III SA/Łd 612/22

III SA/Łd 612/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-02-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Janusz Nowacki /przewodniczący/
Joanna Wyporska-Frankiewicz /sprawozdawca/
Małgorzata Kowalska
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 173
art. 3 ust. 2 zd. 2, art. 6 ust. 2 pkt 2a, art. 13 ust. 2 i ust. 3, art. 15 ust. 1 i ust. 3
Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 107 par. 1 i par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1842
art. 15zzs4 ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 1 lutego 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2023 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na decyzję "D" w T. z dnia 30 czerwca 2022 roku nr 148 w przedmiocie odmowy zawarcia kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej jako służba kontraktowa oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 30 czerwca 2022 r. Dowódca [...] w T. utrzymał w mocy pkt 3 Rozkazu Personalnego Nr 8 Dowódcy [...] z 10 lutego 2022 r. w sprawie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej jako służba kontraktowa szer. D. K.
Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Szeregowy D. K. został powołany do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba kontraktowa w korpusie szeregowych zawodowych 10 kwietnia 2017 r. rozkazem Dowódcy [...] nr 13 z 22 lutego 2017 r. Pełnił zawodową służbę wojskową w [....] na podstawie kontraktu nr 11/2017 z 2 marca 2017 r., a następnie kontraktu Nr 4/2019 z 4 stycznia 2019 r. Przedmiotowy kontrakt został zawarty na okres od 10 kwietna 2019 r. do30 kwietnia 2022 r.
31 grudnia 2021 r. szer. D.K. wystąpił do Dowódcy [...] z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej.
Rozkazem Personalnym Nr 8 z 10 lutego 2022 r. Dowódca [...] odmówił szer. D. K. zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Przyczyną odmowy zawarcia kolejnego kontraktu były opinie przełożonych oraz dotychczasowy przebieg służby (długotrwałe zwolnienia lekarskie). Dowódca kompanii kpt. Ł. K. oraz Starszy Podoficer Dowództwa Batalionu st. chor. sztab. Z. B. zaopiniowali przedmiotowy wniosek żołnierza negatywnie (bez poparcia) wskazując, że wysoka absencja chorobowa wpływa na niedostateczną dyspozycyjność żołnierza w służbie. Strona przebywała na licznych zwolnieniach lekarskich tj. w 2018 r. - 186 dni, w 2019r. - 364 dni, w 2020 r. - 261 dni, w 2021 r. - 243 dni, łącznie w okresie ostatnich czterech lat służby szer. D. K. przebywał łącznie na zwolnieniach lekarskich 1054 dni.
Od powyższego rozkazu personalnego D. K. złożył odwołanie, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisu:
1. § 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 lutego 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych oraz wytycznych Dyrektora Departamentu kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia 30 lipca 2021r. (Nr DK/7991 z dnia 02 sierpnia 2021 r.), co spowodowało, że rozstrzygnięcie i uzasadnienie zaskarżonego rozkazu zostało oparte o błędne przesłanki;
2. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie dotyczącym zasadności decyzji odmownej wydanej w sprawie w sytuacji, gdy skarżący spełnił wszelkie ustawowe przesłanki do tego, by zawrzeć z nim kolejny kontrakt;
3. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co pozbawiło skarżącego udziału w postępowaniu;
4. art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.
Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości.
Przywołaną na wstępie decyzją Dowódca [...] w T. utrzymał w mocy pkt 3 Rozkazu Personalnego Nr 8 Dowódcy [...] z 10 lutego 2022 r. w sprawie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej jako służba kontraktowa.
