III SA/Łd 541/24

III SA/Łd 541/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Małgorzata Kowalska /przewodniczący/
Monika Krzyżaniak /sprawozdawca/
Paweł Dańczak
Symbol z opisem
6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne
Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151, art. 119 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2151
art. 18 ust. 6 pkt 3
Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi
Sentencja
Dnia 23 stycznia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Kowalska Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędzia WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 20 maja 2024 roku nr SKO.4130.5.2024 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 20 maja 2024 r., nr SKO.4130.5.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 2151, ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 5 kwietnia 2024 r., nr 4/ODM/2024 w przedmiocie odmowy wydania J. G. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa.
Jak wynika z akt sprawy, 21 września 2023 r. J. G. złożyła wniosek m.in. o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholów o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, w sklepie ogólnospożywczym "B" położonym w Ł., przy ul. [...] lok. [...]. Lokal jest usytuowany na parterze w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, a wejście do lokalu znajduje się bezpośrednio przy ulicy. W załączeniu do wniosku strona przedstawiła m.in. decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z 13 września 2023 r. o zatwierdzeniu zakładu oraz zaświadczenie z 13 września 2023 r. o wpisie do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, umowę najmu zawartą 4 czerwca 2020 r. pomiędzy P. P. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "P." a wynajmującym Ż. Spółka z o. o. z siedzibą w P. dotyczącą najmu lokalu użytkowego nr [...] o pow. 105,84 m2 położonego w Ł. przy ul. [...], aneksy do umowy z 29 października 2020 r. i 21 stycznia 2022 r. wraz z pełnomocnictwami, protokół przyjęcia lokalu oraz mapki i szkice sytuacyjne dotyczące ww. lokalu oraz zgodę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w Ł. na umieszczenie szyldów, plakatów reklamowych i dwóch jednostek zewnętrznych instalacji klimatyzacyjno-chłodzących.
W toku prowadzonego postępowania materiał dowodowy został uzupełniony przez stronę m.in. o akt notarialny Repertorium A numer [...] wraz z załącznikami oraz umowę podnajmu zawartą 21 sierpnia 2023 r. pomiędzy Ż. Sp. z o. o. z siedzibą w P. a J. G. dotyczącą lokalu użytkowego nr [...] o pow. 105,84 m2 położonego w Ł. przy ul. [...], uchwałę nr [...] z 11 maja 2020 r. Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w Ł. w sprawie upoważnienia zarządu wspólnoty do wyrażenia zgody na prowadzenie zróżnicowanej działalności gospodarczej, w tym na sprzedaż oraz konsumpcję napojów alkoholowych w lokalach handlowo-usługowych zlokalizowanych na terenie Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w Ł. i pismo z 31 sierpnia 2023 r. zatytułowane zgoda na sprzedaż alkoholu, podpisane przez prokurenta A. S.A. z siedzibą w C..
Decyzją z 29 listopada 2023 r. Prezydent Miasta Łodzi odmówił wydania J. G. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa.
Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z 6 lutego 2024 r. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wskazując na konieczność wyjaśnienia kwestii, czy A. S.A. z siedzibą w C. pełni funkcję Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w Ł., któremu zarząd nieruchomością wspólną powierzono w trybie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.
W odpowiedzi na wezwanie Prezydenta Miasta Łodzi z 12 marca 2024 r. skarżąca w załączeniu do pisma z 25 marca 2024 r. przedstawiła oświadczenie A. S.A. z siedzibą w C. z 21 marca 2024 r., że stosownie do treści § 9 umowy o ustanowieniu odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży z 11 maja 2020 r., nr Rep. [...], spółce A. został powierzony zarząd nieruchomością wspólną przy ul. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w trybie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 1994 r., o własności lokali. Ponadto prokurent spółki oświadczył, że na dzień 21 marca 2024 r. nie został podjęta przez Wspólnotę Mieszkaniową uchwała o zmianie sposobu zarządu i zarząd jest wykonywany przez A. S.A. z siedzibą w C..
Decyzją z 5 kwietnia 2024 r. Prezydent Miasta Łodzi ponownie odmówił wydania J. G. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, w sklepie ogólnospożywczym "B" położonym w Ł., przy ul. [...] lok. [...].
