III SA/Łd 630/25

III SA/Łd 630/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-11-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska
Ewa Alberciak /przewodniczący/
Joanna Wyporska-Frankiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 636
art. 99 ust. 1, art. 101, art. 102, art. 106 ust. 3
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1533
art. 9 ust. 1
Ustawa z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (t. j.)
Sentencja
Dnia 5 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), , Protokolant asystent sędziego Krystyna Adamczewska-Reguła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2025 roku sprawy ze skargi A. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 23 czerwca 2025 roku nr 36/2025 w przedmiocie odmowy wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 rok oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z odsetkami. oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 23 czerwca 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi (dalej: organ odwoławczy lub organ II instancji) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Zgierzu z 29 kwietnia 2025 r. o odmowie wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. i luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie.
W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne:
A. J.(dalej: policjant, strona, strona skarżąca lub skarżący) został zwolniony ze służby w Policji z dniem 24 lutego 2023 r. Policjant otrzymał uposażenie za miesiąc styczeń 2023 r. i luty 2023 r. oraz świadczenia pieniężne przysługujące w związku ze zwolnieniem ze służby, naliczone zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w terminie jego wypłaty.
21 marca 2025 r. strona złożyła do Komendy Powiatowej Policji w Zgierzu wniosek dotyczący: 1) wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. i luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie; a także 2) przekazania do Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji informacji o wysokości ostatniego wynagrodzenia stanowiącego podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury (po uznaniu należnych świadczeń z pkt 1).
Decyzją z 29 kwietnia 2025 r. Komendant Powiatowy Policji w Zgierzu odmówił skarżącemu wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. i luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Skarżący odwołał się od powyższej decyzji.
Powołaną na wstępie decyzją z 23 czerwca 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżoną doń decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Zgierzu z 29 kwietnia 2025 r. o odmowie wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. i luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Organ II instancji powołując treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę wydanej decyzji, tj. art. 99 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. wskazał, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1 740,64 zł. Przy czym, jak dalej wywodzi organ, w myśl art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U. z 2022 r., poz. 2666), kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. (art. 41 ust. 1 wskazanej powyżej ustawy); a zgodnie z ust. 2 tegoż przepisu do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 270). Ponadto organ powołał treść art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 270), zgodnie z którym: art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy – w wysokości 1 614,69 zł. Wobec powyższego organ stwierdził, że problematykę związaną z uprawnieniem funkcjonariusza policji do wypłaty podwyżek wprowadzonych w roku 2023 reguluje ustawa budżetowa na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz.U. 2023 r., poz. 256) oraz ustawa z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U. 2022 r., poz. 2666). Powyższe przepisy wprowadzają nową kwotę bazową w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, która obowiązuje do obliczenia ich uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Jednocześnie od 1 stycznia 2023 r. od dnia 28 lutego 2023 r. ustawodawca utrzymał w mocy kwotę bazową w wysokości 1 614,69 zł ustaloną w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 270). Brzmienie powołanych przepisów oraz czas wejścia w życie ustaw, nie pozostawia wątpliwości co do wysokości uposażenia za styczeń i luty 2023 roku. Uposażenie strony wypłacone za miesiąc styczeń 2023 r. i za miesiąc luty 2023 r. zostało naliczone oraz wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a także w terminie określonym i zgodnym z ustawą o Policji. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi podzielił także stanowisko organu I instancji co do odmowy wyrównania oraz wypłaty wskazanych powyżej świadczeń pieniężnych należnych w związku ze zwolnieniem ze służby, bowiem ich wysokość zależy od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, które nie uległo waloryzacji ani wyrównaniu, o którym mowa wart. 114 ust. 1, art. 115 ust. 1, art. 115a, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Organ II instancji zauważył ponadto, iż dokonywanie wydatkowania środków publicznych wymaga istnienia podstawy prawnej w tej mierze, a na gruncie niniejszej sprawy ustawodawca nie przewidział żadnego rozwiązania prawnego pozwalającego na wypłatę wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia organowi dokonywanie naliczeń a następnie wyrównywania uposażeń i innych świadczeń pieniężnych. Z kolei odnosząc się do żądania strony dotyczących przekazania do Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji informacji o wysokości ostatniego wynagrodzenia stanowiącego podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury, organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 