Organ odwoławczy podniósł, iż żołnierze zawodowi pełnią służbę wojskową, jako służbę stałą, albo służbę kontraktową. Przez kontrakt, zgodnie z definicja zawartą w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 536 ze zm., dalej: ustawa pragmatyczna), rozumie się pisemną umowę zawartą między osobą zgłaszającą chęć pełnienia zawodowej służby wojskowej, jako służby kontraktowej, a organem właściwym do zawarcia takiej umowy. Zgodnie z przepisem art. 14 ust. 1 ustawy pragmatycznej organem właściwym do zawierania kontraktów na pełnienie służby kontraktowej jest organ uprawniony do wyznaczania żołnierza na stanowisko służbowe, na którym żołnierz będzie pełnił zawodową służbę wojskową. W drodze powołania na podstawie kontraktu, zawartego między osobą, która dobrowolnie zgłosiła się do tej służby, a właściwym organem powstaje stosunek służbowy żołnierza służby kontraktowej. Z kolei § 15 ust. 2 rozporządzenia w sprawie powoływania stanowi, że w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniesionego przez żołnierza służby kontraktowej wniosku w sprawie zawarcia kolejnego kontraktu, właściwy organ zawiera z tym żołnierzem kolejny kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej lub wydaje rozkaz personalny o powołaniu żołnierza do służby stałej. Zaś odmowa zawarcia kolejnego kontraktu lub powołania żołnierza do służby stałej następuje w formie rozkazu personalnego. Pozytywne rozpatrzenie wniosku w sprawie zawarcia kolejnego kontraktu uzależnione jest więc od spełnienia łącznie dwóch przesłanek ustawowych tj. terminowego wniesienia przez żołnierza wniosku w sprawie zawarcia kolejnego kontraktu oraz posiadania przez niego ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej. Jednakże pomimo spełnienia ww. warunków może nie dojść do zawarcia kolejnego kontraktu. W takiej sytuacji bowiem organ uprawniony do zawarcia kolejnego kontraktu, podejmując decyzję w przedmiocie zawarcia lub odmowy zawarcia z żołnierzem kolejnego kontraktu, działa na zasadach uznania administracyjnego.
Dalej organ odwoławczy wskazał, iż nadrzędną potrzebą Sił Zbrojnych jest to, by żołnierze zawodowi w trakcie trwania kontraktu byli w pełni dyspozycyjni i sprawni. Tak dalece idący prymat interesu publicznego nad interesem jednostki w tej dziedzinie jest w pełni usprawiedliwiony i zrozumiały. Dlatego też przepisy prawa nie tworzą w tym zakresie żadnych roszczeń, ani gwarancji kolejnego zatrudnienia. Ponadto w orzecznictwie podkreśla się też, że żaden przepis materialnego prawa administracyjnego nie przyznaje skarżącemu prawa (roszczenia) o zawarcie kolejnego kontraktu zawodowej służby wojskowej, stąd złożenie wniosku przez skarżącego w tym przedmiocie, nie jest dla organu wiążące. Uzyskanie przez żołnierza ogólnej oceny dobrej z ostatniej opinii służbowej również nie daje prawa do skutecznego żądania przedłużenia kontraktu.
Z uwagi na powyższe, w ocenie organu II instancji, zawarcie z szer. D. K. kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej jest niecelowe. Zawarcie kolejnego kontraktu zawodowej służby wojskowej uzależnione jest od potrzeb Sił Zbrojnych. Definicja "potrzeb Sił Zbrojnych" zawarta jest w art. 6 ust.1 pkt 2 ustawy pragmatycznej co oznacza, że złożenie wniosku przez skarżącego w tym przedmiocie, nie jest dla organu wiążące. W przypadku decyzji uznaniowej to organ rozpatrujący sprawę po zbadaniu kompletnego materiału dowodowego nadaje treść dla pojęć "interesu społecznego" oraz "słusznego interesu strony" oraz rozstrzyga w granicach uznania administracyjnego, któremu interesowi w ramach danego konkretnego postępowania należy przyznać prymat. Ważenie interesu publicznego i słusznego interesu strony, o którym mowa w art. 7 k.p.a., w orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje na prymat interesu publicznego. Organ powinien podjąć decyzję na korzyść strony postępowania tylko w przypadku, gdy nie sprzeciwia się temu interes publiczny.
Następnie organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie badany był całokształt dotychczasowej służby wojskowej szer. D. K. i oceniany przez pryzmat potrzeb sił zbrojnych RP. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że szer. D. K. nie został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, tylko nie został przedłużony kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej jako służby kontraktowej. Różnica jest znacząca, ponieważ w przypadku zwalniania z zawodowej służby wojskowej musi zaistnieć przesłanka prawna do zwolnienia z zawodowej służby, a ciężar wykazania spełnienia tej przesłanki ciąży na organie. W przypadku odmowy przedłużenia kontraktu żołnierzowi zawodowemu, nie muszą być spełnione przesłanki określone prawem, tylko ocenie podlega dotychczasowa służba wojskowa żołnierza przez pryzmat potrzeb Sił Zbrojnych RP.
Odnosząc się natomiast do zarzutu strony dotyczącego naruszenia z art. 10 § 1 k.p.a. organ odwoławczy stwierdził, że zarzut ten może odnieść skutek jedynie wtedy, gdy stawiająca go strona wykaże, że uniemożliwiono jej w ten sposób dokonanie konkretnych czynności procesowych. W ocenie organu II instancji strona nie wykazała, w jaki sposób brak zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków uniemożliwił jej dokonanie czynności procesowych, ani nie wskazała tych czynności. W związku z tym organ odwoławczy przyjął, że uchybienie powołanemu przepisowi nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.