Od powyższej decyzji J. G. złożyła odwołanie, w którym wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenie co istoty sprawy podniosła, że złożyła kompletny wniosek, zawierający wszelkie wymagane w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi dokumenty. W ocenie skarżącej stanowisko organu, że wyodrębnienie kolejnych lokali po 11 maja 2020 r., potwierdzone przez wpisy w treści księgi wieczystej powoduje, że udzielona w dniu 11 maja 2020 r. zgoda traci przymiot aktualności nie znajduje uzasadnienia ani w orzecznictwie ani w zasadach doświadczenia życiowego i jest niespójna z praktyką wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, jaka ma miejsce w innych miastach.
Zdaniem skarżącej żaden przepis cyt. ustawy nie wymaga, by każdorazowo zarządca uzyskiwał zgodę nabywców poszczególnych lokali, ponieważ z mocy prawa są związani prawidłowo podjętą uchwałą wspólnoty mieszkaniowej. Skarżąca podniosła, że załączyła do akt oświadczenie spółki A. z 21 marca 2024 r. o sprawowaniu w dalszym ciągu zarządu nieruchomością, które potwierdza, że w dniu podejmowania uchwały, jak i obecnie spółka jest uprawniona do wyrażania zgody na sprzedaż napojów alkoholowych.
W ocenie strony, uchwały wspólnoty mieszkaniowej są wiążące i nie ma konieczności ich potwierdzania (po ich podjęciu) przez aktualnych współwłaścicieli nieruchomości, wobec powyższego nie ma konieczności przedstawienia dokumentu potwierdzającego, że zgoda na sprzedaż napojów alkoholowych wyrażona w uchwale nr [...] z 11 maja 2020 r. została zaaprobowana przez aktualnych współwłaścicieli nieruchomości. Organ dodatkowo nie sprecyzował, jakiej aprobaty wymaga dla podjętej uchwały i na jakiej podstawie skierował do strony żądnie, co narusza zasadę wyrażoną w art. 6, czy art. 8 k.p.a.
Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego skarżąca podkreśliła, że na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali, właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. Zgodnie zaś z art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali, zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Prawidłowo podjęta uchwała nie traci mocy więżącej w skutek następczej zmiany składu zarządu. Uchwała podjęta przez umocowany zarząd, np. w osobie zarządcy nieruchomości nie straci swojej ważności wskutek późniejszego wyodrębniania lokali i zmiany (tj. zwiększenia) struktury właścicielskiej.
Wskazaną na wstępie decyzją z 20 maja 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 5 kwietnia 2024 r. wskazując, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym".
W myśl art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy, do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym.
Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że celem wprowadzenia art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy było wyrażenie troski ustawodawcy dla pełnego poszanowania stanowiska wymienionych w tym przepisie podmiotów, wobec zamiaru prowadzenia w budynku mieszkalnym wielorodzinnym tak specyficznej działalności gospodarczej, jak sprzedaż alkoholu. Zgoda jest warunkiem wstępnym, jaki spełnić musi wnioskujący o wydanie zezwolenia. Uwzględniając rolę, jaką ma pełnić zgoda uregulowana w powołanym przepisie znaczenie może mieć wyłącznie tego rodzaju wypowiedź, która pochodzi od podmiotu będącego "właścicielem, użytkownikiem, zarządcą lub administratorem budynku" w czasie rozpatrywania złożonego właściwemu organowi administracji publicznej wniosku. Jest to warunek, który musi spełnić podmiot występujący o wydanie zezwolenia.
Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie ma możliwości wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sytuacji, w której stan prawny i faktyczny zmienił się w sposób istotny pomiędzy podjęciem uchwały, o której mowa w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy, a złożeniem wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.
