III SA/Łd 569/21

III SA/Łd 569/21 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-02-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-06-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak /przewodniczący sprawozdawca/
Krzysztof Szczygielski
Paweł Dańczak
Symbol z opisem
6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
II GSK 878/22 - Wyrok NSA z 2025-11-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 450
art. 84 ust. 3 pkt 1, 2
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 3 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Asesor WSA Paweł Dańczak, Protokolant Asystent sędziego Agata Zarychta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2022 roku sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. - po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji Starosty Z. z [...] r. nr [...] o cofnięciu M. M. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów (uprawnienie diagnosty nr [...]) - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) i art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 450), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.
Starosta Z. 10 października 2001 r. wydał M. M. uprawnienie diagnosty do wykonywania badań technicznych (numer uprawnienia 024), którego numer (na numer [...]) został zmieniony decyzją z dnia 3 grudnia 2004 r.
Diagnosta M. M. 5 grudnia 2017 r. przeprowadził okresowe badanie techniczne pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] numer VIN: [...], którego wynik został przez niego określony jako pozytywny (stosowna adnotacja została zamieszczona w dowodzie rejestracyjnym);
4 grudnia 2018 r. do Starostwa Powiatowego w Z. wpłynęło pismo Transportowego Dozoru Technicznego, z treści którego wynikało, że powyższe badanie techniczne zostało przeprowadzone przez diagnostę niezgodnie z określonymi przepisami z zakresem i sposobem jego wykonania, a wpis do dowodu rejestracyjnego pojazdu został dokonany przez diagnostę niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami. Do przedmiotowego pisma załączono m.in. kierowane do Prokuratury Rejonowej w Z. zawiadomienie Transportowego Dozoru Technicznego (numer [...]) o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez diagnostę.
Starosta Z. w dniu 12 grudnia 2018 r. skierował do M. M. zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych oraz na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postanowieniem zawiesił wszczęte postępowanie do czasu zakończenia postępowania prowadzonego w Prokuraturze Rejonowej w Z.. Starosta Z. 13 stycznia 2021 r. uzyskał prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z dnia 29 października 2019 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Z. o umorzeniu dochodzenia w sprawie [...] dotyczącej wykonania przez M. M. w dniu 5 grudnia 2017 r. badania technicznego pojazdu Nissan Almera [...] z wynikiem pozytywnym. Organ I instancji postanowieniem z 19 stycznia 2021 r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych diagnoście.
W piśmie z 26 stycznia 2021 r. strona wskazała, że postępowanie karne zakończyło się umorzeniem, albowiem wykonane przez niego badanie techniczne nie zawierało znamion czynu zabronionego, a badanie techniczne zostało wykonane prawidłowo.
Organ I instancji decyzją z [...] r. orzekł o cofnięciu M. M. uprawnienia diagnosty, numer uprawnienia 024 z 10 października 2001r., zmienionego decyzją Starosty Z. z dnia 3 grudnia 2004 r. numer [...]. W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja jest konsekwencją przeprowadzenia przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania oraz dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym oraz przepisami.
