III SA/Kr 747/25

III SA/Kr 747/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-10-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jakub Makuch /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Gawlikowska
Maria Zawadzka
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 320
Art. 39 ust. 3, art. 40
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Zawadzka Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2025 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 marca 2025 r., nr SKO.DR/4122/72/2025 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą we W. 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi R. spółka z o.o. we W. (dalej: "skarżąca" lub "spółka") była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 27 marca 2025 r. (nr SKO.Dr/4122/72/2025), którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 11 lutego 2024 r. (nr 26/N/KH/24/R/ZDMK) o odmowie wydania skarżącej zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzenia reklamowego.
Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco:
1. Wnioskiem z 14 grudnia 2023 r. skarżąca zwróciła się do Zarządu Dróg Miasta Krakowa o wydanie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym przy ul. Z., na działce ewidencyjnej nr [...] w K., obręb S-154 jednostka ewidencyjna Śródmieście w Krakowie - urządzenia reklamowego w postaci słupa ogłoszeniowo-reklamowego typu "okrąglak" o sprecyzowanych we wniosku wymiarach. Wnioskowany termin umieszczenia ww. urządzenia reklamowego określono na: 1 stycznia – 31 marca 2024 r.
2. W toku postępowania organ I instancji pozyskał opinię Działu Kontroli Handlu i Reklam z 11 stycznia 2024 r. W opinii tej podano, że w odległości 10,93 m od wnioskowanej lokalizacji słupa znajduje się inny słupy plakatowo-reklamowy typu "okrąglak", a w odległości 10,82 m wiata przystankowa komunikacji miejskiej. Lokalizacja zamierzonego słupa znajduje się także przy linii wyznaczonego miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych, utrudniając swobodny do niego dostęp. Ponadto, ustawienie słupa we wnioskowanej lokalizacji utrudniałaby widoczność kierowcom włączającym się do ruchu miejsca postojowego. Dodatkowo wskazana lokalizacja znajduje się w odległości 0,5 m od stojaków rowerowych, także utrudniając swobodne z nich korzystanie.
Z uwagi na powyższe, Dział Kontroli Handlu i Reklam zaopiniował negatywnie zamierzoną inwestycję wskazując na brak jej zgodności z uchwałą krajobrazową (par. 13 pkt 3 a uchwały wyznacza minimalną odległość słupów reklamowych od siebie na 15 m) i wzgląd na bezpieczeństwo w ruchu drogowym.
3. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 14 lutego 2024 r. (nr 26/N/KH/24/R/ZDMK) odmówił skarżącej wydania wnioskowanego zezwolenia na umieszczenie urządzenia reklamowego w pasie drogowym. W uzasadnieniu organ powołał negatywną dla spółki opinię Działu Kontroli Handlu i Reklam z 11 stycznia 2024 r. Wskazał nadto, że wnioskowana lokalizacja znajduje się przy linii wyznaczającej miejsca parkingowe osób niepełnosprawnych utrudniających swobodny dostęp oraz lokalizacja znajduje się w odległości 0,5 m od stojaków rowerowych, utrudniając swobodne korzystanie
4. W odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie:
a) art. 7 k.p.a, art. 77 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, błędne uznanie, że brak jest przesłanek do udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego;
b) art. 7 k.p.a., art. 77 § 7 k.p.a., art. 80 k.p.a. przez błędne uznanie, że ustawienie słupa utrudniłoby widoczność kierowcom włączającym się do ruchu z miejsca postojowego, mogłoby utrudnić korzystanie ze stojaków na rowery oraz wpłynąć na bezpieczeństwo w ruchu drogowym w związku z czym brak jest przesłanek prawnych i faktycznych do udzielenia zezwolenia;
d) art. 77 k.p.a. przez pominięcie dołączenia do akt postepowania decyzji zezwalającej skarżącej spółce na lokalizację przedmiotowego słupa;
e) art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne uznanie, że organ udowodnił wystarczająco motywy, którymi kierował się przy wydawaniu decyzji;
f) art. 40 ustawy o drogach publicznych przez odmowę wydania decyzji zezwalającej na umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji podnosząc kwestie zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego;
g) art. 39 ust.1, ust.1, ust.3, ust. 3a. ust. 4 i ust. 5 ustawy o drogach publicznych przez jego błędne zastosowanie i odmowę wydania decyzji,.
5. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 30 kwietnia 2024 r. (SKO.Dr/4122/121/2024) uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie przed tym organem. Powołując się na przepis art. 40 ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych Kolegium Odwoławcze poddało, że zajęcie pasa drogowego może mieć miejsce pod warunkiem posiadania zezwolenia zarządcy drogi, co oznacza, że w chwili zajmowania pasa takie zezwolenie już musi istnieć i co do zasady nie można go wydać wstecz. Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, w której strona wnosi o "przedłużenie zezwolenia" na zajęcie pasa drogowego i wniosek o to przedłużenie złożony jest przed upływem terminu określonego w poprzednim zezwoleniu. Taka sytuacja jednak nie występuje w rozstrzyganej sprawie. Strona skarżąca wniosła bowiem o wydanie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym słupa plakatowo-który reklamowego od 1 stycznia do 31 marca 2024 r. Zatem słup ten planowany był dopiero do umieszczenia ww. okresie. W takiej sytuacji, w ocenie Kolegium, wobec upływu ostatniego dnia zamierzonego przez skarżącą terminu umieszczenia urządzenia w pasie drogowym - postępowanie w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego stało się bezprzedmiotowe i skutkuje umorzeniem postępowania (art. 105 § 1 k.p.a.).
6. Opisana wyżej decyzja organu odwoławczego została uchylona wyrokiem WSA w Krakowie z 4 grudnia 2024 r. (III SA/Kr 1165/24). Sąd powołując orzecznictwo sądowoadministracyjne i dokonując wykładni przepisów uznał, że upływ w toku postępowania administracyjnego okresu na jaki wnioskodawca żądał zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie oznacza, że przestał istnieć przedmiot takiej sprawy administracyjnej. Sąd zalecił, aby w ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy rozpozna sprawę o wydanie skarżącej spółce oczekiwanego zezwolenia, w tym wziął pod uwagę także zarzuty spółki sformułowane w środku uruchamiającym tok instancji, i zajął stanowisko względem podnoszonych przez skarżącą argumentów.
7. Ponownie rozpoznając odwołanie skarżącej spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 27 mara 2025 r. (SKO.Dr/4122/71/2025) – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że teren na którym planowane jest zlokalizowanie urządzenia reklamowego objęty jest tzw. uchwałą R.M. Krakowa nr XXXVI/908/20 z 26 lutego 2020 r. w sprawie Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń. Umieszczenie przedmiotowego urządzenia reklamowego narusza par. 13 pkt 2 lit. a) uchwały, który minimalną odległość między słupami reklamowymi określa na 15 m. W sprawie ustalono bowiem, że odległość innego słupa, od wnioskowanego – wynosi 10,93 m. Już z tego względu, brak było możliwości umieszczenia urządzenia reklamowego w pasie drogowym.
Dodatkowo SKO wskazało , iż z akt wynika, iż objęte wnioskiem urządzenie reklamowe będzie miało negatywny wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Kolegium zwróciło uwagę na ustalenia kontrolne przeprowadzone 11 stycznia 2024 r., z których wynika, iż słup znajduje się przy linii wyznaczonego miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych, utrudniając do niego dostęp, jak też ograniczając widoczność kierowcom włączającym się do ruchu z tego miejsca postojowego. Nadto, wskazana lokalizacja znajduje się w odległości 0,5 m od stojaków rowerowych, utrudniając swobodne z nich korzystanie, co wynika ze znajdującej się w aktach dokumentacji fotograficznej.
Niezależnie od powyższego Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że słup umieszczony będzie w odległości 10,93 m od innego słupa, który należy do podmiotu gospodarczego, który skarżąca spółka reprezentuje i w dniu kontroli (11 stycznia 2024 r.) nie posiadał zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Nie jest więc prawdą, że skarżąca nie może być odpowiedzialna za umieszczenie przez inny podmiot gospodarczy innego słupa w odległości mniejszej niż 15 m.