W niniejszej sprawie uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w Ł. z 11 maja 2020 r., nr [...] została podjęta jedynie przez dwa podmioty, tj. A. S., którego udział wynosi 2839/1622435 i A. S.A. z siedzibą w C., będącą właścicielem niewyodrębnionych lokali w budynku mieszkaniowym wielorodzinnym, posiadając udział w nieruchomości wynoszący łącznie 1619596/1622435. Analiza treści księgi wieczystej [...] wskazuje, że w okresie od 11 maja 2020 r. do dnia złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nastąpiła wielokrotna zmiana struktury własności lokali, tj. wyodrębniono ponad 100 lokali. Oznacza to, że niezbędne jest podjęcie uchwały uwzględniającej obecną strukturę właścicieli ww. nieruchomości aby nie doszło do naruszenia zasad współżycia społecznego (tj. art. 140 k.c. oraz art. 31 ust. 2 Konstytucji RP). Zlokalizowanie punktu sprzedaży napojów alkoholowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym wymaga zgody właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku i zgoda ta została zrównana z tak istotnymi wymogami, jak wykazanie tytułu prawnego do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży oraz decyzja państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu. Jest to zatem istotny wymóg ustawowy, którego znaczenie wiąże się z ochroną właścicieli przed negatywnymi skutkami sprzedaży napojów alkoholowych w wielorodzinnym budynku mieszkalnym.
Organ podniósł, że strona miała świadomość zmiany stanu faktycznego w sprawie, ponieważ organ pierwszej instancji wezwał stronę pod rygorem zastosowania art. 79a k.p.a. do złożenia nowej uchwały. W kontekście art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy, znaczenie może mieć wyłącznie tego rodzaju wypowiedź, która pochodzi od podmiotu będącego "właścicielem, użytkownikiem, zarządcą lub administratorem budynku" w czasie rozpatrywania złożonego właściwemu organowi administracji publicznej wniosku. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że uchwała została podjęta przez dwa podmioty, cztery lata przed złożeniem wniosku, a w dacie wydawania decyzji podmiotów było już kilkadziesiąt. Celem ustawodawcy było natomiast umożliwienie wypowiedzenia się wszystkim właścicielom lokali w budynku, co do możliwości sprzedaży napojów alkoholowych, a nie tylko faktycznie deweloperowi oraz zarządcy nieruchomości.
Odnosząc się do zarzutów postawionych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że nie podziela stanowiska, że zostały naruszone art. 6 i art. 8 k.p.a., ponieważ wykładnia celowościowa art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy wskazuje, że większość właścicieli budynku ma prawo wyrazić swoją opinię na temat sprzedaży napojów alkoholowych w tym budynku. Organ pierwszej instancji nie naruszył także art. 18, art. 21, art. 22, i art. 25 ustawy o własności lokali.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik J. G. zaskarżając w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 20 maja 2024 r. zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 18 ust. 2 i 2a ustawy o własności lokali w zw. z art. 19 i 25 ust. 1 - 3 tej ustawy w zw. z art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przez odmówienie przymiotu aktualności przedłożonej zgodzie właścicieli na sprzedaż napojów alkoholowych i uznanie, że nie została wypełniona przesłanka ustawowa z art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy podczas, gdy zgoda podjęta wcześniej nie utraciła przymiotu aktualności i ważności, a co za tym idzie była w pełni wiążąca, stanowiła właściwy i wymagany ustawowo załącznik do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych,
- art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z art. 18 ust. 1, 3a i 5 tej ustawy poprzez odmowę wydania decyzji zezwalającej na sprzedaż napojów alkoholowych podczas, gdy wszelkie przesłanki wydania zezwolenia zostały spełnione, w tym złożona została przewidziana w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy zgoda właściciela na sprzedaż napojów alkoholowych, co obligowało organ do wydania pozytywnej decyzji zezwalającej na sprzedaż napojów alkoholowych,
- art. 18 ust. 7 w zw. z art. 18 ust. 9 w zw. z art. 18 ust. 6 i w zw. art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia odmawiającego udzielenia skarżącej zezwolenia, w sytuacji gdy spełnione zostały ustawowe przesłanki, a organ był zobligowany do wydania zezwolenia.
naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 77 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez zgromadzenie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób błędny, a nadto dokonanie jego niewłaściwej oceny, co doprowadziło organ do niezasadnego utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 5 kwietnia 2024 r., odmawiającej wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, m.in. poprzez podejmowanie czynności zbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz pominięcie interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, a nadto dokonanie wybiórczej oceny materiału dowodowego, z pominięciem istotnych fragmentów i kontekstu pozwalającego na wydanie pozytywnej decyzji w zakresie wnioskowanego przez skarżącą zezwolenia,
- art. 6 w zw. z 80 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że nie przedłożono zgody, o której mowa w art. 18 ust 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w sytuacji, w której zgoda taka została złożona i skutecznie realizowała przesłankę ustawową, a co za tym idzie organ w sposób dowolny ocenił zgromadzony materiał dowodowy działając w oderwaniu od przepisów prawa,
- art. 12 § 1 i 2 w zw. art. 35 § 1-3 i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie szybkiego i prostego działania w sprawie nieskomplikowanego postępowania dotyczącego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, nadmierne komplikowanie postępowania i podejmowanie zbędnych czynności wyjaśniających, co doprowadziło do powzięcia niesłusznych wątpliwości organu i naraziło skarżącą na straty w związku z niemożnością prowadzenia w sposób niezakłócony działalności gospodarczej i zaburzyło zaufanie do organu administracji publicznej.
