III SA/Łd 569/15

III SA/Łd 569/15 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2016-10-28
Data wpływu
2015-06-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Cisowska-Sakrajda /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Sygn. powiązane
II FZ 969/16 - Postanowienie NSA z 2017-01-17
II FZ 192/16 - Postanowienie NSA z 2016-04-19
II FZ 970/16 - Postanowienie NSA z 2017-01-17
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono sprzeciw
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 259 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 28 października 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J.Z. od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 11 sierpnia 2016r., sygn. akt III SA/Łd 569/15 w sprawie ze skargi J.Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za uzasadnione zarzutów na postępowanie egzekucyjne postanawia: odrzucić sprzeciw. D.Cz.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 5 lipca 2016r. (data nadania urzędowego formularza PPF w UP Ł. 40 – koperta k. 155 akt sądowych) J.Z. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2016r., III SA/Łd 569/15, Referendarz sądowy odmówił przyznania J.Z. prawa pomocy. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 29 sierpnia 2016r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 187 akt sądowych).
Kwestionując prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia skarżąca w dniu 5 września 2016r. wniosła sprzeciw, w którym zarzuciła naruszenie art. 246 §1 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sprzeciw nie został podpisany.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 9 września 2016r. skarżąca wezwana została do uzupełnienia braków formalnych wniesionego sprzeciwu poprzez jego podpisanie, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 28 września 2016r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 197 akt sądowych).
W dniu 6 października 2016r. (data nadania pisma w UP-Ł. 40 – koperta k. 200 akt sądowych) skarżąca złożyła do akt sprawy podpisany egzemplarz sprzeciwu z dnia 5 września 2016r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Natomiast w myśl art. 259 §2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie odpis zarządzenia z dnia 9 września 2016r. o wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu z dnia 5 września 2016r. poprzez jego podpisanie, skarżąca otrzymała w dniu 28 września 2016r. Zakreślony 7 - dniowy termin do uzupełnienia braku formalnego wniesionego sprzeciwu zaczął zatem swój bieg w dniu 29 września 2016r., a zakończył w dniu 5 października 2016r. Pomimo pouczenia skarżącej o skutkach niewykonania zarządzenia z dnia 5 września 2016r. skarżąca nadesłała podpisany egzemplarz sprzeciwu dopiero w dniu 6 października 2016r., a więc z uchybieniem zakreślonego w zarządzeniu 7 dniowego terminu.
Skutkiem uchybienia temu terminowi jest – stosownie do powołanego przepisu art. 259 § 2 p.p.s.a. – odrzucenie sprzeciwu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
D.Cz.