III SA/Łd 683/22

III SA/Łd 683/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Krzysztof Szczygielski /przewodniczący/
Paweł Dańczak /sprawozdawca/
Teresa Rutkowska
Symbol z opisem
6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 par 1 pkt 1 it. c, art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1376
art. 29 ust. 1, ust. 3, ust. 4
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
Sentencja
Dnia 15 grudnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.), Sędzia NSA Teresa Rutkowska, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. i K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 28 czerwca 2022 roku nr SKO.4163.23-24.2022 w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 5 maja 2022 roku nr 311; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi solidarnie na rzecz M. S. i K. S. kwotę 200,- (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z 28 czerwca 2022 r. nr SKO.4163.23-24.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania M.S. i K.S. od decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego z 5 maja 2022 r. nr 311 w sprawie lokalizacji zjazdu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2021 r. poz. 735 ze zm.), art. 29 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U z 2021 r., poz. 1376 ze zm. dalej "p.r.d."), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.
Zarząd Województwa Łódzkiego decyzją z 5 maja 2022 r. po rozpatrzeniu wniosku M.S. i K.S. - nie zezwolił na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego z drogi wojewódzkiej Nr 726 Rawa Mazowiecka - Żarnów, działkę o numerze ewidencyjnym [...] położoną w miejscowości R. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał na motywy podjętego rozstrzygnięcia.
Od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołanie.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 p.r.d. budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2.
SKO zaznaczyło, że w art. 29 ust. 1 p.r.d. nie sprecyzowano dokładnie kryteriów koniecznych do wyrażenia zgody zarządcy drogi na lokalizację zjazdu. Oznacza to, że decyzja o pozwoleniu lub odmowie wydania pozwolenia na lokalizację zjazdu wydawana jest w ramach uznania administracyjnego. Granice uznania określa interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi publicznej. Podejmując decyzję o wyrażeniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi zarządca powinien kierować się przede wszystkim zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która w pewnych sytuacjach może ograniczać uprawniania właściciela do swobodnego korzystania ze swojej własności.
SKO zaznaczyło, że skarżący 15 marca 2022 r. złożyli wniosek o wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego z ul. A. będącej ciągiem drogi wojewódzkiej Nr 726 Rawa Mazowiecka-Żarnów, na działkę o nr ewidencyjnym [...] położoną w R.
Kolegium wyjaśniło, że z przeprowadzonej 26 kwietnia 2022 r. wizji lokalnej w terenie w obecności wnioskodawców wynika, że przedmiotowa działka położona jest przy drodze wojewódzkiej 726 i stanowi całość gospodarczą z działką o nr ewidencyjnym nr [...] posiadającą obsługę komunikacyjną z ww. drogi wojewódzkiej istniejącym zjazdem.
Organ odwołał się do § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (dalej: rozporządzenie), zgodnie z którym w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się następujące warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów, przy czym przez odstęp między węzłami lub skrzyżowaniami rozumie się odległość między punktami przecięć osi dróg na sąsiednich węzłach lub skrzyżowaniach: droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (wyjątkowo klasy D), a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 800 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 500 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 600 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 400 m, przy czym na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas lub dodatkowej jezdni której mowa w § 8a ust. 1 pkt 2, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę.
Zdaniem organu odwoławczego przepis ten nie formułuje całkowitego zakazu budowy zjazdów z dróg klasy G jednak zwarte w nim zalecenie dotyczy ograniczenia liczby i częstotliwości zjazdów. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach klasy G przemawiają za tym, by lokalizowanie zjazdów z tych dróg miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia innego dojazdu.
SKO wskazało, że nie ulega wątpliwości, że działka o nr ewidencyjnym [...] stanowiąca całość gospodarczą z działką o nr ewidencyjnym [...], ma możliwość obsługi komunikacyjnej przez działkę o nr ewidencyjnym [...], która posiada zjazd indywidualny z drogi wojewódzkiej Nr 726 Rawa Mazowiecka- Żarnów.
Podkreślono również, że droga wojewódzka Nr 726 jest drogą obsługującą ruch regionalny. Organ powołał się na dane z generalnego pomiaru natężenia ruchu drogowego w 2020r. na odcinku drogi wojewódzkiej Nr 726 przylegającym do terenu przedmiotowych działek, które wynosiło 3310 poj./dobę. SKO zgodziło się z zarządcą drogi, że każdy kolejny zjazd z drogi o takim natężeniu ruchu powoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu ze względu na zmniejszenie przepustowości układu komunikacyjnego. Budowa każdego kolejnego zjazdu stanowi dodatkowy punkt włączania się pojazdów do ruchu. Ogranicza to płynność ruchu pojazdów na drodze i zwiększa prawdopodobieństwo powstania kolizji lub wypadku.