W odwołaniu diagnosta zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. przez: a) nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, jak również wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz naruszył szereg przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2015 r., poz. 776 z późn.zm.); b) nieuzasadnione i wadliwe wskazanie, że w przypadku przeprowadzenia przez diagnostę badania technicznego niezgodnego z określonym zakresem i sposobem wykonania nie istnieje możliwość zastosowania miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę (albowiem istnieje "określony zakres i sposób wykonania" badania technicznego pojazdu, który to sposób i zakres może być różny w zależności od sytuacji i realiów konkretnej sprawy), a tym samym nie doszło do rozważenia, czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat (albowiem zgodnie z art. 84 ust.4 przywołanej już wyżej ustawy "w przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna), co skutkowało utrzymaniem w mocy poprzednio zapadłej decyzji Starosty, 2. procedury administracyjnej. tj. art. 7, 7a, 8, 77, 80 i 107 k.p.a. przez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego faktycznego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, a tym samym braku rozważenia przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1 i 2 zarzutów niniejszej skargi i analizy tego, czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ powołał treść art. 84 ust. 3 p.r.d. i wskazał, że diagnosta 5 grudnia 2017 r. wykonał okresowe badanie techniczne pojazdu marki Nissan Almera numer rejestracyjny [...] z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu (zbiornik LPG zamontowany w instalacji zasilania pojazdu). Powyższe badanie techniczne zostało zakończone wynikiem pozytywnym, pomimo braku dokumentu wystawionego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego stwierdzającego sprawność ww. urządzenia (zbiornik LPG zamontowany w instalacji zasilania pojazdu). Diagnosta dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego terminu kolejnego badania technicznego (do dnia 21 listopada 2018 r.). W adnotacjach urzędowych ww. dowodu rejestracyjnego znajdował się wpis "[...]". Wydany w dniu 22 maja 2007 r. przez Transportowy Dozór Techniczny protokół zbiorczy nr [...] z badania odbiorczego partii zbiorników LPG stanowiących wyposażenie pojazdów samochodowych napędzanych gazem skroplonym zawierał zapis o następnym badaniu zbiornika do dnia 22 maja 2017 r.. Wydany w dniu 18 lipca 2018 r. przez Transportowy Dozór Techniczny protokół zbiorczy nr [...] z badania odbiorczego partii zbiorników LPG stanowiących wyposażenie pojazdów samochodowych napędzanych gazem skroplonym zawierał zapis o następnym badaniu zbiornika do dnia 31 maja 2027 r., co oznacza, iż w okresie od dnia 23 maja 2017 r. do dnia 17 lipca 2018 r. (a więc również w dniu 5 grudnia 2017 r., tj. w dniu dokonania przez diagnostę badania technicznego przedmiotowego pojazdu) zbiornik/butla umieszczona w tym pojeździe na gaz LPG nie był dopuszczony do eksploatacji przez Transportowy Dozór Techniczny, a pomimo tego diagnosta określił wynik badania technicznego tego pojazdu jako pozytywny.
SKO w Ł. odwołało się do art. 82 ust. 2, art. 84 ust. 1, art. 81 ust. 12 ww. ustawy oraz § 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz.U. z 2012r. poz. 1468 ze zm.), a ponadto do § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. z 2015 r., poz. 776 ze zm.), § 41 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.), § 4 ust. 1 ww. załącznika nr 9 do ww. rozporządzenia, § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r., § 6 ust., ust. 2, ust. 7 ww. rozporządzenia i wskazało, że załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia opatrzony tytułem "Wymagania Dotyczące Kontroli oraz Wytyczne Dotyczące Oceny Usterek Podczas Przeprowadzania Okresowego Badania Technicznego Pojazdu" dział V opatrzonym tytułem: "Szczegółowy sposób sprawdzania prawidłowości przystosowania pojazdu do zasilania gazem podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu" § 2, który stanowi, że przed przystąpieniem do właściwego sprawdzenia należy skontrolować: 1) ważność protokołu oraz decyzji wydanej przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, zwanego dalej "Dyrektorem TDT", dotyczącej sprawności zbiornika lub butli do magazynowania gazu na pojeździe; 2) poprawność oznakowania homologacyjnego elementów instalacji zasilania gazem (cecha "E" w kółku) dotyczy instalacji zasilania gazem: a) LPG dopuszczanej po raz pierwszy do ruchu po dniu 30 maja 1999 r., b) CNG dopuszczanej po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 2003 r., c) LNG w odniesieniu do wysokociśnieniowej części tej instalacji dopuszczanej po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 2003 r. - przed tymi terminami oraz dla niskociśnieniowych elementów instalacji zasilania gazem LNG dopuszcza się inne oznakowanie bezpieczeństwa; 3) zgodność danych identyfikacyjnych zbiornika z danymi zawartymi w protokole wydanym przez Dyrektora TD; 4) poprawność oznakowania autobusu ze względu na zastosowany rodzaj paliwa. ".
