III SA/Łd 641/25

III SA/Łd 641/25 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-09-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Krawczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 54 § 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 10 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 10 września 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. V. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 10 lipca 2025 roku Nr 1001-IUCKOD-3.4812.227.2025.2 w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
III SA/Łd 641/25
Uzasadnienie
E. V. B. wniósł, za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 10 lipca 2025 r. o odmowie uwzględnienia sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą. Skargę tę wysłała do organu za pośrednictwem systemu e-Urząd Skarbowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu dopuszczalność skargi, a więc ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, o których mowa w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.); dalej p.p.s.a. Stosownie do tego artkułu, Sąd odrzuca skargę:
1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;
2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia;
3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;
4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;
5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie;
5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego;
6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Warunkiem rozpoznania sprawy przez sąd jest zatem skuteczne wniesienie skargi. I ta kwestia stała się przedmiotem rozważań w rozpoznawanej sprawie, bowiem - jak wynika z przedłożonych akt sprawy - skarga na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 10 lipca 2025 r. o odmowie uwzględnienia sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą została złożona za pośrednictwem systemu e-Urząd Skarbowy, a zatem za pośrednictwem innego niż ePUAP kanału komunikacji elektronicznej.
Sąd podkreśla, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje możliwość wnoszenia pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, ale jest to możliwe jedynie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu (ePUAP). Wynika to wprost z treści art. 54 § 1a p.p.s.a., zgodnie z którym skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Definicja elektronicznej skrzynki podawczej została zawarta w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1557 ze zm.), dalej: "u.i.dz.z.p.". Stanowi on, że elektroniczna skrzynka podawcza to dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego.
Jest to obecnie jedyna forma komunikacji elektronicznej z sądem administracyjnym. Zgodnie z art. 12b § 2 p.p.s.a., w postępowaniu dokumenty elektroniczne wnosi się do sądu administracyjnego przez elektroniczną skrzynkę podawczą, a sąd doręcza takie dokumenty stronom za pomocą środków komunikacji elektronicznej na warunkach określonych w art. 74a. Stosownie do art. 74a § 1 p.p.s.a., doręczenie pism przez sąd następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona spełniła jeden z następujących warunków: 1) wniosła pismo w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą sądu lub organu, za pośrednictwem którego składane jest pismo; 2) wystąpiła do sądu o takie doręczenie i wskazała sądowi adres elektroniczny; 3) wyraziła zgodę na doręczanie pism za pomocą tych środków i wskazała sądowi adres elektroniczny.
Przepisy te będą obowiązywać do 30 września 2029 r., a od 1 października 2029 r. nastąpią istotne zmiany przedmiotu ich regulacji. Odtąd przepis art. 54 § 1a p.p.s.a. zyska następujące brzmienie: "Skargę w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych tego organu". Zmianie tej będzie towarzyszyła zmiana m.in. art. 12b § 2 p.p.s.a. ("w postępowaniu pisma utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się do sądu administracyjnego na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1045), zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", a sąd doręcza takie pisma stronom na adres do doręczeń elektronicznych na zasadach określonych w art. 65a"), art. 65 § 1 p.p.s.a. ("sąd doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych na zasadach określonych w art. 65a"), pojawią się nowe art. 65a i art. 65b p.p.s.a. (w brzmieniu: "art. 65a. § 1. Sąd doręcza stronie pisma na adres do doręczeń elektronicznych: 1) wpisany do bazy adresów elektronicznych, a w przypadku pełnomocnika na adres do doręczeń elektronicznych wskazany w piśmie, albo 2) powiązany z kwalifikowaną usługą rejestrowanego doręczenia elektronicznego, za pomocą której wniesiono pismo, jeżeli adres do doręczeń elektronicznych strony nie został wpisany do bazy adresów elektronicznych. § 2. Doręczenia, o którym mowa w § 1, można dokonać wobec strony będącej osobą fizyczną tylko wtedy, gdy wniosła ona pismo z adresu do doręczeń elektronicznych albo wskazała ten adres jako adres do doręczeń. Nie dotyczy to doręczeń dla przedsiębiorców wpisanych do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. § 3. Doręczenie pism przez sąd organowi, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, a także uczestniczącym w postępowaniu przed sądem prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Rzecznikowi Praw Dziecka i Rzecznikowi Małych i Średnich Przedsiębiorców następuje na adres do doręczeń elektronicznych danego podmiotu wpisany do bazy adresów elektronicznych. § 4. W przypadku doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1, doręczenie jest skuteczne w dniu wystawienia dowodu otrzymania, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych. § 5. W przypadku nieodebrania pisma przez adresata doręczenie uważa się za dokonane w dniu określonym w dowodzie otrzymania wystawionym automatycznie po upływie czternastu dni, licząc od dnia wpłynięcia pisma na adres do doręczeń elektronicznych", "art. 65b. Pisma sądu, odpisy pism i załączników w postępowaniu sądowym oraz orzeczeń doręczane przez sąd w postaci elektronicznej opatrzone są kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną.").
Termin wejścia w życie tych przepisów wiąże się z przewidzianym w art. 155 ust. 1 u.d.e. wskazaniem, że sądy i trybunały, komornicy, prokuratura, organy ścigania i Służba Więzienna są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 października 2029 r.
Dotąd, jak już wspomniano, obowiązuje forma wnoszenia skargi w formie elektronicznej wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego (ePUAP), nie jest natomiast to dopuszczalne w inny sposób, w tym na adres do doręczeń elektronicznych, czy jak w niniejszej sprawie – poprzez e-Urząd Skarbowy, który jest jedynie opcjonalnym narzędziem usprawniającym kontakt podatników z organami skarbowym. Skarga wniesiona w ten sposób nie możne być uznana za wniesioną skutecznie, co pociąga za sobą jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 54 § 1a p.p.s.a.). Dodać przy tym należy, że skarżący został prawidłowo pouczony w zaskarżonej decyzji o skutecznych sposobach wniesienia skargi: w postaci papierowej lub w formie dokumentu elektronicznego do elektronicznej skrzynki podawczej organu na platformie e-PUAP.
Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że nie mógł również zostać rozpoznany zawarty w skardze wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skoro bowiem wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu zawarty został w skardze, której nie można uznać za skutecznie złożoną, to również wniosek o prawo pomocy – jako niewniesiony w prawidłowy sposób - nie możne być uznany za wniesiony skutecznie.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 54 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
e.o.