W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi organ I instancji zasadnie odmówił uwzględnienia wniosku strony o zezwolenie na lokalizację zjazdu indywidualnego z ul. A. będącej ciągiem drogi wojewódzkiej Nr 726 Rawa Mazowiecka- Żarnów, na działkę o nr ewidencyjnym [...] położoną w R.
Podkreślono, że w każdej sprawie o wyrażenie zgody na lokalizacje zjazdu indywidualnego należy wyważyć dwa sprzeczne interesy. Z jednej strony to interes zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym (każdy nowy zjazd stwarza dodatkowe zagrożenie dla uczestników ruchu), a z drugiej strony interes wnioskodawcy (utrudnienie dojazdu do nieruchomości). W przypadku konfliktu tych interesów pierwszeństwo ma interes publiczny (zapewnienie bezpieczeństwa ruchu na drodze wojewódzkiej Nr 726) przed interesem wnioskodawców zwłaszcza w kontekście, że wnioskodawcy posiadają zjazd na drogę wojewódzką Nr 726 z działki o nr ewidencyjnym [...], która obecnie stanowi całość gospodarczą z działką o nr ewidencyjnym [...].
W skardze M.S. i K.S. wskazali, że potencjalny zjazd do działki nr [...] nie będzie usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania.
Skarżący zaznaczyli, że objęta wnioskiem lokalizacja zjazdu umiejscawia go na odcinku ul. A. pomiędzy skrzyżowaniem z ulicami B. i C. oraz skrzyżowaniem z ulicą D. Jest to odcinek drogi o długości ok. 680 m na którym aktualnie zlokalizowanych jest ok. 10 zjazdów do istniejącej już zabudowy. Odcinek ten charakteryzuje się kierunkiem jazdy po prostej linii, bez zakrętów i terenów pagórkowatych. Oznacza to brak istnienia naturalnych utrudnień w zapewnieniu prawidłowej widoczności dla uczestników ruchu kołowego na przedmiotowym odcinku drogi wojewódzkiej nr 726. Skarżący zaznaczyli, że wnioskowany zjazd publiczny do działki nr [...] nie będzie usytuowany w bezpośrednim sąsiedztwie z jakimkolwiek skrzyżowaniem dróg. Przedmiotowy dla sprawy zjazd będzie usytuowany bowiem w odległości ok. 223 m od skrzyżowania ulicy A. z ulicą B i C, oraz w odległości 450 m od skrzyżowania ulicy A. z ulicą D. Po stronie ulicy przy, której znajduje się działka [...] na odcinku od skrzyżowania ulicy D. z ulicą A. i skrzyżowania ulicy B.-C. z ulicą A. występuję dużo mniejsza częstotliwość zjazdów niż po przeciwnej stronie, poza tym na tym odcinku występuje sytuacja, gdzie są dwa zjazdy na tę samą działkę, na której właściciel ma parking dla aut a w przypadku strony, gdy ma dwie odrębne działki, zgody na zjazd nie można otrzymać, co jest niesprawiedliwe.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga okazała się zasadna, bowiem w ocenie Sądu stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w dostatecznym stopniu.
Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowił art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm.). Przepis ten stanowi w ust. 1, że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Jednocześnie ust. 4 przewiduje, że ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.