Kolegium, uwzględniając wyżej przywołane przepisy, stwierdziło, że diagnosta oceniając w dniu 5 grudnia 2017 r. jako pozytywny wynik badania okresowego w stosunku do pojazdu marki Nissan Almera numer rejestracyjny [...], pomimo nieprzeprowadzenia czynności dotyczących sprawdzenia ważności protokołu oraz decyzji wydanej przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, dotyczącej sprawności zbiornika lub butli do magazynowania gazu na pojeździe - postąpił niezgodnie z wyżej przywołanymi przepisami, które w sposób jednoznaczny stanowią, iż w przypadku braku ważnego w dniu badania technicznego dokumentu stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego - co zgodnie z wolą ustawodawcy stanowi usterkę istotną - okresowe badanie techniczne pojazdu winno się zakończyć wynikiem negatywnym (dodatkowo uprawniony diagnosta winien zamieścić wpis o stwierdzonych usterkach/usterce w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu).
Organ odwoławczy wskazał, że diagnosta przeprowadził przedmiotowe badanie techniczne niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania oraz dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie z wymienionymi powyżej przepisami. Organ zaznaczył, że decyzja podjęta przez organ I instancji na podstawie wyżej przytoczonej normy nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym, organ administracji publicznej, stosując przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, obowiązany jest do jej wydania. Skoro w sprawie niewątpliwie ustalono, że skarżący diagnosta przeprowadził badanie techniczne niezgodnie z określonym zakresem i sposobem jego wykonania, a także, że wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu (dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego) niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami, przyjmując, o czym była mowa wyżej, że bez znaczenia pozostaje, czy dokonał on tego przez pomyłkę i w związku ze złym samopoczuciem spowodowanym chorobą (czy też nie), oraz czy wcześniej również popełniał on tego typu błędy (czy też nie), jako chybione należało uznać zarzuty sformułowane w odwołaniu. SKO nie zgodziło się ze stanowiskiem skarżącego o błędnej wykładni dokonanej przez organ I instancji art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d.
Odnosząc się do podnoszonej przez pełnomocnika strony okoliczności umorzenia postępowania karnego (sprawa PR 2 Ds.2104.2019) dotyczącej wykonania przez diagnostę przedmiotowego badania technicznego organ przypomniał, że celem art. 84 ust. 3 p.r.d., jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Zatem - niezależnie od odpowiedzialności karnoprawnej - diagnosta, co do zasady ponosi odpowiedzialność administracyjną w postaci cofnięcia uprawnień. Cofnięcie uprawnień nie jest sankcją karną. Sąd karny nie zastępuje organu administracji w realizacji obowiązku wynikającego z prawa administracyjnego (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2020r., sygn. akt: II GSK 699/20; System Informacji Prawnej LEX Nr 3096527).
Kolegium podkreśliło, że umorzenie przedmiotowego postępowania w postępowaniu karnym - co wynikało z postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia 29 października 2019 r. sygn. akt: [...] - ma miejsce wyłącznie z braku przypisania skarżącemu winy umyślnej, co najmniej w zamiarze ewentualnym, co dla prowadzonego postępowania administracyjnego pozostaje bez jakiegokolwiek znaczenia w zakresie odstąpienia od zastosowania dyspozycji art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym Organ wskazał, że wprost przeciwnie z przedmiotowego postanowienia wprost wynika, że "zgromadzone dowody przemawiają za uznaniem, iż mogło dojść do niezamierzonego przeoczenia", co jednoznacznie wskazuje, iż fakt przeprowadzenia - z wynikiem pozytywnym - w dniu 5 grudnia 2017 r. badania technicznego pojazdu Nissan Almera [...], pomimo braku dopuszczenia do eksploatacji przez Transportowy Dozór Techniczny zbiornika/butla na gaz LPG umieszczonej w ww. pojeździe.
Organ uznał za niezasadny wniosek pełnomocnika strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony, Z. P. (właściciela przedmiotowego pojazdu) oraz S. S. (osoba, która przedmiotowy pojazd przedstawiła do badania na stacji kontroli pojazdów). Organ wskazał, że wnioskowane przez pełnomocnika strony przeprowadzenie dowodów dotyczy okoliczności stwierdzonej wystarczająco innymi dowodami i stwierdził, że uwzględnienie wniosków pełnomocnika godziłoby nie tylko w zasadę szybkości postępowania, ale przede wszystkim poddawałoby w wątpliwość celowość przeprowadzenia tych dowodów, co tym samym czyni chybionym wniosek pełnomocnika strony.