W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 5 kwietnia 2024 r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 20 maja 2024 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 5 kwietnia 2024 r. w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie ogólnospożywczym "B" umiejscowionym w Ł. przy ul [...] lok. [...], dla p. J. G..
Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 2151, ze zm.), dalej ustawa.
Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym".
Z treści cytowanego powyżej przepisu wynika jednoznacznie, że ustawodawca w sposób znaczący reglamentuje detaliczny obrót napojami alkoholowymi. Niewątpliwie jest to uzasadnione rodzajem dobra chronionego przepisami tej ustawy oraz jej celem, wyrażonym w preambule, jakim jest życie obywateli w trzeźwości. Realizacja celu ustawy znajduje swoje odzwierciedlenie m.in. w sposobie uregulowania procedury uzyskania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, a w szczególności w ustawowych wymogach wniosku o jego wydanie.
Stosownie do treści art. 18 ust. 2 ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie wniosku przedsiębiorcy. W myśl art. 18 ust. 5 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku o wydanie zezwolenia, wniosek o wydanie zezwolenia zawiera:
1) oznaczenie rodzaju zezwolenia;
2) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres, w przypadku ustanowienia pełnomocników ich imiona, nazwiska i adres zamieszkania;
3) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile przedsiębiorca taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);
4) przedmiot działalności gospodarczej;
5) adres punktu sprzedaży;
6) adres punktu składowania napojów alkoholowych (magazynu dystrybucyjnego).
Zgodnie z art. 18 ust. 6 ustawy, do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć następujące dokumenty:
1) (uchylony);
2) dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych;
3) zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym;
4) decyzję właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu, o której mowa w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2022 r., poz. 2132).
Z przytoczonych regulacji prawnych wynika, że w przypadku zlokalizowania punktu sprzedaży napojów alkoholowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym wymóg w postaci zgody właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku został zrównany z tak istotnymi wymogami jak wykazanie tytułu prawnego do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży oraz decyzja państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu. Jest to zatem istotny wymóg ustawowy, którego znaczenie wiąże się z ochroną właściciela budynku przed negatywnymi skutkami sprzedaży napojów alkoholowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Ustawodawca daje w ten sposób pierwszeństwo prawnej ochronie dobra, jakim jest mir domowy przed dobrem, jakim jest wolność podejmowania działalności gospodarczej w przedmiocie sprzedaży napojów alkoholowych w określonym miejscu.
Zdaniem sądu brzmienie art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości, że zgoda właściciela budynku mieszkalnego wielorodzinnego jest niezbędnym warunkiem uzyskania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w punkcie zlokalizowanym w tym budynku. W konsekwencji brak wniosku, polegający na nieprzedłożeniu zgody właściciela na udzielenie zezwolenia, powinien prowadzić do wydania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia. Udzielenie w takiej sytuacji zezwolenia stanowiłoby jednoznaczne zaprzeczenie treści ww. normy prawnej.
Należy w tym miejscu podkreślić, że celem wprowadzenia tego przepisu było wyrażenie troski ustawodawcy dla pełnego poszanowania stanowiska wymienionych w analizowanym przepisie podmiotów wobec zamiaru prowadzenia w budynku mieszkalnym wielorodzinnym tak specyficznej działalności gospodarczej, jak sprzedaż alkoholu. Ustawodawca konstruując omawiany przepis, tj. używając terminu "zgoda" (a nie np. "opinia") miał niewątpliwie na względzie obawy w zakresie wystąpienia negatywnych zjawisk mogących potencjalnie powstawać w związku z prowadzeniem konkretnego rodzaju działalności gospodarczej w zestawieniu z "mieszkalnym" charakterem budynku (np. zagrożeń dla mieszkańców budynku wywołanych zakłócaniem spokoju przez osoby spożywające alkohol, gromadzące się wokół punktu jego sprzedaży lub podawania) - por. wyrok NSA z 11 stycznia 2007 r., sygn. akt II GSK 274/06, dostępne: http://orzeczenia.gov.pl.
