III SA/Łd 574/06

III SA/Łd 574/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2007-05-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak
Janusz Furmanek /przewodniczący/
Małgorzata Łuczyńska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2007 roku sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dowódcy [...] Brygady [...] w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku do uposażenia uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] Nr [...].
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1, 127 § 1 i 2 oraz 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz.U.00.98.1071 ze zm.) Dowódca [...] Brygady [...] w T. utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 169 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), art. 45 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (tj. Dz.U. z 1992 r., Nr 5, poz. 18 ze zm.), art. 104 i art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz § 11 pkt. 2 lit. a i § 25 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz.U. z 2000 r., Nr 90, poz. 1005 ze zm.) w przedmiocie odmowy prawa do dodatku kwalifikacyjnego za I klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej A w wysokości 10 % uposażenia bazowego oraz odmowy przyznania prawa do dodatku kwalifikacyjnego za II klasę specjalisty wojskowego w specjalności wojskowej B w wysokości 6 % uposażenia bazowego.
Organ odwoławczy ustalił następujący stan faktyczny:
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej [...] wstrzymał [...] M. D. wypłatę dodatku za I klasę w specjalności wojskowej A w wysokości 10 % uposażenia bazowego z dniem 1 marca 2003 r. i nie przyznał prawa do dodatku za klasę II w specjalności wojskowej B w wysokości 6 % uposażenia bazowego w związku z brakiem zbieżności faktycznie wykonywanych czynności (funkcji, stanowiska) ze specjalnością w której uzyskał klasę kwalifikacyjną.
Od decyzji tej M. D. wniósł odwołanie.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dowódca [...] Brygady [...] w T. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Na powyższą decyzję organu z dnia [...] M. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 2 lutego 2005 r. wydanym w sprawie o sygn. akt: 3 II SA/Łd 669/03 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z [...]. W jego uzasadnieniu wskazał na naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 kpa i zalecił w ponownym postępowaniu zebranie rzetelnie materiału dowodowego, w szczególności dokumentów przyznających określone dodatki do uposażenia oraz rozważenie prawidłowej koncepcji prawnej trybu zmiany uposażenia skarżącego z uwzględnieniem dokumentów będących podstawą ich przyznania i wypłacania. Sąd wskazał, iż wydane decyzje winny spełniać wymagania określone w art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto w ocenie Sądu w zależności od wyników ustaleń postępowania dowodowego rozważenia wymagała konieczność prowadzenia dwóch oddzielnych postępowań, zakończonych wydaniem dwóch oddzielnych decyzji.
W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Dowódca Jednostki Wojskowej [...] wydał w dniu [...] decyzję nr [...], w której odmówił M. D. wypłaty dodatku do uposażenia za I klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej A w wysokości 10 % uposażenia bazowego od dnia 1 marca 2003 r. oraz przyznania prawa do dodatku za II klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej B w wysokości 6% uposażenia bazowego.
Od decyzji z dnia [...] M. D. wniósł odwołanie .
Dowódca [...] Brygady [...] w T. decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i polecił organowi I instancji przeprowadzenie postępowania uzupełniającego wskazując w 7 punktach dowody i okoliczności podlegające zebraniu i wyjaśnieniu. Organ odwoławczy polecił więc 1/ sprecyzować, kiedy przyznano skarżącemu klasę kwalifikacyjną w specjalnościach B i A, 2/ wskazać i uzasadnić jakie okoliczności uzasadniają zmianę wysokości uposażenia, 3/ wyjaśnić i wskazać podstawę prawną stanowiska uzależniającego przyznanie dodatku za klasę kwalifikacyjną od zbieżności faktycznej wykonywanych czynności ze specjalnością w której żołnierz uzyskał klasę kwalifikacyjną, 4/ ustalić i wskazać datę utraty uprawnień do dodatku za klasę kwalifikacyjną, 5/ zgromadzić dokumenty będące podstawą przyznania dodatków za uzyskanie klasy (decyzje, rozkaz), 6/ ustalić na jakiej podstawie i w jakim trybie były wypłacane dodatki za klasy kwalifikacyjne. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił M. D. prawa do dodatku kwalifikacyjnego za I klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej A w wysokości 10 % uposażenia bazowego oraz odmówił przyznania prawa do dodatku kwalifikacyjnego za II klasę specjalisty wojskowego w specjalności wojskowej B w wysokości 6 % uposażenia bazowego. Organ I instancji wskazał, iż prowadzenie nakazanego postępowania uzupełniającego musi odbywać się na podstawie obowiązujących przed dniem 1 lipca 2004 r. przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy, gdyż wynika to z art. 169 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Organ wyjaśnił, iż na podstawie książeczki specjalisty wojskowego [...] M. D. i rozkazów dziennych Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] stwierdzono, że uzyskał on II klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej B w dniu 15 października 1997 r.