Organ wskazał, że niezasadny jest zarzut pełnomocnika strony, co do nierozważenia miarkowania sankcji wynikającej z art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Za chybiony organ uznał zarzut naruszenia art. 7a k.p.a. Organ wskazał, że na gruncie art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie ma wątpliwości co do interpretacji treści przepisu. Za niezasadne organ uznał zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.
W skardze M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie:
1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. przez:
a) nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, jak również wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz naruszył szereg przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach;
b) nieuzasadnione i wadliwe wskazanie, że w przypadku przeprowadzenia przez diagnostę badania technicznego niezgodnego z określonym zakresem i sposobem wykonania nie istnieje możliwość zastosowania miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę (albowiem istnieje "określony zakres i sposób wykonania" badania technicznego pojazdu, który to sposób i zakres może być różny w zależności od sytuacji i realiów konkretnej sprawy), a tym samym nie doszło do rozważenia, czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat (albowiem zgodnie z art. 84 ust.4 przywołanej już wyżej ustawy "w przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna) co skutkowało utrzymaniem w mocy poprzednio zapadłej decyzji Starosty;
2) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 4 ustawy w przypadku niezgodności tego uregulowania z wyrażoną w art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności, albowiem przepis ten, jako unormowanie o charakterze sankcyjnym, nie określa gradacji kar ze względu na stopień winy, co prowadzi do karania diagnosty cofnięciem uprawnień, w każdym przypadku naruszenia przez niego procedury badania albo wydania zaświadczenia z niego, bez względu na charakter, stopień zawinienia i skutki jego czynu, co w konsekwencji prowadzi do powstania sytuacji uniemożliwiającej ubieganie się o ponowne uprawnienia diagnosty wcześniej niż po upływie pięciu lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna (art. 84 ust.4 ustawy).
3) procedury administracyjnej, tj. art. 7, 7a, 8, 77, 80 i 107 k.p.a. przez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, w tym w kontekście także złożonych w postępowaniu odwoławczym zarzutów, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, a tym samym braku rozważenia przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1 i 2 zarzutów niniejszej skargi i analizy tego, czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada wymogom przewidzianym w przepisach obowiązującego prawa.
Przypomnieć należy, że art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 450) - dalej p.r.d. ustanawia ogólną zasadę, że właściciel pojazdu samochodowego jest zobowiązany przedstawić go do badania technicznego. Zasada ta jest uszczegółowiona przez dalsze ustępy powołanego artykułu. Dla rozpoznawanej sprawy szczególne znaczenie ma brzmienie art. 81 ust. 12 p.r.d., zgodnie z którym badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego.
Natomiast zgodnie z treścią art. 44 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1040 ze zm.), do zakresu działania Transportowego Dozoru Technicznego należy wykonywanie zadań określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110, z późn. zm.). Z kolei na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 5 ust. 2 ustawy o dozorze technicznym Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1468). Zgodnie z § 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia zbiorniki na gaz skroplony lub sprężony, służące do zasilania silników spalinowych w pojazdach (instalacja LPG) podlegają dozorowi technicznemu.
Zatem stwierdzić należy, że przeprowadzenie badania technicznego pojazdu wyposażonego w instalację LPG jest uzależnione od jednoczesnego przedłożenia ważnego dokumentu wydanego przez Transportowy Dozór Techniczny, stwierdzający sprawność tej instalacji.
W tym miejscu wymaga również podkreślenia, że z brzmienia art. 81 ust. 12 p.r.d. wynika wprost, że badanie dokumentacji dotyczącej instalacji LPG nie ma i nie może mieć charakteru czynności formalnej. Skoro zgodnie z powołanym przepisem badanie techniczne pojazdu nie może się odbyć bez przedstawienia dokumentacji dozoru technicznego, to stwierdzić również należy, że diagnosta zobowiązany jest tę dokumentację zweryfikować. W przeciwnym bowiem razie nie mógłby zrealizować badania technicznego zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Powyższe znajduje swoje odzwierciedlenie również w treści rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2015 r., poz. 776 ze zm.), wydanego na podstawie art. 81 ust. 15 p.r.d. - określającego prawidłowy przebieg badania kontrolnego. Zgodnie bowiem zarówno z § 2 ust. 1 pkt 1 jak i pkt 2 rozporządzenia wykonawczego diagnosta w trakcie badania technicznego zobowiązany jest do identyfikacji pojazdu i sprawdzenia jego dodatkowego wyposażenia, przez które należy rozumieć, w myśl art. 2 pkt 70 p.r.d. układ, oddzielny zespół techniczny lub część, podlegające wymaganiom technicznym określonym w dziale III, rozdziale 1a i 1b, przepisach Unii Europejskiej dotyczących badań homologacyjnych lub regulaminach EKG ONZ, przeznaczone do zastosowania w pojeździe. Wskazaną definicję legalną spełnia instalacja gazowa LPG.