W przedmiocie zarzutów zgłoszonych przez stronę na podstawie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegającym na ich niezastosowaniu i braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz na podstawie art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 11 k.p.a. polegającym na jego niezastosowaniu, organ odwoławczy nie dostrzegł uchybienia wskazanym przepisom. Dowódca [...] prowadząc postępowanie uwzględnił całokształt służby szer. D.K. i nie ograniczył swojej oceny do ostatniego roku pełnienia służby wojskowej, co wynika z uzasadnienia rozkazu personalnego i ma potwierdzenie w materiałach zgromadzonych w aktach sprawy.
Na ww. decyzję Dowódcy [...] w T. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył D. K., zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu:
1. naruszenie § 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010, Nr 90, poz. 593 ze zm.) przez jego niezastosowanie;
2. art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 11 k.p.a. przez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji:
- okoliczności z jakich powodów organ II instancji poddał ocenie dyspozycyjność skarżącego za czas przebywania skarżącego na zwolnieniu lekarskim, za które skarżący zachował 100% uposażenia. Tym samym obowiązkiem organu w zaskarżonej decyzji było odniesienie się do konsekwentnego twierdzenia skarżącego o wywiązywaniu się z obowiązku obecności;
- liczby dni nieobecności z tytułu przebywania na zwolnieniach lekarskich, z wyjątkiem przebywania na zwolnieniach lekarskich, za które skarżący zachował 100% uposażenia.
Skarżący podniósł, iż organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał ogólną liczę dni zwolnienia lekarskiego. Natomiast skarżący uważa, że do oceny dyspozycyjności organ II instancji miał obowiązek wskazania tylko tych dni, za które skarżący nie zachował 100% uposażenia. Powyższe wprost wynika ze zmieniającego rozporządzenia MON z dnia16 marca 2021 r. (Dz.U. z 2021 r., poz. 358), w sprawie opiniowania żołnierzy zawodowych nowelizacja tego przepisu dokonana rozporządzeniem MON z dnia 16 marca 2021 r. (Dz.U. z 2021 r., poz. 358). Jest to zdaniem skarżącego o tyle ważne, że organ I instancji w treści opinii z 2021 r. wskazał, że skarżący w okresie od 15 sierpnia 2020 r. do 14 sierpnia 2021 r. przebywał na zwolnieniu 68 dni. Natomiast organ II instancji w zaskarżonej decyzji wskazuje, że skarżący w 2020 r. był na zwolnieniu lekarskim 261 dni, a w roku 2021 był na zwolnieniu 243 dni. W związku z powyższym zachodzi pytanie: o jakich 68 dniach jest mowa w opinii z 2021 r. Organ II instancji nie wyjaśnił tych rozbieżności, co budzi poważne wątpliwości, co do rzetelności prowadzonego postępowania przez organ II instancji.
3. art. 136 k.p.a. przez nie przywołanie go w treści zaskarżonej decyzji, co powoduje, że nie wiadomo na jakiej podstawie prawnej i w jaki sposób organ II instancji uzupełnił dowody i materiały w sprawie;
4. art. 226 pkt 3 ustawy o obronie Ojczyzny, polegający na braku uzasadnienia, z jakich względów organ II instancji nie zastosował tego przepisu.
Skarżący podniósł, że organ I instancji nie przedstawił żadnego dowodu na okoliczność, że skarżący był: niezdyscyplinowany, nielojalny, i że nie poświęcał się. Zdaniem skarżącego sytuacja jest zgoła inna, bo wskutek poświecenia się Siłom Zbrojnym i Ojczyźnie, skarżący 4 czerwca 2020 r. uległ wypadkowi w związku z służba wojskową. Powyższa sprawa jest i była znana organowi I instancji, który skierował skarżącego na wniosek Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Łodzi, do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej. Następnie Rejonowa Komisja Lekarska w Łodzi 24 czerwca 2022 r. przyznała skarżącemu, w związku z wyżej wymienionym wypadkiem, 20% uszczerbku na zdrowiu. W ocenie skarżącego z powyższego dobitnie wynika, że skarżący poświęcał się, wskutek czego doznał 20% uszczerbku na zdrowiu. Następnie RWKL w Łodzi, również 24 czerwca 2022 r. wydała orzeczenie nr 01251/2/22, w którym uznała skarżącego trwale niezdolnym do zawodowej służby wojskowej i w punkcie 11 c) orzeczenia - zaliczyła skarżącego do innej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, powstałego wskutek wypadku/choroby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze. Zdaniem skarżącego z powyższego również dobitnie wynika, że skarżący poświęcał się dla Ojczyzny i Sił Zbrojnych i w wyniku tego poświęcenia został inwalidą trwale niezdolnym do zawodowej służby wojskowej. Skarżący dodał nadto, że w opiniach służbowych za lata 2019 - 2022 otrzymał ocenę dobrą i stwierdzono w nich, że spełnia wymagania jakości i terminowości wykonywania obowiązków.