8. W skardze skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, 77, 80, 107 par. 3 k.p.a. oraz art. 39 i 40 ustawy o drogach publicznych – poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, jak też brak poprawnego uzasadnienia decyzji – w tym m.in. brak odniesienia się do tego, że w przedmiotowym miejscu udzielono jej zezwolenia na umieszczenie słupa reklamowego, jak też brak zgromadzenia materiału dowodowego i weryfikacji motywów organu I instancji.
Spółka żądała uchylenia obu kontrolowanych decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że w wydanym w sprawie wyroku Sąd zalecił uwzględnienie zarzutów sformułowanych w odwołaniu i odniesienie się do argumentów podnoszonych przez spółkę. Zarzuciła brak odniesienia się do kwestii najważniejszej, tj. wydania przez ZDMK decyzji lokalizacyjnej, która zawiera informację, że stanowi ona prawo do dysponowania nieruchomością. Nadto podniosła, że organ I instancji wydał skarżącej w dniu 27.06.2023 r. decyzję zezwalającą na zajęcie spornego pasa drogowego na okres od 27.06.2023 r. do 12.09.2023 r. (188/G/PH/R/AP/23/ZDMK). Okoliczności te zostały przez organ pominięte przy formułowaniu stanowiska o utrudnianiu przez słup reklamowy widoczności kierowcom włączającym się do ruchu z miejsca postojowego, a także to urządzenie reklamowe będzie utrudniać swobodne korzystanie ze stojaków rowerowych. Wg spółki, niepoparte dowodami są wskazywane przez organ utrudnienia dostępu do miejsc parkingowych/stojaków rowerowych. W ocenie skarżącej umieszczenie słupa w odległości pół metra od stojaków nie utrudni korzystania z nich.
9. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
10. Skarga była zasadna i skutkowała uchyleniem kontrolowanej decyzji.
11. Przepis art. 39 ust. 1 ustawy z 21.03.1985 r. o drogach publicznych (aktualny publikator Dz. U. 2025 r. poz. 889; dalej: "u.d.p.") określa generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości, jak też takich czynności, które mogłyby zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W ustępie 3-m tej regulacji wskazano jednak, że lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń obcych oraz reklam może nastąpić ale może to mieć miejsce w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Inwestor zamierzający korzystać z pasa drogowego, poza uzyskaniem zezwolenia o którym mowa w cytowanej wyżej regulacji, winien jeszcze uzyskać drugie zezwolenie, tj. na zajęcie pasa drogowego. Podstawę prawną dla tego ostatnio wskazanego zezwolenia stanowi art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p. Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej, zaś zezwolenie to (ust. 2) dotyczy m.in. właśnie umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż liniowe oraz reklam (pkt 3). Podkreślić trzeba, że decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego wynika niejako z decyzji zezwalającej na lokalizację i jest zależna od istnienia przesłanek niezbędnych dla jej wydania (por. wyrok WSA w Opolu z 25.10.2012 r., sygn. akt II SA/Op 365/12). Zatem, zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym reklam oraz urządzeń innych niż liniowe (art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.) jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy przemawiają za tym szczególnie uzasadnione względy, a ponadto, gdy jej umieszczenie nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zezwolenie takie ma charakter czasowy. W sprawie o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na kolejny okres konieczne jest ponowne ustalenie, czy zlokalizowanie określonego obiektu budowlanego w konkretnym miejscu stanowi "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 39 ust. 3 u.d.p. (tak NSA w wyroku z 19.11.2020 r., sygn. akt II GSK 689/20). Oceny zaistnienia tych przesłanek dokonuje właściwy organ przed wyrażeniem zgody na zajęcie pasa drogowego, a ocena ta oparta jest na uznaniu administracyjnym. Wskazać przy tym trzeba, że sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona. Obejmuje ona to, czy orzekający organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Ponadto, badaniu przez Sąd podlega również, czy przy podjęciu decyzji spełniona została przesłanka wynikająca z art. 107 § 3 k.p.a. należytego jej uzasadnienia, ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Aby zatem uniknąć zarzutu, że decyzja nosi cechy dowolności (tj. przekracza granice uznania), organ winien rozważyć wszystkie okoliczności faktyczne i prawne rozstrzyganego przypadku, a następnie wykazać, jakie powody przemawiały za przyjętym kierunkiem załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 9 kwietnia 1998 r., sygn. akt II SA 36/98). Nienależyte natomiast wyjaśnienie stanu faktycznego, jak też niewłaściwe uzasadnienie decyzji, stanowią o naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego i są podstawą do uchylenia kontrolowanego aktu.