5 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej i ich rodzin: "Podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku". Wobec powyższego w ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi, mając na uwadze, iż uposażenie stanowiące podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury nie uległo zmianie, organ I instancji słusznie odmówił przekazania do Zakładu Emerytalno-Rentowego żądanych wyliczeń. Nadto zaznaczono, iż w związku z odmową wypłaty wyrównania uposażenia, bezprzedmiotowe jest również żądanie wypłaty odsetek ustawowych. Organ odwoławczy stwierdził także, że nie jest to sprawa administracyjna, rozstrzygana decyzją administracyjną. Organ za niezasadny uznał również zarzut naruszenia art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał też, że wypłacając uposażenie płatnik nie ma możliwości dowolnego kształtowania jego wysokości, ani tym bardziej przesądzania o niekonstytucyjności przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Podwyżki nie mogą być przyznane w inny sposób, niż to wynika z przepisów prawa. Tym samym nie ma również możliwości podwyższenia uposażenia policjantom, których ustawodawca nie przewidział w ustawie budżetowej i "okołobudżetowej" na rok 2023. Zaznaczono też, iż organ działa na podstawie i w granicach przepisów prawa oraz ma obowiązek stosować przepisy powszechnie obowiązujące, co do których uprawnione organy nie orzekały o sprzeczności z Konstytucją. W ocenie organu niezasadny jest zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw, bowiem przedmiotowy przepis nie ma zastosowania do podwyższenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej w myśl art. 41 ust. 4 ustawy z dnia grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zaskarżył powyżej wskazaną decyzję w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: nieusprawiedliwione zastosowanie art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw do obliczania wysokości: - uposażenia miesięcznego otrzymanego za styczeń 2023 r.; - uposażenia miesięcznego otrzymanego za luty 2023 r.; - nagrody rocznej za 2023 r.; - odprawy w wysokości 6-miesięcznego uposażenia za niewykorzystany urlop wypoczynkowy; pomimo, iż przepis ten jest rażąco sprzeczny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i nie powinien w ogóle być stosowany, co skutkowało przyznaniem skarżącemu opisanych powyżej świadczeń w nieprawidłowej i zbyt niskiej wysokości. W oparciu o wskazane zarzuty strona wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci orzeczeń Komisji Lekarskiej Podległej Ministrowi właściwemu do spraw Wewnętrznych w Łodzi, kart informacyjnych z dwukrotnego leczenia szpitalnego w Oddziale [...] Szpital Specjalistyczny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w O. dla stwierdzenia, iż decyzja skarżącego o złożeniu wniosku o zwolnienie go ze służby w związku z osiągnięciem uprawnień emerytalnych spowodowana była przede wszystkim stanem zdrowia; dokonanie przez sąd tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności wskazanego przepisu art 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 i następczo o stwierdzenie niekonstytucyjności całego art. 41 wskazanej ustawy. Tym samym strona wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Na terminie rozprawy 5 listopada 2025 r. skarżący wniósł o uwzględnienie skargi. Jednocześnie strona załączyła pismo procesowe z datą 5 listopada 2025 r. w którym wniosła o zbadanie przez sąd zasadności wydania decyzji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi, a w szczególności, czy przy wydaniu decyzji nie popełniono błędów proceduralnych. Strona wniosła także o załączenie do akt sprawy wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 571/25 wraz z uzasadnieniem, wskazując iż w wyroku tym sąd ten podważył w podobnej sprawie decyzję Komendanta Głównego Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 23 czerwca 2025 r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Zgierzu z 29 kwietnia 2025 r. wydaną w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2025 r., poz. 636), uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Przepis ten zawiera definicję pojęcia uposażenia policjanta. W myśl art. 99 ust. 1 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie (art. 99 ust. 2 ustawy o Policji). Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość - ustaloną według odrębnych zasad - określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy o Policji). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a ustawy o Policji). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy o Policji). Przepis ten dotyczy policjanta pełniącego służbę w Policji. Z kolei zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy o Policji, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Zatem możliwość kształtowania przez organy Policji uposażenia funkcjonariusza zakreślają ramy czasowe określone w art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji. Przepisy te wskazują w sposób jednoznaczny, że czynności związane z ustalaniem składników uposażenia dotyczą wyłącznie osób, które są czynnymi funkcjonariuszami Policji. Nie można zatem ustalić wzrostu uposażenia w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Uposażenie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia pozostaje (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1317/13 - opubl. [w:] CBOSA na stronie internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/9C5AFECC8F; z dnia 24 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 3269/23 – opubl. [w:] CBOSA na stronie internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/323131C7B9).