Skarżący dodał, iż twierdzenie organu I i II instancji, że nie daje gwarancji dyspozycyjności i wykonywania powierzonych zadań zapewniający prawidłowe funkcjonowanie pododdziału, w którym wyznaczony jest na stanowisko służbowe, nie jest poparte w materiale dowodowym, natomiast opinie sporządzone do wniosku przez Dowódcę kompanii kpt. Ł. K. oraz st. chor. sztab. Z. B., są zwykłymi pomówieniami i ich treści są rozbieżne z opiniami służbowymi za lata 2019, 2020, 2021, które znajdują się w Teczce Akt Personalnych. Skarżący zauważył nadto, że żaden z organów nie wskazał żadnego faktu i dowodu na okoliczność, że skarżący jest niedyspozycyjny łub, że nie zapewnia prawidłowego funkcjonowania pododdziału. Zdaniem skarżącego, skoro oba organy wskazały konkretne przyczyny odmowy zawarcia kolejnego kontraktu, to powinny je udowodnić, czego zdaniem strony w tym konkretnym przypadku, nie uczyniły.
Mając na względzie powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Dowódca [...] w T., podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie wyjaśnić jednak należy, że niniejsza sprawa, w związku z brakiem oświadczenia strony skarżącej co do możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.).
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, czyli ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego.
Kontrolując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wydane w sprawie rozstrzygnięcia odpowiadają prawu.
Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy pragmatycznej, żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu lub powołanie do służby stałej. Przepis art. 15 ust. 3 wskazuje, że warunkiem zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem jest posiadanie przez niego ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej.
W orzecznictwie podkreśla się, że żaden przepis materialnego prawa administracyjnego nie przyznaje stronie prawa (roszczenia) o zawarcie kolejnego kontraktu zawodowej służby wojskowej, stąd złożenie wniosku w tym przedmiocie nie jest dla organu wiążące. Nawet uzyskanie przez żołnierza ogólnej oceny dobrej w ostatniej opinii służbowej również nie daje prawa do skutecznego żądania przedłużenia kontraktu (vide: wyroki NSA: z 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1348/05, Lex/el nr 211613 oraz z 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1655/11, Lex/el nr 1264588). Oznacza to, że decyzja w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu, albo odmowy jego zawarcia, ma charakter uznaniowy. Zakres uznania jest zaś wyznaczony prawem i celem, dla jakiego prawo to zostało ustanowione. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji, stosownie do art. 7 k.p.a., ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych. Sądy nie mogą wkraczać w kompetencje organów i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza tym samym do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony, przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został ustalony i wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie (vide: m.in. wyrok NSA z 1 kwietnia 2016 r. o sygn. akt I OSK 464/15, Lex/el nr 2064308). Sąd administracyjny w sprawie dotyczącej odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej bada jedynie, czy decyzja w tym przedmiocie nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie może natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać sposobu rozstrzygnięcia sprawy (vide: wyrok NSA z 1 września 2016 r., sygn. akt I OSK 632/15, Lex/el nr 2118786).