12.1. W ocenie Sądu, kontrolowana decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
12.2. Przedstawionymi przez organ odwoławczy motywami mającymi przemawiać za odmową udzielania spółce zezwolenia na zajęcie pasa drogowego było: naruszenie przepisów uchwały krajobrazowej określających wymóg minimalnej odległości między słupami reklamowymi (15 m), jak też wpływ zamierzonego obiektu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, tj.: utrudnienie dostępu do miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych i zmniejszenie widoczności, co utrudniałoby kierowcom włączanie się do ruchu z tego miejsca postojowego, jak też utrudnienie korzystania ze stojaków rowerowych, które mają znajdować się 0,5 metra od spornego słupa.
12.3. W zakresie pierwszej z sygnalizowanych wyżej kwestii, tj. naruszenia przepisów uchwały krajobrazowej – wskazać należy, iż stosownie do par. 13 pkt 2 lit. a) uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXXVI/908/20 z 26 lutego 2020 r. w sprawie Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń (Dz. Urz. Małop. z 2020 r., poz. 1984) dopuszcza się sytuowanie słupa plakatowo-reklamowego na całym obszarze miasta, z wyłączeniem Podobszaru 1 III Strefy, w odległości nie mniejszej niż 15 m od innego słupa plakatowo-reklamowego. Ustalenie dotyczące braku spełnienia przez zamierzony słup wymogu wynikającego z cytowanego wyżej przepisu poczynione zostało przez Dział Kontroli Handlu i Reklam podczas wizji terenowej w dniu 11 stycznia 2024 r. Dostrzec jednak należy, iż organ odwoławczy, opierając się na piśmie organu I instancji z 20 marca 2024 r. (k. 38) – wskazał, że ten inny słup, choć znajduje się w odległości 10,93 m od słupa objętego wnioskiem w tej sprawie – należy od podmiotu gospodarczego, który skarżąca reprezentuje, a nadto – co dla tej sprawy kluczowe – "w dniu kontroli nie posiadał zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. Z. [...]". W ocenie Sądu, ustalenie i wyjaśnienie kwestii legalności posadowienia w pasie drogowym tego innego słupa miało doniosłe dla sprawy znaczenie. Skoro bowiem ten inny słup reklamowy stanowił w niniejszej sprawie punkt odniesienia dla czynienia ocen spełnienia przez zamierzony (wnioskowany) słup wymogów odległościowych wynikających z uchwały krajobrazowej (par. 13 pkt 2 lit. a) - to fakt, czy posadowienie tegoż obiektu i jego funkcjonowanie w pasie drogowym było i jest legalne – jawi się jako okoliczność wyjątkowo istotna dla sprawy. Gdyby bowiem było tak, jak twierdzi obecnie SKO w oparciu o informacje przekazane przez organ I instancji, że ten inny słup bezprawnie funkcjonuje w pasie drogowym, to takie ustalenie wyklucza możliwość przyjmowania tego słupa jako podstawy dla wyznaczania wymogów odległościowych między słupami wynikających z cytowanego wyżej przepisu uchwały krajobrazowej. Ocena bowiem spełnienia tych wymogów może być dokonywana jedynie co do słupów legalnie posadowionych w pasie drogi publicznej. Jeżeli zaś słup posadowiony został w pasie drogowym bez stosownego zezwolenia, to rzeczą zarządcy drogi jest podjęcie kroków zmierzających do usunięcia stanu naruszającego prawo. Usunięcie zaś nielegalnego słupa z pasa drogi publicznej spowodowałoby – w realiach tej sprawy – brak naruszenia uchwały krajobrazowej przez zamierzoną lokalizację słupa. Organ odwoławczy nie dostrzegł znaczenia dla sprawy faktu, iż słup mający stanowić punkt odniesienia dla czynionych ocen miał zostać posadowiony nielegalnie. Nadto, bezrefleksyjnie oparło się Kolegium Odwoławcze na informacji przekazanej przez organ I instancji w piśmie z 20.03.2024 r. (k. 38 cv), nie podejmując starań zmierzających do pozyskania dokumentów miarodajnych dla zweryfikowania okoliczności podnoszonej w tym piśmie.
