III SA/Łd 563/14

III SA/Łd 563/14 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2014-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-07-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Janusz Furmanek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
I GSK 118/15 - Wyrok NSA z 2016-11-25
I GSK 118/14 - Postanowienie NSA z 2014-12-10
I SA/Wr 1056/13 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2013-09-16
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2014 poz 752
art. 89 ust. 2
Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 120, art. 121, 121, art. 122, art. 124, art. 187, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Dnia 30 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2014 roku sprawy ze skargi I. W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę.
Uzasadnienie
III SA Łd 563/14
UZASADNIENIE
Zaskarżoną interpretacją z [...] (znak (...)), Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działając w imieniu Ministra Finansów, uznał, że stanowisko I. W. (dalej skarżąca) przedstawione we wniosku z dnia 8 stycznia 2014 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie możliwości zastosowania stawki podatku 0 zł na gaz ziemny jest nieprawidłowe.
W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:
Firma P.P.H.U. I. W. jest producentem dzianin. Jednym z elementów składowych produkcji, który zawiera ww. firma, jest proces stabilizacji materiałów. Proces stabilizacji polega na przejściu rozwiniętej beli materiału przez urządzenie zwane dalej stabilizatorem. Czynnikiem roboczym jest gaz ziemny wysokometanowy grupy E (CN 2711 21 00). Gaz ten jest spalany wewnątrz stabilizatora i stanowi integralny element procesu stabilizacji materiału. Gaz dostarczany jest do palników znajdujących się w komorach spalania. Komory te są odizolowane zarówno od otoczenia, jak i od samego produktu. Następuje spalenie gazu w następstwie czego nagrzewa się powietrze w tejże komorze. Nagrzane powietrze zostaje przetłoczone z komory spalania do komory stabilizacyjnej, w której transportowany jest produkt. Gorące powietrze rozprowadzane jest po powierzchni materiału a następnie, po obniżeniu temperatury z tytułu wykonanej pracy, wyprowadzone jest systemem kominowym i wyrzucone na zewnątrz budynku.
W takim stanie faktycznym skarżąca zadała następujące pytanie:
Czy gaz ziemny wysokometanowy grupy E (CN 2711 21 00) wykorzystywany na cele produkcyjne związane z jego spaleniem, w następstwie czego ogrzane powietrze służy do wykonania procesu stabilizacji materiału, może być objęte stawką akcyzy 0 zł, o której mowa w art. 89 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym?
Według skarżącej, opisane wykorzystanie gazu, w zamkniętym cyklu produkcji, wskazuje na przeznaczenie do celów innych niż opałowe i według niej pozwala na zastosowanie stawki akcyzowej w wysokości 0 zł, zgodnie z art. 89 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym.
Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wydał w dniu [...] indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (znak [...]) uznającą stanowisko przedstawione przez skarżącą w zakresie obłożenia zużywanego w produkcji gazu stawką podatku akcyzowego w wysokości 0 zł za nieprawidłowe.
W zaskarżonej interpretacji organ zacytował na wstępie przepisy prawa mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie, w szczególności art. 89 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym, stawka akcyzy na wyroby energetyczne inne niż określone w ust. 1 pkt 1-13, przeznaczone do celów innych niż opałowe, jako dodatki lub domieszki do paliw opałowych, do napędu silników spalinowych albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, wynosi 0 zł.
Ponadto organ stwierdził, że z opisu sprawy wynika, że skarżąca, jako producent dzianin, wykorzystuje gaz ziemny wysokometanowy grupy E (CN 2711 21 00) w procesie stabilizacji materiałów. W tym celu gaz ten jest spalany wewnątrz stabilizatora, dzięki czemu nagrzewa się powietrze, które następnie zostaje przetłoczone z komory spalania do komory stabilizacyjnej, w której transportowany jest materiał i tam gorące powietrze rozprowadzane jest po powierzchni materiału.
Zatem, zdaniem organu, w wydanej interpretacji wskazano, że zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 2 ustawy, używany przez Wnioskodawcę gaz ziemny wysokometanowy o kodzie CN 2711 21 00 jest wyrobem energetycznym, natomiast w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1b ustawy, ww. gaz ziemny jest wyrobem gazowym.
Organ stwierdził, że zgodnie ze wskazanym przez skarżącą art. 89 ust. 2 ustawy, stawka podatku na wyrób energetyczny wynosi 0 zł wówczas, gdy jest to wyrób energetyczny inny niż wyrób energetyczny określony w ust. 1 pkt 1-13 oraz gdy jest przeznaczony do celów innych niż opałowe, jako dodatki lub domieszki do paliw opałowych, do napędu silników spalinowych albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych.