Dowódca [...] Korpusu [...] swoim rozkazem dziennym nr [...] z dnia [...] nadał M. D. z dniem 18 października 2001 r. I klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej A. Na mocy tego dokumentu strona uzyskała prawo do dodatku za I klasę kwalifikacyjną w wysokości 10 % uposażenia bazowego.
Organ stwierdził, że od 30 marca 2001 r. nie ma prawnie skutecznej możliwości wydawania aktów prawnych bez upoważnienia ustawowego zgodnie z art. 75 ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 120, poz. 1268 ). Zgodnie z treścią tego aktu utraciły moc obowiązującą uchwały Rady Ministrów oraz zarządzenia Prezesa Rady Ministrów i innych organów administracji rządowej podjęte lub wydawane bez upoważnienia ustawowego. Do tego typu aktów należy Decyzja nr 29/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 marca 1995 r, w sprawie uzyskania klas kwalifikacyjnych przez specjalistów wojskowych i instruktorów spadochronowych w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.Rozk.MON Nr 95, poz. 24).
Organ podkreślił, iż po dniu 30 marca 2001r . nie powinno mieć miejsca jakiekolwiek uzyskanie, potwierdzenie bądź podwyższenie klasy kwalifikacyjnej i dlatego Dowódca [...] Korpusu [...] swoim rozkazem dziennym nr [...] z dnia [...] uchylił w rozkazie nr [...] z dnia [...] punkt nadający stronie I klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej A, podając jako przyczynę tego uchylenia utratę mocy obowiązującej decyzji nr 29/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 marca 1995 r.
Organ podniósł również, iż zgodnie § 25 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy chorążemu, podoficerowi zawodowemu albo żołnierzowi służby nadterminowej, który uzyskał klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji przysługuje dodatek za uzyskanie II klasy kwalifikacyjnej w wysokości 6 % uposażenia bazowego. Jak zauważył organ w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego tj. w styczniu 2003 r. specjalność wojskowa B nie była właściwa dla zajmowanego przez M. D. stanowiska służbowego [...] o określonej specjalności wojskowej A. Nie ma więc zdaniem organu żadnych podstaw prawnych do przyznania dodatku za posiadanie II klasy kwalifikacyjnej w specjalności wojskowej B w wysokości 6 % uposażenia bazowego.
Od decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] M. D. wniósł odwołanie. W jego uzasadnieniu podniósł, iż obecna decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z [...] jest rozszerzoną opisową formą dotychczasowych decyzji I i II instancji, które zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lutego 2005 r. i nie wniosła do sprawy nic nowego.
Dowódca [...] Brygady [...] w T. po zapoznaniu się z materiałami zgromadzonymi w sprawie wyjaśnił, że M. D. na podstawie rozkazów dziennych Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] uzyskał II klasę kwalifikacyjną w specjalności B w dniu 15 października 1997 r., zaś w dniu 18 października 2001 r. I klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej A na podstawie rozkazu dziennego nr [...] z [...], na podstawie którego strona otrzymała prawo do dodatku za I klasę kwalifikacyjną w wysokości 10 % uposażenia bazowego.
Jednak od 30 marca 2001 r. nie ma prawnie skutecznej możliwości wydawania aktów prawnych bez upoważnienia ustawowego, bowiem zgodnie z art. 75 ustawy o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw, z dniem 30 marca 2001 r. utraciły moc uchwały Rady Ministrów oraz zarządzenia Prezesa Rady Ministrów i innych organów administracji rządowej podjęte lub wydane przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (17 października 1997 r. – Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), jeżeli zostały podjęte lub wydane bez upoważnienia ustawowego oraz inne akty normatywne Rady Ministrów, Prezesa Rady Ministrów oraz ministrów i innych organów administracji rządowej, podjęte lub wydane przed dniem wejścia w życie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zawierają normy prawne o charakterze powszechnie obowiązującym lub wewnętrznym. Organ podniósł, iż do tego typu aktów należy także decyzja nr 29/MON z dnia 2 marca 1995 r. oraz, że po 30 marca 2001 r. nie ukazały się nowe przepisy regulujące nadawanie klas kwalifikacyjnych.