Zgodnie z treścią art. 101 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat. Stosownie zaś do treści art. 102 ustawy o Policji, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach.
Na podstawie art. 101 ust. 2 i art. 102 ustawy o Policji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2023 r., poz. 385). Zgodnie z § 1 cyt. rozporządzenia, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.) załącznik nr 1 do rozporządzenia otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Wskazane powyżej rozporządzenie z dnia 28 lutego 2023 r. weszło w życie 1 marca 2023 r.
Przypomnieć należy, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2023 r. budżetowej na rok 2023 (Dz.U. z 2023 r., poz. 256) oraz ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U. z 2022 r., poz. 2666). W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy budżetowej na rok 2023, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy – w wysokości 1 740,64 zł. Przy czym zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 270). Stosownie natomiast do treści art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 614,69 zł. Z przywołanych powyżej przepisów prawa wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, obowiązywała do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r., natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1 614,69 zł - ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022. Wobec powyższego zdaniem sądu organy Policji prawidłowo uznały, że na podstawie przywołanych powyżej przepisów brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądania skarżącego i przyznania mu podwyżki uposażenia za styczeń i luty 2023 r. w sytuacji, gdy z dniem 24 lutego 2023 r. został on zwolniony ze służby w Policji, a nowa podwyższona kwota bazowa obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy od 1 marca 2023 r.
Stan faktyczny sprawy w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia, tak jak wskazał organ, nie budzi żadnych wątpliwości i wynika z załączonych do akt dokumentów. Skarżący zwrócił się z raportem do Komendanta Powiatowego Policji w Zgierzu o zwolnienie go z służby z dniem 24 lutego 2023 r. Rozkazem personalnym z 16 stycznia 2023 r. Komendant Powiatowy Policji w Zgierzu uwzględnił wniosek policjanta. Co więcej rozkazem personalnym z 16 stycznia 2023 r została skarżącemu przyznana na dzień 24 lutego 2023 r. nagroda roczna za 2023 r. w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w bieżącym roku.
W świetle przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych organy Policji prawidłowo zastosowały przytoczone powyżej przepisy prawa i odmówiły podwyższenia wysokości uposażenia za styczeń i luty 2023 r. Zgodnie bowiem z przywołanym powyżej art. 41 ust. 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 r. (tj. w wysokości 1 614,69 zł). Nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł obowiązuje do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji, ale w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Skarżący natomiast został zwolniony ze służby w Policji 24 lutego 2023 r., a ostatnie uposażenie otrzymał 16 stycznia 2023 r. Słusznie więc wskazały organy, że nie mogły pominąć przepisów ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 a tym samym nie mogły one przyznać podwyżki uposażenia funkcjonariuszom Policji, którzy tą ustawą nie zostali objęci. W ocenie sądu, zasadnie organ odmówił wyrównania świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby (art. 114 ust. 1 pkt 2, art. 115a, art. 114 ust. 1 pkt 1, art. 115 ust. 1 oraz art. 110 ust. 1 ustawy o Policji), które zależne są od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, w sytuacji, gdy nie uległo ono ani waloryzacji, ani wyrównaniu.
W świetle powyższego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącego materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony i zbadany w sposób wyczerpujący, podjęto wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści, a uzasadnienie zaskarżonej do sądu decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z zasadą ogólną praworządności (art. 6 k.p.a.), mającą walor zasady konstytucyjnej (art. 7 Konstytucji), organy administracji mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa. To zaś implikuje w szczególności powinność rozpoznawania i rozstrzygania spraw przez organy administracji na gruncie obowiązującego aktualnie (tj. na dzień orzekania przez dany organ) stanu prawnego. Z zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa, wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a., wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak przeprowadzonego postępowania, mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. W celu realizacji tej zasady, konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli (por. m.in. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2024 r., sygn. akt I GSK 1710/22 – opubl. [w:] CBOSA na stronie internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/B618CDAF1E). W niniejszej sprawie powyższe zasady nie zostały naruszone.