Organ podkreślił, że analiza art. 89 ust. 1 ustawy wskazuje, iż gaz ziemny objęty pozycją CN 2711, przeznaczony do celów opałowych został wymieniony w art. 89 ust. 1 pkt 13 ustawy i zgodnie z ww. przepisem, stawka akcyzy na ww. gaz ziemny wynosi - 1,28 zł/l gigadżul (GJ).
Biorąc pod uwagę powyższe przepisy organ wskazał, że kluczowe staje się ustalenie, co należy rozumieć pod sformułowaniem: "przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do celów opałowych".
Dyrektor Izby Skarbowej wskazał przy tym, że zarówno w ustawie, jak i w przepisach wspólnotowych brak jest definicji ustawowej, która precyzowałaby sformułowanie "do celów opałowych". Natomiast zwrot "zużycie w celach opałowych" był rozpatrywany przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w sprawie pod numerem C-240/01, gdzie orzeczono, że pomimo braku w przepisach wspólnotowych takiej definicji, to i tak państwa członkowskie nie mają prawa do formułowania własnych definicji, gdyż mogłoby to doprowadzić do rozbieżności pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi w definiowaniu celu opałowego, a to z kolei mogłoby sprzeciwić się zasadzie równości i uczciwości konkurencji.
Jednocześnie ETS w rozpatrywanym stanie faktycznym, dotyczącym wykorzystania w celach opałowych olejów stwierdził, iż zużycie w celach opałowych odnosi się do sytuacji, w których energia cieplna uzyskiwana w następstwie spalania olejów jest używana w celach grzewczych niezależnie od ostatecznego celu procesu ogrzewania. Ponadto Trybunał stwierdził w tym wyroku, że "cel nakładania na oleje mineralne podatku akcyzowego jako podatku konsumpcyjnego przemawia za interpretowaniem wyrażenia użycie jako paliwo opałowe (...), jako wyrażenia odnoszącego się do wszystkich przypadków, w których oleje mineralne ulegają spalaniu i wytworzona w ten sposób energia cieplna jest używana do ogrzewania, niezależnie od ostatecznego celu procesu ogrzewania, w tym przekształcenia lub rozpadu substancji absorbującej energię cieplną w trakcie procesu chemicznego lub przemysłowego. We wszystkich tych przypadkach oleje mineralne ulegają zużyciu i muszą być opodatkowane akcyzą".
Dalej organ wskazał również, że ani przepisy krajowe, ani wspólnotowe nie definiują "celu opałowego" tylko jako produkcję ciepła do ogrzewania mieszkań. Wobec natomiast braku definicji legalnej należy posiłkować się rozumieniem "celu opałowego" w języku polskim. Zgodnie z "Nowym słownikiem języka polskiego PWN" (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002): opał to "materiał służący do opalania, to czym się pali", a opałowy to "nadający się na opał, służący do opalania". Zatem w wydanej interpretacji wskazano, że z okoliczności przedstawionych w opisie sprawy wynika, że skarżąca używa gaz ziemny do celów opałowych, gdyż dokonuje jego spalenia w celu ogrzania powietrza.
Organ stwierdził, że gaz ziemny objęty pozycją CN 2711, przeznaczony do celów opałowych nie stanowi wyrobu energetycznego innego niż określone w ust. 1 pkt 1-13 przeznaczonego do celów innych niż opałowe, jako dodatki lub domieszki do paliw opałowych do napędu silników spalinowych albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych o których mowa w art. 89 ust. 2 ustawy.
Podkreślono, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku nie znajdzie zastosowania art. 89 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym stawka akcyzy na wyroby energetyczne inne niż określone w ust. 1 pkt 1-13, przeznaczone do celów innych niż opałowe, jako dodatek lub domieszki do paliw opałowych, do napędu silników spalinowych albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, wynosi 0 zł.
Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. - mając na uwadze przepisy prawa oraz opis sprawy - stwierdził, że gaz ziemny wysokometanowy grupy E o kodzie CN 2711 21 00, wykorzystywany przez skarżącą w procesie produkcyjnym poprzez jego spalanie, nie jest objęty stawką akcyzy w wysokości 0 zł na podstawie art. 89 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym.
Interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego doręczono skarżącej w dniu 21 marca 2014 r.
W związku z powyższym rozstrzygnięciem I. W., na mocy art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tj. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.) pismem z dnia 2 kwietnia 2014 r. (data nadania 4 kwietnia 2014 r., data wpływu 7 kwietnia 2014 r.) wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa (karty nr 22-25 akt administracyjnych).