W tym stanie rzeczy nie było podstaw do nadawania, potwierdzania bądź podwyższania klas kwalifikacyjnych, a tym samym do przyznawania dodatków za klasę kwalifikacyjną uzyskaną po 30 marca 2001 r. Dowódca [...] Korpusu [...] z uwagi na powyższy stan prawny na mocy rozkazu dziennego nr [...] z dnia [...] uchylił więc w rozkazie dziennym nr [...] z dnia [...] punkt nadający M. D. I klasę kwalifikacyjną w specjalności A.
Dowódca [...] Brygady [...] w T. podniósł również, iż II klasa kwalifikacyjna została nadana w specjalności B, zaś stanowisko które zajmuje skarżący, to starszy instruktor w sekcji [...]. Zgodnie zaś z § 25 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego chorążemu, podoficerowi zawodowemu albo żołnierzowi służby nadterminowej który uzyskał klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji przysługuje dodatek za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej w wysokości 6 %. Tak więc zdaniem organu nie ma podstaw do przyznania M. D. dodatku za posiadanie II klasy kwalifikacyjnej w specjalności wojskowej B.
Organ podkreślił także, iż dowódca jednostki wojskowej (bezpośredni przełożony w stosunku do żołnierza pełniącego służbę w podległej mu jednostce), o którym mowa w § 5 ust. 2 Rozporządzenia MON z 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy w przypadku ustania warunków uzasadniających otrzymywanie dodatku o charakterze stałym § 8 ust. 5, zobowiązany jest do wstrzymania wypłaty dodatku z ostatnim dniem miesiąca w którym ustały warunki uzasadniające jego otrzymywanie.
Na decyzję Dowódcy [...] Brygady [...] nr [...] z [...] M. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i wypłatę dodatku do uposażenia za klasę I w specjalności A w wysokości 10% uposażenia bazowego od 1 marca 2003 r. oraz przyznania prawa do dodatku za klasę II w specjalności B w wysokości 6 % uposażenia bazowego wraz z należnymi odsetkami. W uzasadnieniu podniósł, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie wniosły do przedmiotowej sprawy nic nowego w stosunku do poprzednio uchylonych przez WSA w Łodzi decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz.U. nr 153 poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – powołanej dalej jako p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy
2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U.00.98.1071 ze zm.) lub innych przepisach
3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zaskarżona decyzja podlega zaś uchyleniu między innymi w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Niniejsza sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który w wyroku z dnia 2 lutego 2005 r. sygn. akt 3 II SA/Łd 669/03 uchylając zaskarżoną decyzję Dowódcy [...] Brygady [...] w T. oraz poprzedzającą ją decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] wskazał na szereg uchybień o charakterze proceduralnym, których usunięcie miało doprowadzić do wydania prawidłowego w sprawie rozstrzygnięcia.
Przede wszystkim Sąd zarzucił organom naruszenie art. 7, 77 i 107 §1 i § 3 kpa i zalecił w ponownym postępowaniu zebranie rzetelnie materiału dowodowego, w szczególności dokumentów przyznających określone dodatki do uposażenia oraz rozważenie prawidłowej koncepcji prawnej trybu zmiany uposażenia skarżącego z uwzględnieniem dokumentów będących podstawą ich przyznania i wypłacania. Sąd wskazał, iż wydane decyzje winny spełniać wymagania określone w art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto w ocenie Sądu w zależności od wyników ustaleń postępowania dowodowego rozważenia wymagała konieczność prowadzenia dwóch oddzielnych postępowań, zakończonych wydaniem dwóch oddzielnych decyzji.
Stosownie do treści art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97 (OSP 1999, z. 5 poz. 101 z glosą B. Adamiak), wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego tą oceną na gruncie art. 30 ustawy o NSA wyjaśnił, że oznacza to, że "(...) ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy".
Decyzję wydaną w wyniku ponownego rozpoznania sprawy organy oparły na przepisach art. 169 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), art. 45 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (tj. Dz.U. z 1992 r., Nr 5, poz. 18 ze zm.), art. 104 i art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz § 11 pkt. 2 lit. a i § 25 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz.U. z 2000 r., Nr 90, poz. 1005 ze zm.)
Analiza akt administracyjnych upoważnia do stwierdzenia, że ponownie rozpoznając sprawę organy ustaliły i wskazały na jakiej podstawie i kiedy M. D. uzyskał klasy kwalifikacyjne w określonych specjalnościach. Z ustaleń tych wynika, że na podstawie rozkazów dziennych Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] uzyskał II klasę kwalifikacyjną w specjalności B w dniu 15 października 1997 r., zaś w dniu 18 października 2001 r. I klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej A na podstawie rozkazu dziennego nr [...] z [...].