Natomiast § 2 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego z dnia 26 czerwca 2012 r. wskazuje, że wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek dokonywanej podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Jednocześnie w myśl § 2 ust. 4 rozporządzenia wyróżnia się usterki drobne, usterki istotne i usterki stwarzające zagrożenie. Dalej wskazać należy, że § 2 ust. 5 rozporządzenia zawiera uregulowania w przedmiocie wytycznych dla diagnostów, dotyczących oceny usterek ujawnionych w trakcie przeprowadzania badania technicznego pojazdu, wskazując, że zostały one zawarte w kolumnie czwartej załącznika nr 1 do rozporządzenia.
Istotne znaczenie ma to, że usterka istotna stanowi podstawę określenia badania technicznego pojazdu jako negatywny. Zgodnie bowiem z § 6 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego w przypadku gdy w pojeździe stwierdzono usterki istotne, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. Uprawniony diagnosta informuje posiadacza pojazdu o konieczności przeprowadzenia badania technicznego pojazdu, o którym mowa w ust. 6.
W myśl § 6 ust. 7 ww. rozporządzenia, w przypadku badania technicznego pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym, o którym mowa wart. 81 ust. 12 ustawy, uprawniony diagnosta w rejestrze zamieszcza informacje o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji, podając numer i datę wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego. Dla zbiorników gazu LPG, dla których nie określono numeru protokołu lub numeru decyzji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego, zamieszcza się numer zbiornika oraz datę ważności decyzji wydanej przez ten organ.
Diagnosta, aby zatem prawidłowo określić i ocenić usterkę w trakcie badania technicznego pojazdu powinien odnieść się do załącznika nr 1 rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r., zatytułowanego "Wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu", Dział I Tabela: przedmiot i zakres badania, czynności kontrolne, metody oceny stanu technicznego pojazdu oraz usterki skutkujące uznaniem stanu technicznego za niezadowalający. I tak w pozycji 6.5. wskazano, że zakres badania obejmuje urządzenia techniczne podlegające organom dozoru technicznego stanowiące wyposażenie pojazdu poprzez sprawdzenie dokumentów, które wykonywane jest przed przystąpieniem do badania technicznego pojazdu. Brak ważnego w dniu badania technicznego dokumentu stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego stanowi usterkę istotną. Powyższe zaś nakazuje diagnoście uznanie stanu technicznego pojazdu za niezadawalający, a tym samym określenie wyniku badania technicznego jako negatywny.
Jak wynika natomiast z ustaleń dokonanych w toku postępowania administracyjnego, wbrew warunkom ustawy i rozporządzenia, skarżący określił wynik badania technicznego pojazdu marki Nissan Almera o numerze rejestracyjnym [...] jako pozytywny, pomimo tego, że jego posiadacz pojazdu nie przedstawił ważnego dokumentu dotyczącego zamieszczonej - w tym konkretnym, podlegającym badaniu samochodzie - instalacji gazowej LPG, wydanego przez właściwy organ, to jest Transportowy Dozór Techniczny. Wydany w dniu 22 maja 2007 r. przez Transportowy Dozór Techniczny protokół zbiorczy nr [...] z badania odbiorczego partii zbiorników LPG stanowiących wyposażenie pojazdów samochodowych napędzanych gazem skroplonym zawierał zapis o następnym badaniu zbiornika do dnia 22 maja 2017 r.. Wydany w dniu 18 lipca 2018 r. przez Transportowy Dozór Techniczny protokół zbiorczy nr [...] z badania odbiorczego partii zbiorników LPG stanowiących wyposażenie pojazdów samochodowych napędzanych gazem skroplonym zawierał zapis o następnym badaniu zbiornika do dnia 31 maja 2027 r., co oznacza, iż w okresie od dnia 23 maja 2017 r. do dnia 17 lipca 2018 r. (a więc również w dniu 5 grudnia 2017 r., tj. w dniu dokonania przez diagnostę badania technicznego przedmiotowego pojazdu) zbiornik/butla umieszczona w tym pojeździe na gaz LPG nie był dopuszczony do eksploatacji przez Transportowy Dozór Techniczny, a pomimo tego diagnosta określił wynik badania technicznego tego pojazdu jako pozytywny.