Zdaniem sądu treść art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy jest jasna, nie budzi wątpliwości i nie uzasadnia wyjścia poza językowe znaczenie użytych w nim pojęć.
W konsekwencji powyższych uwag, przepisu tego nie można odczytywać w ten sposób, jak czyni to skarżąca, że w przypadku, w którym przedsiębiorca wnosi o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, wymóg uzyskania zgody właściciela budynku można uznać za spełniony, w sytuacji gdy przedsiębiorca przedkłada zgodę wyrażoną w formie uchwały wspólnoty mieszkaniowej pomimo, że stan prawny i faktyczny zmienił się w sposób istotny pomiędzy podjęciem uchwały, o której mowa w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy, a złożeniem wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.
Uwzględniając bowiem rolę, jaką ma pełnić zgoda uregulowana w powołanym przepisie stwierdzić należy, że znaczenie może mieć wyłącznie tego rodzaju wypowiedź, która pochodzi od podmiotu będącego "właścicielem, użytkownikiem, zarządcą lub administratorem budynku" w czasie rozpatrywania złożonego właściwemu organowi administracji publicznej wniosku. Jest ona warunkiem "wstępnym" jaki musi spełnić występujący o zezwolenie dążąc do jego otrzymania (por. cyt. wyrok NSA z 11 stycznia 2007 r., sygn. akt II GSK 274/06). Organ rozpoznając sprawę orzeka bowiem według stanu prawnego i faktycznego aktualnego w chwili podejmowania decyzji (por. wyrok WSA w Opolu z 13 września 2011 r., sygn. akt II SA/Op 263/11).
Założenie natomiast, że wystarczy zgoda osoby (lub osób), która w przeszłości należała do kręgu podmiotów, o których mowa w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy, z pominięciem natomiast stanowiska podmiotu należącego do tego kręgu według aktualnego stanu rzeczy, byłoby całkowicie nieracjonalne wobec funkcji, jaką ma pełnić analizowane uregulowanie. Pominięcie stanowiska podmiotu należącego do kręgu określonego w zacytowanym przepisie w czasie rozpatrywania wniosku o wydanie przedmiotowego zezwolenia nie byłoby zrozumiałe, skoro to on właśnie w sposób najbardziej adekwatny do istniejącej sytuacji może ocenić potencjalne skutki rozpoczęcia sprzedaży alkoholu w budynku związanym z jego uprawnieniami i obowiązkami.
Słusznie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że przedsiębiorca, składając wniosek o wydanie zezwolenia, powinien dołączyć wszystkie dokumenty określone w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy, w tym aktualne zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości.
Rzeczą organu administracji rozpatrującego wniosek o zezwolenie na sprzedaż alkoholu w budynku mieszkalnym jest ustalenie, czy dołączona do wniosku zgoda pochodzi od uprawnionego do jej wyrażenia podmiotu. W tym celu organ administracji musi rozważyć status prawny budynku, którego dotyczy wniosek i sposób wykonywania zarządu nieruchomością, od tego bowiem zależy, czy spełniona jest przesłanka zgody na sprzedaż alkoholu w budynku mieszkalnym, która musi być wyrażona przez jego właścicieli, zarządcę lub administratora. Nie jest ona spełniona, jeśli została wyrażona przez podmiot do tego nieuprawniony.