Mając na względzie powyższe regulacje, decyzją z 5 maja 2022 r. Zarząd Województwa Łódzkiego odmówił skarżącym lokalizacji zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego z drogi wojewódzkiej Nr 726 Rawa Mazowiecka – Żarnów na działkę o numerze ewidencyjnym [...] położoną w miejscowości R. Organ jako faktyczną podstawę swojego rozstrzygnięcia przyjął ustalenia protokołu sporządzonego 26 kwietnia 2022 r. z oględzin miejsca planowanego zjazdu. Powołując się przy tym na treść § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124 ze zm.), organ wskazał, że prawodawca zobowiązał zarządców dróg do należytej dbałości o pas drogowy, w szczególności do zachowania właściwego poziomu bezpieczeństwa uczestników ruchu na drodze, m.in. poprzez ograniczenie zjazdów z drogi wojewódzkiej, ponieważ każdy dodatkowy bezpośredni zjazd z drogi wojewódzkiej klasy G stanowi potencjalne miejsca zdarzeń drogowych, a tym samym wpływa na pogorszenie bezpieczeństwa ruchu drogowego i ograniczenie jego płynności. W swojej argumentacji Zarząd Województwa powołał się także na dane dotyczące natężenia ruchu z pomiaru przeprowadzonego w 2020 r., z których wynika, że natężenie to na terenie przyległym do działek skarżących wynosiło 3310 pojazdów na dobę. Wskazując zatem na względy ochrony bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz na fakt, że działka [...] posiada obsługę komunikacyjną przez działkę nr [...], organ I instancji nie dostrzegł podstaw do udzielenia zezwolenia na wnioskowany przez skarżących zjazd.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało następnie utrzymane w mocy zaskarżoną i powołaną na wstępie decyzją SKO w Łodzi z 28 czerwca 2022 r. Zdaniem organu odwoławczego zasadnie skarżącym odmówiono lokalizacji wnioskowanego zjazdu, bowiem działka, dla której zjazd ten miałby być urządzony posiada możliwość obsługi komunikacyjnej z działki sąsiedniej, posiadającej zjazd indywidualny, a kolejny zjazd z drogi wojewódzkiej powodowałby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu ze względu na zmniejszenie przepustowości układu komunikacyjnego, zwiększając prawdopodobieństwo powstania kolizji lub wypadku.
W tym miejscu wskazać należy, że użyte w art. 29 ust. 4 u.d.p. sformułowanie "może", wyraża konstrukcję uznania administracyjnego po stronie organu. Wydawana na tej podstawie decyzja powinna cechować się zatem szczególnie starannym uzasadnieniem prawnym i faktycznym, umożliwiającym jej właściwą kontrolę. Granice uznania są określane przez interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu (wjazdu) z drogi, a także obowiązujące przepisy. W orzecznictwie dominuje ponadto pogląd, że przy wyrażaniu zgody na lokalizację nowego zjazdu z drogi publicznej zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym mają decydujące znaczenie i przeważają nad potrzebą uwzględnienia interesu wnioskodawcy (por m.in. wyrok NSA z dnia 11 września 2020 r., sygn. akt I OSK 232/20 i z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2936/19). Luz decyzyjny organu w zakresie zgody na lokalizację zjazdu jest zatem pochodną przepisów w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego i oceny faktycznego usytuowania nieruchomości względem której wydawana jest owa decyzja. Przy tym sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy i rozważył wszelkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór możliwości rozstrzygnięcia w zakresie udzielenia bądź odmowy udzielenia zezwolenia. Sąd nie ocenia natomiast wydanej decyzji z punktu widzenia jej słuszności czy sprawiedliwości, bowiem ustawa nie nakłada na organ podejmujący decyzję ograniczeń przy wyborze możliwości rozstrzygnięcia.
Zdaniem sądu orzekającego w niniejszej sprawie, wobec powyższych rozważań, ocena orzekających w sprawie organów jest co najmniej przedwczesna i nie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt rozporządzenia, w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się następujące warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów, przy czym przez odstęp między węzłami lub skrzyżowaniami rozumie się odległość między punktami przecięć osi dróg na sąsiednich węzłach lub skrzyżowaniach droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (wyjątkowo klasy D), a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 800 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 500 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 600 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 400 m, przy czym na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas lub dodatkowej jezdni, o której mowa w § 8a ust. 1 pkt 2, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę.
Przywołując ww. przepis, SKO w Łodzi słusznie wywodzi, że nie formułuje on całkowitego zakazu budowy zjazdów z dróg klasy G, jednakże zaleca ograniczenie liczby i częstotliwości zjazdów, za czym mają przemawiać względy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Tej ogólnej tezie nie towarzyszy jednak argumentacja, która w sposób wystarczający świadczyłaby o tym, że faktycznie względy te należycie wyjaśniono.