Wyjaśniono również - powołując się na przepis § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000r. w sprawie dodatków do uposażenia żołnierzy (Dz.U. z 2000r. Nr 90 poz. 1005 ze zm.) - brak podstaw prawnych do przyznania prawa do dodatku za uzyskanie II klasy kwalifikacyjnej w specjalności wojskowej B z uwagi na fakt, iż w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego w styczniu 2003r. specjalność wojskowa B nie była właściwa dla zajmowanego przez M. D. stanowiska służbowego [...] o określonej specjalności wojskowej A. Skarżący nie pełnił również żadnej funkcji dla której właściwa byłaby specjalność wojskowa B. Mając więc na względzie brzmienie § 25 ust. 1 cyt. rozporządzenia w świetle którego chorążemu, podoficerowi zawodowemu albo żołnierzowi służby nadterminowej, który uzyskał klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji, przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej w wysokości: 1)w razie uzyskania II klasy - 6%, 2)w razie uzyskania I klasy - 10%, 3)w razie uzyskania klasy mistrzowskiej - 18% uposażenia bazowego, M. D. nie mógł otrzymywać dodatku do uposażenia za uzyskanie II klasy kwalifikacyjnej w specjalności B.
Uzasadniono także stanowisko w zakresie braku uprawnień skarżącego do dodatku za uzyskanie I klasy kwalifikacyjnej w specjalności A, wyjaśniając podstawy prawne ( a w zasadzie ich brak) do uzyskiwania klas kwalifikacyjnych po dniu 30 marca 2001 roku w związku z utratą mocy decyzji nr29/MON z dnia 2 marca 1995r.
Niestety powyższe wyjaśnienia nie stanowią wypełnienia wszystkich wytycznych zawartych w wyroku WSA w Łodzi z dnia 2 lutego 2005r. Nadal organy orzekające w sprawie nie wyjaśniły na jakiej podstawie i w jakim okresie M. D. pobierał dodatki do uposażenia przysługujące mu z tytułu posiadanych klas kwalifikacyjnych. Zgodnie z § 11 ust. 2 a cytowanego rozporządzenia żołnierze otrzymują m.in dodatki do uposażenia zasadniczego w postaci dodatków kwalifikacyjnych za klasę kwalifikacyjną,
W świetle § 5 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, dodatki o charakterze stałym i dodatek strefowy przyznają, podwyższają, wstrzymują lub obniżają decyzją: dowódca jednostki wojskowej zajmujący stanowisko o stopniu etatowym co najmniej podpułkownika (komandora porucznika) - w stosunku do żołnierza pełniącego służbę w podległej mu jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy, określającą datę nabycia lub utraty uprawnień do dodatku, jego wysokość i podstawę przyznania, wstrzymania lub obniżenia dodatku.
W świetle zaś § 5 ust. 4 w/w rozporządzenia w przypadku przyznawania, podwyższania, wstrzymywania lub obniżania żołnierzom zawodowym, żołnierzom odbywającym okresową służbę wojskową lub żołnierzom służby nadterminowej dodatków, o których mowa w ust. 1, kopię decyzji dołącza się do akt osobowych żołnierza.