W rozpoznawanej sprawie charakter budynku (tj. budynek mieszkalny wielorodzinny), w którym ma być zlokalizowany punkt sprzedaży napojów alkoholowych objęty wnioskiem o wydanie zezwolenia, nie był okolicznością sporną między stronami postępowania.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że 21 września 2023 r. skarżąca złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholów o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w sklepie ogólnospożywczym "B" położonym w Ł., przy ul. [...] lok. [...]. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 25 września 2023 r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku, 6 października 2023 r. skarżąca przedstawiła m.in. uchwałę nr [...] z 11 maja 2020 r. Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w Ł. w sprawie upoważnienia Zarządu Wspólnoty do wyrażenia zgody na prowadzenie zróżnicowanej działalności gospodarczej, w tym na sprzedaż oraz konsumpcję napojów alkoholowych w lokalach handlowo-usługowych zlokalizowanych na terenie Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w Ł., pismo z 31 sierpnia 2023 r. zatytułowane "Zgoda na sprzedaż alkoholu", podpisane w imieniu zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] przez A. S.A. z siedzibą w C., zawierające oświadczenie, że w oparciu treść uchwały [...] z 11 maja 2020 r. Wspólnoty Mieszkaniowej [...] Etap [...] zostaje wyrażona zgoda na sprzedaż napojów alkoholowych Franczyzobiorcy spółki Ż. Sp. z o.o. z siedzibą w P. tj. p. J. G., posiadającej aktualną umowę podnajmu lokalu handlowo-usługowego przy ul. [...] lok. [...] w Ł., jak również oświadczenie, że na dzień 31 sierpnia 2023 r. uchwała nr [...] z 11 maja 2020 r. jest wiążąca, obowiązująca i reguluje sprzedaż alkoholu na terenie Wspólnoty oraz umowę podnajmu ww. lokalu użytkowego z 21 sierpnia 2023 r.
Z kolei, w odpowiedzi na wezwanie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 12 marca 2024 r. w załączeniu do pisma z 25 marca 2024 r. skarżąca przedstawiła oświadczenie A. S.A. z siedzibą w C. z 21 marca 2024 r., że stosownie do treści § 9 umowy o ustanowieniu odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży z 11 maja 2020 r., nr Rep. [...], spółce A. został powierzony zarząd nieruchomością wspólną przy ul. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w trybie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 1994 r., o własności lokali. Ponadto prokurent spółki oświadczył, że na dzień 21 marca 2024 r. nie została podjęta przez Wspólnotę Mieszkaniową uchwała o zmianie sposobu zarządu i zarząd jest wykonywany przez A. S.A. z siedzibą w C..
Z treści przedstawionej przez skarżącą uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w Ł. z 11 maja 2020 r., nr [...] wynika, że podjęta została ona przez dwa podmioty, tj. A. S., którego udział w nieruchomości wynosił 2839/1622435 i A. S.A. z siedzibą w C., będącą właścicielem niewyodrębnionych lokali w budynku mieszkaniowym wielorodzinnym, której udział w nieruchomości wynosił łącznie 1619596/1622435. Analiza treści księgi wieczystej nieruchomości nr [...] wykazała natomiast, że od dnia podjęcia ww. uchwały, tj. od 11 maja 2020 r. do dnia złożenia przez skarżącą wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, tj. 21 września 2023 r., czyli przez okres ponad trzech lat, wielokrotnie zmieniła się struktura własności lokali, tj. wyodrębnionych zostało ponad 100 lokali mieszkalnych, co oznacza, że do spraw związanych z zarządem nieruchomością znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1048), dalej u.w.l.
Zgodnie natomiast z art. 20 ust. 1 u.w.l., jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych jest większa niż trzy, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna. W myśl art. 21 ust. 1 u.w.l., zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Gdy zarząd jest kilkuosobowy, oświadczenia woli za wspólnotę mieszkaniową składają przynajmniej dwaj jego członkowie (art. 21 ust. 2 u.w.l.). Czynności zwykłego zarządu podejmuje zarząd samodzielnie (art. 22 ust. 1 u.w.l.). Do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej (art. 22 ust. 2 u.w.l.). Czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu są w szczególności zmiana przeznaczenia części nieruchomości wspólnej (art. 22 ust. 3 pkt 4 u.w.l.). Uchwały właścicieli lokali są podejmowane bądź na zebraniu, bądź w drodze indywidualnego zbierania głosów przez zarząd; uchwała może być wynikiem głosów oddanych częściowo na zebraniu, częściowo w drodze indywidualnego ich zbierania (art. 23 ust. 1 u.w.l.). Uchwały zapadają większością głosów właścicieli lokali, liczoną według wielkości udziałów, chyba że w umowie lub w uchwale podjętej w tym trybie postanowiono, że w określonej sprawie na każdego właściciela przypada jeden głos (art. 23 ust. 2 u.w.l.).
