.U. z 1996r. nr 135 poz. 634 ze zm. ).
Zarzut skargi w tym zakresie uznać należy za zasadny.
Zarzut skargi dotyczący nierozpoznania sprawy w granicach zażalenia poprzez orzeczenie na niekorzyść obwinionego także jest zasadny.
W tym miejscu wyjaśnić należy, iż zarówno zarzuty zażalenia jak i zarzuty skargi sformułowane zostały w sposób wyjątkowo niejasny i nieprecyzyjny.
Dopiero pytania Sądu i wyjaśnienia złożone przez pełnomocnika strony skarżącej na rozprawie w dniu 9 lutego pozwoliły na ustalenie, iż zarzut nierozpoznania zażalenia w jego granicach zawarty w skardze dotyczył nieodniesienia się do kwestionowania oceny materiału dowodowego, natomiast w zażaleniu wniosek o uznanie S. B. winnym tego, że wniósł na teren zakładu karnego alkohol wiązał się z żądaniem uznania za winnego obu popełnionych czynów - razem.
Zgodnie z § 4 cyt. rozporządzenia – jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, za jedno przewinienie wymierza się jedną karę dyscyplinarną a za kilka przewinień rozpatrywanych łącznie – karę dyscyplinarną odpowiednio surowszą.
Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, iż żądał w zażaleniu uznania obwinionego za winnego obu czynów po to, aby zgodnie z tym przepisem można było wymierzyć skarżącemu karę dyscyplinarną surowszą, gdyż oba przewinienia rozpatrywano łącznie.
Jedynie zatem w przypadku uznania skarżącego za winnego obu zarzucanych czynów łącznie Sąd Dyscyplinarny mógłby orzec karę surowszą od kary orzeczonej przez Dyrektora Zakładu Karnego w S..
Zgodnie z § 43 rozporządzenia – Sąd dyscyplinarny może orzec na niekorzyść obwinionego tylko wtedy, gdy zażalenie wniesiono na jego niekorzyść i tylko w granicach zażalenia.
Skoro zatem Sąd Dyscyplinarny nie uznał skarżącego za winnego obu tych czynów łącznie - a tego dotyczył zarzut zawarty w zażaleniu - stwierdzić należy, iż zaskarżone orzeczenie rażąco narusza § 43 rozporządzenia, gdyż orzekając karę surowszą za to jedno i to samo przewinienie Sąd Dyscyplinarny orzekł na niekorzyść obwinionego poza granicami zażalenia.
W tym zatem zakresie należało uznać, iż zachodzą przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Nie jest natomiast zasadny zarzut skargi dotyczący nierozpoznania zażalenia w jego granicach w takim zakresie jak to wyjaśnił pełnomocnik strony skarżącej na rozprawie - to jest nieodniesienia się do kwestionowania w zażaleniu materiału dowodowego.
Jak wyżej wskazano Sąd Dyscyplinarny przesłuchał wielu świadków. Żaden ze świadków nie potwierdził, aby sposób zachowania się obwinionego wskazywał na to, że znajduje się on w stanie nietrzeźwości. Co do wyczuwania woni alkoholu zeznania świadków były rozbieżne. Tester, którym zbadano obwinionego nie posiadał atestu. W tej sytuacji Sąd Dyscyplinarny stwierdził, że wobec rozbieżności zeznań świadków i braku jednoznacznych dowodów nie można jednoznacznie rozstrzygnąć co do stanu nietrzeźwości obwinionego.
Zdaniem Sądu w tym składzie tego rodzaju ocena zebranego materiału dowodowego jest prawidłowa zwłaszcza, iż S. B. został dopuszczony do pracy i bezsporne jest, iż tego dnia wykonywał swoje obowiązki służbowe. Skoro zachodziło przypuszczenie, że S. B. jest pod wpływem alkoholu to zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 35, poz. 230 ze zm.) nie powinien zostać dopuszczony do pracy, a pracodawca miał obowiązek umożliwić mu wykazanie trzeźwości przez badanie krwi. ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2000 r. sygn. akt PKN 589/99 opublikowany w OSNP z 2001 r. nr 18 poz. 557). Bezsporne jest, iż obowiązek ten nie został wykonany.
Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 145 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
( Dz. U. nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji .
Mając na uwadze treść art. 152 cyt. ustawy Sąd stwierdził, iż zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.