Po dokonaniu analizy uzasadnienia zarzutów przytoczonych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, co przedstawiono w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zawartej w piśmie z dnia 5 maja 2014 r. Nr [...]. Odpowiedz na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczono w dniu 8 maja 2014 r. (karty nr 27-28 akt administracynych).
Na powyższą interpretację przepisów prawa podatkowego I. W. wniosła 5 czerwca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę, zaskarżając w całości wskazaną interpretację prawa podatkowego.
Wskazanej interpretacji zarzuciła naruszenie:
- art. 89 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym poprzez przyjęcie, że podatnik nie ma możliwości zastosowania stawki podatku 0 zł na gaz ziemny, w którym wzywający wskazał, iż gaz ziemny wysokometanowy grupy E (CN2711 21 00), wykorzystywany na cele produkcyjne w zakresie stabilizacji materiałów, w zamkniętym procesie technologicznym, związany z procesem jego spalania podlega stawce akcyzowej 0 zł, o której mowa w art. 89 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym;
- naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i podejmowania działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego oraz wnikliwego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co przejawiło się w ocenie, że w przedmiotowym postępowaniu zaistniały przesłanki do wydania zaskarżonej interpretacji.
W związku z powyższym wniosła o zmianę zaskarżonej interpretacji poprzez potwierdzenie możliwości zastosowania stawki podatku 0 zł, o której mowa w art. 89 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym.
W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że nie zgadza się z wywodami zawartymi w zaskarżonej interpretacji i wskazała, że z wniosku wynika, iż przedmiotowe gazy są wykorzystywane do procesu stabilizacji materiału, odbywającego się automatycznie wewnątrz komory urządzenia. Spalanie gazu następuje zgodnie z wymaganymi parametrami. Dysze płomieniowe rozgrzewają komorę stabilizacyjną celem trwałej stabilizacji materiału.
Skarżąca zgodziła się ze stwierdzeniami zawartymi w wydanej interpretacji, iż ustawa o podatku akcyzowym nie definiuje "celu opałowego". Wskazała na znaczenie językowe powyższego sformułowania - i tak pojęcia "opał" i "opałowy" zawarte w słowniku języka polskiego oznaczają "opał" - to czym się pali, materiał do ogrzewania, zaś "opałowy" -materiał służący do opalania (Słownik języka polskiego, pod. red. M. Szymczaka, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1995, Słownik języka polskiego, pod red. W. Doroszewskiego, PWN, Warszawa 1997).
Wskazała również, że na postawie wykładni literalnej można uznać, iż z celem opałowym mamy do czynienia wówczas, gdy następuje proces polegający na spalaniu wyrobów energetycznych w celu wytworzenia energii cieplnej, która służy do ogrzewania różnego rodzaju rzeczy.
Następnie skarżąca stwierdziła, że w związku z powyższym w przypadku wykorzystywania gazu ziemnego o kodach CN od 2711 21 00 do wytwarzania energii cieplnej w urządzeniach stabilizacyjnych w celu stabilizacji materiału, nie można uznać, iż mamy do czynienia z wykorzystaniem (przeznaczeniem) ww. gazów na cele opałowe.
W skardze wskazała na dwie interpretacje indywidualne nr IBPP4/443-385/13/LG oraz ITPP3/443-61/13/JK, w których, jej zdaniem, zostało zaprezentowane stanowisko zbieżne ze stanowiskiem zaprezentowanym przez nią we wniosku o interpretację.
Zdaniem skarżącej, przedstawiona przez organ w przedmiotowym postępowaniu definicja celu opałowego stoi w sprzeczności z dotychczasowym stanowiskiem organu, nie uwzględnia specyfiki charakteru zagadnienia i stanowi jedynie wybiórczą analizę zagadnienia.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoją argumentację przedstawioną w zaskarżonej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego oraz w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), [dalej: ustawa p.p.s.a.], sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Gdy chodzi o orzekanie w przedmiocie interpretacji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż systemowe odczytanie treści art. 134 ustawy p.p.s.a. oraz art. 14b - 14h Ordynacji podatkowej prowadzi do wniosku, że organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu, jaki strona przedłoży we wniosku. Natomiast sąd administracyjny kontrolując prawidłowość interpretacji nie może wykroczyć poza granice danej sprawy, które wyznaczyły:
- stan faktyczny przedstawiony we wniosku,
- stan prawny wskazany przez wnioskodawcę,
- zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które wskazuje pytanie wnioskodawcy.