W przypadku decyzji w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu uznanie zostało przyznane organowi właściwemu w możliwe najszerszym zakresie. Ustawodawca, wprowadzając "warunki wstępne" dla ubiegającego o kolejny kontrakt żołnierza służby kontraktowej (termin złożenia wniosku, co najmniej dobra opinia), nie ograniczył swobody organu właściwego do podjęcia decyzji żadnymi szczególnymi wymogami. Przyjęte przez ustawodawcę rozwiązanie wynika z istoty i funkcji służby wojskowej, w której powołanie do zawodowej służby wojskowej może nastąpić, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 2 pkt 2a ustawy pragmatycznej, przez potrzeby Sił Zbrojnych należy rozumieć celowość powołania do zawodowej służby wojskowej. Kryterium to z istoty swej nie daje się ocenić pod względem legalności. W świetle przedmiotowej ustawy, służbę kontraktową charakteryzuje zawarcie kontraktu o charakterze cywilnym, który jest koniecznym warunkiem przystąpienia do służby. Kontrakt ten zawęża pełnienie służby do określonej jednostki, wyznaczonego stanowiska służbowego oraz ściśle określonego czasu. Według art. 13 ust. 2 ustawy pragmatycznej, kontrakt zawierany jest na okres od dwóch do sześciu lat, przy czym, w myśl art. 13 ust. 3 ustawy pragmatycznej, pierwszy kontrakt na pełnienie służby kontraktowej zawiera się na okres dwóch lat. Maksymalnie 12-letni okres pełnienia kontraktowej zawodowej służby wojskowej został zniesiony (uchylono art. 13 ust. 1 ustawy pragmatycznej) w celu umożliwienia żołnierzom nabycia prawa do zaopatrzenia emerytalnego oraz odprawy mieszkaniowej. Pamiętać jednak należy, że mianowanie w służbie kontraktowej ma podobny charakter do umowy o pracę na czas określony, a zatem – jak już wzmiankowano - żołnierz powinien liczyć się z tym, iż kontrakt może nie zostać przedłużony. O ile oczywistym pozostaje, że w słusznym interesie żołnierza służby terminowej pozostaje jej kontynuowanie w ramach kolejnego kontraktu, to bez wątpienia nadrzędną potrzebą Sił Zbrojnych pozostaje to aby zakontraktowani żołnierze zawodowi byli w trakcie jego trwania w pełni dyspozycyjni, tj. gotowi do wykonywania poleceń służbowych. Tak dalece idący prymat interesu publicznego nad interesem jednostki w tej dziedzinie jest w pełni zrozumiały i uzasadnia brak w przepisach prawa gwarancji kolejnego zatrudnienia dla żołnierza, czy podstaw do konstruowania roszczeń o zawarcie kolejnego kontaktu.
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało umotywowane długotrwałą absencją D.K.. Organ ustalił, że skarżący od 2018 r. przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, co dezorganizowało zarówno właściwe wykonywanie zadań służbowych przez pododdział, w którym skarżący wyznaczony jest na stanowisko służbowe, jak i jednostkę wojskową jako całość. Przy czym nie jest sporne, że dłuższa absencja żołnierza spowodowana była wypadkiem skarżącego w związku z służbą wojskową. Podnieść jednak należy, że wypadki lub choroby związane z służbą są podstawą do postępowania na podstawie ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (test jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1032), natomiast w żaden sposób nie mogą być podstawą do żądania zawarcia kontraktu. W tym przypadku kontrakt może być przedłużony tylko wtedy, gdy jest to celowe ze względu na potrzeby Sił Zbrojnych. Oczywiste jest zaś, że na organie uprawnionym w sprawach kadrowych spoczywa obowiązek zapewnienia ciągłości funkcjonowania jednostek wojskowych z uwzględnieniem realizacji zadań obronnych. Konieczny do tego jest odpowiedni dobór kadrowy żołnierzy, bowiem służba wojskowa wymaga zdyscyplinowania, lojalności i poświęcenia (art. 3 ust. 2 zd. 2 ustawy pragmatycznej), którego podstawowym elementem jest dyspozycyjność.
Nie budzi żądnej wątpliwości sądu, że żołnierze przyjęci do służby mają obowiązek swoim stanem zdrowia i innymi warunkami i cechami psychofizycznymi, gwarantować profesjonalne wykonywanie zadań. W tym kontekście w pełni uzasadnione jest powoływanie się przez organ właściwy do podjęcia decyzji o zawarciu ponownego kontraktu na pełnienie służby kontraktowej, na te okoliczności, które obiektywnie podważają powyższe gwarancje.
Zdaniem sądu wbrew stanowisku skarżącego, zaskarżonej decyzji nie można zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego i tym samym naruszenia prawa. Zarówno Dowódca [...], jak i działający w sprawie jako organ II instancji Dowódca [...] w T. kierowali się swobodną oceną dowodów, której nie można przypisać znamion dowolności. W przedmiotowej sprawie, przy niespornym stanie faktycznym, organ przedstawił w sposób dostateczny przyczyny odmowy zawarcia kolejnego kontraktu ze skarżącym. Zaskarżona decyzja spełnia wymogi prawa dla decyzji administracyjnej wynikające z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W szczególności wskazuje w dostateczny sposób zindywidualizowane okoliczności stanowiące podstawę odmowy zawarcia kolejnego kontraktu, znajdujące odzwierciedlenie w dowodach zgromadzonych w aktach administracyjnych. Postępowanie było prowadzone we właściwym trybie i przez właściwe organy. Brak było też innych uchybień skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Z powołanych przyczyn skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
a.l.