Brzmienie przytoczonych uregulowań nie pozostawia wątpliwości co do tego, że czynność kontroli przez diagnostę dokumentacji wydanej przez uprawiony organ Transportowego Dozoru Technicznego poświadczającej sprawność zbiornika zasilania gazem w pojeździe nie ma charakteru tylko formalnego, chodzi tu bowiem o ustalenie, czy zbiornik ten odpowiada warunkom bezpiecznego użytkowania. Nie można także uznać, że omawiana czynność nie wchodzi w skład badania technicznego skoro w pełnym zakresie załącznik 1 do rozporządzenia wykonawczego ustanawia szczegółowy wykaz czynności, do wykonania których zobowiązany jest diagnosta przeprowadzając badanie techniczne pojazdu jednoznacznie przy tym przesądzając o rodzaju usterki w świetle przywołanych okoliczności, czy zdarzeń oraz w sposób wiążący diagnostę - o kwalifikacji wyniku badania technicznego.
Wobec powyższego, to na skarżącym ciążył obowiązek zweryfikowania dokumentacji dotyczącej instalacji gazowej zainstalowanej w badanym pojeździe. W rozpoznawanej sprawie sprowadzało się to do sprawdzenia ważności zapisu Transportowego Dozoru Technicznego o następnym badaniu zbiornika. Skarżący ustalając, że zbiornik/butla umieszczona w tym pojeździe na gaz LPG nie była dopuszczona do eksploatacji przez Transportowy Dozór Techniczny w dniu kontroli powinien badanie techniczne zakończyć i określić jego wynik jako negatywny.
Art. 81 ust. 12 p.r.d. jest jednoznaczny w treści. W związku z tym nie można przyjąć, że skarżący miał podstawy by przeprowadzić badanie pojazdu bez ważnego dokumentu wydanego przez Transportowy Dozór Techniczny.
W kontrolowanej sprawie, jak prawidłowo ustaliły i oceniły organy, nie ulega wątpliwości, że skarżący przeprowadził badanie techniczne niezgodnie z określonym zakresem i sposobem jego wykonania, a następnie wydał zaświadczenie z badania technicznego, stwierdzające pozytywny wynik, niezgodnie ze stanem rzeczywistym i sprzecznie z przepisami prawa. Przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, stanowiący podstawę cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty, ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie uchybienia polegającego na przeprowadzeniu przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania oraz na wydaniu przez diagnostę zaświadczenia lub dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji.
Przy tym ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączyłby wydanie takiej decyzji. W szczególności decyzja nie jest uzależniona od winy, skoro jest to sankcja administracyjna oraz motywów, którymi się kierował diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 lub 2 ustawy. Na treść wydanej decyzji nie może też wpłynąć dotychczasowy sposób wykonywania obowiązków diagnosty, ten jest bowiem zobowiązany do stałego, zgodnego z prawem i stanem faktycznym wykonywania swych zadań.
Należy również zauważyć, że odpowiedzialność administracyjna, w postaci cofnięcia uprawnień, jest niezależna od odpowiedzialności karnoprawnej.
Z tych też względów należy oddalić zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez organy przepisów postępowania dowodowego, w tym art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i 107 k.p.a. Stosownie natomiast do treści art. 7a § 1 k.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W ocenie Sądu art. 81 ust. 12 p.r.d. nie budzi wątpliwości interpretacyjnych.
Podsumowując stwierdzić należy, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że badanie kontrolne samochodu marki Nissan Almera o numerze rejestracyjnym [...], wyposażonego w instalację gazową LPG, odbyło się z naruszeniem warunku określonego w art. 81 ust. 12 p.r.d. Natomiast żaden przepis Prawa o ruchu drogowym nie upoważnia organów do miarkowania odpowiedzialności diagnosty za powstałe uchybienia.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
e.g