W rozpoznawanej sprawie punktem wyjścia do rozważań jest stan faktyczny przedstawiony przez skarżącą we wniosku. Wynika z niego, że Firma P.P.H.U. I. W. jest producentem dzianin. Jednym z elementów składowych produkcji, który zawiera ww. firma, jest proces stabilizacji materiałów. Proces ten polega na przejściu rozwiniętej beli materiału przez urządzenie zwane stabilizatorem. Czynnikiem roboczym jest gaz ziemny wysokometanowy grupy E (CN 2711 21 00). Gaz ten jest spalany wewnątrz stabilizatora i stanowi integralny element procesu stabilizacji materiału. Gaz dostarczany jest do palników znajdujących się w komorach spalania. Komory te są odizolowane zarówno od otoczenia, jak i od samego produktu. Następuje spalenie gazu w następstwie czego nagrzewa się powietrze w tejże komorze. Nagrzane powietrze zostaje przetłoczone z komory spalania do komory stabilizacyjnej, w której transportowany jest produkt. Gorące powietrze rozprowadzane jest po powierzchni materiału a następnie, po obniżeniu temperatury z tytułu wykonanej pracy, wyprowadzone jest systemem kominowym i wyrzucone na zewnątrz budynku.
Zagadnieniem spornym w tym stanie faktycznym i przedmiotem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest ustalenia, czy opisane powyżej wykorzystanie gazu, w zamkniętym cyklu produkcji, wskazuje na przeznaczenie do celów innych niż opałowe i w związku z tym pozwala na zastosowanie stawki akcyzowej w wysokości 0 zł, zgodnie z art. 89 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym.
Na wstępie rozważań zauważyć należy, iż organy podatkowe słusznie podnoszą, że ani przepisy prawa wspólnotowego, ani też prawo krajowe nie precyzują czym są cele opałowe, jak rozumieć sformułowanie "do celów opałowych". Zasadne jest zatem poszukiwanie znaczenia tego pojęcia w języku potocznym. W tym ujęciu słowo "opalać" oznacza ogrzać wnętrze za pomocą spalania odpowiednich materiałów, "opał" – to czym się pali, materiał do ogrzewania, zaś "opałowy" – materiał służący do opalania (Słownik języka polskiego, pod. red. M. Szymczaka, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1995, t. II, str. 500-501; Słownik języka polskiego, pod red. W. Doroszewskiego, PWN, Warszawa 1997, t. V, str. 1004-1006). W potocznym znaczeniu opalanie oznacza zatem wytworzenie ciepła w określony sposób, tj. przez spalanie różnego rodzaju materiałów (stałych, ciekłych lub gazowych). Tylko zatem tak użyty materiał jest wykorzystany na cele opałowe.
Wskazać należy, że również prawo wspólnotowe osobno wyróżnia pojęcie paliwa do ogrzewania, nakazując przy tym stosowanie stawek podatkowych w zależności od tego w jaki sposób paliwo to zostało faktycznie wykorzystane (por. art. 2(3) dyrektywy 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej – Dz.U.UE. L.03.283.51, a także art. 2(2) poprzednio obowiązującej dyrektywy 92/81/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych).
Europejski Trybunał Sprawiedliwości dokonując interpretacji pojęcia "zużycie w celach opałowych" (por. sprawa o sygn. akt C-240/01) orzekł, że pomimo braku w przepisach wspólnotowych takiej definicji, państwa członkowskie nie mają prawa do formułowania własnych definicji, gdyż mogłoby to doprowadzić do rozbieżności pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi w definiowaniu celu opałowego, a to z kolei mogłoby sprzeciwić się zasadzie równości i uczciwości konkurencji.
Jednocześnie Europejski Trybunał Sprawiedliwości w rozpatrywanym stanie faktycznym, dotyczącym wykorzystania w celach opałowych olejów stwierdził, iż zużycie w celach opałowych odnosi się do sytuacji, w których energia cieplna uzyskiwana w następstwie spalania olejów jest używana w celach grzewczych niezależnie od ostatecznego celu procesu ogrzewania. Ponadto Europejski Trybunał Sprawiedliwości w tym wyroku stwierdził, że "cel nakładania na oleje mineralne podatku akcyzowego jako podatku konsumpcyjnego przemawia za interpretowaniem wyrażenia użycie jako paliwo opałowe (...), jako wyrażenia odnoszącego się do wszystkich przypadków, w których oleje mineralne ulegają spalaniu i wytworzona w ten sposób energia cieplna jest używana do ogrzewania, niezależnie od ostatecznego celu procesu ogrzewania, w tym przekształcenia lub rozpadu substancji absorbującej energię cieplną w trakcie procesu chemicznego lub przemysłowego. We wszystkich tych przypadkach oleje mineralne ulegają zużyciu i muszą być opodatkowane akcyzą".