Wyrażona natomiast w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu. Skuteczne zarzucenie naruszenia art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Jedynie to może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej, niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż przeprowadzona przez organy administracji publicznej.
Zdaniem sądu nie ma również uzasadnionych podstaw zarzut zastosowania art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, w sytuacji gdy przepis ten jest niezgodny z art. 2 i 32 Konstytucji. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 32 Konstytucji wszyscy są równi wobec prawa (ust. 1), zakazuje się dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Konstytucyjna zasada równości nakazuje zatem nakładać jednakowe obowiązki, względnie przyznawać jednakowe prawa podmiotom odznaczającym się tą samą cechą istotną, a jednocześnie dopuszcza, lecz nie wymaga, aby nakładać różne obowiązki, względnie przyznawać różne prawa podmiotom, które taką cechę posiadają, oraz podmiotom, które jej nie posiadają. W każdym przypadku podmioty należące niewątpliwie do tej samej kategorii muszą być traktowane równo, a podmioty należące do istotnie różnych kategorii mogą być traktowane różnie (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt P 45/06, opubl. [w:] OKK ZU nr 3/A/2007, poz. 22 i z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt K 5/10, opubl. [w:] OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 106). Jeżeli zatem prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości. Różnicowanie podmiotów prawa, charakteryzujących się wspólną cechą istotną, jest dopuszczalne (nie narusza zasady równości), ale warunkiem sine qua non jest jasno sformułowane kryterium, na podstawie którego zróżnicowanie jest dokonywane. Nie wolno dokonywać zróżnicowania według dowolnie ustalonego kryterium. Kryterium to musi mieć charakter relewantny, czyli pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma oraz ma służyć realizacji tego celu i treści. Innymi słowy - wprowadzone różnicowanie musi mieć charakter racjonalnie uzasadniony. Kryterium zróżnicowania musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostają naruszone w wyniku nierównego traktowania podmiotów podobnych. Musi ponadto pozostawać w związku z zasadami, wartościami i normami konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych. Wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących argumentach (zob. chociażby wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt K 5/10; z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt P 41 /09, OTK ZU nr 3/A/2011, poz. 25; z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt K 37/12, OTK ZU, nr 5/A/2013, poz. 60; z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt K 40/12, OTK ZU nr 8/A/2013, poz. 120; z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt P 6/12, Dz.U. z 2014 r., poz. 898, Lex/el - https://sip.lex.pl/#/act/18108456). Nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, skutkującego oceną o naruszeniu standardu określonego w art. 32 Konstytucji. Zasada równości nie oznacza swego rodzaju zakazu zróżnicowania przez prawodawcę podmiotów, znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej lub prawnej. Zróżnicowanie może, a nawet powinno być wprowadzane, jeżeli jest uzasadnione innymi wartościami konstytucyjnymi (por. np. wyrok NSA z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2792/17, opubl. [w:] CBOSA na stronie internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/2B1DC640E5).
Zdaniem sądu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 nie ma charakteru dyskryminującego oraz spełnia wskazane powyżej wymagania konstytucyjne. Prawodawca ma bowiem prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających w dniu 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza zasady równości. Skarżący w tej dacie posiadał już prawo do emerytury, która od 1 marca 2023 r. została zwaloryzowana.
Sąd zobowiązany jest jednocześnie wyjaśnić, że nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego w skardze kierując się dyspozycją art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zaznaczenia wymaga, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami tego postępowania i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Mając to na uwadze sąd stwierdził, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie było potrzeby przeprowadzania dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do skargi (dla stwierdzenia, iż decyzja skarżącego o złożeniu wniosku o zwolnienie go ze służby w związku z osiągnięciem uprawnień emerytalnych spowodowana była przede wszystkim stanem zdrowia) - dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
Powyższej oceny sądu nie zmienia również wskazany w piśmie z 5 listopada 2025 r. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2025 r. wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 571/25.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
a.kr