12.4. Odnośnie drugiej z sygnalizowanych w punkcie 12.2. niniejszego uzasadnienia kwestii (wpływ zamierzonego obiektu na bezpieczeństwo ruchu drogowego) – wskazać należy, iż z fotografii na k. 6 niewątpliwie wynika fakt, iż w otoczeniu zamierzonej lokalizacji słupa reklamowego ma znajdować się urządzone miejsce postojowe dla niepełnosprawnych uczestników ruchu drogowego. W ocenie Sądu, aby możliwe było stwierdzenie, czy sporna lokalizacja słupa może w ogóle wpływać na bezpieczeństwo w ruchu drogowym w sposób podawany przez organ odwoławczy, tj. powodować utrudnienie w dostępie do tego miejsca, jak powodować utrudnianie w widoczności podczas włączania się pojazdu do ruchu – nieodzownym było ustalenie odległości w jakiej znajdować ma się sporny słup od krawędzi drogi. Oczywistym jest bowiem, że wskazany parametr jest istotny z perspektywy czynionych ocen, skoro od odległości w jakiej odsunięty jest słup od drogi zależy to czy w ogóle mogą aktualizować się niebezpieczeństwa ruchu drogowego akcentowane przez organ odwoławczy. W aktach brak też symulacji widokowej czynionej z perspektywy kierowcy włączającego się do ruchu ze spornego miejsca postojowego, jak też wykonującego manewr parkowania na tym miejscu. Dwie fotografie znajdujące się w aktach sprawy (k. 6v) nie pozwalają na podzielenie twierdzeń organu, które finalnie skutkowały odmową wydania spółce zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, albowiem nie obrazują one wyżej wskazanych okoliczności. W takich warunkach nie sposób więc było kategorycznie przyjąć, że planowana przez spółkę lokalizacja słupa może w ogóle wpływać na bezpieczeństwo ruchu drogowego odnoszone do miejsc postojowych. Wypowiedź SKO w tym względzie (powielona za organem I instancji) nie została więc oparta na wszechstronnym wyjaśnieniu uwarunkowań przestrzennych planowanej lokalizacji słupa. Analizowana kwestia nie została więc zweryfikowana przez organ odwoławczy (mimo zarzutu odwołania) w trybie postępowania uzupełniającego (art. 136 k.p.a.), a wskazać należy, że była ona istotna z perspektywy przyjmowanych ocen, jak też kierunku rozstrzygnięcia. W tym względzie nieodzowne było pozyskanie takiej dokumentacji fotograficznej lub/oraz graficznej, która obrazowałaby podnoszone przez organ zagrożenia generowane przez planowany słup dla ruchu drogowego (utrudnianie dostępu oraz widoczności odnoszonej do perspektywy kierowcy wyjeżdzającego z przedmiotowego miejsca postojowego) - z uwzględnieniem odległości słupa od drogi.
12.5. W kwestii natomiast utrudnienia korzystania ze stojaków rowerowych z uwagi na usytuowanie słupa w odległości pół metra od tych stojaków zauważyć należy, że:
- po pierwsze, z akt wcale nie wynika, aby odległość słupa od stojaków wynosiła wskazaną wyżej wielkość, albowiem parametr ten nie został zobrazowany na fotografiach (por. k. 6v);
- po drugie, organ odwoławczy poza jedynie przywołaniem stwierdzenia o utrudnieniu korzystania ze stojaków rowerowych nie zaprezentował żadnej argumentacji, iż przyjmowany parametr odległościowy może mieć w ogóle jakikolwiek wpływ na funkcjonalne korzystanie ze stojaków. Nie wiadomo bowiem nawet, na czym niedogodność dla rowerzysty miałaby polegać, tj. czy jest ona odnoszona jedynie do manewru parkowania (np. trudność manewrowania rowerem przy słupie), czy też do niemożności zaparkowania w ogóle w tym miejscu;
- po trzecie, ani z wypowiedzi organu odwoławczego, ani z akt nie wynika, czy wnioskowany słup znajdował się będzie na całej długości chodnika, na której są stojaki rowerowe, czy tylko na pewnej części tej przestrzeni. Powyższe natomiast mogło mieć istotne znaczenie dla sprawy z uwagi na to, że w zależności od poczynionych w tym względzie ustaleń, inaczej przedstawiać się może kwestia funkcjonalności korzystania ze stojaków rowerowych.