Trybunał opowiedział się za szeroką interpretacją pojęcia "wykorzystania jako paliwa do ogrzewania", obejmując tą kategorią znaczeniową wszelkie formy bezpośredniego lub pośredniego zużycia produktów dla celów grzewczych. Wynika o również z tezy 48 powoływanego wyroku, w której to Trybunał stwierdził, że pojęcie "użyte jako paliwo do ogrzewania" oznacza wykorzystanie wartości opałowej substancji, to znaczy całkowite lub częściowe spalanie z wykorzystaniem do produkcji ciepła, które jest całkowicie lub częściowo przenoszone do innej substancji, która nabiera charakteru nowej energii lub źródeł ciepła. Rzeczywiste wykorzystanie nowego źródła ciepła jako medium grzewczego uzasadnia wniosek, że stosowane jest ono do produkcji tego źródła ciepła i jest używane jako paliwo.
W stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie jeden z elementów składowych produkcji, w którym wykorzystywany jest gaz ziemny, stanowi proces stabilizacji materiałów. Gaz ten jest spalany wewnątrz stabilizatora i stanowi integralny element procesu stabilizacji materiału. Gaz dostarczany jest do palników znajdujących się w komorach spalania, a zatem następuje jego spalenie w następstwie czego nagrzewa się powietrze w tejże komorze. Nagrzane powietrze zostaje wykorzystywane następnie do rozprowadzania po powierzchni materiału.
Rację mają zatem organy podatkowe przyjmując, że gaz użyty do opisanego procesu stabilizacji materiałów został wykorzystany do celów opałowych, celem podgrzania powierza służącego do dalszego etapu "produkcji", tj. stabilizacji materiału. Celem użycia gazu było bowiem uzyskanie gorącego powietrza, powstającego w wyniku spalania gazu. Oceny tej nie zmienia fakt, że ciepło to zostało następnie wykorzystana do innej czynności technologicznej - stabilizacji materiału. To bowiem, do czego uzyskane gorące powietrze (będące wynikiem spalania gazu) zostanie spożytkowane (w stanie faktycznym niniejszej sprawy) nie ma znaczenia. To, że spalanie gazu powoduje powstanie ciepła nie oznacza przecież, że jest ono samo w sobie celem działania urządzenia, a służy dalszej działalności - stabilizacji materiału, będącej elementem produkcji przedsiębiorstwa skarżącej.
Reasumując, gaz ziemny wysokometanowy wykorzystany przez skarżącą do celów produkcyjnych związanych z jego spalaniem, w następstwie czego ogrzane powietrze służyło do wykonania procesu stabilizacji materiału został zużyty dla celów opałowych, a zatem organy podatkowe wymierzając podatniczce zobowiązanie podatkowe, nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa.
Odnosząc się do argumentów skargi wskazujących na interpretacje przepisów prawa podatkowego w innych sprawach, zdaniem Sądu, zgodzić się w tym zakresie należy z tezami odpowiedzi na skargę, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
Powoływana przez skarżącą interpretacja nr IBPP4/443-385/13/LG nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem dotyczyła ona użycia gazu w procesie spawania poprzez spalenie przedmiotowego gazu, ale jego celem nie było uzyskanie ciepła, lecz połączenie elementów metalowych. Mieliśmy zatem do czynienia z innym stanem faktycznym. Natomiast druga ze wskazanych przez skarżącą interpretacji nr ITPP3/443-61/13/JK nie dotyczy uprawnienia do zastosowania stawki 0 zł, lecz prawa do zwolnienia od akcyzy użycia gazu w procesie technologicznym. Zatem także tezy zawarte w ww. interpretacji nie znajdują odniesienia do zaskarżonej w ramach niniejszego postępowania interpretacji. Tym samym interpretacje indywidualne powołane przez skarżącą nie dotyczą tego samego stanu faktycznego i prawnego co zaskarżona interpretacja. Wobec tego, wydana, zaskarżona interpretacja - wbrew twierdzeniu skarżącej - nie stoi w sprzeczności z dotychczasowym stanowiskiem organu.
Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Nie zasługują w szczególności na uwzględnienie zarzuty naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady przekonywania. Z wymienionych wyżej zasad nie wynika – co zdaje się sugerować strona skarżąca – obowiązek organów podatkowych przyjmowania punktu widzenia podatnika tak co do oceny stanu faktycznego, jak i co do interpretacji przepisów prawa. Organ odwoławczy przedstawił w sposób spójny i logiczny własne stanowisko w sprawie oraz stanowisko w zakresie podniesionych przez podatniczkę zarzutów i okoliczności.
Z tych wszystkich względów, Wojewódzki sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.
R.A.