Powyższy przepis reguluje tryb przyznawania , podwyższania, wstrzymywania i obniżania dodatków do uposażenia o charakterze stałym. Przepis ten wymaga w każdym z opisywanych przypadków wydania decyzji przez właściwy organ. W tej sytuacji dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji konieczne jest więc wyjaśnienie, czy w następstwie uzyskania przez skarżącego klas kwalifikacyjnych zostały wydane decyzje przyznające mu z tego tytułu dodatki do uposażenia, czy też zaskarżona decyzja jest pierwszą decyzją regulującą kwestie dodatków do uposażenia. W ocenie Sądu mimo wyraźnych wytycznych oraz obowiązujących przepisów prawa organy orzekające nie zebrały i nie wskazały decyzji o których mowa w powyższych przepisach. Wskazany w uzasadnieniu decyzji organu I instancji rozkaz z dnia [...] i rozkaz z dnia [...] były jedynie podstawą uzyskania klasy kwalifikacyjnej w określonych specjalnościach, a nie dodatku do uposażenia za klasę kwalifikacyjną. Z treści rozkazu z dnia [...] (rozkazu z dnia [...] nie ma w aktach administracyjnych) nie wynika bowiem kwestia przyznania skarżącemu dodatku do uposażenia, jego wysokości i daty przyznania. Jeżeli w przypadku skarżącego takie decyzje nie zostały wydane organy winny to jednoznacznie stwierdzić i wyjaśnić dlaczego oraz na jakiej podstawie wypłacano skarżącemu te dodatki i do kiedy. W zależności bowiem od tego na jakiej podstawie wypłacano skarżącemu przedmiotowe dodatki zależy tryb ewentualnego pozbawienia skarżącego tych należności. Takie stanowisko zawarł WSA już z wyroku z dnia 2 lutego 2005r. Na konieczność dokonania powyższych ustaleń wskazał również organ II instancji w punkcie 4, 5 i 6 decyzji z dnia [...]. Tym bardziej więc dziwi stanowisko organu odwoławczego, który mimo niewypełnienia zaleceń wynikających z powyższej decyzji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]. Już tylko na marginesie sprawy należy wskazać, że z załączonego do akt administracyjnych pisma Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia 3 lipca 2002 roku w sprawie "postępowania w sprawach wypłacanych dodatków za klasy kwalifikacyjne, uzyskane, podwyższone po dniu 30 marca 2001 roku" również wynika, że do wypłaty takiego dodatku nie były wystarczające akty przyznające(podwyższające) klasę kwalifikacyjną. Z treści powołanego pisma wynika, że dodatki za klasy kwalifikacyjne były przyznawane w drodze indywidualnych decyzji lub w drodze rozkazu dziennego, którego treścią było przyznanie dodatku za klasę kwalifikacyjną. Treść tego pisma również przemawia za tym, że w każdym przypadku uzyskanie (podwyższenie)klasy kwalifikacyjnej pociągało za sobą wydanie aktu (decyzji lub rozkazu) przyznającego prawo do dodatku za uzyskaną klasę kwalifikacyjną. Przedstawienia i oceny tych dokumentów oczekiwał Sąd w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania.
Należy również podnieść, że jeżeli skarżący pobierał dodatki do uposażenia to w takiej sytuacji wadą decyzji organu I instancji jest brak wskazania konkretnych dat, od których organ pozbawia ich skarżącego.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że organy orzekające pomimo wskazań zawartych w wyroku tutejszego Sądu z dnia 2 lutego 2005 r. w sprawie o sygn. akt: 3 II SA/Łd 669/03 nie zastosowały ich wydając ponownie decyzje, pomimo tego, że na podstawie art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi były nimi związane. Naruszenie przez organy administracji postanowień cytowanego przepisu powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem sądu. Musi być konsekwentnie eliminowane przez uchylenie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu.
Organ ponownie rozpoznając sprawę nie wyjaśnił w dostateczny sposób wszystkich okoliczności decydujących o rozstrzygnięciu w sprawie. Tym samym doszło do wydania decyzji z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W myśl pierwszego z tych przepisów w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei stosownie do treści art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Oznacza to, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika bowiem obowiązek organu administracji zgromadzenia całego materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń.
Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ administracji powinien więc przede wszystkim ustalić, czy w sprawie dodatków do uposażenia zostały wydane skarżącemu decyzje przyznające mu dodatki do uposażenia, najpierw za II klasę kwalifikacyjną w specjalności B, a następnie za I klasę kwalifikacyjną w specjalności A, jeżeli tak to na jakiej podstawie prawnej i od kiedy, jeżeli nie, to na jakiej podstawie prawnej wypłacano M. D. dodatki do uposażenia i w jakim przedziale czasowym. Od kiedy M. D. został przeniesiony na stanowisko służbowe [...] o specjalności wojskowej A i czy przy tej okazji została wydana decyzja regulująca uposażenie skarżącego w związku z jego przeniesieniem. Dopiero po wyjaśnieniu wszystkich tych kwestii organ powinien podjąć dalsze czynności w sprawie i wydać rozstrzygnięcie, w określonym trybie mając na uwadze, że każda decyzja lub postanowienie winny spełniać wymogi określone w art.107 § 1 kpa. Treść rozstrzygnięcia organu w przedmiotowej sprawie będzie więc uzależniona od ustalenia i wykazania, czy w sprawie dodatków do uposażania za klasę kwalifikacyjną były wydawane już jakieś decyzje, czy też jest to pierwsza decyzja regulująca kwestie dodatków do uposażenia przysługujących M. D. Z uwagi na zakres uzupełniającego postępowania wyjaśniającego Sąd doszedł do przekonania, że do prawidłowego rozpatrzenia i końcowego załatwienia sprawy niezbędne jest uchylenie również decyzji organu I instancji.
Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.