Sąd podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że wyrażenie zgody na sprzedaż napojów alkoholowych i tym samym wprowadzenie działalności polegającej na sprzedaży alkoholu do budynku, którego zasadniczą funkcją jest funkcja mieszkalna, jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu, bowiem może to prowadzić do zmiany warunków użytkowych oraz wpływać na dotychczasowy sposób korzystania z lokali w tym budynku. Sprzedaż alkoholu, jako działalność reglamentowana o szczególnym charakterze, może prowadzić do znacznego ograniczenia uprawnień właściciela lokalu mieszkalnego i jego najbliższych do spokojnego, niezakłóconego i umożliwiającego odpoczynek korzystania z lokalu, z zachowaniem prawa do prywatności i intymności życia rodzinnego, co wskazuje na to, że wyrażenie zgody na prowadzenie takiej działalności przez członków wspólnoty mieszkaniowej jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu (por. wyrok NSA z 7 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 1812/17, oraz wyroki WSA: w Gorzowie Wielkopolskim z 16 września 2009 r., sygn. akt II SA/Go 467/09 oraz w Gdańsku z 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 145/19).
Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że obowiązek uzyskania pisemnej zgody właściciela budynku wielorodzinnego na zlokalizowanie punktu sprzedaży alkoholu, przewidziany w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy, oznacza konieczność uzyskania zgody wszystkich aktualnych współwłaścicieli budynku. Przepis ten wymaga bowiem zgody właściciela budynku, a nie byłego właściciela.
Odnosząc się do zarzutów postawionych w skardze należy podkreślić, że po podjęciu uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w Ł. z 11 maja 2020 r., nr [...] na podstawie której zarządca nieruchomości – A. S.A. z siedzibą w C. wyraził skarżącej zgodę na sprzedaż napojów alkoholowych, nastąpiła istotna zmiana we własności ww. nieruchomości, co oznacza, że dokumenty, na które powołuje się skarżąca, w tym m.in. oświadczenie A. S.A. z siedzibą w C. z 21 marca 2024 r., nie można uznać za podpisane przez osobę uprawioną, ponieważ spółka A. nie posiadała skutecznego umocowania do wyrażenia zgody na sprzedaż napojów alkoholowych od wszystkich aktualnych współwłaścicieli nieruchomości. Okolicznością istotną jest, że uchwała z 11 maja 2020 r. została podjęta po wyodrębnieniu pierwszego lokalu mieszkalnego i jedynie przez dwa podmioty, które obecnie nie posiadają już większości udziałów w nieruchomości (tj. obecnie około 1%), podczas gdy w dacie złożenia wniosku, tj. 21 września 2023 r. współwłaścicieli nieruchomości było już kilkudziesięciu. Nie może zatem budzić wątpliwości, że podmioty które podjęły uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej prawie cztery lata temu, aktualnie nie posiadają większości we wspólnocie do samodzielnego podejmowania uchwał, w tym do wyrażenia zgody na sprzedaż napojów alkoholowych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wbrew twierdzeniom skarżącej nie wynika również, aby większość aktualnych współwłaścicieli nieruchomości zaakceptowała treść powyższej uchwały. Celem ustawodawcy było natomiast umożliwienie wypowiedzenia się wszystkim właścicielom lokali w budynku, co do możliwości sprzedaży napojów alkoholowych, a nie tylko faktycznie deweloperowi (tj. spółce A.) i tylko jednemu współwłaścicielowi lokalu. Zgoda na sprzedaż napojów alkoholowych, jako czynność przekraczająca zakres zwykłego zarządu, powinna zostać zatem wyrażona przez podmiot posiadający umocowanie od wszystkich aktualnych w czasie rozpatrywania wniosku współwłaścicieli nieruchomości, aby można było uznać, że została wydana dla potrzeb toczącego się postępowania. Umocowanie to zarządca powinien uzyskać w drodze uchwały, będącej w istocie zgodą na sprzedaż napojów alkoholowych udzieloną przez członków wspólnoty mieszkaniowej.