Organ odwoławczy, w ślad za organem I instancji, wskazuje na fakt skomunikowania działki [...], której dotyczy wniosek o lokalizację zjazdu, poprzez inną sąsiadującą działkę o nr. ewid. [...], która taki zjazd posiada. Rzecz w tym, że przedłożone akta sprawy nie pozwalają na formułowanie jakichkolwiek wniosków odnośnie działki nr [...] i wpływu jej zagospodarowania na działkę, dla której wnioskowane jest zezwolenie na lokalizację zjazdu, a co za tym idzie na kontrolę zawartych w tym zakresie stwierdzeń organów obu instancji, bowiem akta te nie zawierają żadnych materiałów, które by tę działkę i jej stan charakteryzowały. Jest to o tyle istotne, że skarżący jasno formułują, że do działki [...] na nie ma możliwości dojazdu z innej ulicy, tymczasem zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy nie pozwala na rzetelną weryfikację tej tezy. Trudno też stwierdzić, na jakiej podstawie organy twierdzą, że obie ww. działki stanowią "jedność gospodarczą", wszak wobec braku stosownej dokumentacji w tym zakresie jest to sformułowanie całkowicie gołosłowne. Jednocześnie, skoro SKO w Łodzi nie przeprowadziło uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w trybie art. 136 § 1 k.p.a., to z natury rzeczy twierdzenia tego organu obarcza ta sama wadliwość co w przypadku twierdzeń organu I instancji, a sformułowana w ten sposób argumentacja nie poddaje się dalej sądowej kontroli. Nadto sąd zauważa, że przyjmując nawet ewentualność istnienia zjazdu indywidualnego z działki nr [...] oraz wykazania, że wbrew twierdzeniom skarżących, usytuowany na niej zjazd stanowi dojazd do działki nr [...], nie można a priori przyjąć, że okoliczność ta miałaby w sprawie znaczenie przesądzające o odmowie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego na drugiej z ww. działek. Skoro bowiem zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia "ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne" i wynikające z tego względy bezpieczeństwa, to rolą organu jest najpierw wykazać, że faktycznie bezpieczeństwo ruchu drogowego byłoby zagrożone w rejonie wnioskowanej lokalizacji zjazdu na skutek jego powstania. Kwestia skomunikowania działki z innej drogi (działki) może mieć zatem tylko charakter argumentu wspierającego, a nie zasadniczego.
Przechodząc do dalszych rozważań wypada zauważyć, że w zasadzie jedynym dokumentem stanowiącym o zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym jest protokół z wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 26 kwietnia 2022 r. Biorąc pod uwagę, że organy odmówiły udzielenia zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego z uwagi na względy bezpieczeństwa ruchu drogowego, należałoby się spodziewać, że wspomniany dokument będzie zawierał informacje wskazujące na występowanie czynników zwiększających ryzyko wystąpienia zagrożeń w tym zakresie. Tymczasem nic podobnego z tego dokumentu nie wynika. Co więcej, w zasadniczych dla tej kwestii elementach sporządzający protokół wskazują na brak występowania niebezpieczeństw. Przykładowo, w przypadku analizy widoczności drogi z osi planowanego zjazdu ustalono taką widoczność zarówno z lewej, jak i prawej strony. Wskazano ponadto, że w obrębie projektowanego zjazdu nie znajdują się obiekty, które by z nim kolidowały, a sam zjazd nie znajduje się również na łuku pionowym drogi. W rejonie planowanej lokalizacji zjazdu nie ma obiektów użyteczności publicznej, nie występuje ruch pieszych, a przy tym brak jest także innych czynników wpływających na uzgodnienie lokalizacji zjazdu. W świetle treści ww. protokołu trudno zatem zrozumieć logikę wywodu organów, które całkowicie abstrahują od ustaleń de facto jedynego dowodu, który w sprawie wytworzono, zwłaszcza że okoliczności uwidocznione w protokole zdają się być dla stron korzystne, podczas gdy podjęte w sprawie rozstrzygnięcia okazały się być dla nich niepomyślne. Zdaniem sądu przemilczenie przez organy ustaleń protokołu i wpływu na wydane rozstrzygnięcia istotnie narusza art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., bowiem ten dysonans między zgromadzonym materiałem dowodowym a treścią podjętego rozstrzygnięcia nie wynika z żadnej innej, dodatkowej analizy dokonanej przez działające w sprawie organy, a przynajmniej takiej, której rezultaty znalazłyby wyraz w uzasadnieniu wydanych w sprawie decyzji oraz aktach postępowania.