W przedstawionych warunkach nie sposób więc było przyjąć, że wypowiedź organu odwoławczego zawarta w kontrolowanej decyzji mogłaby samoistnie przemawiać za zasadnością odmowy wyrażenia zgody na umiejscowienie słupa w przedmiotowej lokalizacji.
13.1. Uprzednio orzekający w tej sprawie Sąd, którego oceną prawną i zaleceniami organ odwoławczy był związany (por. art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.), uchylając zaskarżoną wówczas decyzję z uwagi na odmienną, od przyjętej przez SKO, ocenę kwestii bezprzedmiotowości postępowania o zezwolenie na umieszczenie słupa reklamowego w pasie drogi publicznej - sformułował wymóg ustosunkowania się organu odwoławczego do zarzutów zawartych w odwołaniu, które wówczas pozostały poza zakresem uwagi tego organu. Zasadniczo bowiem, na organie odwoławczym ciąży obowiązek zajęcia stanowiska względem wszystkich zarzutów skierowanych przez stronę względem rozstrzygnięcia pierwszoinstncyjnego.
13.2. Analiza uzasadnienia kontrolowanej obecnie decyzji organu odwoławczego wskazuje, że organ ten nie zajął stanowiska odnośnie do kluczowego zarzutu spółki, iż uzyskała ona decyzję zezwalającą jej na lokalizację słupa reklamowego w spornym miejscu na okres od czerwca 2023 r. do września 2023 r. Według argumentów odwołania, uzyskaniu tej, ostatnio wskazanej decyzji nie towarzyszyły jakiekolwiek zastrzeżenia odnośnie do warunków mogących rzutować na bezpieczeństwo ruchu drogowego związane z lokalizacją spornego słupa. Organ zaniechał zajęcia stanowiska odnośnie do tego, czy funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji zezwalającej spółce na umiejscowienie słupa w spornej lokalizacji (na inny okres – wcześniejszy) może w ogóle mieć jakiekolwiek znacznie dla przyjmowanych obecnie uwarunkowań niniejszej sprawy. Brak natomiast ustosunkowania się przez organ drugiej instancji do zgłoszonych w środku odwoławczym kwestii, które są prawnie doniosłe, jest uchybieniem noszącym cechę naruszenia prawa w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie (por. wyrok WSA w Łodzi z 8 grudnia 2015 r. II SA/Łd 827/15). Trafnie wskazał WSA w Rzeszowie w wyroku z 23 marca 2017 r. II SA/Rz 1464/16 "(...) bezwzględnym obowiązkiem organu odwoławczego jest odniesienie się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu, wynikających z przepisów z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. Brak prawidłowego odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy."
14. Ogół zaprezentowanych rozważań wskazuje, że stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji nie zostało oparte na wnikliwej analizie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, przy jednoczesnym zaniechaniu poczynienia przez organ odwoławczy samodzielnych ustaleń mogących być przydatnymi dla formułowania stanowiska. Procedowanie takie świadczy o wadliwości kontrolowanego aktu, jako wydanego z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, art. 77 par. 1, art. 80 k.p.a., art. 153 p.p.s.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe skutkowało uchyleniem kontrolowanej decyzji w oparciu o art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
15. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni przedstawione oceny. Uzupełni materiał dowodowy we wskazanym zakresie, a następnie wnikliwie przeanalizuje ogół uwarunkowań faktycznych i prawnych tej sprawy w kontekście możliwych zagrożeń posadowienia słupa w spornym miejscu.
16. O kosztach (pkt 2 sentencji) orzeczono na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 par. 2 p.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, co obejmuje również wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika strony skarżącej. Z uwagi na powyższe, Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej spółki zwrot kwoty uiszczonego wpisu (200 zł), wynagrodzenie adwokata – 480 zł (par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów; Dz. U. 2023 r., poz. 1964) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł), co łącznie dało kwotę 697 zł.