Skarżąca miała przy tym świadomość zmiany stanu faktycznego w sprawie, ponieważ organ pierwszej instancji wezwał stronę pod rygorem zastosowania art. 79a k.p.a. do złożenia nowej uchwały, czego jednak nie uczyniła. W kontekście art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy, znaczenie może mieć wyłącznie tego rodzaju wypowiedź, która pochodzi od podmiotu będącego "właścicielem, użytkownikiem, zarządcą lub administratorem budynku" w czasie rozpatrywania złożonego właściwemu organowi administracji publicznej wniosku. W niniejszej sprawie, w świetle przedstawionych powyżej okoliczności nie ulega wątpliwości, że skarżąca powyższego warunku nie spełniła. Z tego powodu, zgodzić się należy z organem, że wobec zaistniałych zmian własności nieruchomości (wyodrębnianie kolejnych lokali potwierdzone przez wpisy do księgi wieczystej) uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej wyrażająca zgodę na sprzedaż i konsumpcję napojów alkoholowych w lokalach handlowo-usługowych zlokalizowanych na terenie Wspólnoty Mieszkaniowej [...] i wydane na jej podstawie zgody na sprzedaż napojów alkoholowych spółki A. z 5 marca 2024 r. i 31 sierpnia 2023 r. nie czynią zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Tym samym, wobec nieprzedstawienia przez skarżącą zgody na sprzedaż alkoholu w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w Ł. wyrażonej przez aktualnych współwłaścicieli tej nieruchomości, organ zobowiązany był do wydana decyzji o odmowie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w sklepie ogólnospożywczym "B" zlokalizowanym pod ww. adresem.
Dodatkowo trzeba zwrócić uwagę, że przedstawiona przez stronę uchwała z 11 maja 2020 r., stanowiąca zgodę na sprzedaż napojów alkoholowych, nie zawierała oznaczenia podmiotu dla którego zgoda ta została udzielona, ani dokładnej lokalizacji miejsca, w którym miał znajdować się punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Była to zatem zgoda blankietowa, która w istocie nie realizuje funkcji art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika bowiem, że zgoda właściciela budynku powinna być aktualna i adresowana do konkretnego podmiotu, który będzie prowadził działalność polegającą na sprzedaży napojów alkoholowych. Zgoda wyrażona "in blanco" i bezterminowo niweczy sens omawianych zapisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Jeszcze raz podkreślenia wymaga, iż w przypadku zlokalizowania punktu sprzedaży napojów alkoholowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie - wymóg w postaci zgody właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku (art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy) został zrównany z tak istotnymi wymogami, jak wykazanie tytułu prawnego do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży oraz decyzja państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu (art. 18 ust. 6 pkt 2 i 4 ustawy). Jest to zatem niewątpliwie istotny wymóg ustawowy, dlatego rzeczą organu administracji rozpatrującego wniosek o zezwolenie na sprzedaż alkoholu w budynku mieszkalnym wielorodzinnym jest niewątpliwe ustalenie, czy do wniosku poza dokumentami wskazanymi w art. 18 pkt 2 i 4 ustawy, załączony został także dokument odzwierciedlający zgodę podmiotów, o których mowa art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy.
Przepis art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy realizuje między innymi funkcję ochronną nie tylko dla właściciela budynku, za którego należy uznać również poszczególnych współwłaścicieli w przypadku braku zarządcy nieruchomości, ale również dla użytkowników lokali w budynkach wielorodzinnych przed negatywnymi konsekwencjami sprzedaży napojów alkoholowych w takim budynku. Potencjalne ryzyko związane z tymi konsekwencjami musi być skonfrontowane z prawnie chronionym dobrem, jakim jest mir domowy.
W tej sytuacji oświadczenie woli uprawnionych podmiotów wymienionych w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy, wyrażone na piśmie w sposób niebudzący wątpliwości, jest warunkiem koniecznym wydania decyzji pozytywnej o zezwoleniu na sprzedaż napojów alkoholowych. Brak oświadczenia uprawnionego podmiotu, który niewątpliwie należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy, uniemożliwia wydanie zezwolenia, a jeśli zostałoby wydane wbrew treści omawianego przepisu, to stanowi rażące naruszenie prawa powodujące stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.
Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, że materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony i zbadany w sposób wyczerpujący, podjęto wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Nie została również naruszona zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 k.p.a. Każda sprawa administracyjna musi być rozpoznana wnikliwie, z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wyrażona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu. Skuteczne zarzucenie naruszenia art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Jedynie to może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej, niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż przeprowadzona przez organy administracji publicznej.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
ds