Odnieść należy się także do powołanego w kontrolowanych decyzjach obu instancji pomiaru natężenia ruchu na drodze wojewódzkiej, w przebiegu której miałby powstać projektowany zjazd indywidualny. Sąd zauważa, że rezultaty takiego pomiaru mogą stanowić ważny element wskazujący na zwiększone zagrożenie dla ruchu drogowego w obrębie danej drogi publicznej. Dostrzec jednak wypada, że zarówno Zarząd Województwa, jak i SKO w Łodzi dość bezrefleksyjnie podeszły do powoływanej w uzasadnieniach swoich decyzji danej. Pomiary takie powinny bowiem być miarodajne i aktualne, a przy tym ich rezultaty powinny zostać przedstawione na tle informacji świadczących, że przy wynikającym z nich natężeniu ruchu faktycznie dochodzi do zwiększenia różnego rodzaju zagrożeń. Jest bowiem truizmem stwierdzenie, że duży ruch generuje też większe niebezpieczeństwo. Tyle, że tą drogą należałoby z zasady w ogóle wyeliminować możliwość lokalizowania zjazdów indywidualnych z dróg publicznych, wszak każdy ruch generuje jakieś niebezpieczeństwo. Z tego względu dane dotyczące natężenia ruchu na odcinku drogi wojewódzkiej nr 726 powinny zostać poszerzone o dodatkowe informacje, dotyczące m.in. tego, czy w tym rejonie, przy tym natężeniu występują lub występowały określone zdarzenia drogowe, a jeśli tak, to ile i jakiego rodzaju. Dopiero komplet takich informacji stwarza bowiem realne podstawy do formułowania twierdzeń o rzeczywistym charakterze ruchu drogowego na danym odcinku drogi publicznej, występujących tam niebezpieczeństwach i ewentualnych ryzykach oraz wadze ich zwiększenia w razie lokalizacji z danej drogi zjazdu indywidualnego. Dokumentów, które ten rodzaj wiedzy by dostarczały, organy nie zgromadziły, co ponownie świadczy o wadliwości przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego, a więc o naruszeniu art. 7, 77 § 1 k.p.a. Na marginesie należy dodać, że można mieć wątpliwości co do aktualności pomiaru natężenia ruchu, na który powołują się organy, wszak został on przeprowadzony w 2020 r., a więc w okresie początku pandemii koronawirusa, w którym ruch pojazdów uzależniony był od różnego rodzaju ograniczeń wprowadzonych w wielu sferach życia społeczno-gospodarczego. Aktualnie jednak większość tych ograniczeń została zniesiona, co mogło wpłynąć także na zmianę natężenia ruchu na przedmiotowej drodze wojewódzkiej, dlatego stan w tym zakresie powinien obejmować dane jak najbardziej adekwatne do obecnych uwarunkowań faktycznych. Przy tym dane te powinny być podane za stosownym dokumentem, włączonym do akt postępowania, skoro jego treść stanowi podstawę zasadniczych dla sprawy ustaleń.
W świetle powyższych rozważań sąd doszedł do przekonania, że w kontrolowanym postępowaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem wnioski zarówno zakwestionowanej skargą decyzji organu odwoławczego, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji nie znajdują podstaw w zgromadzonym, nad wyraz skąpym i poddanym pobieżnej analizie, materiale dowodowym. Zdaniem sądu ocena tego materiału nie miała nadto charakteru swobodnej, tj. zgodnej z art. 80 k.p.a., lecz miała charakter arbitralnej spekulacji na temat rzekomych zagrożeń dla bezpieczeństwa komunikacyjnego i ruchu drogowego w rejonie planowanego zjazdu indywidualnego, bez uzasadnienia formułowanych w ten sposób twierdzeń stosownymi danymi, które wskazywałyby na rzeczywiste zagrożenia w tym zakresie. Uzasadnienia poddanych kontroli decyzji nie odpowiadają przy tym wymogom art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ nie zawierają należytego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności, które miałyby stać za negatywnym dla strony rozstrzygnięciem.
W świetle powyższego, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd orzekł jak punkcie 1 sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 oraz art. 210 § 2 p.p.s.a., na które składa się kwota 200 złotych tytułem uiszczonego przez strony solidarnie wpisu od skargi.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ administracji będzie zobowiązany wziąć pod uwagę rozważania sądu zawarte w niniejszym orzeczeniu, w szczególności zaś przeprowadzi w szerszym zakresie postępowanie wyjaśniające obejmujące przeprowadzenie niezbędnych dowodów pozwalających na ustaleniu rzeczywistego istnienia zagrożeń dla bezpieczeństwa i ruchu drogowego w rejonie planowanego zjazdu indywidualnego oraz ewentualnej skali takich zagrożeń, tj. dowody pozwalające na uzyskanie informacji obejmujących w szczególności nie tylko bieżącą informację o natężeniu ruchu na przedmiotowej drodze wojewódzkiej, ale także mających na niej miejsce zdarzeń drogowych. Mając na uwadze rezultaty wizji przeprowadzonej 26 kwietnia 2022 r. oraz pozyskanych dodatkowych danych, organ ponownie oceni możliwość zlokalizowania zjazdu indywidualnego zgodnie z wnioskiem skarżących i wyda w tym zakresie stosowną decyzję, którą wyczerpująco uzasadni.
d.cz.