III SA/Łd 548/24

III SA/Łd 548/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska
Małgorzata Kowalska /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Dańczak
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 44 par.4, art. 129 par. 2, art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 28 listopada 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędzia WSA Anna Dębowska, , po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 28 maja 2024 roku nr SKO.4121.58.2024 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 28 maja 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze
w Łodzi stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Pabianickiego z 11 kwietnia 2024 r. o zatrzymaniu A. K. prawa jazdy kategorii A, A1, B, C, C1, D, D1.
Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym
i prawnym.
20 marca 2024 r. do Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w Pabianicach wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji
w Łodzi z 15 marca 2024 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy A. K., w związku z przekroczeniem limitu punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Zawiadomieniem z 21 marca 2024 r. Starosta Pabianicki wszczął postępowanie wobec A. K. w sprawie zatrzymania prawa jazdy.
Decyzją z 11 kwietnia 2024 r. Starosta Pabianicki orzekł o zatrzymaniu A. K. prawa jazdy kategorii A, A1, B, C, C1, D, D1 nr [...] wydanego 26 października 2017 r. przez właściwy urząd na Ukrainie. Decyzja powyższa została skutecznie doręczona stronie, w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572) – dalej: "k.p.a.", 30 kwietnia 2024 r.
16 maja 2024 r. A. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył odwołanie od powyższej decyzji.
Przywołanym na wstępie postanowieniem z 28 maja 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Pabianickiego z 11 kwietnia 2024 r. o zatrzymaniu stronie prawa jazdy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu
I instancji została doręczona stronie 30 kwietnia 2024 r. (wtorek), o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji wraz ze stosownymi adnotacjami
na zwróconej organowi I instancji przesyłce pocztowej (16 kwietnia 2024 r. - data
I awiza, 23 kwietnia 2024 r. - data II awiza). Termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 14 maja 2024 r. (wtorek). Odwołanie zostało nadane listem poleconym
16 maja 2024 r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie. Zatem zostało ono złożone po upływie ustawowego terminu. Kolegium dodało, iż pełnomocnictwa ustanowionemu adwokatowi strona udzieliła 15 maja 2024 r., a więc także po upływie terminu do wniesienia odwołania. Kolegium dodało, że odwołanie nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego
w Łodzi skargę do sądu administracyjnego złożył A. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu:
1. naruszenie przepisów postępowania, w postaci:
a. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do władzy publicznej albowiem skarżący nie odebrał samodzielnie korespondencji zawierającej decyzję Starosty Pabianickiego z dnia 11 kwietnia 2024 r. albowiem o doręczeniu przedmiotowej decyzji skarżący dowiedział się od funkcjonariusza Policji
na Komendzie Powiatowej Policji w Pabianicach, który poinformował skarżącego,
że decyzja została doręczona poprzez awizo 2 maja 2024 r., a zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji upływał 16 maja 2024 r.;
2. błąd w ustaleniach faktycznych w postaci pominięcie okoliczności, że skarżący
o doręczeniu mu decyzji administracyjnej wydanej przez Starostę Pabianickiego
11 kwietnia 2024 r. dowiedział się od funkcjonariusza Policji, który wskazał,
że decyzja została skutecznie doręczona poprzez awizo 2 maja 2024 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upływał 16 maja 2024 r.
Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi celem merytorycznego rozpoznania wniesionego 16 maja 2024 r. odwołania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania,
w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszym kolejności wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) – dalej: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem skargi do tutejszego sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 28 maja 2024 r., którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Pabianickiego z 11 kwietnia 2024 r. o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy, a więc postanowienie kończące postępowanie. A co za tym idzie zaistniała przesłanka umożliwiająca skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego normującymi podstawowe zasady procedury administracyjnej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Sąd oceniając w zakreślonych wyżej granicach legalność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi stwierdził, że odpowiada ono przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia go
z obrotu prawnego.
Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. W myśl art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia.
Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza
w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu
do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Podkreślić należy, że zarówno treść art. 134 k.p.a. jak i stanowisko orzecznictwa jednolicie
i wyraźnie wskazuje, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu (zob. np. wyrok NSA z 6 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 590/23, LEX nr 3757018). Rozstrzygnięcie to nie jest więc zależne od uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. A zatem każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania przez organ postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Wskazać przy tym należy, że organ procedując w przedmiocie terminowości wniesienia środka odwoławczego jest zobligowany zbadać wnikliwie okoliczności dotyczące prawidłowości i daty doręczenia adresatowi zaskarżonego rozstrzygnięcia. Doręczenie decyzji jest bowiem czynnością materialno-techniczną,
z której dokonaniem prawo wiąże określone prawnie doniosłe skutki. Jednym z nich jest rozpoczęcie biegu terminu do dokonania określonej czynności procesowej.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W niniejszej sprawie doręczenie skarżącemu przesyłki zawierającej decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, organ powierzył pracownikowi Starostwa Powiatowego w Pabianicach. W myśl art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy. Z kolei art. 43 k.p.a. stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Stosownie do art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43:
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej -
w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) -
w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.
Zgodnie natomiast z art. 44 § 2-4 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się
w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2); w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3); zaś doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że cytowany przepis wprowadza tzw. fikcję doręczenia, polegającą na przyjęciu, że strona odebrała przesyłkę, podczas gdy fizycznie do takiego odbioru nie doszło.
W kontrolowanej sprawie doręczenie przesyłki zawierającej rozstrzygnięcie organu I instancji dokonywał pracownik organu lub upoważniona osoba. W takim wypadku zgodnie art. 44 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) (art. 44 § pkt 2). Przy zachowaniu pozostałych warunków wskazanych w art. 44 § 2-4 k.p.a. pismo to można uznać za skutecznie doręczone.
Jak wynika z prawidłowych ustaleń organu, przesłanki z art. 44 k.p.a. zostały w niniejszej sprawie spełnione, gdyż przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji, skierowana do skarżącego, była dwukrotnie awizowana (w dniu 16 i 23 kwietnia 2024 r.), na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wskazano miejsce pozostawienia przesyłki znajduje się na nim także podpis doręczyciela. Z tego względu organ prawidłowo przyjął, że skuteczne doręczenie skarżącemu decyzji organu I instancji nastąpiło 30 kwietnia 2024 r., tj. w ostatnim dniu czternastodniowego terminu przewidzianego na odbiór przesyłki ze Starostwa Powiatowego w Pabianicach. W związku z powyższym czternastodniowy termin na wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji upływał 14 maja 2024 r. Tymczasem skarżący przedmiotowe odwołanie wniósł 16 maja 2024 r., niewątpliwie uchybiając określonemu w art. 129 § 2 k.p.a. terminowi do złożenia odwołania.
Zatem wobec przekroczenia ustawowego terminu do wniesienia odwołania oraz braku wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, organ odwoławczy był zobligowany wydać przedmiotowe postanowienie.
W tym miejscu odnosząc się do zarzutów skargi podkreślenia wymaga, że należy odróżnić dzień, w którym przesyłkę uznaje się za skutecznie doręczoną w świetle przepisów k.p.a. od dnia, w którym adresat dowiedział się o jej doręczeniu. Pierwszy z tych terminów rodzi skutki w postaci rozpoczęcia biegu terminów do składania środka odwoławczego. Tym samym niezależnie od tego, kiedy skarżący uzyskał informację o doręczeniu mu przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji, czternastodniowy termin do odbioru przesyłki rozpoczął swój bieg od dnia pozostawienia pierwszego awizo i z chwilą bezskutecznego jego upływu, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a., należało bezwzględnie uznać przesyłkę za doręczoną. Z tym dniem rozpoczął bieg termin na złożenie od niej skutecznego odwołania. Stąd też przekonanie skarżącego, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji upływał 16 maja 2024 r., ponieważ o doręczeniu przedmiotowej decyzji skarżący dowiedział się od funkcjonariusza Policji na Komendzie Powiatowej Policji w Pabianicach, który poinformował skarżącego, że decyzja została doręczona poprzez awizo 2 maja 2024 r., nie jest okolicznością, która wydłużałaby termin do złożenia odwołania. W ocenie sądu argumentacja skarżącego mogła być przedmiotem postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Jednak jak wskazano powyższej, odwołanie nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Podsumowując stwierdzić należało, że organ odwoławczy należycie przeprowadził postępowanie zmierzające do ustalenia zachowania terminu do wniesienia odwołania, czyniąc zadość wymogom wskazanym w art. 7 art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji tych ustaleń prawidłowo zastosował art. 44 § 4 k.p.a., oraz art. 134 k.p.a. W tej sytuacji uznać należy, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 28 maja 2024 r. jest zgodne z obowiązującymi przepisami.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi,
na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
a.kr